Κυρίες και κύριοι διαβάστε με προσοχή τι έλεγε για τους Έλληνες επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο Ρωμαίος Συγκλητικός Μενένιος Άπιος προς τον Ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο που θα αναλάμβανε την διοίκηση της Αχαΐας. Την μετάφραση του πάπυρου έκανε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος.
«Κερδίσαμε, αγαπημένε Ατίλιε, τον κόσμο με τις λεγεώνες μας, αλλά θα μπορέσωμε να τον κρατήσωμε μονάχα με την πολιτική τάξη που θα του προσφέρωμε. Διώξαμε τον πόλεμο στις παρυφές της γης. Από τον Περσικό κόλπο ως τη Μαυριτανία, από τη γη των Αιθιόπων ως την Καληδονία αδιατάρακτη βασιλεύει η ρωμαϊκή ειρήνη. Δύσκολο φαίνεται να εξηγήσει κανείς, πώς μια πόλη έφτασε να κυβερνά την οικουμένη. Μέσα στους λόγους όμως που θα αναφέρονταν για μια τέτοια εξήγηση, θα έπρεπε να ήταν πρώτος ετούτος καταλάβαμε καθαρά και έγκαιρα πως υποτάσσοντας τους λαούς, αναλαμβάνομε μιαν ευθύνη για την ευημερία τους.
Τούτη η συνείδηση της ευθύνης διακρίνει τους βαρβάρους κατακτητές από τους κοσμοκράτορες. Μονάχα ο Αλέξανδρος πριν από μας είχε τη συνείδηση τούτης της ευθύνης. Ευτυχώς για τη δόξα της Ρώμης πέθανε νέος, γιατί αλλιώς θα ήτανε οι έλληνες σήμερα οι άρχοντες του κόσμου. Αλλοίμονο στους λαούς όταν τις προσπάθειές τους τις ενσαρκώνουν μονάχα σε μονωμένα άτομα που περνούν και όχι σε ανθρώπινες κοινότητες, σε θεσμούς, που αντέχουν στη ροή των πραγμάτων και σηκώνουν άνετα τον όγκο των πολύχρονων έργων. Έχομε τη σοφία να μη θέλωμε να είμαστε δυσβάσταχτοι εκμεταλλευτές των λαών που υποτάχτηκαν στην εξουσία μας.
Καταλάβαμε πως μια τέτοια εκμετάλλευση καταντάει ζημιά και ανησυχία δαπανηρή, όταν ξεπερνάει το πρεπούμενο μέτρο. Και μάλιστα όσο πιο πολύ εκτείνεται η εξουσία, όσο πιο πολύ αραιώνουν οι φρουρές και αυξαίνει η δυσαναλογία του αριθμού των αρχόντων και των αρχομένων, τόσο η εκμετάλλευση πρέπει να γίνεται πιο ανεπαίσθητη, ενας ελαφρύς τόκος που οι λαοί μας πληρώνουν για την τάξη και την ειρήνη που τους εξασφαλίζουμε. Αλλά δε φτάνει να τους χαρίζωμε ειρήνη και τάξη, γιατί αυτά είναι αρνητικά στοιχεία, είναι όροι, δεν αποτελούν την ουσία της ευδαιμονίας των ανθρώπων. Πρέπει να προάγωμε την υλική ευημερία των λαών μας. Πρέπει με την υπερέχουσα τεχνική μας να τους κατασκευάζωμε υδραγωγεία και αιωνόβιους δρόμους, λιμάνια, γιοφύρια και άλλα έργα που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο άνετη και πιο εύκολη. Θα έπρεπε ακόμη και της φιλοσοφίας και της ποίησης τα δώρα να σκορπούσαμε στις χώρες που κυβερνούμε.
Το μέγα όμως τούτο έργο είμαστε άξιοι να το κάνωμε μόνο στις δυτικές επαρχίες, γιατί εκεί που βρίσκεσαι εσύ, οι έλληνες το επιτελούν ακόμη σήμερα καλλίτερα από μας. Ας επαναλάβωμε και εμείς τη δυσάρεστην ομολογία του Οράτιου Φλάκκου: Graecia capta, ferum victorem cepit, et artes Intulit agresti Latio. ...O έλληνας είναι πιο εγωιστής από μας και συνεπώς και από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο, αυθαίρετο, και ατίθασο, αλλά και αληθινά ελεύθερο ορθώνεται το εγώ των ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί, όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με τη σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν απ΄ αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν, με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει, αλλά είναι πάντα νέα, δροσερή και το κάθε τι, χάρις σε αυτό το εγώ, αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους.
Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα. Το ίδιο «εγώ» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των Ανθρώπων. Και ήρθανε οι καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλά δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες.
Και εμείς τους συναντήσαμε, καλέ Ατίλιε, σε τέτοιους καιρούς και γι΄ αυτό η κρίση μας γι΄ αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή, που κάποτε καταντάει άδικη. Αλλά και πώς να μην είναι; H μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί το νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πώς η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών έχει τόση λίγη πίστη στο νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μόνο στα ρήματα τα δικά τους και ή αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο, ανάλογα με τα κέφια της στιγμής ή όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν, τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους ή τη βία ή το δόλο. A! τόσο τη χαίρεται ο έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους, τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη!
O έλληνας έχει πιο αδύνατη μνήμη από μας έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο, μόλις δυσκολέψουν κάπως τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις. Θες να σαγηνέψης την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική; Πες τους: «Σας υπόσχομαι αλλαγή». Πες τους: «Θα θεσπίσω νέους νόμους». Αυτό αρκεί. με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία του, το αψίκορο πάθος του. Τι φαεινές συλλήψεις θα βρης μέσα σε αυτά τα ελληνικά δημιουργήματα της ιδιοτροπίας της στιγμής!
Εμείς δειλά-δειλά και μόνο με το χέρι του πραίτορα τολμήσαμε , διολισθαίνοντας μέσα στους αιώνες, να ξεφύγωμε από τους άκαμπτους κλοιούς της Δωδεκαδέλτου μας, και πάλι διατηρώντας όλους τους τύπους, όλα τα εξωτερικά περιβλήματα. Τούτη η υποκρισία των μορφών, όταν η ουσία αλλάζει, δείχνει πόση είναι η ταπεινοφροσύνη μας μπρος σε κάθε τι που είναι θεσμός και έθος και παράδοση, πόσο το παρελθόν και η συνέχεια του βαραίνουν στην πορεία μας και πόσο δίκαια αντέχομε αιώνες εκεί που οι έλληνες εκάμφθηκαν σε δεκαετηρίδες.
Οι έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν απάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος, θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής των περίπτωσης, ακόμα και όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία ή στο δικαστήριο. O έλληνας ζητεί από το νόμο δικαιοσύνη για τη δική του προσωπική περίπτωση. Αν τύχη και ο νόμος, δίκαιος στην ολότητά του, και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις, όπως η δική του, δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτή. Και εν τούτοις τετρακόσια χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων, πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων. Πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Αλλά δεν τ΄ ακούει αυτά ο έλληνας! Δε δέχεται να θυσιάση τη δική του περίπτωση, το δικό του εγώ σ΄ ένα νόμο σκόπιμο, και δίκαιο στη γενικότητά του.
Έτσι είναι οι πολλοί στις πόλεις που πρόκειται τώρα να διοικήσης, έτσι διαφορετικοί, αν όχι από μας, όμως από τους πατέρες μας, που θεμελίωσαν το μεγαλείο την παλιάς, της αληθινής μας δημοκρατίας. Όσο περνούν οι αιώνες τόσο κι εμείς και οι λαοί που κυβερνούμε γινόμαστε περισσότερο ατομιστές, ως που μια μέρα να μαραθούμε όλοι μαζί μέσα στη μόνωση των μικρών εαυτών μας. Νομίζω πως οι έλληνες απάνω στους οποίους εσύ τώρα άρχεις είναι πρωτοπόροι σε αυτόν το θανάσιμο κατήφορο. Δε σου έκανε κιόλας εντύπωση, καλέ μου Νάβιε, η αδιαφορία του έλληνα για το συμπολίτη του; Όχι πως δε θα του δανείσει μια χύτρα να μαγειρέψει, όχι πως αν τύχη μια αρρώστια δε θα τον γιατροπορέψη, όχι πως δεν του αρέσει να ανακατεύεται στις δουλειές του γείτονα, για να του δείξει μάλιστα την αξιοσύνη του και την υπεροχή του. Σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθάει ο έλληνας περισσότερο από κάθε άλλον. Βοηθάει πρόθυμα και τον ξένο, με την ιδέα μάλιστα, που χάρις στους μεγάλους στωϊκούς, πάντα τον κατέχει, μιας πανανθρώπινης κοινωνίας. Του αρέσει να δίνη στον ασθενέστερο, στο αβοήθητο. Είναι και αυτό ένας τρόπος υπεροχής.
Λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του, κάτι άλλο θέλω να πω. Αλλά μου πέφτει δύσκολο να στο εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που, αν προσέξης, ανάλογα θα δης και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου. Ακόμη υπάρχουνε ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους, καθώς είναι χρέος σου, και πες μου αν άκουσες κανέναν απ΄ αυτούς ποτέ να επαινή τον ομότεχνό του. Δε χάνει τον καιρό του σε επαίνους των άλλων ο έλληνας. Δε χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι΄ αυτόν βρίσκει πάντα καιρό.
Για την κατανόηση, την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από τη συμπάθεια γι΄ αυτό που κατανοείς, δε θέλει τίποτα να θυσιάση. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δε τον κινεί για να επαινέση ό,τι αξίζει τον έπαινο. Όχι που δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος, αλλά δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Αλλού κοιτάζει. Θαυμάζει ό,τι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά. Όταν ένας πολίτης άξιος δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του, λέει ο έλληνας: "αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιώτερός του, τι πειράζει αν αυτός δεν αναγνωρίζεται;" O εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον έλληνα τη δυνατότητα να είναι δίκαιος. Και αυτό εννοούσα λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίοντου. το πάθος του εγωισμού τον εμποδίζει να ασχολείται με τον άλλο, να συνεργάζεται μαζί του. Και φυσικά από την έλλειψη τούτη της αλληλεγγύης ματαιώνονται στις ελληνικές κοινωνίες οι κοινές προσπάθειες. H δράση του έλληνα κατακερματίζεται σε ατομικές ενέργειες, που συχνά αλληλοεξουδετερώνονται και συγκρούονται.
29 Ιουνίου 2010
Η παιδεία: καταλύτης για την ανάκαμψη
H σημερινή υπουργός Παιδείας είναι μάλλον από τις ευφυέστερες παρουσίες στο πεδίο της επαγγελματικής πολιτικής. Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει τη λογική που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα και τις λύσεις των προβλημάτων στον χώρο των αρμοδιοτήτων της.
Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα-σκάνδαλο του διαβόητου «πανεπιστημιακού ασύλου» είναι αδύνατο να λυθεί, αν δεν αλλάξει ο τρόπος εκλογής πρυτάνεων – αν δεν απεξαρτηθεί η εκλογή πρυτανικών αρχών από την ψήφο των κομματικών νεολαιών. Αποκλείεται να αναβαθμισθούν τα ελλαδικά πανεπιστήμια, αν δεν επανακριθεί-επαναξιολογηθεί, στο σύνολό του, το διδακτικό - ερευνητικό προσωπικό με κριτήριο τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις σε περιοδικά ή εκδοτικούς οίκους διεθνούς εγκυρότητας.
Τα δύο παραδείγματα είναι απλώς ενδεικτικά της λογικής (προφανέστατης) που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα με τις λύσεις ασυναφών φαινομενικά προβλημάτων στο υπουργείο Παιδείας. Αγνόησαν αυτή τη λογική ευφυέστατοι και με ηγετικές φιλοδοξίες προκάτοχοι του θώκου της σημερινής υπουργού: ο Αντώνης Τρίτσης, ο Γεράσιμος Αρσένης, και το πλήρωσαν με οριστική πολιτική συντριβή. Το ίδιο σφάλμα μεγέθυνε την πολιτική ασημαντότητα και εξέθεσε ανεπανόρθωτα καλοπροαίρετους υπουργούς – Γιωργάκη Παπανδρέου, Πέτρο Ευθυμίου, Μαριέττα Γιαννάκου, Αρη Σπηλιωτόπουλο. Το υπουργείο Παιδείας είναι δοκιμαστήριο αδυσώπητο και ανελέητο της ανθρώπινης ποιότητας, της φυσικής ευφυΐας, του πολιτικού ταλέντου.
Αποπειράται τώρα η Αννα Διαμαντοπούλου το στοιχειώδες και καίριο που οι προγενέστεροί της δεν αποτόλμησαν: Να αποκαταστήσει ποιοτικό έλεγχο και αξιολόγηση της δουλειάς των εκπαιδευτικών, ύστερα από εικοσιοχτώ χρόνια απόλυτης ασυδοσίας, ανεξέλεγκτου «μπάχαλου» που έχει εδραιωθεί ως αυτονόητο «κεκτημένο». Και οι εκπαιδευτικοί αρνούνται και απειλούν. Οπως αρνούνται, στο όνομα των μελλοντικών συναδέλφων τους (φουτουρολογικός συνδικαλισμός πέρα κι από τον παραλογισμό) και κάθε προϋπόθεση παιδαγωγικής εξειδίκευσης για τον διορισμό στην εκπαίδευση. Το λογικοφανές επιχείρημά τους είναι: ποιος θα τους κρίνει και αξιολογήσει για τη δουλειά τους ή για την παιδαγωγική τους προετοιμασία, όταν κάθε διοικητική αρμοδιότητα στον χώρο της Παιδείας, εδώ και εικοσιοχτώ χρόνια, ασκείται μόνο και αποκλειστικά από αυλόδουλους του εκάστοτε κομματικού κράτους;
Κομματικοποιημένος ώς την πιο αυτεξευτελιστική υπερβολή ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός τρέμει οποιοδήποτε ενδεχόμενο αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, ακριβώς επειδή έχει επίγνωση της φαυλεπίφαυλης αθλιότητας του κομματισμού. Ξέρει ότι η αξιολόγηση θα γίνει το πρόσχημα για να εναλλάσσεται στην εκπαίδευση η κυριαρχία του εκάστοτε κομματικού κράτους. Εικοσιοχτώ χρόνια τώρα η κάθε κυβέρνηση διορίζει τους δικούς της γυμνασιάρχες, λυκειάρχες, διευθυντές εκπαίδευσης σε επίπεδο Νομαρχίας, διευθυντές σε επίπεδο Περιφέρειας. Με την «αξιολόγηση» θα επεκταθεί ο έλεγχος του κάθε κομματικού κράτους σε κάθε εκπαιδευτικό – αυτό ξέρουν και φοβούνται οι ίδιοι οι κομματάνθρωποι του συνδικαλισμού.
Το αγνοεί στον δημόσιο λόγο της η κυρία Διαμαντοπούλου. Και παζαρεύει αντιπροτείνοντας φαιδρότητες: «αυτοαξιολόγηση» των εκπαιδευτικών, προφανώς με υπόδειγμα και μέτρο επιείκειας την κατάργηση της βάσης του 10, που θεσμοθέτησε η υπουργός για την είσοδο στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ντροπής πράγματα, την ώρα που η χώρα ζει την τραγωδία της πτώχευσης, του εξευτελισμού και της χλεύης σε πλανητικό επίπεδο, κατάφωρο έγκλημα της κομματοκρατίας.
Τα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν λύνονται αποσπασματικά, χρειάζεται επιτελική λογική για την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Και πρώτη προτεραιότητα, «κλειδί» για να ξαναστηθούν σχολειά και πανεπιστήμια, να λειτουργήσουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις σοβαρότητας και εντιμότητας του εκπαιδευτικού έργου είναι να καταλυθεί η εικοσιοχτάχρονη τυραννία του κομματισμού. Εχει η Αννα Διαμαντοπούλου την ανθρώπινη ποιότητα, τη φυσική ευφυΐα, το πολιτικό ταλέντο να τολμήσει τη ρήξη με αυτή την τυραννία;
Για να ανακάμψει η χώρα από την πτώχευση, τον διεθνή εξευτελισμό, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας (αντάλλαγμα για την ελεημοσύνη του ΔΝΤ), πρέπει να προηγηθεί απελευθέρωση της κρατικής λειτουργίας από τα άνομα συμφέροντα της κομματοκρατίας. Εστω και παραδειγματικά, σε επιμέρους τομέα. Και ο τομέας κρατικής λειτουργίας που επηρεάζει αμεσότερα την κοινωνική ψυχολογία, είναι η Παιδεία. Αν εξαλειφθεί με συνέπεια από τα σχολειά και τα πανεπιστήμια ο κομματισμός, θα γεννηθεί προβλέψιμη κοινωνική δυναμική πολύ ευρύτερη. Δυναμική ανάσχεσης της αυθαιρεσίας, της ατιμωρησίας, της αργομισθίας, της βάναυσης μετριοκρατίας.
Από τους 180.000 εκπαιδευτικούς (που είναι αριθμός εξωφρενικός για τον πληθυσμό της Ελλάδας) οι 18-20.000 είναι επισήμως αργόσχολοι: αποσπασμένοι για «γραμματειακή υποστήριξη» σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Νομαρχιών ή Περιφερειών, σε πανεπιστημιακά Τμήματα, σε «πολιτιστικές υπηρεσίες» Δήμων ή Νομαρχιών, σε Μητροπόλεις. Ανεξέλεγκτος ο αριθμός όσων (για πολυποίκιλους λόγους) εργάζονται με εξαιρετικά μειωμένο ωράριο ή των συνδικαλιστών που είναι διά βίου απαλλαγμένοι από κάθε εργασιακή υποχρέωση. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί ανελλιπώς μισθοδοτούμενοι αλλά σε μόνιμη «λευκή απεργία» επειδή «διαφωνούν με το σύστημα»! Δάσκαλοι και καθηγητές «λειτουργικώς αναλφάβητοι»: ανίκανοι να συντάξουν έστω και δύο φράσεις πιστοποιητικού ή υπηρεσιακής αλληλογραφίας (υπολογίζονται σε 9.000 οι δάσκαλοι με αγορασμένα πτυχία, χωρίς φοίτηση, από Παιδαγωγικές Ακαδημίες βαλκανικών χωρών). Θλιβερό αλλά συνεχώς αυξανόμενο και το ποσοσστό εξαρτημένων από ναρκωτικά εκπαιδευτικών, όπως και άλλων με σοβαρά ψυχικά νοσήματα ή με βάναυση και χυδαία συμπεριφορά (γυμνασιάρχης - γυμναστής που κάθε πρωί στην «προσευχή» βρίζει τα παιδιά με σεξουαλικές αισχρολογίες). Χώρια οι εκπαιδευτικοί που εκβιάζουν τους μαθητές τους για «ιδιαίτερα» μαθήματα.
Ολες αυτές οι περιπτώσεις (και πλήθος ανάλογες), ανεξέλεγκτες, ασύδοτες, αχαλίνωτες, έχουν ή κομματική κάλυψη και προστασία ή τη σίγουρη ασυλία που τους προσφέρει η απουσία θεσμών ελέγχου και αξιολόγησης του προσωπικού της εκπαίδευσης. Αν η κυρία Διαμαντοπούλου τολμήσει να συγκροτήσει θεσμικά όργανα αμερόληπτης, ακομμάτιστης, αξιοκρατικής στελέχωσης του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης με ιεραρχική κλιμάκωση ευθυνών, τότε θα την εμπιστευθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος και για την άκρως αναγκαία αξιολόγησή του.
Θα την εμπιστευθεί η ελληνική κοινωνία για το ηγετικό της ανάστημα.
Αποκλείεται να μην καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα-σκάνδαλο του διαβόητου «πανεπιστημιακού ασύλου» είναι αδύνατο να λυθεί, αν δεν αλλάξει ο τρόπος εκλογής πρυτάνεων – αν δεν απεξαρτηθεί η εκλογή πρυτανικών αρχών από την ψήφο των κομματικών νεολαιών. Αποκλείεται να αναβαθμισθούν τα ελλαδικά πανεπιστήμια, αν δεν επανακριθεί-επαναξιολογηθεί, στο σύνολό του, το διδακτικό - ερευνητικό προσωπικό με κριτήριο τις επιστημονικές του δημοσιεύσεις σε περιοδικά ή εκδοτικούς οίκους διεθνούς εγκυρότητας.
Τα δύο παραδείγματα είναι απλώς ενδεικτικά της λογικής (προφανέστατης) που συναρθρώνει αλυσιδωτά τα προβλήματα με τις λύσεις ασυναφών φαινομενικά προβλημάτων στο υπουργείο Παιδείας. Αγνόησαν αυτή τη λογική ευφυέστατοι και με ηγετικές φιλοδοξίες προκάτοχοι του θώκου της σημερινής υπουργού: ο Αντώνης Τρίτσης, ο Γεράσιμος Αρσένης, και το πλήρωσαν με οριστική πολιτική συντριβή. Το ίδιο σφάλμα μεγέθυνε την πολιτική ασημαντότητα και εξέθεσε ανεπανόρθωτα καλοπροαίρετους υπουργούς – Γιωργάκη Παπανδρέου, Πέτρο Ευθυμίου, Μαριέττα Γιαννάκου, Αρη Σπηλιωτόπουλο. Το υπουργείο Παιδείας είναι δοκιμαστήριο αδυσώπητο και ανελέητο της ανθρώπινης ποιότητας, της φυσικής ευφυΐας, του πολιτικού ταλέντου.
Αποπειράται τώρα η Αννα Διαμαντοπούλου το στοιχειώδες και καίριο που οι προγενέστεροί της δεν αποτόλμησαν: Να αποκαταστήσει ποιοτικό έλεγχο και αξιολόγηση της δουλειάς των εκπαιδευτικών, ύστερα από εικοσιοχτώ χρόνια απόλυτης ασυδοσίας, ανεξέλεγκτου «μπάχαλου» που έχει εδραιωθεί ως αυτονόητο «κεκτημένο». Και οι εκπαιδευτικοί αρνούνται και απειλούν. Οπως αρνούνται, στο όνομα των μελλοντικών συναδέλφων τους (φουτουρολογικός συνδικαλισμός πέρα κι από τον παραλογισμό) και κάθε προϋπόθεση παιδαγωγικής εξειδίκευσης για τον διορισμό στην εκπαίδευση. Το λογικοφανές επιχείρημά τους είναι: ποιος θα τους κρίνει και αξιολογήσει για τη δουλειά τους ή για την παιδαγωγική τους προετοιμασία, όταν κάθε διοικητική αρμοδιότητα στον χώρο της Παιδείας, εδώ και εικοσιοχτώ χρόνια, ασκείται μόνο και αποκλειστικά από αυλόδουλους του εκάστοτε κομματικού κράτους;
Κομματικοποιημένος ώς την πιο αυτεξευτελιστική υπερβολή ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός τρέμει οποιοδήποτε ενδεχόμενο αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, ακριβώς επειδή έχει επίγνωση της φαυλεπίφαυλης αθλιότητας του κομματισμού. Ξέρει ότι η αξιολόγηση θα γίνει το πρόσχημα για να εναλλάσσεται στην εκπαίδευση η κυριαρχία του εκάστοτε κομματικού κράτους. Εικοσιοχτώ χρόνια τώρα η κάθε κυβέρνηση διορίζει τους δικούς της γυμνασιάρχες, λυκειάρχες, διευθυντές εκπαίδευσης σε επίπεδο Νομαρχίας, διευθυντές σε επίπεδο Περιφέρειας. Με την «αξιολόγηση» θα επεκταθεί ο έλεγχος του κάθε κομματικού κράτους σε κάθε εκπαιδευτικό – αυτό ξέρουν και φοβούνται οι ίδιοι οι κομματάνθρωποι του συνδικαλισμού.
Το αγνοεί στον δημόσιο λόγο της η κυρία Διαμαντοπούλου. Και παζαρεύει αντιπροτείνοντας φαιδρότητες: «αυτοαξιολόγηση» των εκπαιδευτικών, προφανώς με υπόδειγμα και μέτρο επιείκειας την κατάργηση της βάσης του 10, που θεσμοθέτησε η υπουργός για την είσοδο στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ντροπής πράγματα, την ώρα που η χώρα ζει την τραγωδία της πτώχευσης, του εξευτελισμού και της χλεύης σε πλανητικό επίπεδο, κατάφωρο έγκλημα της κομματοκρατίας.
Τα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν λύνονται αποσπασματικά, χρειάζεται επιτελική λογική για την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Και πρώτη προτεραιότητα, «κλειδί» για να ξαναστηθούν σχολειά και πανεπιστήμια, να λειτουργήσουν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις σοβαρότητας και εντιμότητας του εκπαιδευτικού έργου είναι να καταλυθεί η εικοσιοχτάχρονη τυραννία του κομματισμού. Εχει η Αννα Διαμαντοπούλου την ανθρώπινη ποιότητα, τη φυσική ευφυΐα, το πολιτικό ταλέντο να τολμήσει τη ρήξη με αυτή την τυραννία;
Για να ανακάμψει η χώρα από την πτώχευση, τον διεθνή εξευτελισμό, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας (αντάλλαγμα για την ελεημοσύνη του ΔΝΤ), πρέπει να προηγηθεί απελευθέρωση της κρατικής λειτουργίας από τα άνομα συμφέροντα της κομματοκρατίας. Εστω και παραδειγματικά, σε επιμέρους τομέα. Και ο τομέας κρατικής λειτουργίας που επηρεάζει αμεσότερα την κοινωνική ψυχολογία, είναι η Παιδεία. Αν εξαλειφθεί με συνέπεια από τα σχολειά και τα πανεπιστήμια ο κομματισμός, θα γεννηθεί προβλέψιμη κοινωνική δυναμική πολύ ευρύτερη. Δυναμική ανάσχεσης της αυθαιρεσίας, της ατιμωρησίας, της αργομισθίας, της βάναυσης μετριοκρατίας.
Από τους 180.000 εκπαιδευτικούς (που είναι αριθμός εξωφρενικός για τον πληθυσμό της Ελλάδας) οι 18-20.000 είναι επισήμως αργόσχολοι: αποσπασμένοι για «γραμματειακή υποστήριξη» σε Διευθύνσεις Εκπαίδευσης Νομαρχιών ή Περιφερειών, σε πανεπιστημιακά Τμήματα, σε «πολιτιστικές υπηρεσίες» Δήμων ή Νομαρχιών, σε Μητροπόλεις. Ανεξέλεγκτος ο αριθμός όσων (για πολυποίκιλους λόγους) εργάζονται με εξαιρετικά μειωμένο ωράριο ή των συνδικαλιστών που είναι διά βίου απαλλαγμένοι από κάθε εργασιακή υποχρέωση. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί ανελλιπώς μισθοδοτούμενοι αλλά σε μόνιμη «λευκή απεργία» επειδή «διαφωνούν με το σύστημα»! Δάσκαλοι και καθηγητές «λειτουργικώς αναλφάβητοι»: ανίκανοι να συντάξουν έστω και δύο φράσεις πιστοποιητικού ή υπηρεσιακής αλληλογραφίας (υπολογίζονται σε 9.000 οι δάσκαλοι με αγορασμένα πτυχία, χωρίς φοίτηση, από Παιδαγωγικές Ακαδημίες βαλκανικών χωρών). Θλιβερό αλλά συνεχώς αυξανόμενο και το ποσοσστό εξαρτημένων από ναρκωτικά εκπαιδευτικών, όπως και άλλων με σοβαρά ψυχικά νοσήματα ή με βάναυση και χυδαία συμπεριφορά (γυμνασιάρχης - γυμναστής που κάθε πρωί στην «προσευχή» βρίζει τα παιδιά με σεξουαλικές αισχρολογίες). Χώρια οι εκπαιδευτικοί που εκβιάζουν τους μαθητές τους για «ιδιαίτερα» μαθήματα.
Ολες αυτές οι περιπτώσεις (και πλήθος ανάλογες), ανεξέλεγκτες, ασύδοτες, αχαλίνωτες, έχουν ή κομματική κάλυψη και προστασία ή τη σίγουρη ασυλία που τους προσφέρει η απουσία θεσμών ελέγχου και αξιολόγησης του προσωπικού της εκπαίδευσης. Αν η κυρία Διαμαντοπούλου τολμήσει να συγκροτήσει θεσμικά όργανα αμερόληπτης, ακομμάτιστης, αξιοκρατικής στελέχωσης του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης με ιεραρχική κλιμάκωση ευθυνών, τότε θα την εμπιστευθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος και για την άκρως αναγκαία αξιολόγησή του.
Θα την εμπιστευθεί η ελληνική κοινωνία για το ηγετικό της ανάστημα.
Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα
Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια εικόνα της πολιτικής εξέλιξης χωρίς κανένα εξωραϊσμό των μεγάλων κινδύνων που μας απειλούν. Δε μπορεί, επίσης να είμαστε επιεικείς με τις επιθυμίες μας: τα ρόδινα όνειρα τα βλέπουν μόνο αυτοί που δεν θέλουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα.
Πολύ περισσότερο δεν θα είμαστε επιεικείς απέναντι στα εγκλήματα εκείνων που διέλυσαν το εργατικό και λαϊκό κίνημα και βύθισαν την ελληνική κοινωνία στο σκότος της απελπισμένης αγέλης.
Αν δεν είχε κονιορτοποιηθεί ολοκληρωτικά το λαϊκό κίνημα και οι κατακτήσεις του, αν δεν είχαν συντριβεί οι πολιτικοί και οργανωτικοί ιστοί των κινημάτων και αν δεν είχε δραματικά αφυδατωθεί η κοινωνική (ταξική) και εθνική συνείδηση, μέσα από τη διάχυση της αγελαίας «συνείδησης» των αλλοδαπών ορδών, σήμερα δεν θα ζούσαμε αυτή τη ζοφερή αποικιοκρατική κατοχή της Ελλάδας, ούτε θα διαγραφόντουσαν τέτοιες εφιαλτικές εθνικές και πολιτικές συμφορές.
Τη μεγάλη ιστορική ευθύνη για αυτή την κατάσταση τη φέρνουν όχι τα καθεστωτικά, κυβερνητικά κόμματα (αυτά τη δουλειά τους κάνουν), αλλά τα κόμματα εκείνα που, στον όνομα της εργατικής τάξης και του λαού, όχι μόνο δεν αντιτάχθηκαν στην καταστροφή, αλλά επέτρεψαν την καταστροφή, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά κάθε κατάκτηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος και κάθε «συνθήκη» αγώνα.
Το μεγαλύτερο ιστορικό έγκλημα για τη σημερινή κατάσταση βαραίνει τα αυτό-ονομαζόμενα «αριστερά» κόμματα…
Ας δούμε, τώρα, το πώς έχει διαμορφωθεί η πολιτική κατάσταση.
Οι γενικοί όροι:
α). Βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια κρίση και ακόμα πιο δραματική εθνική κρίση. Ήδη η χώρα μας βρίσκεται υπό ανοικτή κατοχή: Οικονομική και κοινωνική.
Σε κοινωνικό επίπεδο έχει προηγηθεί η κατοχή: Κατοχή από τα εκατομμύρια των οργανωμένα εισαγόμενων αλλοδαπών δούλων…
β). Βρισκόμαστε, επίσης, μπροστά στην πιο δραματική πολιτική κρίση, σήψη και παρακμή.
Βαθιά και οξύτατη πολιτική κρίση και σήψη των κυρίαρχων καπιταλιστικών δυνάμεων. Δεν είναι μια απλή κοινοβουλευτική κρίση, αλλά μια κρίση ταξικής κυριαρχίας, μια κρίση συνολικά του καθεστώτος το οποίο δεν μπορεί να βρει κοινοβουλευτικές διεξόδους…
γ). Καταλυτικό στοιχείο αυτής της πολιτικής κρίσης είναι η οργή και η αηδία του κόσμου για το κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό σύστημα.
Οι πρώτοι παράγοντες της κρίσης, οικονομικοί, εθνικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί (οικονομική και κοινωνικοί εξαθλίωση, κατοχή σε όλα τα επίπεδα και πολιτική σήψη) διογκώνουν με γεωμετρικούς ρυθμούς τη λαϊκή οργή και απελπισία, καθιστούν την κατάσταση δραματικά εκρηκτική: Ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεσπάσουν τυφλές και καταστροφικές λαϊκές θύελλες…
δ). Τέλος, βρισκόμαστε μπροστά, και στην ολοκληρωτική ανυπαρξία ενός οργανωμένου εργατικού και λαϊκού κινήματος, μπροστά στο ιστορικά δραματικό γεγονός ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ πολιτικού κόμματος των εργαζομένων και του λαού.
Τέτοια ιστορική ήττα των λαϊκών κινημάτων δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Ούτε ο «κλασσικός» φασισμός δεν κατάφερε τέτοια θανάσιμα κτυπήματα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Τέτοια απουσία του λαϊκού ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ υποκειμένου δεν έχει υπάρξει ΠΟΤΕ στην Ελλάδα…
Σήμερα δεν υπάρχει ούτε καν «ρεφορμιστικό» δείγμα του «αντίπαλου δέους»…
Αντίθετα: Η «αριστερά» που υπάρχει είναι ο «πράκτορας» και «προβοκάτορας» (μασκαρεμένος ή φανερός) της ιμπεριαλιστικής ΝέαςΤάξης: Του ολοκληρωτικού φασισμού…
Με αυτά τα δεδομένα το άμεσο αύριο διαγράφεται πιο μαύρο και εφιαλτικό από το σήμερα.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις (οι ποικίλοι «νταβάδες») παίζουν χωρίς αντίπαλο, χωρίς καμία αντίσταση και χωρίς καμιά συστολή.
Παίζουν ανενόχλητες πάνω στα δικά τους μόνο ανταγωνιστικά σχέδια και διαφωνίες.
Έναν μόνο φόβο έχουν: Την εκρηκτικά συσσωρευμένη και γεωμετρικά αναπτυσσόμενη οργή του κόσμου.
Πάνω σε αυτό επεξεργάζονται τους πολιτικούς σχεδιασμούς τους.
Τα τυφλά λαϊκά ξεσπάσματα, μπορεί να μην απειλούν το καθεστώς, αλλά δεν είναι επιθυμητά από τις κυρίαρχες δυνάμεις, εκτός αν αυτές τις τυφλές εξεγέρσεις έχουν συμφέρον να τις προκαλέσουν για να προωθήσουν το πολιτικό τους σκότος.
Το επισημαίνουμε αυτό ιδιαίτερα γιατί σήμερα είναι πάρα πολύ πιθανόν να έχουμε καινούργια και πιο καταστροφικά «Δεκεμβριανά», για να προωθηθούν πιο αποτελεσματικά οι πολιτικοί σχεδιασμοί του πλανητικού κράτους (θα μιλήσουμε παρακάτω).
Ο στρατηγικός στόχος των ελίτ της εξουσίας (όπως το έχουμε αναλύσει πολλές φορές) είναι η αποδόμηση του πολιτικού σκηνικού και η ανασύσταση ενός νέου πιο πειστικού.
Φαίνεται ότι οι διαδικασίες αυτές επισπεύδονται. Θέλουν να προλάβουν κοινωνικές εκρήξεις που δεν θα έχουν προκαλέσει και δεν θα τις ελέγχουν οι ίδιοι.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήρθε να εκτελέσει τα «συμβόλαια του θανάτου». Τώρα τα πράγματα έχουν φτάσει στο αμήν.
[b]ΤΩΡΑ πρέπει να κατασκευαστεί μια συναίνεση και μέσω αυτής να προωθηθούν τα «νέα» πολιτικά σχήματα: Η «ανανέωση» της πολιτικής απάτης που θα στηριχτεί, όπως πάντα, στην εντιμότητα, στο ήθος, στη δικαιοσύνη και αξιοκρατία, σε νέα πρόσωπα κ.λπ, κ.λπ…[/b]
Οι πάντες συμφωνούν πάνω σε αυτό.
Αρχίζουν, λοιπόν, δειλά-δειλά στην αρχή, αύριο πιο έντονα και πιεστικά τη γελοιοποίηση και αποδόμηση αυτών των κυβερνητικών σχημάτων και την προώθηση ενός άλλου «πολιτικού καθεστώτος», όπως ψευδώς και υποκριτικά το ονομάζουν.
Ας δούμε τα κομμάτια αυτού του παζλ της νέας απάτης:
α). Τα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ αρχίζουν να κάνουν «αντιπολίτευση» και να προωθεί, το κάθε ένα τις δικές του «πολιτικές σημαδούρες».
ΟΛΑ κινούνται σε μια γενική, κεντρική συμφωνία, την οποία διατυπώνει το συγκρότημα Λαμπράκη, καθαρότατα, στη σημερινή «άποψη» των «ΝΕΩΝ»:
«…ΤΩΡΑ που μπαίνουμε στην εποχή της έσχατης προσπάθειας να διασωθεί η ελληνική οικονομία- ως τμήμα της ευρωζώνης- χωρίς να συνθλιβεί η κοινωνία, το πολιτικό σύστημα για να εξιλεωθεί πρέπει να αναθεωρήσει την αποστολή του.
ΣΤΑ πλαίσια της νέας- και εν πολλοίς αναγκαστικής- αντίληψης για την πολιτική, τα κόμματα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη λειτουργία τους στον δημόσιο βίο…
…Π.χ. τα δυο κόμματα εξουσίας πρέπει να εγκαταλείψουν τις άγονες αντιπαραθέσεις μεταξύ τους. Η Αριστερά να επανεξετάσει την τακτική της.
ΚΑΙ όλοι μαζί πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τα νέα δεδομένα. Διότι πολλές από τις πολιτικές που θα τεθούν σε εφαρμογή θα συνιστούν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας…
…ΑΛΛΗ ευκαιρία δεν θα υπάρξει».
β). ΣΗΜΕΡΑ, επίσης το συγκρότημα εγκαινιάζει μια σκληρή στάση, λίαν γελοιοποιητική εναντίον της ηγετικής κλίκας του Γιώργου Παπανδρέου και εναντίον του ιδίου προσωπικά.
Όλοι οι κεντρικοί αρθρογράφοι «σημαδούρες» του Συγκροτήματος, ακόμα και ο μέχρι χθες γλείφτης του Γιωργάκη, Λευτέρης Παπαδόπουλος, αλλάζουν πλάκα.
Προλείανση του εδάφους με έντονους τόνους για «συναινετική» συνέχεια.
Το Συγκρότημα δίνει και το στίγμα: Σημιτικές συναινέσεις!!!
Βάση αυτού του σχεδίου κινήθηκε και ο σημιτάνθρωπος, Αλέκος Παπαδόπουλος, στην φλύαρη και επαρμένη μπουρδολογία του στην ομιλία που έκανε…
γ). Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται, εδώ και λίγες ημέρες, και η «Ελευθεροτυπία».
Η εφημερίδα και οι δήθεν ανεξάρτητοι αρθρογράφοι της παίζουν στο ίδιο ταμπλό της πολιτικής κάθαρσης και «ανανέωσης» του πολιτικού οικοδομήματος.
Φυσικά στα «μοτίβα» της ροζ «αριστεράς» και των «δημοκρατικών δυνάμεων»…
δ). Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και ο «εθνικός» μας εργολάβος: Μπόμπολας…
ε) Στο ίδιο και ο Αλαφούζος της «Καθημερινής». Μάλιστα εδώ υπήρξε και συνέντευξη της Ντόρας που έλεγε, ποια η Ντόρα, για την ανάγκη νέου πολιτικού καθεστώτος!!!
ζ). Εντός αυτών των διεργασιών πρέπει να ενταχθούν και οι βοναπαρτιστικοί λεονταρισμοί του Αλαβάνου κατά του γιωργάκη…
η). Στοιχείο αυτού του πολιτικού παζλ είναι και οι πολυδιαφημισμένες συνεντεύξεις-παρεμβάσεις του Βγενόπουλου…
θ). Τέλος, σημασία έχουν και οι «εσωτερικές» ζυμώσεις στο ΚΚΕ, οι οποίες εκδηλώνονται με «αιτήματα» πλατιών «δημοκρατικών μετώπων» και «συμμαχιών».
Αυτά είναι λίγα από τα «κομβικά» στοιχεία που δείχνουν τον πολιτικό αναβρασμό των «νταβάδων», την κινητικότητα και τη «βιασύνη» ανασύστασης και «ανασυγκρότησης» του πολιτικού σκηνικού…
Τις συγκεκριμένες παραλλαγές που προωθεί κάθε «νταβάς» δεν μπορεί να τις μαντέψουμε. Εξάλλου σε όλα αυτά υπάρχουν και δρουν και πολλοί αστάθμητοι παράγοντες.
Το σίγουρο είναι ένα: ότι έχει δρομολογηθεί η ταχεία αποδόμηση και αναδόμηση του πολιτικού σκηνικού, προκείμενου να εκτονώσει την έκρυθμη κατάσταση και να προβληθεί μια νέα «έκτακτης» και «επείγουσας ανάγκης» (συναινετική), μέσα από την οποία θα βγούνε νέα, πιο αξιόπιστα σχήματα.
Σίγουρο επίσης είναι και αυτό: Ομαλά δεν μπορεί το «εγχείρημα» να πετύχει. Θα επιβληθεί, μάλλον, πραξικοπηματικά. Δηλαδή μέσα από κάποιους τρομοκρατικούς εξαναγκασμούς.
Και τέτοιος τρομοκρατικός εξαναγκασμός είναι η πρόκληση νέων «Δεκεμβριανών».
Είναι τέτοια η λαϊκή οργή και τόσο εύφλεκτα τα κοινωνικά εκρηκτικά που πολύ εύκολα μπορεί να προκληθεί και να οργανωθεί τυφλός λαϊκός ξεσηκωμός υστερικής βίας και καταστροφής.
Εξάλλου στο δρόμο καλούν και τα «αριστερά» κόμματα, στο δρόμο χωρίς έμβρυα οργάνωσης, περιφρούρηση, πολιτοφυλακές και πολιτικούς στόχους…
Μια τέτοια προβοκάτσια των καθεστωτικών δυνάμεων είναι πολύ πιθανή, ακριβώς γιατί υλοποιεί τάχιστα και χωρίς «τριβές» τα συναινετικά σχέδια και την πολιτική δικτατορία που προωθούν οι πλανητικές δυνάμεις.
Μετά από την κοινωνική κατοχή (αλλοδαπή κατοχή), την οικονομική κατοχή (ΔΝΤ) έρχεται πάντα και η πολιτική ΚΑΤΟΧΗ: Η ολοκληρωτική αντεπανάσταση…
Πολύ περισσότερο δεν θα είμαστε επιεικείς απέναντι στα εγκλήματα εκείνων που διέλυσαν το εργατικό και λαϊκό κίνημα και βύθισαν την ελληνική κοινωνία στο σκότος της απελπισμένης αγέλης.
Αν δεν είχε κονιορτοποιηθεί ολοκληρωτικά το λαϊκό κίνημα και οι κατακτήσεις του, αν δεν είχαν συντριβεί οι πολιτικοί και οργανωτικοί ιστοί των κινημάτων και αν δεν είχε δραματικά αφυδατωθεί η κοινωνική (ταξική) και εθνική συνείδηση, μέσα από τη διάχυση της αγελαίας «συνείδησης» των αλλοδαπών ορδών, σήμερα δεν θα ζούσαμε αυτή τη ζοφερή αποικιοκρατική κατοχή της Ελλάδας, ούτε θα διαγραφόντουσαν τέτοιες εφιαλτικές εθνικές και πολιτικές συμφορές.
Τη μεγάλη ιστορική ευθύνη για αυτή την κατάσταση τη φέρνουν όχι τα καθεστωτικά, κυβερνητικά κόμματα (αυτά τη δουλειά τους κάνουν), αλλά τα κόμματα εκείνα που, στον όνομα της εργατικής τάξης και του λαού, όχι μόνο δεν αντιτάχθηκαν στην καταστροφή, αλλά επέτρεψαν την καταστροφή, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά κάθε κατάκτηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος και κάθε «συνθήκη» αγώνα.
Το μεγαλύτερο ιστορικό έγκλημα για τη σημερινή κατάσταση βαραίνει τα αυτό-ονομαζόμενα «αριστερά» κόμματα…
Ας δούμε, τώρα, το πώς έχει διαμορφωθεί η πολιτική κατάσταση.
Οι γενικοί όροι:
α). Βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια κρίση και ακόμα πιο δραματική εθνική κρίση. Ήδη η χώρα μας βρίσκεται υπό ανοικτή κατοχή: Οικονομική και κοινωνική.
Σε κοινωνικό επίπεδο έχει προηγηθεί η κατοχή: Κατοχή από τα εκατομμύρια των οργανωμένα εισαγόμενων αλλοδαπών δούλων…
β). Βρισκόμαστε, επίσης, μπροστά στην πιο δραματική πολιτική κρίση, σήψη και παρακμή.
Βαθιά και οξύτατη πολιτική κρίση και σήψη των κυρίαρχων καπιταλιστικών δυνάμεων. Δεν είναι μια απλή κοινοβουλευτική κρίση, αλλά μια κρίση ταξικής κυριαρχίας, μια κρίση συνολικά του καθεστώτος το οποίο δεν μπορεί να βρει κοινοβουλευτικές διεξόδους…
γ). Καταλυτικό στοιχείο αυτής της πολιτικής κρίσης είναι η οργή και η αηδία του κόσμου για το κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό σύστημα.
Οι πρώτοι παράγοντες της κρίσης, οικονομικοί, εθνικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί (οικονομική και κοινωνικοί εξαθλίωση, κατοχή σε όλα τα επίπεδα και πολιτική σήψη) διογκώνουν με γεωμετρικούς ρυθμούς τη λαϊκή οργή και απελπισία, καθιστούν την κατάσταση δραματικά εκρηκτική: Ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξεσπάσουν τυφλές και καταστροφικές λαϊκές θύελλες…
δ). Τέλος, βρισκόμαστε μπροστά, και στην ολοκληρωτική ανυπαρξία ενός οργανωμένου εργατικού και λαϊκού κινήματος, μπροστά στο ιστορικά δραματικό γεγονός ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ πολιτικού κόμματος των εργαζομένων και του λαού.
Τέτοια ιστορική ήττα των λαϊκών κινημάτων δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Ούτε ο «κλασσικός» φασισμός δεν κατάφερε τέτοια θανάσιμα κτυπήματα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Τέτοια απουσία του λαϊκού ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ υποκειμένου δεν έχει υπάρξει ΠΟΤΕ στην Ελλάδα…
Σήμερα δεν υπάρχει ούτε καν «ρεφορμιστικό» δείγμα του «αντίπαλου δέους»…
Αντίθετα: Η «αριστερά» που υπάρχει είναι ο «πράκτορας» και «προβοκάτορας» (μασκαρεμένος ή φανερός) της ιμπεριαλιστικής ΝέαςΤάξης: Του ολοκληρωτικού φασισμού…
Με αυτά τα δεδομένα το άμεσο αύριο διαγράφεται πιο μαύρο και εφιαλτικό από το σήμερα.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις (οι ποικίλοι «νταβάδες») παίζουν χωρίς αντίπαλο, χωρίς καμία αντίσταση και χωρίς καμιά συστολή.
Παίζουν ανενόχλητες πάνω στα δικά τους μόνο ανταγωνιστικά σχέδια και διαφωνίες.
Έναν μόνο φόβο έχουν: Την εκρηκτικά συσσωρευμένη και γεωμετρικά αναπτυσσόμενη οργή του κόσμου.
Πάνω σε αυτό επεξεργάζονται τους πολιτικούς σχεδιασμούς τους.
Τα τυφλά λαϊκά ξεσπάσματα, μπορεί να μην απειλούν το καθεστώς, αλλά δεν είναι επιθυμητά από τις κυρίαρχες δυνάμεις, εκτός αν αυτές τις τυφλές εξεγέρσεις έχουν συμφέρον να τις προκαλέσουν για να προωθήσουν το πολιτικό τους σκότος.
Το επισημαίνουμε αυτό ιδιαίτερα γιατί σήμερα είναι πάρα πολύ πιθανόν να έχουμε καινούργια και πιο καταστροφικά «Δεκεμβριανά», για να προωθηθούν πιο αποτελεσματικά οι πολιτικοί σχεδιασμοί του πλανητικού κράτους (θα μιλήσουμε παρακάτω).
Ο στρατηγικός στόχος των ελίτ της εξουσίας (όπως το έχουμε αναλύσει πολλές φορές) είναι η αποδόμηση του πολιτικού σκηνικού και η ανασύσταση ενός νέου πιο πειστικού.
Φαίνεται ότι οι διαδικασίες αυτές επισπεύδονται. Θέλουν να προλάβουν κοινωνικές εκρήξεις που δεν θα έχουν προκαλέσει και δεν θα τις ελέγχουν οι ίδιοι.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήρθε να εκτελέσει τα «συμβόλαια του θανάτου». Τώρα τα πράγματα έχουν φτάσει στο αμήν.
[b]ΤΩΡΑ πρέπει να κατασκευαστεί μια συναίνεση και μέσω αυτής να προωθηθούν τα «νέα» πολιτικά σχήματα: Η «ανανέωση» της πολιτικής απάτης που θα στηριχτεί, όπως πάντα, στην εντιμότητα, στο ήθος, στη δικαιοσύνη και αξιοκρατία, σε νέα πρόσωπα κ.λπ, κ.λπ…[/b]
Οι πάντες συμφωνούν πάνω σε αυτό.
Αρχίζουν, λοιπόν, δειλά-δειλά στην αρχή, αύριο πιο έντονα και πιεστικά τη γελοιοποίηση και αποδόμηση αυτών των κυβερνητικών σχημάτων και την προώθηση ενός άλλου «πολιτικού καθεστώτος», όπως ψευδώς και υποκριτικά το ονομάζουν.
Ας δούμε τα κομμάτια αυτού του παζλ της νέας απάτης:
α). Τα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ αρχίζουν να κάνουν «αντιπολίτευση» και να προωθεί, το κάθε ένα τις δικές του «πολιτικές σημαδούρες».
ΟΛΑ κινούνται σε μια γενική, κεντρική συμφωνία, την οποία διατυπώνει το συγκρότημα Λαμπράκη, καθαρότατα, στη σημερινή «άποψη» των «ΝΕΩΝ»:
«…ΤΩΡΑ που μπαίνουμε στην εποχή της έσχατης προσπάθειας να διασωθεί η ελληνική οικονομία- ως τμήμα της ευρωζώνης- χωρίς να συνθλιβεί η κοινωνία, το πολιτικό σύστημα για να εξιλεωθεί πρέπει να αναθεωρήσει την αποστολή του.
ΣΤΑ πλαίσια της νέας- και εν πολλοίς αναγκαστικής- αντίληψης για την πολιτική, τα κόμματα πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη λειτουργία τους στον δημόσιο βίο…
…Π.χ. τα δυο κόμματα εξουσίας πρέπει να εγκαταλείψουν τις άγονες αντιπαραθέσεις μεταξύ τους. Η Αριστερά να επανεξετάσει την τακτική της.
ΚΑΙ όλοι μαζί πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τα νέα δεδομένα. Διότι πολλές από τις πολιτικές που θα τεθούν σε εφαρμογή θα συνιστούν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας…
…ΑΛΛΗ ευκαιρία δεν θα υπάρξει».
β). ΣΗΜΕΡΑ, επίσης το συγκρότημα εγκαινιάζει μια σκληρή στάση, λίαν γελοιοποιητική εναντίον της ηγετικής κλίκας του Γιώργου Παπανδρέου και εναντίον του ιδίου προσωπικά.
Όλοι οι κεντρικοί αρθρογράφοι «σημαδούρες» του Συγκροτήματος, ακόμα και ο μέχρι χθες γλείφτης του Γιωργάκη, Λευτέρης Παπαδόπουλος, αλλάζουν πλάκα.
Προλείανση του εδάφους με έντονους τόνους για «συναινετική» συνέχεια.
Το Συγκρότημα δίνει και το στίγμα: Σημιτικές συναινέσεις!!!
Βάση αυτού του σχεδίου κινήθηκε και ο σημιτάνθρωπος, Αλέκος Παπαδόπουλος, στην φλύαρη και επαρμένη μπουρδολογία του στην ομιλία που έκανε…
γ). Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται, εδώ και λίγες ημέρες, και η «Ελευθεροτυπία».
Η εφημερίδα και οι δήθεν ανεξάρτητοι αρθρογράφοι της παίζουν στο ίδιο ταμπλό της πολιτικής κάθαρσης και «ανανέωσης» του πολιτικού οικοδομήματος.
Φυσικά στα «μοτίβα» της ροζ «αριστεράς» και των «δημοκρατικών δυνάμεων»…
δ). Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και ο «εθνικός» μας εργολάβος: Μπόμπολας…
ε) Στο ίδιο και ο Αλαφούζος της «Καθημερινής». Μάλιστα εδώ υπήρξε και συνέντευξη της Ντόρας που έλεγε, ποια η Ντόρα, για την ανάγκη νέου πολιτικού καθεστώτος!!!
ζ). Εντός αυτών των διεργασιών πρέπει να ενταχθούν και οι βοναπαρτιστικοί λεονταρισμοί του Αλαβάνου κατά του γιωργάκη…
η). Στοιχείο αυτού του πολιτικού παζλ είναι και οι πολυδιαφημισμένες συνεντεύξεις-παρεμβάσεις του Βγενόπουλου…
θ). Τέλος, σημασία έχουν και οι «εσωτερικές» ζυμώσεις στο ΚΚΕ, οι οποίες εκδηλώνονται με «αιτήματα» πλατιών «δημοκρατικών μετώπων» και «συμμαχιών».
Αυτά είναι λίγα από τα «κομβικά» στοιχεία που δείχνουν τον πολιτικό αναβρασμό των «νταβάδων», την κινητικότητα και τη «βιασύνη» ανασύστασης και «ανασυγκρότησης» του πολιτικού σκηνικού…
Τις συγκεκριμένες παραλλαγές που προωθεί κάθε «νταβάς» δεν μπορεί να τις μαντέψουμε. Εξάλλου σε όλα αυτά υπάρχουν και δρουν και πολλοί αστάθμητοι παράγοντες.
Το σίγουρο είναι ένα: ότι έχει δρομολογηθεί η ταχεία αποδόμηση και αναδόμηση του πολιτικού σκηνικού, προκείμενου να εκτονώσει την έκρυθμη κατάσταση και να προβληθεί μια νέα «έκτακτης» και «επείγουσας ανάγκης» (συναινετική), μέσα από την οποία θα βγούνε νέα, πιο αξιόπιστα σχήματα.
Σίγουρο επίσης είναι και αυτό: Ομαλά δεν μπορεί το «εγχείρημα» να πετύχει. Θα επιβληθεί, μάλλον, πραξικοπηματικά. Δηλαδή μέσα από κάποιους τρομοκρατικούς εξαναγκασμούς.
Και τέτοιος τρομοκρατικός εξαναγκασμός είναι η πρόκληση νέων «Δεκεμβριανών».
Είναι τέτοια η λαϊκή οργή και τόσο εύφλεκτα τα κοινωνικά εκρηκτικά που πολύ εύκολα μπορεί να προκληθεί και να οργανωθεί τυφλός λαϊκός ξεσηκωμός υστερικής βίας και καταστροφής.
Εξάλλου στο δρόμο καλούν και τα «αριστερά» κόμματα, στο δρόμο χωρίς έμβρυα οργάνωσης, περιφρούρηση, πολιτοφυλακές και πολιτικούς στόχους…
Μια τέτοια προβοκάτσια των καθεστωτικών δυνάμεων είναι πολύ πιθανή, ακριβώς γιατί υλοποιεί τάχιστα και χωρίς «τριβές» τα συναινετικά σχέδια και την πολιτική δικτατορία που προωθούν οι πλανητικές δυνάμεις.
Μετά από την κοινωνική κατοχή (αλλοδαπή κατοχή), την οικονομική κατοχή (ΔΝΤ) έρχεται πάντα και η πολιτική ΚΑΤΟΧΗ: Η ολοκληρωτική αντεπανάσταση…
Καλωσήλθατε στην εσκεμμένη και προμελετημένη κόλαση του ΔΝΤ
Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δόκτωρα Mark Weisbrot, διακεκριμένου οικονομολόγου (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.
Ερ.: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.
Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο -μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως. Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.
Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του
Δ.Ν.Τ. να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοί είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους.
Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία του στο χρέος.
Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού.
Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε
τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».
Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ.
Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.
Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου
για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο
αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.
Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση. Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.
Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματ/τικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.
Slap.gr
Ερ.: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μ’ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή (!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.
Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο -μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως. Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.
Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ’ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του
Δ.Ν.Τ. να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοί είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους.
Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία του στο χρέος.
Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού.
Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε
τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».
Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ.
Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.
Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου
για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο
αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.
Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση. Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.
Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματ/τικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.
Slap.gr
Άθανάσιος Διάκος
Τρία πουλάκια κάθουνταν ψηλά στη Χαλκουμάτα.
Το 'να τηράει τη Λειβαδιά και τ' άλλο το Ζητούνι,
το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:
- Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.
Μην' ο Καλύβας έρχεται, μην' ο Λεβεντογιάννης;... Δείτε περισσότερα
- Νουδ' ο Καλύβας έρχεται νουδ' ο Λεβεντογιάννης.
Ομέρ Βρυώνης πλάκωσε με δεκαοχτώ χιλιάδες.
Ο Διάκος σαν τ' αγροίκησε πολύ του κακοφάνη.
Ψηλή φωνή εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει.
"Τον ταϊφά μου σύναξε, μάσε τα παλληκάρια,
δώσ' τους μπαρούτη περισσή και βόλια με τις χούφτες,
γλήγορα για να πιάσουμε κάτω στην Αλαμάνα,
που 'ναι ταμπούρια δυνατά κι όμορφα μετερίζια".
Παίρνουνε τ' αλαφριά σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,
στην Αλαμάνα φτάνουνε και πιάνουν τα ταμπούρια.
"Καρδιά, παιδιά μου" φώναξε, "παιδιά μη φοβηθείτε,
σταθείτε αντρειά σαν Έλληνες και σα Γραικοί σταθείτε".
Ψιλή βροχούλαν έπιασε κι ένα κομμάτι αντάρα,
τρία γιουρούσιαν έκαμαν, τα τρία αράδα αράδα.
Έμεινε ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες.
Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες.
Βουλώσαν τα κουμπούρια του κι ανάψαν τα τουφέκια,
κι ο Διάκος εξεσπάθωσε και στη φωτιά χουμάει.
Ξήντα ταμπούρια χάλασε κι εφτά μπουλουκμπασήδες,
και το σπαθί του κόπηκε ανάμεσα απ' τη χούφτα
και ζωντανό τον έπιασαν και στον πασά τον πάνουν.
Χίλιοι τον παν από μπροστά και χίλιοι από κατόπι.
Κι ο Ομέρ Βρυώνης μυστικά στο δρόμο τον ερώτα:
"Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν' αλλάξεις,
να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν' αφήσεις;"
Κι εκείνος τ' αποκρίθηκε και στρίφτει το μουστάκι:
"Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε!
Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν' αποθάνω.
Α, θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες
μόνον εφτά μερών ζωή θέλω να μου χαρίστε,
όσο να φτάσει ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βόγιας".
Σαν τ' άκουσε ο Χαλίλμπεης, αφρίζει και φωνάζει:
"Χίλια πουγκιά σας δίνω γω κι ακόμα πεντακόσια,
το Διάκο να χαλάσετε, το φοβερό τον κλέφτη,
γιατί θα σβήσει τη Τουρκιά κι όλο μας το ντοβλέτι".
Το Διάκο τότε παίρνουνε και στο σουβλί τον βάζουν.
Ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε,
την πίστη τους τούς ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες:
"Σκυλιά, κι α' με σουβλίσετε ένας Γραικός εχάθη.
Ας είναι ο Οδυσσεύς καλά και ο καπετάν Νικήτας,
που θα σας σβήσουν την Τουρκιά κι όλο σας το ντοβλέτι".
Ο Διάκος
Τρία πουλάκια κάθουνταν ψηλά στη
Χαλκουμάτα.Το 'να τηράει τη Λειβαδιά και τ' άλλο το Ζητούνι,το
τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:- Πολλή μαυρίλα πλάκωσε,
μαύρη σαν καλιακούδα.Μην' ο Καλύβας έρχεται, μην' ο Λεβεντογιάννης;-
Νουδ' ο Καλύβας έρχεται νουδ' ο Λεβεντογιάννης.Ομέρ Βρυώνης πλάκωσε
με δεκαοχτώ χιλιάδες.Ο Διάκος σαν τ' αγροίκησε πολύ του
κακοφάνη.Ψηλή φωνή εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει."Τον ταϊφά μου
σύναξε, μάσε τα παλληκάρια,δώσ' τους μπαρούτη περισσή και βόλια με
τις χούφτες,γλήγορα για να πιάσουμε κάτω στην Αλαμάνα,που 'ναι
ταμπούρια δυνατά κι όμορφα μετερίζια".Παίρνουνε τ' αλαφριά
σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,στην Αλαμάνα φτάνουνε και πιάνουν τα
ταμπούρια."Καρδιά, παιδιά μου" φώναξε, "παιδιά μη φοβηθείτε,σταθείτε
αντρειά σαν Έλληνες και σα Γραικοί σταθείτε".Ψιλή βροχούλαν
έπιασε κι ένα κομμάτι αντάρα,τρία γιουρούσιαν έκαμαν, τα τρία αράδα
αράδα.Έμεινε ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες.Τρεις ώρες
επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες.Βουλώσαν τα κουμπούρια του κι ανάψαν
τα τουφέκια,κι ο Διάκος εξεσπάθωσε και στη φωτιά χουμάει.Ξήντα
ταμπούρια χάλασε κι εφτά μπουλουκμπασήδες,και το σπαθί του κόπηκε
ανάμεσα απ' τη χούφτακαι ζωντανό τον έπιασαν και στον πασά τον
πάνουν.Χίλιοι τον παν από μπροστά και χίλιοι από κατόπι.Κι ο
Ομέρ Βρυώνης μυστικά στο δρόμο τον ερώτα:"Γίνεσαι Τούρκος Διάκο
μου, την πίστη σου ν' αλλάξεις,να προσκυνήσεις στο τζαμί, την
εκκλησιά ν' αφήσεις;"Κι εκείνος τ' αποκρίθηκε και στρίφτει το
μουστάκι:"Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε!Εγώ
Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν' αποθάνω.Α, θέλετε χίλια φλωριά και
χίλιους μαχμουτιέδεςμόνον εφτά μερών ζωή θέλω να μου χαρίστε,όσο
να φτάσει ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βόγιας".Σαν τ' άκουσε ο
Χαλίλμπεης, αφρίζει και φωνάζει:"Χίλια πουγκιά σας δίνω γω κι ακόμα
πεντακόσια,το Διάκο να χαλάσετε, το φοβερό τον κλέφτη,γιατί θα
σβήσει τη Τουρκιά κι όλο μας το ντοβλέτι".Το Διάκο τότε
παίρνουνε και στο σουβλί τον βάζουν.
Ολόρτο
τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε,την πίστη τους τούς ύβριζε, τους
έλεγε μουρτάτες:"Σκυλιά, κι α' με σουβλίσετε ένας Γραικός εχάθη.Ας
είναι ο Οδυσσεύς καλά και ο καπετάν Νικήτας,που θα σας σβήσουν την
Τουρκιά κι όλο σας το ντοβλέτι".
Τά ψάρια τού Βαλουκλή
Σαράντα μέρες
πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρητην Πόλη τη μεγάλη.
Σαράντα μέρες
έκαμεν ο γούμενος το ψάρι στα χείλη του να βάλη.
Απ τις σαράντα κι
ύστερα πεθύμησε να φάγη τηγανισμένο ψάρι.
-Αν μας φυλαγ΄ η
Παναγιά, καθώς μας εφυλάγει,την Πόλη ποιος θα πάρη;
Ρίχτει τα δίχτυα
στο γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,-Θεός να τα 'βλογήσει
Το λάδι βάλλει στη
φωτιά μες στ αργυρό τηγάνι,για να τα τηγανίση.
Τα τηγανίζ' από τη
μια και πα να τα γυρίση κι από το άλλο μέρος.
Ο παραγιός του
βιαστικά πετά να του μιλήση,και τα 'χασεν ο γέρος!
Mην τηγανίζης,
γέροντα, και μόσχισε το ψάρι στην Πόλη τη μεγάλη!
την Πόλη την
εξακουστή οι Τούρκοι έχουν πάρει,μάς κόβουν το κεφάλι!
- Στην Πόλη Τούρκου
δεν πατούν κι ' Αγαρηνού ποδάρια! Μου φαίνεται σαν ψέμα ! Μ' αν ειν' αλήθεια
το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια,να πέσουν μες στο ρέμα!
Ακόμα ο λόγος
βάσταγε, τα ψάρια απ' το τηγάνι,τη μια μεριά ψημένα, πηδήξανε και πέσανε
στης λίμνης τη λεκάνη,γερά, ζωντανεμένα.
Ακόμα ως τώρα
πλέουνε, κόκκιν' από το μέρος,όπου τα είχε ψήσει.
Φυλάγουν το
Βυζάντιο ν' αναστηθή,κι ο γέρος να τ' αποτηγανίση.
ΚΑΤΙ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Προχθές
κοίταζα κάτι παλιές φωτογραφίες πού εἶχα φυλάξει σ’ ἕνα χαρτονένιο
κουτί. Σ’
αὐτές τίς φωτογραφίες εἶδα καί κάτι συγγενεῖς καί γνωστούς τῆς
οἰκογένειάς μου,
ἀδύνατους, μέ λεπτά πρόσωπα, καπέλα, σακάκια σταυρωτά καί φαρδιά
παντελόνια. Τά
μάτια τους εἶχαν τόσο ὡραία ἔκφραση πού φαινόντουσαν μεγάλα. Ἀμέσως
ἔκανα τή
σύγκριση μέ τούς σημερινούς πού εἶναι πάνχοντροι, προγάστορες καί μέ
βλέμμα
προκλητικό καί ἀδηφάγο. Καί σκέφτηκα ὅτι οἱ σημερινοί τρῶνε καλά, ἔχουν
πολλά
πράγματα, σπίτια, αὐτοκίνητα, ψυγεῖα, ἀποχυμωτές, μίξερ κι ἕνα σωρό ἄλλα
πού
μπερδεύουν τή ζωή τους, τήν κάνουν πιό ἀκριβή, ἀλλά καί εὐάλωτη ἀπό τό
ὁποιοδήποτε κράτος. Γιατί ἀπό τήν ὕλη ἀντλεῖται τό χρῆμα. Ἅμα δέν ἔχεις
τίποτε,
κανείς δέν μπορεῖ νά σέ ἀγγίξει.
Ὅταν
παντρευόταν κάποιος παλιά, νοίκιαζε μιά καμαρούλα σέ αὐλή. Εἶχε ἕνα
κρεβάτι, δυό
καρέκλες, ἕνα τραπέζι, μιά λάμπα πετρελαίου ἤ ἕνα λαμπτήρα 60 κηρίων πού
κρεμόταν ἀπό τό ταβάνι. Καί ἔκανε καί παιδιά. Καί μποροῦσε νά τά
ἀναστήσει ἔτσι,
γιατί εἶχε μηδαμινά ἔξοδα. Ἦταν πλούσιος στή φτώχεια του. Ὅλοι θά
ἀναρωτιόμαστε,
οἱ πιό παλιοί τουλάχιστον, πῶς μπορούσαμε καί κάναμε τόσα πράγματα ἀφοῦ
δέν
ὑπῆρχαν χρήματα. Πόσοι καί πόσοι δέν ἔγιναν ποιητές, ζωγράφοι,
ἐπιστήμονες,
ἐπιχειρηματίες, ξεκινώντας ἀπό τά δωματιάκια στίς αὐλές αὐτές τῶν
θαυμάτων.
Τώρα,
ὅπως
ἔγιναν τά πράγματα, δύσκολα θά μπορεῖς νά ἀναπτυχθεῖς, γιατί σκέφτεσαι
τά
δευτερεύοντα τῆς ζωῆς. Πῶς νά πληρώσεις τό ἠλεκτρικό, τό νερό, τό
πετρέλαιο, τό
αὐτοκίνητο, τά τέλη καί τίς εἰσφορές. Ὁ σημερινός ἄνθρωπος δεσμεύεται ἤ
καλύτερα
παγιδεύεται ἀπό τίς ἀπαιτήσεις τῆς ἴδιας του τῆς ζωῆς. Ἡ εὐτυχία τόν
πλησιάζει
λίγο καί χάνεται γρήγορα χωρίς νά μπορεῖ νά τήν ἀγγίξει, γιατί συνήθως
καραδοκοῦν ὁ φόβος καί ἡ δυστυχία. Τά σκέφτομαι ὅλα αὐτά καί λέω μέσα
μου πώς
εὐτυχής εἶναι αὐτός πού ἔχει τίς λιγότερες ἀνάγκες. Ὅταν μπαίνεις σ’ ἕνα
καινούργιο δωμάτιο πού εἶναι ἄδειο, λές τί ὡραῖο πού εἶναι καί πόσο
μεγάλο.
Μετά, ὅταν ἀρχίζεις νά τό κατοικεῖς, μαζεύεις πράγματα καί ὕστερα ἀπό
χρόνια
βλέπεις τόν χῶρο νά ἔχει μικρύνει. Βλέπεις ὅτι ἀδίκως τά μάζευες ὅλα
αὐτά τά
πράγματα, σοῦ εἶναι ἄχρηστα καί δέν τολμᾶς νά τά πετάξεις μή τυχόν καί
τά
χρειαστεῖς κάποια στιγμή. Ἔτσι δεσμεύεσαι καί
πάσχεις.
Ὁ
Τσαρούχης ἔμενε σ’ ἕνα μικρό δωματιάκι στό Παρίσι. Ἐκεῖ ζοῦσε,
ζωγράφιζε,
ἔτρωγε. Μιά γνωστή του πού τόν ἐπισκέφτηκε, τοῦ λέει: «Βρέ Γιάννη μου,
τώρα πού
κερδίζεις καί χρήματα, νά καλυτερεύσεις τή ζωή σου καί νά πάρεις ἕναν
πιό μεγάλο
χῶρο». Κι ὁ Τσαρούχης τῆς ἀπάντησε: «Ἐμένα τό ἑπόμενο στάδιο θά εἶναι νά
γίνω
κλοσάρ».
Δέν
κατάλαβε ἡ κυρία ὅτι δέν τόν ἔνοιαζαν οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς του, ἀλλά ἡ
δημιουργία. Ἄς προσπαθήσουμε κι ἐμεῖς λοιπόν μέσα σ’ αὐτή τήν κρίση νά
ἐργαζόμαστε, νά δημιουργοῦμε κάτι.
Ἀλέκος Φασιανός
κοίταζα κάτι παλιές φωτογραφίες πού εἶχα φυλάξει σ’ ἕνα χαρτονένιο
κουτί. Σ’
αὐτές τίς φωτογραφίες εἶδα καί κάτι συγγενεῖς καί γνωστούς τῆς
οἰκογένειάς μου,
ἀδύνατους, μέ λεπτά πρόσωπα, καπέλα, σακάκια σταυρωτά καί φαρδιά
παντελόνια. Τά
μάτια τους εἶχαν τόσο ὡραία ἔκφραση πού φαινόντουσαν μεγάλα. Ἀμέσως
ἔκανα τή
σύγκριση μέ τούς σημερινούς πού εἶναι πάνχοντροι, προγάστορες καί μέ
βλέμμα
προκλητικό καί ἀδηφάγο. Καί σκέφτηκα ὅτι οἱ σημερινοί τρῶνε καλά, ἔχουν
πολλά
πράγματα, σπίτια, αὐτοκίνητα, ψυγεῖα, ἀποχυμωτές, μίξερ κι ἕνα σωρό ἄλλα
πού
μπερδεύουν τή ζωή τους, τήν κάνουν πιό ἀκριβή, ἀλλά καί εὐάλωτη ἀπό τό
ὁποιοδήποτε κράτος. Γιατί ἀπό τήν ὕλη ἀντλεῖται τό χρῆμα. Ἅμα δέν ἔχεις
τίποτε,
κανείς δέν μπορεῖ νά σέ ἀγγίξει.
Ὅταν
παντρευόταν κάποιος παλιά, νοίκιαζε μιά καμαρούλα σέ αὐλή. Εἶχε ἕνα
κρεβάτι, δυό
καρέκλες, ἕνα τραπέζι, μιά λάμπα πετρελαίου ἤ ἕνα λαμπτήρα 60 κηρίων πού
κρεμόταν ἀπό τό ταβάνι. Καί ἔκανε καί παιδιά. Καί μποροῦσε νά τά
ἀναστήσει ἔτσι,
γιατί εἶχε μηδαμινά ἔξοδα. Ἦταν πλούσιος στή φτώχεια του. Ὅλοι θά
ἀναρωτιόμαστε,
οἱ πιό παλιοί τουλάχιστον, πῶς μπορούσαμε καί κάναμε τόσα πράγματα ἀφοῦ
δέν
ὑπῆρχαν χρήματα. Πόσοι καί πόσοι δέν ἔγιναν ποιητές, ζωγράφοι,
ἐπιστήμονες,
ἐπιχειρηματίες, ξεκινώντας ἀπό τά δωματιάκια στίς αὐλές αὐτές τῶν
θαυμάτων.
Τώρα,
ὅπως
ἔγιναν τά πράγματα, δύσκολα θά μπορεῖς νά ἀναπτυχθεῖς, γιατί σκέφτεσαι
τά
δευτερεύοντα τῆς ζωῆς. Πῶς νά πληρώσεις τό ἠλεκτρικό, τό νερό, τό
πετρέλαιο, τό
αὐτοκίνητο, τά τέλη καί τίς εἰσφορές. Ὁ σημερινός ἄνθρωπος δεσμεύεται ἤ
καλύτερα
παγιδεύεται ἀπό τίς ἀπαιτήσεις τῆς ἴδιας του τῆς ζωῆς. Ἡ εὐτυχία τόν
πλησιάζει
λίγο καί χάνεται γρήγορα χωρίς νά μπορεῖ νά τήν ἀγγίξει, γιατί συνήθως
καραδοκοῦν ὁ φόβος καί ἡ δυστυχία. Τά σκέφτομαι ὅλα αὐτά καί λέω μέσα
μου πώς
εὐτυχής εἶναι αὐτός πού ἔχει τίς λιγότερες ἀνάγκες. Ὅταν μπαίνεις σ’ ἕνα
καινούργιο δωμάτιο πού εἶναι ἄδειο, λές τί ὡραῖο πού εἶναι καί πόσο
μεγάλο.
Μετά, ὅταν ἀρχίζεις νά τό κατοικεῖς, μαζεύεις πράγματα καί ὕστερα ἀπό
χρόνια
βλέπεις τόν χῶρο νά ἔχει μικρύνει. Βλέπεις ὅτι ἀδίκως τά μάζευες ὅλα
αὐτά τά
πράγματα, σοῦ εἶναι ἄχρηστα καί δέν τολμᾶς νά τά πετάξεις μή τυχόν καί
τά
χρειαστεῖς κάποια στιγμή. Ἔτσι δεσμεύεσαι καί
πάσχεις.
Ὁ
Τσαρούχης ἔμενε σ’ ἕνα μικρό δωματιάκι στό Παρίσι. Ἐκεῖ ζοῦσε,
ζωγράφιζε,
ἔτρωγε. Μιά γνωστή του πού τόν ἐπισκέφτηκε, τοῦ λέει: «Βρέ Γιάννη μου,
τώρα πού
κερδίζεις καί χρήματα, νά καλυτερεύσεις τή ζωή σου καί νά πάρεις ἕναν
πιό μεγάλο
χῶρο». Κι ὁ Τσαρούχης τῆς ἀπάντησε: «Ἐμένα τό ἑπόμενο στάδιο θά εἶναι νά
γίνω
κλοσάρ».
Δέν
κατάλαβε ἡ κυρία ὅτι δέν τόν ἔνοιαζαν οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς του, ἀλλά ἡ
δημιουργία. Ἄς προσπαθήσουμε κι ἐμεῖς λοιπόν μέσα σ’ αὐτή τήν κρίση νά
ἐργαζόμαστε, νά δημιουργοῦμε κάτι.
Ἀλέκος Φασιανός
Ψωροκώσταινα
Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη την χώρα.
Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι », είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε : «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της».
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»?
Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.
Η όλη ιστορία της Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής:
«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι », είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε : «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της».
Κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»?
Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.
Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.
'Ενας λαός απρόβλεπτος
'Ενας λαός απρόβλεπτος, που λατρεύει τον πρωινό ύπνο και το αραλίκι, αλλά έρχεται δεύτερος σ' εργατικότητα στον κόσμο μετά τα τζαπόνια (δες τι μαθαίνεις μαζί μου)!!!
'Ενα έθνος καταχρεωμένο, με καταθέσεις όμως στην Ελβετία (sic). 'Ενας λαός που πεινάει (θεωρητικά), αλλά το καλοκαίρι μένει στο πολυτελές ξενοδοχείο, στη διπλανή σουίτα με τον Άγγλο που έκανε οικονομίες όλο τον χρόνο για να 'ρθει διακοπές εδώ, που είναι καλά και φτηνά. Και του πηδάμε και την γκόμενα και τον σπάμε και στο ξύλο, άμα ζητήσει τα ρέστα του και τον στήνουμε και στο αεροδρόμιο μερικές μέρες, για να εμπεδώσει τη δύναμη του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, που διεκδικεί περισσότερα λεφτά και λιγότερη δουλειά.
Η Ευρώπη θέλει να βάλει την Ελλάδα στο ένα της παπούτσι, αλλά το πιο πιθανό είναι να καταλήξει η ίδια να περπατάει ξυπόλητη. Ποιος άλλος λαός έβγαλε ποτέ άσμα, με ενδεικτικούς για την ψυχολογία της βαριεστημάρας στίχους: "Θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι"; (μπορώ ?). Που αν το πεις αυτό σε Γερμανό θα πέσει κάτω λιπόθυμος και θα κάνεις ένα μικρό Παγκόσμιο για να τον συνεφέρεις. Τη ρεμαλοσύνη μην την κλαις. Αλλά, ναι, να τη φοβάσαι, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου ξημερώσει.
Τα ρεμάλια είναι παντοτινά κι εμείς χρόνια τώρα επιβιώνουμε ως έθνος χάρη στην τσαχπινιά και τη ρεμαλιά μας (σκίσε τη γάτα !). Ο 'Ελληνας έχει την ψυχολογία του αμετανόητου ρεμαλιού γραμμένη στο DNA του (επιστροφές δεν γίνονται δεκτές). Εγωιστές, καλοπερασάκηδες, ζαμανφουτίστες, τεμπέληδες (έχουμε και τις αρετές μας), άστατοι, απρόβλεπτοι (προσέχεις για να έχεις), τσαμπουκάδες, αιώνια ανώριμοι (όχι, δεν το μετράω για ελάττωμα). Και παρόλα αυτά γοητευτικοί (έναν καθρέφτη !). Mια χώρα φτωχή, που τα παίρνει από τους πλούσιους συγγενείς της, για να πληρώσει τα βερεσέδια στον μπακάλη και καταλήγει να τρώει στα μπουζούκια τους λογαριασμούς Δ.E.H.,O.T.E. και EYΔAΠ, για τα μάτια τής απέναντι ξανθιάς (τις μελαχρινές, ως γνωστόν, τις παντρεύονται, οπότε περιμένουν στο σπίτι με τα μωρά)...
Εμείς είμαστε Βαλκάνιοι κι αν κάτι θα 'χαμε να υποστηρίξουμε ως μοντέλο, θα'ταν αυτό που 'ναι γραμμένο στο DNA μας. Γι' αυτό ακριβώς εκνευρίζομαι με τους απέξω -και με τους μέσα μερικές φορές- όταν δεν δείχνουν το σέβας που έχουν υποχρέωση να εκφράζουν. Γονυπετείς, δηλαδή, και με ταπεινότητα. Και δεν είναι ότι δεν μας γουστάρουν ή ότι δεν τους λέει η χώρα μας. Είναι το αιώνιο κόμπλεξ που θα νιώθουν πάντα οι χθεσινοί γι' αυτούς που τους φωτίσανε. 'Ετσι η Kατρίν -δημοσιογράφος εκ Παρισίων, πρώην γκόμενα του κολλητού μου, διαμένουσα εν Eλλάδι- πίνοντας τη φραπεδιά της κάτω από μουριά στην Πλάκα, ακουμπώντας τα ποδαράκια της σε δυο καρέκλες και τα χεράκια της σε άλλες δυο, έβριζε με τα σπαστά ελληνικά της την Eλλάδα και τους 'Ελληνες. Τα καμάκια, τους σερβιτόρους, τους ταξιτζήδες, τον Παπανδρέου -γιατί τραβιότανε (από τότε) με τη Mιμή- τις συνήθειές μας, εμένα, τον γκόμενό της, και έχουν περάσει από τότε 10 χρόνια και ακόμη ζει και δουλεύει στην Aθήνα. Στη χώρα της δεν θα τόλμαγε να απλώσει την ποδάρα στην καρέκλα και τον καφέ της δεν θα τσακιζόντουσαν να της τον κεράσουν. Στη χώρα της ο Γάλλος είναι Γάλλος κι ο Ξένος είναι Ξένος!
'Οταν οι Ευρωπαίοι κοιμούνται κι ονειρεύονται τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Ελλάδα, εμείς αναστενάζουμε πάνω σε τραπέζια, έχουμε κυκλοφοριακό στις 4 το ξημέρωμα στην παραλιακή, παρκάρουμε μες στη μέση στην Ομόνοια για να πάρουμε εφημερίδες, πλακωνόμαστε στα φιλιά κι αν τύχει -όχι σπάνια- πλακωνόμαστε και στις σφαλιάρες μεταξύ μας. 'Ολοι μας θέλουμε να 'μαστε πρωθυπουργοί, γιατί εκτός απ' τη δόξα θα βάζαμε και τάξη σ' αυτόν τον τόπο κι όλοι μας έχουμε άποψη για όλα. Πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνουν στους δρόμους οι γαύροι για να πανηγυρίσουν που έχασε ο ΠΑΟ απ' τον Aγιαξ, και δυο γειτονιές παραπέρα να πανηγυρίζουν οι Παναθηναϊκοί που έχασαν μεν, αλλά έφτασαν πολύ κοντά στη νίκη δε. Εκτός όλων αυτών των αρετών, πίνουμε, καπνίζουμε -τα φουγάρα της Ευρώπης- βρίζουμε και ζούμε και παραπάνω απ' όλους τους Eυρωπαίους. Θεοί; Θεοί.
'Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις σ' όλο τον κόσμο, βρίσκεις από κάτω Ελληνάρα, ο οποίος διαπρέπει κιόλας σ'αυτή τη χώρα που ξέπεσε. Δεν ξέρω αν φταίει το κύτταρό μας, αλλά αυτόν ακριβώς που διαπρέπει τον φθονούμε, σπανίως τον στηρίζουμε -εκτός κι αν έχει γίνει μακαρίτης- και συνήθως πριν διαπρέψει έξω, εδώ τον έχουμε πετροβολήσει. Στα μεγαλύτερα ινστιτούτα ερευνών, στα πανεπιστήμια, στα καζίνα, ακόμα και στις φυλακές, οι καλύτερες μούρες που κάνουν καριέρα είναι ελληνικές.
Γι' αυτό γουστάρω που 'μαι 'Ελληνας και Βαλκάνιος, που λιάζομαι στο Aιγαίο, που κλαίω με τον Πύρρο Δήμα, που γελάω με τον Χατζηχρήστο στον Ηλία Tου 16ου (fake μπάτσος που από τσιλιαδόρος γίνεται εξουσία), με την καφετζού Βασιλειάδου. Γουστάρω τις ΔΕΛΤΑ στις γειτονιές -που εκτός από τοματάκι ΚΥΚΝΟΣ, ρίχνεις και μια πολιτική ανάλυση. Γουστάρω τα θερινά τα σινεμά, γουστάρω που έχουμε τα χιλιάδες μπαρ, κλαμπ, ταβέρνες, σουβλατζίδικα (συνήθως τα λένε Τ' ΑΓΡΑΦΑ), γουστάρω που 'χουμε ταξιτζήδες με πτυχίο αρχιτέκτονα, που ακόμα κουτσομπολεύουμε, που έχουμε τέλεια φέτα. Γουστάρω ούζα στο Πλωμάρι στη Μυτιλήνη, ρακιά και Ψαραντώνη στα Ανώγεια, τις πίπιζες στο πανηγύρι του Α'η Συμιού στο Μεσολόγγι και γουστάρω που στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρυσό κριάρια και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια. Γουστάρω τον φαντάρο στην Ευδοκία, που χορεύει ζεϊμπέκικο, γουστάρω τον ψαρά στ' ανοιχτά της Kαλύμνου, γουστάρω που είμαι απ' την ίδια χώρα με τον Ελύτη, που πάνε κι έρχονται τα κεράσματα στο σύστριγκλο που γίνεται τις νύχτες, γουστάρω τον Καζαντζίδη και τον Δαμιανό, γουστάρω που ψηφίζω συνήθως λάθος και που 'μαι στη μέση ανάμεσα σ' Ανατολή και Δύση και στη γυναίκα μου και τη μαμά μου.
Γενικά, γουστάρω πολύ που είμαι 'Ελληνας και Βαλκάνιος. Κι όποιος δεν
καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει !!!
'Ενα έθνος καταχρεωμένο, με καταθέσεις όμως στην Ελβετία (sic). 'Ενας λαός που πεινάει (θεωρητικά), αλλά το καλοκαίρι μένει στο πολυτελές ξενοδοχείο, στη διπλανή σουίτα με τον Άγγλο που έκανε οικονομίες όλο τον χρόνο για να 'ρθει διακοπές εδώ, που είναι καλά και φτηνά. Και του πηδάμε και την γκόμενα και τον σπάμε και στο ξύλο, άμα ζητήσει τα ρέστα του και τον στήνουμε και στο αεροδρόμιο μερικές μέρες, για να εμπεδώσει τη δύναμη του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, που διεκδικεί περισσότερα λεφτά και λιγότερη δουλειά.
Η Ευρώπη θέλει να βάλει την Ελλάδα στο ένα της παπούτσι, αλλά το πιο πιθανό είναι να καταλήξει η ίδια να περπατάει ξυπόλητη. Ποιος άλλος λαός έβγαλε ποτέ άσμα, με ενδεικτικούς για την ψυχολογία της βαριεστημάρας στίχους: "Θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι"; (μπορώ ?). Που αν το πεις αυτό σε Γερμανό θα πέσει κάτω λιπόθυμος και θα κάνεις ένα μικρό Παγκόσμιο για να τον συνεφέρεις. Τη ρεμαλοσύνη μην την κλαις. Αλλά, ναι, να τη φοβάσαι, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι θα σου ξημερώσει.
Τα ρεμάλια είναι παντοτινά κι εμείς χρόνια τώρα επιβιώνουμε ως έθνος χάρη στην τσαχπινιά και τη ρεμαλιά μας (σκίσε τη γάτα !). Ο 'Ελληνας έχει την ψυχολογία του αμετανόητου ρεμαλιού γραμμένη στο DNA του (επιστροφές δεν γίνονται δεκτές). Εγωιστές, καλοπερασάκηδες, ζαμανφουτίστες, τεμπέληδες (έχουμε και τις αρετές μας), άστατοι, απρόβλεπτοι (προσέχεις για να έχεις), τσαμπουκάδες, αιώνια ανώριμοι (όχι, δεν το μετράω για ελάττωμα). Και παρόλα αυτά γοητευτικοί (έναν καθρέφτη !). Mια χώρα φτωχή, που τα παίρνει από τους πλούσιους συγγενείς της, για να πληρώσει τα βερεσέδια στον μπακάλη και καταλήγει να τρώει στα μπουζούκια τους λογαριασμούς Δ.E.H.,O.T.E. και EYΔAΠ, για τα μάτια τής απέναντι ξανθιάς (τις μελαχρινές, ως γνωστόν, τις παντρεύονται, οπότε περιμένουν στο σπίτι με τα μωρά)...
Εμείς είμαστε Βαλκάνιοι κι αν κάτι θα 'χαμε να υποστηρίξουμε ως μοντέλο, θα'ταν αυτό που 'ναι γραμμένο στο DNA μας. Γι' αυτό ακριβώς εκνευρίζομαι με τους απέξω -και με τους μέσα μερικές φορές- όταν δεν δείχνουν το σέβας που έχουν υποχρέωση να εκφράζουν. Γονυπετείς, δηλαδή, και με ταπεινότητα. Και δεν είναι ότι δεν μας γουστάρουν ή ότι δεν τους λέει η χώρα μας. Είναι το αιώνιο κόμπλεξ που θα νιώθουν πάντα οι χθεσινοί γι' αυτούς που τους φωτίσανε. 'Ετσι η Kατρίν -δημοσιογράφος εκ Παρισίων, πρώην γκόμενα του κολλητού μου, διαμένουσα εν Eλλάδι- πίνοντας τη φραπεδιά της κάτω από μουριά στην Πλάκα, ακουμπώντας τα ποδαράκια της σε δυο καρέκλες και τα χεράκια της σε άλλες δυο, έβριζε με τα σπαστά ελληνικά της την Eλλάδα και τους 'Ελληνες. Τα καμάκια, τους σερβιτόρους, τους ταξιτζήδες, τον Παπανδρέου -γιατί τραβιότανε (από τότε) με τη Mιμή- τις συνήθειές μας, εμένα, τον γκόμενό της, και έχουν περάσει από τότε 10 χρόνια και ακόμη ζει και δουλεύει στην Aθήνα. Στη χώρα της δεν θα τόλμαγε να απλώσει την ποδάρα στην καρέκλα και τον καφέ της δεν θα τσακιζόντουσαν να της τον κεράσουν. Στη χώρα της ο Γάλλος είναι Γάλλος κι ο Ξένος είναι Ξένος!
'Οταν οι Ευρωπαίοι κοιμούνται κι ονειρεύονται τις καλοκαιρινές τους διακοπές στην Ελλάδα, εμείς αναστενάζουμε πάνω σε τραπέζια, έχουμε κυκλοφοριακό στις 4 το ξημέρωμα στην παραλιακή, παρκάρουμε μες στη μέση στην Ομόνοια για να πάρουμε εφημερίδες, πλακωνόμαστε στα φιλιά κι αν τύχει -όχι σπάνια- πλακωνόμαστε και στις σφαλιάρες μεταξύ μας. 'Ολοι μας θέλουμε να 'μαστε πρωθυπουργοί, γιατί εκτός απ' τη δόξα θα βάζαμε και τάξη σ' αυτόν τον τόπο κι όλοι μας έχουμε άποψη για όλα. Πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνουν στους δρόμους οι γαύροι για να πανηγυρίσουν που έχασε ο ΠΑΟ απ' τον Aγιαξ, και δυο γειτονιές παραπέρα να πανηγυρίζουν οι Παναθηναϊκοί που έχασαν μεν, αλλά έφτασαν πολύ κοντά στη νίκη δε. Εκτός όλων αυτών των αρετών, πίνουμε, καπνίζουμε -τα φουγάρα της Ευρώπης- βρίζουμε και ζούμε και παραπάνω απ' όλους τους Eυρωπαίους. Θεοί; Θεοί.
'Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις σ' όλο τον κόσμο, βρίσκεις από κάτω Ελληνάρα, ο οποίος διαπρέπει κιόλας σ'αυτή τη χώρα που ξέπεσε. Δεν ξέρω αν φταίει το κύτταρό μας, αλλά αυτόν ακριβώς που διαπρέπει τον φθονούμε, σπανίως τον στηρίζουμε -εκτός κι αν έχει γίνει μακαρίτης- και συνήθως πριν διαπρέψει έξω, εδώ τον έχουμε πετροβολήσει. Στα μεγαλύτερα ινστιτούτα ερευνών, στα πανεπιστήμια, στα καζίνα, ακόμα και στις φυλακές, οι καλύτερες μούρες που κάνουν καριέρα είναι ελληνικές.
Γι' αυτό γουστάρω που 'μαι 'Ελληνας και Βαλκάνιος, που λιάζομαι στο Aιγαίο, που κλαίω με τον Πύρρο Δήμα, που γελάω με τον Χατζηχρήστο στον Ηλία Tου 16ου (fake μπάτσος που από τσιλιαδόρος γίνεται εξουσία), με την καφετζού Βασιλειάδου. Γουστάρω τις ΔΕΛΤΑ στις γειτονιές -που εκτός από τοματάκι ΚΥΚΝΟΣ, ρίχνεις και μια πολιτική ανάλυση. Γουστάρω τα θερινά τα σινεμά, γουστάρω που έχουμε τα χιλιάδες μπαρ, κλαμπ, ταβέρνες, σουβλατζίδικα (συνήθως τα λένε Τ' ΑΓΡΑΦΑ), γουστάρω που 'χουμε ταξιτζήδες με πτυχίο αρχιτέκτονα, που ακόμα κουτσομπολεύουμε, που έχουμε τέλεια φέτα. Γουστάρω ούζα στο Πλωμάρι στη Μυτιλήνη, ρακιά και Ψαραντώνη στα Ανώγεια, τις πίπιζες στο πανηγύρι του Α'η Συμιού στο Μεσολόγγι και γουστάρω που στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρυσό κριάρια και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια. Γουστάρω τον φαντάρο στην Ευδοκία, που χορεύει ζεϊμπέκικο, γουστάρω τον ψαρά στ' ανοιχτά της Kαλύμνου, γουστάρω που είμαι απ' την ίδια χώρα με τον Ελύτη, που πάνε κι έρχονται τα κεράσματα στο σύστριγκλο που γίνεται τις νύχτες, γουστάρω τον Καζαντζίδη και τον Δαμιανό, γουστάρω που ψηφίζω συνήθως λάθος και που 'μαι στη μέση ανάμεσα σ' Ανατολή και Δύση και στη γυναίκα μου και τη μαμά μου.
Γενικά, γουστάρω πολύ που είμαι 'Ελληνας και Βαλκάνιος. Κι όποιος δεν
καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει !!!
Ο Κλήδονας και οι φωτιές του Αϊ - Γιαννιού
Κοινωνικά αλλοτριωμένοι μέσα απ' τη συμπίεση των σχέσεων των συναναστροφών και των τσιμεντένιων πύργων. Μας τρομάζει η μοναξιά και μας κυριεύει ο φόβος και η αναξιοπιστία του διπλανού. Παλιά αγαπημένα πατροπαράδοτα ήθη κι έθιμα που σιγά - σιγά ξεφτίζουν, σβήνουν, χάνονται και ξεχνιούνται.
Ο Κλήδονας προέρχεται από την Ιωνική λέξη Κλήδων που σημαίνει ένα είδος μαντικής. Ο Κλήδονας γινότανε την παραμονή του Αϊ - Γιαννιού. Μετά τη δύση του ηλίου τα κορίτσια γέμιζαν ένα δοχείο με νερό - το λεγόμενο αμίλητο νερό - μέσα στο οποίο κάθε κοπέλα έριχνε κάποιο δικό της αντικείμενο(δαχτυλίδι, σταυρό, χτένα, σκουλαρίκι, κουμπί κ. ά.) που ονομάζονταν"Ριζικάρικο". Σκεπάζανε το δοχείο μ' ένα ύφασμα και το αφήνανε όλη νύχτα έξω στη δροσιά. Οταν το σκέπαζαν έλεγαν "Κλειδώνουμε τον Κλήδονα στου Αϊ - Γιαννιού τη χάρη κι όποια έχει το καλό να δώσει και να πάρει".
Την άλλη μέρα το βραδάκι ανοίγανε τον Κλήδονα με τον ακόλουθο στίχο: "Ανοίγουμε τον Κλήδονα στου Αϊ - Γιαννιού τη χάρη κι από 'χει ριζικό καλό σήμερα να το πάρει". Υστερα η αρχιμαστόρισσα, η πιο φωνακλού και κακαβρακάτη σήκωνε τις φούστες ψηλά να φαίνονται τα φραντζολάτα κατάλευκα μπούτια, έβγαζε ένα ένα τ' αντικείμενο, λέγοντας κάποιο δίστιχο που αντιστοιχούσε σ' αυτήν που το είχε.
Και κα κα κα τα γέλια και τα υπονοούμενα και οι ευχές και τα κουτσομπολιά και οι χαμηλοθωρούσες αλαφροκοκκίνιζαν πυρωμένες τάχατες απ' την ντροπή, μα κατάβαθα φχαριστημένες.
Την ίδια βραδιά γινότανε στις γειτονιές, τα σοκάκια, τις αλάνες και τις μικροπλατείες το μεγάλο πανηγύρι. Μεγάλοι και μικροί τρέχανε από νωρίς να μαζέψουν κουρελαρία για κάψιμο, παλιοσανίδες, άχυρα, καφάσια και καλάθια, παλιοστρώματα κ.ά. κι απάνω απάνω στη φωτιά οι ξεραμένοι Μάηδες.Λαμπάδιαζε ο ντουνιάς κι άρχιζε το γλέντι. Καιγότανε και φάνταζε ο τόπος. Πηδούσαν οι μεγάλοι τρεις φορές και χίλιες οι πιτσιρικάδες κι όταν διασταυρωνόντανε λέγανε κι από μια ευχή.
Οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού και το πήδημα της φωτιάς είναι από μια άποψη λείψανα των Διονυσιακών Μυστηρίων, κατά τα οποία οι Βακχίδες, στεφανωμένες με κισσούς, κρατούσαν ξύλινα ομοιώματα του Διόνυσου και χόρευαν και πηδούσαν πάνω απ' τη φωτιά. Η χριστιανική παράδοση λέει πως ο Αγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής που ζούσε στην έρημο, έκαιγε την εποχή αυτή τ' άγρια χορτάρια στα έλη, για να μην πηγαίνουν τα ζουζούνια και τα κουνούπια και γεννούν τ' αυγά τους.
Οπως και να το κάνεις, παλιά, αγαπημένα, ξέγνοιαστα κι ανθρώπινα έθιμα που ξέφτισαν και χάθηκαν κι απόμεινε μια μακρινή πικρή ανάμνηση για τα μακρινά πικρά παιδικά μας χρόνια.
17 Ιουνίου 2010
Ένας φωτισμένος δάσκαλος μιλά στους μαθητές του
Τα λόγια που θα διαβάσετε πιο κάτω, τα απηύθυνε ένας φωτισμένος δάσκαλος στους μαθητές του, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου.
Σκέφτηκα να σου μιλήσω για τον Καραϊσκάκη, Αλλά το μυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου μιλήσω για το 21, Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο μακρινό, τόσο ξένο. Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα Τι να λένε σε σένα, Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις, Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά. Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο Και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία 'Η και περισσότερα χρόνια, Θα σου μιλήσω σταράτα Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου.
Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις, Οι μαθητές που δίδαξα φέτος Στην συντριπτική τους πλειονότητα με σεβάστηκαν, Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του μαθήματος.
Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές Δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ' επανάληψη. Με έργα, με λόγια, με ύβρεις, Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος Που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο, Πως εκτός του γνωστικού ελλείμματος Το συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικά Και στο ηθικοπλαστικό του έργο, Στη διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και πνευμάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας, Των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση, Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα.Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, Θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, Θα σας γεράσουν πρόωρα.
Αν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο, Σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη, Που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν, Για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση, η καλλιέργεια ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.. Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο Και έμαθε πέντε κολλυβογράμματα, Για να μας πει την ιστορία του βίου του, Το παραμύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών.
Αυτό το παράδειγμα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, Και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη Να ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε, το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από τον μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς, Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε σαν μπέσα, Ήταν πάνω απ' όλα μπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς. Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα. Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας, Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον, Να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου, του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, Συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του Κι έπειτα φυλακίστηκε, Για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά, Σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους, Δεν ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει Από την κυβέρνηση μια πλούσια σύνταξη, Απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά, Λέγοντας ψέματα, για να μην προσβάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά.
Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα, Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας, Να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότητα Για εσάς και για το μέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι Πως σας προτείνω μια διαδρομή ζωής δύσκολη και απαιτητική, Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών, της εποχής στην οποία μεγαλώνετε.
Όμως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της, Περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά Και με επιτυχία τη σημαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους σε καλύτερες μέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν βλέπω την εποχή μας Να μαραζώνει χωμένη στην αλλοτρίωση, Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, Να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας, Μόνο σε εσάς ελπίζω.
Στην ειλικρινή σας διάθεση.
Να αγωνιστείτε.
Να αντισταθείτε.
Να πολεμήσετε
Να νικήσετε.
Μη μας απογοητεύσετε.
Αφιερωμένο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ στους 15.500 κατόχους πισίνας Βορείων και Ανατολικών προαστίων που 'ξέχασαν' να την δηλώσουν,
στο 75% των Μηχανικών, Συμβολαιογράφων, Δικηγόρων και Γιατρών που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα κάτω του Αφορολόγητου, αλλά πηγαίνουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σχολείο!στους ελεύθερους επαγγελματίες που ασκούν το ίδιο σπορ (ξεχνώντας να δηλώσουν τον ΦΠΑ που έχουν ήδη εισπράξει από εμάς),
ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ στους Βολευτάδες μας που μας έδειξαν τον δρόμο προς όλααυτά (οι ίδιοι φορολογούνται αυτοτελώς με 5%, οι Μπουμπούκοι μας) συν τις μίζες, τις Siemens, το C4I τους και όλο τους το σόι (γιατί σόι πάει το Βασίλειο!).Αυτά βλέπουν οι ελεγκτές του ΔΝΤ και θέλουν να μας μαμήσουν όλους (!)...... και μακάρι να το κάνουν .... χωρίς σάλιο !!
Σκέφτηκα να σου μιλήσω για τον Καραϊσκάκη, Αλλά το μυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου μιλήσω για το 21, Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο μακρινό, τόσο ξένο. Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα Τι να λένε σε σένα, Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις, Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά. Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο Και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία 'Η και περισσότερα χρόνια, Θα σου μιλήσω σταράτα Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου.
Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις, Οι μαθητές που δίδαξα φέτος Στην συντριπτική τους πλειονότητα με σεβάστηκαν, Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του μαθήματος.
Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές Δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ' επανάληψη. Με έργα, με λόγια, με ύβρεις, Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος Που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο, Πως εκτός του γνωστικού ελλείμματος Το συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικά Και στο ηθικοπλαστικό του έργο, Στη διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και πνευμάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας, Των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση, Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα.Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, Θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, Θα σας γεράσουν πρόωρα.
Αν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο, Σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη, Που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν, Για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση, η καλλιέργεια ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.. Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο Και έμαθε πέντε κολλυβογράμματα, Για να μας πει την ιστορία του βίου του, Το παραμύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών.
Αυτό το παράδειγμα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, Και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη Να ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε, το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από τον μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς, Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε σαν μπέσα, Ήταν πάνω απ' όλα μπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς. Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα. Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας, Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον, Να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου, του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, Συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του Κι έπειτα φυλακίστηκε, Για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά, Σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους, Δεν ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει Από την κυβέρνηση μια πλούσια σύνταξη, Απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά, Λέγοντας ψέματα, για να μην προσβάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά.
Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα, Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας, Να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότητα Για εσάς και για το μέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι Πως σας προτείνω μια διαδρομή ζωής δύσκολη και απαιτητική, Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών, της εποχής στην οποία μεγαλώνετε.
Όμως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της, Περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά Και με επιτυχία τη σημαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους σε καλύτερες μέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν βλέπω την εποχή μας Να μαραζώνει χωμένη στην αλλοτρίωση, Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, Να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας, Μόνο σε εσάς ελπίζω.
Στην ειλικρινή σας διάθεση.
Να αγωνιστείτε.
Να αντισταθείτε.
Να πολεμήσετε
Να νικήσετε.
Μη μας απογοητεύσετε.
Αφιερωμένο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ στους 15.500 κατόχους πισίνας Βορείων και Ανατολικών προαστίων που 'ξέχασαν' να την δηλώσουν,
στο 75% των Μηχανικών, Συμβολαιογράφων, Δικηγόρων και Γιατρών που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα κάτω του Αφορολόγητου, αλλά πηγαίνουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σχολείο!στους ελεύθερους επαγγελματίες που ασκούν το ίδιο σπορ (ξεχνώντας να δηλώσουν τον ΦΠΑ που έχουν ήδη εισπράξει από εμάς),
ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ στους Βολευτάδες μας που μας έδειξαν τον δρόμο προς όλααυτά (οι ίδιοι φορολογούνται αυτοτελώς με 5%, οι Μπουμπούκοι μας) συν τις μίζες, τις Siemens, το C4I τους και όλο τους το σόι (γιατί σόι πάει το Βασίλειο!).Αυτά βλέπουν οι ελεγκτές του ΔΝΤ και θέλουν να μας μαμήσουν όλους (!)...... και μακάρι να το κάνουν .... χωρίς σάλιο !!
10 Ιουνίου 2010
Ύμνος είς τήν μάσαν
Εκεί μέσα εκατοικούσες
φουσκωμένη πλαδαρή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
«φάε πάλι», να σου πεί.
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
"Ντροπή κύριε πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων"
"Αξιέπαινη και ελπιδοφόρα για το μέλλον αυτής της δύσμοιρης χώρας η ενέργεια των δύο μικρών παιδιών του Νικόλα και του Γιώργου να σπάσουν τον κουμπαρά τους για να προσφέρουν την ανεκτίμητη πράγματι εισφορά τους για την πληρωμή του δυσθεώρητου οικονομικού χρέους.
Λίγη ντροπή όμως από τον πρόεδρο ... της Βουλής που έστησε ολόκληρη εκδήλωση για να τιμήσει τα δύο αδελφάκια ως μέσω διαφήμισης της ιδέας που είχε για την σωτηρία της παρτίδας. Ο επίσημος εκπρόσωπος όλων αυτών των ανίκανων και φαύλων πολιτικών του Ελληνικού κοινοβουλίου -με ελάχιστες εξαιρέσεις - που ευθύνονται για την οικονομική καταστροφή της χώρας και που τώρα οι ίδιοι αναζητούν τη λύση ακόμη και με τη ζητιανιά.
Ντροπή για το γεγονός και μόνο ότι, έγιναν δεκτά τα λιγοστά
χρήματα δύο φτωχών παιδιών που αισθάνθηκαν πραγματικοί πατριώτες και έσπασαν τον κουμπαρά τους από αγανάκτηση όταν άκουσαν ότι θα πουλήσουμε τα νησιά μας για να ξεπληρώσουμε το χρέος. Το χρέος που δημιούργησαν οι ίδιοι αυτοί πολιτικοί με τα ρουσφέτια τους και την αλόγιστη διασπάθιση του δημοσίου
χρήματος υποθηκεύοντας το μέλλον των δύο αυτών αθώων παιδιών και τώρα παίρνουν με ιδιαίτερη χαρά και τις οικονομίες από τον κουμπαρά τους!
Τι να πει όμως κανείς και για όλους αυτούς ανεκδιήγητους
δημόσιους και καλοπληρωμένους υπάλληλους της Βουλής που είχαν την φαεινή ιδέα να αγοράσουν ως δώρο για τα δύο αδελφάκια δύο παιδικά βιβλία με τους συμβολικούς τίτλους «Ο τελευταίος βασιλιάς της Ατλαντίδας» (βλέπε Ελλάδα που βουλιάζει σαν άλλη Ατλαντίδα με τελευταίο βασιλιά τον Γιώργο Παπανδρέου) και «Παραμύθια με τη ρίγανη» όπως όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά παραμύθια που εδώ και χρόνια ακούμε από τα στόματα ανίκανων πολιτικών. Λίγο μυαλό ρε παιδιά εκεί
στη Βουλή δεν βλάπτει, έστω και σε επίπεδο συμβολισμού."
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω..
που ζούσα πριν να σε γνωρίσω..
Μισώ τα μάτια μου,
που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..
α, για να γεννηθείς εσύ
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι αυτό έγινε ο κόσμος..
Καταργείται η διδασκαλία των ελληνικών στο εξωτερικό!
Μετά συνέχεια έχει και το εσωτερικό!
Η
Διεύθυνση Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του
υπουργείου Παιδείας ανακοίνωσε σήμερα πως: δεν θα διεξαχθούν οι φετινές
εξετάσεις γλωσσομάθειας που προβλέπονταν από την με αρ. πρωτ.
Φ.821/2443Π/144249/Ζ1/20-11-2009 προκήρυξη του ΥΠΔΒΜΘ, καθώς δεν θα
πραγματοποιηθούν νέες
αποσπάσεις εκπαιδευτικών στο εξωτερικό για το σχολικό έτος 2010-2011.
Δηλαδή
η υπουργός πιστή στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, προχωρά στην
κατάργηση της ελληνικής γλώσσας πρώτα στο εξωτερικό. Οι εκπαιδευτικοί
που αποσπώνται στο εξωτερικό είναι κυρίως δάσκαλοι και φιλόλογοι που
διδάσκουν κυρίως σε ελληνικά σχολεία, τα ελληνόπουλα στην Αμερική, την
Γερμανία, την Αυστραλία και όπου γης υπάρχουν Έλληνες. Επίσης, διδάσκουν
την ελληνική γλώσσα και σε πανεπιστημιακά τμήματα του εξωτερικού για
ξένους που ενδιαφέρονται να την μάθουν. Για να καταργηθεί λοιπόν η
ελληνική γλώσσα και να εισέλθει ως επίσημη η αγγλική, όπως έχει
δεσμευτεί η υπουργός, πρέπει πρώτα να σταματήσει η διδασκαλία της στο
εξωτερικό. Με την πρωτοφανή αυτή απόφαση, ολοκληρώνεται ο πόλεμος στην
διδασκαλία της ελληνικής στο εξωτερικό, ο οποίος είχε αρχίσει από την
στιγμή που επιβλήθηκαν μειώσεις στο επιμίσθιο των εκπαιδευτικών του
εξωτερικού παράλληλα με αύξηση της φορολογίας του, δώρο και αυτό της
"σοσιαλιστικής" "πατριωτικής" κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ούτως ή
άλλως πλέον
δεν μπορούσαν να συντηρηθούν Έλληνες εκπαιδευτικοί στο εξωτερικό. Αλλά
για να είναι σίγουρη η υπουργός πως δεν θα βρεθεί κανένας τρελός που θα
χαλάει από την τσέπη του για να διδάσκει ελληνικά, απαγόρευσε τελείως
τις αποσπάσεις στο εξωτερικό. Ο λόγος τώρα ανήκει πρωτίστως στις
ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού, οι οποίες θα πρέπει να μιλήσουν για
το ποιος και για ποιο λόγο επιδιώκει τον αφανισμό τους.
Ό παλιός ό δάσκαλος
«Τότε θα τραγουδήσουν οι κύκνοι, όταν σιωπήσουν οι κόρακες».
Πίνδαρος
Αποχωρούν κάποιοι παλιοί δάσκαλοι – πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δεν έχει σημασία – και ορθώς διοργανώνονται τιμητικές εκδηλώσεις, για να βραβευτούν κυρίως το ήθος και η συνέπειά τους.
Ανήκουν στην γενιά εκείνων των δασκάλων που έζησαν την εξαήμερη διδασκαλία, την απογευματινή βάρδια, το υποχρεωτικό κουστούμι, τον εκκλησιασμό, τον αυστηρό έλεγχο ενός συνήθως βλοσυρού επιθεωρητή, την αυταρχικότητα των προϊσταμένων.
Οι παλιοί δάσκαλοι, συνταξιούχοι πια, κρατούσαν στο ένα χέρι το Ευαγγέλιο και στο άλλο τον Όμηρο, μιλούσαν στους μαθητές τους για γλώσσα, πατρίδα και πίστη, έβλεπαν τον εαυτό τους θεματοφύλακα της ελληνικής παράδοσης, από τον τρωικό πόλεμο και τον Νικηφόρο Φωκά έως τον Καραϊσκάκη.
Ο δάσκαλος αυτός δεν γνώριζε πολλά πράγματα από το τι γινότανε έξω από τα σύνορα του Έθνους, ούτε ξένες γλώσσες και υπολογιστές, κατείχε όμως τα αρχαία ελληνικά και την εθνική μας ιστορία και μετέδιδε τη φλόγα της ψυχής του, πολλές φορές με πολλή ρητορική, αλλά πάντοτε με εντιμότητα, φιλότιμο και ευθύνη.
Τον τύπο αυτό του Έλληνα λογίου και δασκάλου, τον ειρωνεύτηκε, τον πολέμησε και τον κλόνισε στην ψυχή του Έθνους η λεγόμενη προοδευτική διανόησις.
Με τις απανωτές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αναπτερώσεις, αναγεννήσεις, ο παλιός εκείνος δάσκαλος, έφυγε λοιδωρημένος και συκοφαντημένος, γιατί δήθεν εκπροσωπούσε το πνεύμα μιας συντηρητικής εποχής.
Έφυγε και στη θέση του ξεφύτρωσε ένας νέου τύπου δασκάλος.
Ο νέος κοπής δάσκαλος απολαμβάνει πρωτοφανή προνόμια και ευκολύνσεις.
Διδάσκει 15 έως 20 ώρες την εβδομάδα.
Αν θέλει μπορεί και να μην διδάσκει.
Και πάλι δάσκαλος και καθηγητής λέγεται.
Δεν ελέγχεται από κανέναν, γιατί έτσι θα παραβιαστούν τα κεκτημένα του.
Τον μπουκώνουν με νέες εκπαιδευτικές μεθόδους, του φορτώνουν καινούργια αναλυτικά προγράμματα, του αλλάζουν βιβλία και στο τέλος τα βαριέται όλα, βαριέται και τον εαυτό του και για να γλιτώσει γίνεται συνδικαλιστής.
Και πάλι δάσκαλος λέγεται.
Ο παλιός δάσκαλος έπρεπε να αναμετρηθει με μια δύσκαμπτη γλώσσα (καθαρεύουσα), να διδάσκει «Αναγνωστικά», στα οποία έλαμπαν κείμενα λογοτεχνών, οι οποίοι αντιπροσώπευαν ό,τι εκλεκτότερο είχε να παρουσιάσει η πνευματική φύτρα του έθνους.
Πέρασαν από τα σχολεία κλασσικοί φιλόλογοι, διαμάντια και κοσμήματα της εκπαίδευσης, που έπιαναν τα αρχαία κείμενα και τα αρωμάτιζαν με το ταλέντο και τη γνώση τους.
Άσπριζαν τα μαλλιά των παλιών δασκάλων μέσα στην τάξη, μετάγγιζαν την πολύτιμη εμπειρία τους στους νεότερους.
Όσο βαστούσε ο τύπος του παλιού δασκάλου έβγαιναν το ένα μετά το άλλο βιβλία για τη γραμματεία και την ιστορία του Γένους.
Τώρα οι νέοι δάσκαλοι, με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, με σπουδές στο εξωτερικό, γράφουν και συρράφουν σωρό τις πραγματείες για ψυχολογίες νηπίου, παιδιού, εφήβου, για διδακτικές μεθόδους∙ βρίθει η αγορά από βοηθήματα, παραβοηθήματα και λοιπές βαθυστόχαστες κοτσάνες, για κάθε είδους μάθημα.
Γράφουν κι ας μην έχουν πατήσει πολλές φορές το ποδάρι τους στην τάξη.
Και πάλι δάσκαλοι λέγονται.
Ο νέος δάσκαλος διδάσκει «βιβλία γλώσσας», που περιέχουν κείμενα αναιμικά, άνυδρα, ανόητα που θα έκαναν τους παλαιούς δασκάλους να ντρέπονται, γιατί αυτοί ήξεραν τι είναι η πνευματική εντιμότητα.
Οι παλαιοί δάσκαλοι «συνομιλούσαν» με τον Σολωμό, τον Παλαμά, τον Όμηρο, τον Μέγα Βασίλειο, καμάρωναν για την προίκα των προγόνων τους.
Με τέτοια τιμαλφή κείμενα φεγγοβολούσε η τάξη και γινόταν «ο δάσκαλος ποιητής και τα βιβλία να είναι σαν κρίνα» (Παλαμάς).
Ο νέος δάσκαλος, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» διδάσκει ο ταλαίπωρος, συνταγές μαγειρικής.
Και κάθεται και απελπίζεται και μουρμουρίζει κάτι για «μακαρόνια με κιμά» και αναλύει, όχι τα εξαίσια του Σολωμού, αλλά «οδηγίες χρήσης καφετιέρας».
Ανέχεται, υπομένει «αγογγύστως» ο νέος δάσκαλος, να διδάσκει τέτοιες τιποτένιες, ψυχοφθόρες «γρατσουνιές», να μεταβάλλει την αίθουσα σε καπηλειό, σε κουζίνα εστιατορίου.
Θίγεται η αξιοπρέπεια, η νοημοσύνη του νέου δασκάλου, τον ιδεοπειθαναγκάζουν να σκέφτεται μέτρια και να «παιδαγωγεί» με νερόβραστες κειμενόφουσκες, που συνιστούν απροκάλυπτα προπαιδεία καταναλωτισμού και αποχαύνωσης, και τίποτε δεν κάνει. Φοβάται τις συνέπειες.
Ο νέος δάσκαλος, έγινε «εμψυχωτής», διασκεδάζει τους μαθητές, παίζει τον ίδιο ρόλο που έχει η τηλεόραση στη μέση του σαλονιού, μια αέναη παρέλαση εικόνων από τις οποίες δε βγαίνει κανένα νόημα. Και αντί «να τον πιάσει το ελληνικό του» (Μυριβήλης) «τζαλαπατώντας» την βλακεία, κάθεται και αυτοεξεφτελίζεται και καταπίνει την προσβολή.
Και ανέχεται να τον προσφωνούν δάσκαλο.
Οι παλιοί δάσκαλοι στηριγμένοι στα ελληνικά κείμενα, κείμενα γεμάτα δροσιά και ευφυΐα, γινωμένα από μάστορες του λόγου, προσπαθούσαν να μάθουν στα ελληνάκια ότι ελευθερία σημαίνει χρέος, ευθύνη και θυσία.
Μιλούσαν για πρόοδο, γιατί ήξεραν ότι αυτή καρποφορεί μόνο όταν τρέφεται με το λίπασμα της παράδοσης.
Ήταν κακοπληρωμένος ο παλιός δάσκαλος, και δεν βαρυγκομούσε, τον φτέρωνε το αίσθημα του χρέους και όχι η λογική της τσέπης.
Οι παλιοί δάσκαλοι, όταν περνούσαν από τα μαγαζιά, έβγαιναν έξω οι άνθρωποι και τους χαιρετούσαν με σεβασμό: «Καλησπέρα δάσκαλε» και οι γονιοί μας το ίδιο, όταν κάθονταν τα καλοκαιρινά βραδάκια στα στέκια της πλατείας, σηκώνονταν και τους προσκαλούσαν με χαρά: «Έλα δάσκαλε, να πάρεις κάτι μαζί μας».
Και τώρα, τον νέο δάσκαλο, τον λένε μίζερο και πενταροκυνηγό.
Δεν τον σέβονται, τον λένε δημόσιο υπάλληλο, γιατί δέχεται γονατισμένος όλες τις ταπεινώσεις και ξέρει μόνο να έχει διεκδικήσεις και να πολιτικολογεί.
Ο νέος δάσκαλος, αντί να γεμίζει την ψυχή των παιδιών του με φιλοπατρία και Χριστό, πρωτοπορεί στην κατεδάφιση των αξιών.
Τον ενοχλεί η πρωινή προσευχή- την βαριέται.
Πρωτοστατεί στον «ιερό» αγώνα να καταργηθούν οι παρελάσεις.
Έγινε φίλος με τους μαθητές – για να κρύψει, πολλές φορές, την ασχετοσύνη του.
Κατακρεουργεί την γλώσσα –την αγνοεί και γιατί έτσι νομίζει πως είναι δημοκρατικός. Διαπληκτίζεται με καδρόνια στις αστείες απεργίες των 10 ευρώ.
Ξέπεσε από το βάθρο του δασκάλου και νομίζει ο καημένος πως είναι ακόμη δάσκαλος.
Πού είναι ο παλιός ο δάσκαλος να βροντοφωνάξει «δεν θέλω γω καινούργια, ξένα δώρα, παλιά, δικά μου πλούτη σου ζητώ».
Πού είναι ο παλιός, ο λησμονημένος δάσκαλος, για να ανασύρει από τη σκονισμένη βιβλιοθήκη τα «Πατερικά Κείμενα» και να διαβάσει, στους νέους δασκάλους, την παραίνεση τού μεγαλύτερου Δασκάλου των δασκάλων, του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. «Το πρότυπο του βίου να είσαι εσύ∙ να προβάλλεις σαν εικόνα, σαν ζωντανός νόμος, σαν κανόνας και ορόσημο υποδειγματικής ζωής.
Τέτοιος πρέπει να είναι ο δάσκαλος».
Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος
Contra Errores Graecoroum
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΤΩΝ ΓΡΑΙΚΩΝ
Όταν στον 15ο αιώνα, η ευρωπαϊκή βιβλιογραφία πλημμύρισε από εκατοντάδες έργα, όλα με τον ίδιο μονότονο τίλτο «Contra Errores Graecoroum», «Ενάντια στις Πλάνες των Γραικών», φαντάζομαι πως κανείς από τους παπούδες μας της εποχής δεν θα μπορούσε να προβλέψει, την επανάληψη της συγγραφικής λογοδιάρροιας των πολιτισμένων της Εσπερίας, κάπου 500 χρόνια αργότερα.
Βάζω με τον νού μου, πως ελάχιστοι συνέλληνες γνωρίζουν αυτό που όριζε τότε ως πλάνη η ευρωπαϊκή επιστημοσύνη κι ίσως, οι περισσότεροι, να αγνοούν το ίδιο το γεγονός, αλλά και τη συνάρτηση του με τις δραματικές ιστορικές συνέπειες που προηγήθηκαν,αλλά και ακολούθησαν.
Όριζαν ως πλάνη, οι «ευρωπαίοι» της εποχής, την ελληνική εμμονή στον κατ' αλήθεια βίο. Στην προτεραιότητα της αληθινής ύπαρξης, απέναντι στην χρησιμοθηρική αντίληψη των δικών τους κοινωνιών.
Όριζαν ως πλάνη, οι «ευρωπαίοι» της εποχής, την προτεραιότητα της ανθρωπιάς, έναντι της αντικειμενικοποιημένης και απολυτοποιημένης αλήθειας. Την προτεραιότητα της επιστήμης, έναντι της τεχνικής. Του ανθρώπου, έναντι των αριθμών. Της κοινωνίας, έναντι της οικονομίας. Της αλήθειας, έναντι της χρησιμότητας. Την ίδια τη ζωή, έναντι της αποτελεσματικότητας. Όριζαν εν τέλει ως πλάνη, εκείνη τη βάση κοινωνικής θεμελίωσης που επαφίεται στην αληθινή ζωή. Εκείνη τη βάση, που εμμένει «απερίσκεπτα» να θεωρεί ότι κοινωνία είναι η υπαρκτική συνάντηση με τον απέναντι Άλλο, η μετοχή στο Κοινόν, και όχι απλά η ορθολογική τακτοποίηση συγκρουόμενων συμφερόντων. Ως εκ τούτου, άλλο κοινωνία και άλλο societas-society (εταιρεία).
Αναντίρρητα, στις συνέπειες μιας τέτοιας ιεράρχισης κοινωνικών προτεραιοτήτων, ενός τέτοιου τρόπου του βίου, δηλαδή πολιτισμού, πρέπει να αναζητηθεί και η δυσχερής συχνά κοινωνική λειτουργικότητα, αλλά και η μισερή οικονομική αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς ή ίσως ευτυχώς, η εμμονή στην αριστοτελική προσέγγιση που θεωρεί ότι "το να ζητάει κανείς παντού το χρήσιμο και το αναγκαίο, δεν αρμόζει σε ανθρώπους ελεύθερους και μεγαλόψυχους", διαμορφώνει ένα ανθρωπολογικό πρότυπο ελεύθερου μεν ανθρώπου, αλλά ενδεχομένως φτωχού. Αντίθετα, η υποταγή σε μια εργαλειακή κοινωνική λειτουργικότητα, μπορεί να εξασφαλίζει υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, υποθηκεύει όμως την ίδια την αλήθεια της ύπαρξης και σε δεύτερο χρόνο, και αυτήν την κατάκτηση της καταναλωτικής ευδαιμονίας.
Ο γερμανικός ολοκληρωτισμός του 2ου παγκόσμιου πολέμου, αλλά και κάθε ολοκληρωτισμός, σ' αυτήν ακριβώς τη στρέβλωση του αριστοτελικού cogitoοικοδομείται, απ' αυτήν την υπαρκτική στρέβλωση νοσεί και από την ίδια ασθένεια εξαντλείται. Η εκχώρηση ουσιωδών υπαρκτικών χαρακτηριστικών, χάριν μιας χρηστικής και αποδοτικής ευδαιμονίας, μπορεί να επιτυγχάνει για λίγο ή πολύ, είναι όμως καταδικασμένη, αργά ή γρήγορα, στην εκ των έσω κατάρρευση της. Το τραγικό όμως ειναι ότι, ανεξαρτήτως βαθμού επιτυχίας, προϋποθέτει την άρνηση της βιωματικής αναζήτησης της αλήθειας της ύπαρξης. Η αλήθεια, η κάθε αλήθεια, είναι μία και μοναδική, συχνά αυτή που ορίζει η κάθε αυθεντία και είναι εκεί για να την ασπαστεί ο άνθρωπος ή όχι. Η υπαρκτική περιπέτεια του μοναδικού και ανεπανάληπτου ανθρώπινου προσώπου, αφορά τους μυθιστοριογράφους, τον κινηματογράφο και αραιά και πού, τις επαναστατικές γυμναστικές των κοινωνιών.
Αυτήν λοιπόν, την «υπαρκτική πλάνη» καταγγέλλει και σήμερα στο πρόσωπο της νεοελληνικής κοινωνίας, ο γερμανικός εργαλειακός ορθολογισμός. Πίσω από το ανάθεμα του στερεότυπου κατά της ελληνικής «τεμπελιάς», υποκρύπτεται η αγωνία του γερμανού ανθρώπου για πραγματική δημιουργική και όχι καταναγκαστική εργασία. Πίσω από το στερεότυπο κατά της «ελληνικής απατεωνιάς», υποκρύπτεται η συμπλεγματική αντιζηλία για την επιτευχθείσα καταναλωτική ευδαιμονία, χωρίς την ψυχική εκχώρηση της ίδιας της ελευθερίας της ύπαρξης. Πίσω από το στερότυπο κατά του ελληνικού ηδονιστικού ερωτισμού, υποκρύπτεται η εμπάθεια για την ερωτική πληρότητα μιας αληθινής ζωής. Η ελληνική αλήθεια, η αλήθεια του τρόπου μας, αυτού που επι χιλιετίες διεκδίκησε μεταξύ των άλλων και χαρακτηριστικά οικουμενικής εμβέλειας, η δυνατότητα να διεκδικούμε το χρήσιμο χωρίς να είμαστε όμως διατεθειμένοι να πουλήσουμε και την ψυχή μας στον διάολο γι' αυτό, ναι, αυτή η αλήθεια του λαού μας καταγγέλεται εδώ και πεντακόσια χρόνια ως πλάνη. Κι όσο καταγγέλεται, όσο διασύρεται στα σκλαβοπάζαρα των ευρωπαΙκών συνειδήσεων, όσο διάφοροι σημίτιδες και λογής-λογής εκσυγχρονιστάδες επιχειρούν να πείσουν τον λαό για την πλάνη του, όσο κι αν του τάζουν ευρωπαϊκά χαϊμαλιά και ηλεκτρονικά ρολόγια, τόσο «μένει και μαγιά», κατά πως το ορίζει και ο Μακρυγιάννης.
Η απανθρωπιά αιώνες τώρα συμπλεγματικά καταγγέλει την ανθρωπιά για την πλάνη της. Μα φαίνεται, δεν υπάρχει πια κανείς «τρελός» να αντιτάξει πως, όχι, η εργασία δεν απελευθερώνει, ούτε ειναι το κλειδί του παραδείσου, κατά το ναζιστικό-προτεσταντικό μότο. Αμαρτία, είναι η ξαστοχιά απ' την αλήθεια της ύπαρξης και όχι η παραβίαση ενός κανόνα. Η ελευθερία δεν ζυγιάζεται με κριτήριο την μεγιστοποίηση της καταναλωτικής τρυφής, αλλά με την ελαχιστοποίηση της υποταγής στις ανάγκες. Ο άνθρωπος, δεν είναι μια αφηρημένη στατιστική μονάδα, ένα ακοινώνητο μοναχικό άτομο, αλλά ένα πρόσωπο που γεννιέται στα μάτια του απέναντι Άλλου, σε σχέση με τον αντικρυνό ξένο. Ο έρωτας, δεν είναι μια υγρή ανταλλαγή ηδονών, αλλά οικειοθελής αυτοπαραίτηση χάριν του αγαπημένου προσώπου. Και όχι τελευταίο, ο Θεός, δεν είναι ο τιμωρός καλός ή κακός πατερούλης, αλλά μανικός εραστής του ανθρώπου. Άρα, και η κοινωνία, δεν ειναι μια σύμβαση ακοινώνητων υπάρξεων γεμάτη νόμους και διατάξεις, αλλά μια ερωτική αλληλοπεριχώρηση ανθρώπινων προσώπων.
Αυτή, η ανθρώπινη κοινωνία, που συναντά κανείς μέχρι και σήμερα στα ξεχασμένα χωριά της ελληνικής υπαίθρου, αυτή η προτεραιότητα της υπαρκτικής ελευθερίας απέναντι στη δουλεία της χρησιμοθηρίας, ό,τι στη βιωματική εμπειρία σχεδόν όλων μας εκφράστηκε έστω μια στιγμή, με την εντιμότητα της απόρριψη των «περσικών δώρων», αυτό το ελληνικό «κάτι», συστατικό στοιχείο του Τόπο-Τρόπου μας, αυτό σήμερα λοιδωρείται και χλευάζεται ως πλάνη. Αυτό απειλείται με την συνήθη ιστορικά «πληρωμή». Πουλήστε τους στους Τούρκους. Έτσι προτρέπει στην «έξοδο» του το σαρκαστικό βίντεο του κρατικού γερμανικού καναλιού. Ίδια, απαράλλαχτα, όπως και τότε. Πεντακόσια χρόνια πριν. Αφού λεηλάτησαν και αφαίμαξαν κάθε ικμάδα του τόπου, όπως στην πρώτη για την ανθρωπότητα αποικιοκρατία του 1204, τον δαιμονοποίησαν, για να τον παραδώσουν στη συνέχεια, δίχως αιδώ, στην τουρκική βαρβαρότητα. Ένα προς τρία ήταν οι φόροι που εισέπραττε ο ρωμιός αυτοκράτορας του Βυζαντίου, σε σχέση με την Βενετία.
Έτσι και σήμερα. Κατά 5 δις ευρώ, είναι ελλειμματικό το εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία. Χώρια η λεηλασία της κατοχής με τις πάνω από 100 δις ευρώ μη καταβληθείσες αποζημιώσεις. 22 δις ευρώ είναι το ετήσιο εμπορικό έλλειμμα της χώρας με την Ε.Ε.
Η χώρα οδηγημένη στην χρεωκοπία, με την ελευθερία του έθνους υποθηκευμένη, όχι από τις σπατάλες ή την τεμπελιά του λαού, αλλά από την διαφθορά των κυρίαρχων ελιτ που διαφήμιζαν την ευρωπαϊκή αποτελεσματικότητα. Από την απανθρωπιά αυτών, που διακήρρυταν τον εκσυγχρονισμό και την ανασυγκρότηση του κράτους. Απ' αυτούς, που πιθήκιζαν και καμώνονταν τους ευρωπαίους στο Κολωνάκι και στη Μύκονο. Απ' αυτούς, που διατυμπάνιζαν την ισχυρή Ελλάδα των Ολυμπιακών αγώνων και του πληρωμένου εθελοντισμού. Αυτούς, που εξώθησαν μια ολόκληρη κοινωνία στον παρασιτισμό των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και των διακοποδανείων.
Και τώρα, όλοι ετούτοι τι θα απογίνουν; Θα διοριστούν καθηγητάδες στα πανεπιστήμια της Δύσης ή μήπως θα γίνουν εκπρόσωποι των funds και σύμβουλοι των Βρυξελλών και των οίκων αξιολογήσεων; Οι πρώην κυβερνώντες, οι μισθωμένοι κονδυλοφόροι τους, οι πανεπιστημιακοί της αριστεράς των προγραμμάτων, οι καλοπληρωμένοι σύμβουλοι, οι αυλοκόλακες των υπουργών, οι προμηθευτές και μεταπράττες των εταιρειών της εσπερίας, οι διασκεδάστριες των μεσημβρινών εκπομπών, τι θ' απογίνουν όλοι ετούτοι;
Θα «πέσει» άραγε κανείς εκεί στην Πύλη του Ρωμανού, υπερασπιζόμενος τον Τρόπο μας ή θα σκεφτούν όλοι πως είναι πιο χρήσιμο να «την κάνουν» με ελαφρά πηδηματάκια; Ή μήπως θα «Μηδίσουν»;
«Ήταν καλό παιδί ο Παλαιολόγος, θα μπορούσε να γίνει καθηγητής στην Φλωρεντία, να απολαμβάνει το πρωϊνό του στον εξώστη... ήταν μορφωμένο παιδί ο Παλαιολόγος...κι' αυτός έμεινε και σκοτώθηκε», θα γράψει ο αξέχαστος Χρήστος Βακαλόπουλος. Σκοτώθηκε για μια πλάνη των Γραικών, μια γελοιότητα.Πως η αλήθεια της ύπαρξης, λέει, ζυγιάζει πιότερο απ΄ την καλοπέραση της. Έτσι, κι ο Παλαιολόγος ζήτησε βοήθεια από τη Δύση, κι ο Παλαιολόγος προσπάθησε να εξευμενίσει το Σουλτάνο, κι ο Παλαιολόγος δεν στρίμωξε τους Δυνατούς να επιστρέψουν τα κλεμμένα. Μα, στο τέλος, ο Παλαιολόγος δεν έγινε καθηγητής στην Φλωρεντία. Έτσι φτάσαμε ως το σήμερα. Επειδή ο Παλαιολόγος ΔΕΝ έγινε καθηγητής στη Φλωρεντία.
Υπάρχει άραγε ανάμεσα μας κάποιος που στην κρίσιμη στιγμή να μην δεχτεί τη θέση εκεί, στον φλωρεντιανό εξώστη; Αν ναι, η ελληνικότητα θα σύρει πάλι το γιγάντιο βήμα της στον κοσμικό χρόνο...Αν όχι...
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Όταν στον 15ο αιώνα, η ευρωπαϊκή βιβλιογραφία πλημμύρισε από εκατοντάδες έργα, όλα με τον ίδιο μονότονο τίλτο «Contra Errores Graecoroum», «Ενάντια στις Πλάνες των Γραικών», φαντάζομαι πως κανείς από τους παπούδες μας της εποχής δεν θα μπορούσε να προβλέψει, την επανάληψη της συγγραφικής λογοδιάρροιας των πολιτισμένων της Εσπερίας, κάπου 500 χρόνια αργότερα.
Βάζω με τον νού μου, πως ελάχιστοι συνέλληνες γνωρίζουν αυτό που όριζε τότε ως πλάνη η ευρωπαϊκή επιστημοσύνη κι ίσως, οι περισσότεροι, να αγνοούν το ίδιο το γεγονός, αλλά και τη συνάρτηση του με τις δραματικές ιστορικές συνέπειες που προηγήθηκαν,αλλά και ακολούθησαν.
Όριζαν ως πλάνη, οι «ευρωπαίοι» της εποχής, την ελληνική εμμονή στον κατ' αλήθεια βίο. Στην προτεραιότητα της αληθινής ύπαρξης, απέναντι στην χρησιμοθηρική αντίληψη των δικών τους κοινωνιών.
Όριζαν ως πλάνη, οι «ευρωπαίοι» της εποχής, την προτεραιότητα της ανθρωπιάς, έναντι της αντικειμενικοποιημένης και απολυτοποιημένης αλήθειας. Την προτεραιότητα της επιστήμης, έναντι της τεχνικής. Του ανθρώπου, έναντι των αριθμών. Της κοινωνίας, έναντι της οικονομίας. Της αλήθειας, έναντι της χρησιμότητας. Την ίδια τη ζωή, έναντι της αποτελεσματικότητας. Όριζαν εν τέλει ως πλάνη, εκείνη τη βάση κοινωνικής θεμελίωσης που επαφίεται στην αληθινή ζωή. Εκείνη τη βάση, που εμμένει «απερίσκεπτα» να θεωρεί ότι κοινωνία είναι η υπαρκτική συνάντηση με τον απέναντι Άλλο, η μετοχή στο Κοινόν, και όχι απλά η ορθολογική τακτοποίηση συγκρουόμενων συμφερόντων. Ως εκ τούτου, άλλο κοινωνία και άλλο societas-society (εταιρεία).
Αναντίρρητα, στις συνέπειες μιας τέτοιας ιεράρχισης κοινωνικών προτεραιοτήτων, ενός τέτοιου τρόπου του βίου, δηλαδή πολιτισμού, πρέπει να αναζητηθεί και η δυσχερής συχνά κοινωνική λειτουργικότητα, αλλά και η μισερή οικονομική αποτελεσματικότητα. Δυστυχώς ή ίσως ευτυχώς, η εμμονή στην αριστοτελική προσέγγιση που θεωρεί ότι "το να ζητάει κανείς παντού το χρήσιμο και το αναγκαίο, δεν αρμόζει σε ανθρώπους ελεύθερους και μεγαλόψυχους", διαμορφώνει ένα ανθρωπολογικό πρότυπο ελεύθερου μεν ανθρώπου, αλλά ενδεχομένως φτωχού. Αντίθετα, η υποταγή σε μια εργαλειακή κοινωνική λειτουργικότητα, μπορεί να εξασφαλίζει υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, υποθηκεύει όμως την ίδια την αλήθεια της ύπαρξης και σε δεύτερο χρόνο, και αυτήν την κατάκτηση της καταναλωτικής ευδαιμονίας.
Ο γερμανικός ολοκληρωτισμός του 2ου παγκόσμιου πολέμου, αλλά και κάθε ολοκληρωτισμός, σ' αυτήν ακριβώς τη στρέβλωση του αριστοτελικού cogitoοικοδομείται, απ' αυτήν την υπαρκτική στρέβλωση νοσεί και από την ίδια ασθένεια εξαντλείται. Η εκχώρηση ουσιωδών υπαρκτικών χαρακτηριστικών, χάριν μιας χρηστικής και αποδοτικής ευδαιμονίας, μπορεί να επιτυγχάνει για λίγο ή πολύ, είναι όμως καταδικασμένη, αργά ή γρήγορα, στην εκ των έσω κατάρρευση της. Το τραγικό όμως ειναι ότι, ανεξαρτήτως βαθμού επιτυχίας, προϋποθέτει την άρνηση της βιωματικής αναζήτησης της αλήθειας της ύπαρξης. Η αλήθεια, η κάθε αλήθεια, είναι μία και μοναδική, συχνά αυτή που ορίζει η κάθε αυθεντία και είναι εκεί για να την ασπαστεί ο άνθρωπος ή όχι. Η υπαρκτική περιπέτεια του μοναδικού και ανεπανάληπτου ανθρώπινου προσώπου, αφορά τους μυθιστοριογράφους, τον κινηματογράφο και αραιά και πού, τις επαναστατικές γυμναστικές των κοινωνιών.
Αυτήν λοιπόν, την «υπαρκτική πλάνη» καταγγέλλει και σήμερα στο πρόσωπο της νεοελληνικής κοινωνίας, ο γερμανικός εργαλειακός ορθολογισμός. Πίσω από το ανάθεμα του στερεότυπου κατά της ελληνικής «τεμπελιάς», υποκρύπτεται η αγωνία του γερμανού ανθρώπου για πραγματική δημιουργική και όχι καταναγκαστική εργασία. Πίσω από το στερεότυπο κατά της «ελληνικής απατεωνιάς», υποκρύπτεται η συμπλεγματική αντιζηλία για την επιτευχθείσα καταναλωτική ευδαιμονία, χωρίς την ψυχική εκχώρηση της ίδιας της ελευθερίας της ύπαρξης. Πίσω από το στερότυπο κατά του ελληνικού ηδονιστικού ερωτισμού, υποκρύπτεται η εμπάθεια για την ερωτική πληρότητα μιας αληθινής ζωής. Η ελληνική αλήθεια, η αλήθεια του τρόπου μας, αυτού που επι χιλιετίες διεκδίκησε μεταξύ των άλλων και χαρακτηριστικά οικουμενικής εμβέλειας, η δυνατότητα να διεκδικούμε το χρήσιμο χωρίς να είμαστε όμως διατεθειμένοι να πουλήσουμε και την ψυχή μας στον διάολο γι' αυτό, ναι, αυτή η αλήθεια του λαού μας καταγγέλεται εδώ και πεντακόσια χρόνια ως πλάνη. Κι όσο καταγγέλεται, όσο διασύρεται στα σκλαβοπάζαρα των ευρωπαΙκών συνειδήσεων, όσο διάφοροι σημίτιδες και λογής-λογής εκσυγχρονιστάδες επιχειρούν να πείσουν τον λαό για την πλάνη του, όσο κι αν του τάζουν ευρωπαϊκά χαϊμαλιά και ηλεκτρονικά ρολόγια, τόσο «μένει και μαγιά», κατά πως το ορίζει και ο Μακρυγιάννης.
Η απανθρωπιά αιώνες τώρα συμπλεγματικά καταγγέλει την ανθρωπιά για την πλάνη της. Μα φαίνεται, δεν υπάρχει πια κανείς «τρελός» να αντιτάξει πως, όχι, η εργασία δεν απελευθερώνει, ούτε ειναι το κλειδί του παραδείσου, κατά το ναζιστικό-προτεσταντικό μότο. Αμαρτία, είναι η ξαστοχιά απ' την αλήθεια της ύπαρξης και όχι η παραβίαση ενός κανόνα. Η ελευθερία δεν ζυγιάζεται με κριτήριο την μεγιστοποίηση της καταναλωτικής τρυφής, αλλά με την ελαχιστοποίηση της υποταγής στις ανάγκες. Ο άνθρωπος, δεν είναι μια αφηρημένη στατιστική μονάδα, ένα ακοινώνητο μοναχικό άτομο, αλλά ένα πρόσωπο που γεννιέται στα μάτια του απέναντι Άλλου, σε σχέση με τον αντικρυνό ξένο. Ο έρωτας, δεν είναι μια υγρή ανταλλαγή ηδονών, αλλά οικειοθελής αυτοπαραίτηση χάριν του αγαπημένου προσώπου. Και όχι τελευταίο, ο Θεός, δεν είναι ο τιμωρός καλός ή κακός πατερούλης, αλλά μανικός εραστής του ανθρώπου. Άρα, και η κοινωνία, δεν ειναι μια σύμβαση ακοινώνητων υπάρξεων γεμάτη νόμους και διατάξεις, αλλά μια ερωτική αλληλοπεριχώρηση ανθρώπινων προσώπων.
Αυτή, η ανθρώπινη κοινωνία, που συναντά κανείς μέχρι και σήμερα στα ξεχασμένα χωριά της ελληνικής υπαίθρου, αυτή η προτεραιότητα της υπαρκτικής ελευθερίας απέναντι στη δουλεία της χρησιμοθηρίας, ό,τι στη βιωματική εμπειρία σχεδόν όλων μας εκφράστηκε έστω μια στιγμή, με την εντιμότητα της απόρριψη των «περσικών δώρων», αυτό το ελληνικό «κάτι», συστατικό στοιχείο του Τόπο-Τρόπου μας, αυτό σήμερα λοιδωρείται και χλευάζεται ως πλάνη. Αυτό απειλείται με την συνήθη ιστορικά «πληρωμή». Πουλήστε τους στους Τούρκους. Έτσι προτρέπει στην «έξοδο» του το σαρκαστικό βίντεο του κρατικού γερμανικού καναλιού. Ίδια, απαράλλαχτα, όπως και τότε. Πεντακόσια χρόνια πριν. Αφού λεηλάτησαν και αφαίμαξαν κάθε ικμάδα του τόπου, όπως στην πρώτη για την ανθρωπότητα αποικιοκρατία του 1204, τον δαιμονοποίησαν, για να τον παραδώσουν στη συνέχεια, δίχως αιδώ, στην τουρκική βαρβαρότητα. Ένα προς τρία ήταν οι φόροι που εισέπραττε ο ρωμιός αυτοκράτορας του Βυζαντίου, σε σχέση με την Βενετία.
Έτσι και σήμερα. Κατά 5 δις ευρώ, είναι ελλειμματικό το εμπορικό ισοζύγιο με τη Γερμανία. Χώρια η λεηλασία της κατοχής με τις πάνω από 100 δις ευρώ μη καταβληθείσες αποζημιώσεις. 22 δις ευρώ είναι το ετήσιο εμπορικό έλλειμμα της χώρας με την Ε.Ε.
Η χώρα οδηγημένη στην χρεωκοπία, με την ελευθερία του έθνους υποθηκευμένη, όχι από τις σπατάλες ή την τεμπελιά του λαού, αλλά από την διαφθορά των κυρίαρχων ελιτ που διαφήμιζαν την ευρωπαϊκή αποτελεσματικότητα. Από την απανθρωπιά αυτών, που διακήρρυταν τον εκσυγχρονισμό και την ανασυγκρότηση του κράτους. Απ' αυτούς, που πιθήκιζαν και καμώνονταν τους ευρωπαίους στο Κολωνάκι και στη Μύκονο. Απ' αυτούς, που διατυμπάνιζαν την ισχυρή Ελλάδα των Ολυμπιακών αγώνων και του πληρωμένου εθελοντισμού. Αυτούς, που εξώθησαν μια ολόκληρη κοινωνία στον παρασιτισμό των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και των διακοποδανείων.
Και τώρα, όλοι ετούτοι τι θα απογίνουν; Θα διοριστούν καθηγητάδες στα πανεπιστήμια της Δύσης ή μήπως θα γίνουν εκπρόσωποι των funds και σύμβουλοι των Βρυξελλών και των οίκων αξιολογήσεων; Οι πρώην κυβερνώντες, οι μισθωμένοι κονδυλοφόροι τους, οι πανεπιστημιακοί της αριστεράς των προγραμμάτων, οι καλοπληρωμένοι σύμβουλοι, οι αυλοκόλακες των υπουργών, οι προμηθευτές και μεταπράττες των εταιρειών της εσπερίας, οι διασκεδάστριες των μεσημβρινών εκπομπών, τι θ' απογίνουν όλοι ετούτοι;
Θα «πέσει» άραγε κανείς εκεί στην Πύλη του Ρωμανού, υπερασπιζόμενος τον Τρόπο μας ή θα σκεφτούν όλοι πως είναι πιο χρήσιμο να «την κάνουν» με ελαφρά πηδηματάκια; Ή μήπως θα «Μηδίσουν»;
«Ήταν καλό παιδί ο Παλαιολόγος, θα μπορούσε να γίνει καθηγητής στην Φλωρεντία, να απολαμβάνει το πρωϊνό του στον εξώστη... ήταν μορφωμένο παιδί ο Παλαιολόγος...κι' αυτός έμεινε και σκοτώθηκε», θα γράψει ο αξέχαστος Χρήστος Βακαλόπουλος. Σκοτώθηκε για μια πλάνη των Γραικών, μια γελοιότητα.Πως η αλήθεια της ύπαρξης, λέει, ζυγιάζει πιότερο απ΄ την καλοπέραση της. Έτσι, κι ο Παλαιολόγος ζήτησε βοήθεια από τη Δύση, κι ο Παλαιολόγος προσπάθησε να εξευμενίσει το Σουλτάνο, κι ο Παλαιολόγος δεν στρίμωξε τους Δυνατούς να επιστρέψουν τα κλεμμένα. Μα, στο τέλος, ο Παλαιολόγος δεν έγινε καθηγητής στην Φλωρεντία. Έτσι φτάσαμε ως το σήμερα. Επειδή ο Παλαιολόγος ΔΕΝ έγινε καθηγητής στη Φλωρεντία.
Υπάρχει άραγε ανάμεσα μας κάποιος που στην κρίσιμη στιγμή να μην δεχτεί τη θέση εκεί, στον φλωρεντιανό εξώστη; Αν ναι, η ελληνικότητα θα σύρει πάλι το γιγάντιο βήμα της στον κοσμικό χρόνο...Αν όχι...
Αντώνης Ανδρουλιδάκης
ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ
Στην εποχή μας, κυριαρχούν, δυστυχώς, δυό μεγάλες κατηγορίες ανθρώπων:
ΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ
.....και βέβαια το κακό ξεκινάει από τα βάθη των αιώνων.
Η πνευματική ευτέλεια, είναι ένα "φρούτο" που αγοράζεται
και πουλιέται, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
" Ελεύθερος και ολοκληρωμένος διανοητής,
είναι κείνος που αγνοεί τις λέξεις συμβιβασμός
και δουλοπρέπεια.. " (Λουκιανός)
___________________
Tο καινούργιο βιβλίο του Κυρ.Σιμόπουλου, έξυσε πάλι τις πληγές μας. Πληγές που είναι ανοιχτές αιώνες τώρα και δεν κλείνουν ποτέ…Τουλάχιστον για κείνους που δεν είναι παχύδερμα.
Τίτλος του: " Διανοούμενοι και καλλιτέχνες, ευτελείς δούλοι της εξουσίας..." Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας.
Το διαβάζεις κι ανατριχιάζεις. Κι όσο κι αν με μια πρώτη ματιά έχεις την εντύπωση ότι ο συγγραφέας του είναι "ισοπεδωτικός", στο τέλος συμπεραίνεις ότι έτσι πρέπει νάναι. Αρκεί να συγκρίνεις το χτές που δεν έζησες με το σήμερα που ζεις κάθε στιγμή…Μοιάζουν πολύ…
Γράφει: "Αχρείοι μονάρχες, στρατοκράτες και δεσποτικά, αντιλαϊκά καθεστώτα είχαν, αιώνες τώρα, πάντοτε δίπλα τους δοξολογούντες αυλόδουλους και εξωνημένους διανοούμενους και καλιτέχνες που αποσιωπούσαν ή εξευγένιζαν τις φρικαλέες κακουργίες τους.."
Από τον Πίνδαρο που ονόμαζε τον τύραννο Ιέρωνα "λαοπρόβλητο" βασιλιά, μέχρι το Μαικήνα που εξαγόραζε τους συγγραφείς για να τους κάνει.." δώρο" στον αυτοκράτορά του.
Από τον αρχιεπίσκοπο Νικαίας Βησσαρίωνα, που πίεζε τους Ελληνες να προσκυνήσουν τον Πάπα μέχρι τον Πιραντέλο που "προσκύνησε" το Μουσολίνι για να πάρει το Νόμπελ, το 1935.
Αν μάλιστα διαβάσουμε προσεκτικά τη δράση του Μαικήνα,που το όνομά του, στην εποχή μας, σημαίνει πλούσιος "χορηγός", θα μας οδηγήσει σε παραλληλισμούς ιλαροτραγικούς.
Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά, σήμερα, στις μεγάλες εκθέσεις, στα προγράμματα θεάτρων, στις διαφημίσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων και στα ονόματα των "χορηγών", που είναι, πολλές φορές, μεγαλύτερα από τον...τίτλο των εκδηλώσεων!!
Διαβάζουμε ότι ο Βιργίλιος, ο Οράτιος, ο Προπέρτιος, έγιναν πάμπλουτοι, με το χρυσάφι που τους έδινε ο Μαικήνας, υποτίθεται από την τσέπη του, ενώ το έπαιρνε από τον αυτοκράτορα για να εξωραΐζουν οι "διανοούμενοι" τις θηριωδίες του…
Μ' αυτό τον τρόπο ο Μαικήνας βαφτίστηκε μέγας προστάτης και ευεργέτης των Τεχνών και η εποχή των τρισάθλιων αυτοκρατόρων...εποχή πολιτιστικής άνοιξης!!!
Γιατί να μην τα πιστέψουμε όλα αυτά; Κι αν ακόμη αμφισβητήσουμε τις αμέτρητες πηγές της τεράστιας βιβλιογραφίας του συγγραφέα, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στη δική μας εποχή για να διαπιστώσουμε ότι τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στις μέρες μας.
Με τη διαβρωτική "χορηγία" της περίφημης FORD, φανερά, στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας και κρυφά μέχρι σήμερα.
Με τα αμερικάνικα τσιγάρα που με το ένα χέρι "προστατεύουν" τις Τέχνες και με το άλλο βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Και με την οικονομική "ενίσχυση" πανάκριβων εκδηλώσεων, από μεγιστάνες-εκπροσώπους αγνώστων πολυεθνικών εταιρειών. Με αντάλλαγμα, το άξιο, ίσως, έργο των επιχορηγουμένων αλλά, οπωσδήποτε και τους ύμνους τους…
Ή, στην...καλύτερη περίπτωση, την ουδετερότητά τους σε κάποιες "κρίσιμες" στιγμές...Με αποτέλεσμα οι "δοξολογούντες" να γίνονται πλούσιοι και διάσημοι και οι "δοξολογούμενοι"....αγάλμα
Ευτυχώς ότι έχουμε και μερικούς θαρραλέους διανοητές που...επέζησαν χωρίς να σκύψουν το κεφάλι τους. Οπως ο Λουκιανός, όπως ο δικός μας ο Δομήνικος που, το 1600, προτίμησε να αυτοεξοριστεί παρά ν' ακούσει το δάσκαλό του τον Τιντορέττο που τον συμβούλευε να...συχνάζει πιο πολύ στις αυλές των Πριγκήπων…
Όπως τώρα, στις "αυλές" του 2000 που συχνάζουν, οι "επιχορηγούμενοι" στην πατρίδα μας και σε όλο τον κόσμο, βέβαια…
Μυθοποιούν ακόμη και τα "βίτσια" των χορηγών τους, των ηγετών τους, των "δασκάλων" τους…
Εγκωμιάζουν τους διαδόχους τους...Εξωραίζουν τις γυναίκες τους.. Εξυμνούν ακόμη και ασήμαντους "καλλιτέχνες", επειδή συντροφεύουν τους "χορηγούς", στις νυχτερινές…εξορμήσεις τους.
Και οι Λουκιανοί, οι Διογένηδες, οι Μακρυγιάννηδες, άραγε, πώς επέζησαν; Δεν ξέρω… Ίσως γιατί θεωρήθηκαν στην εποχή τους τρελοί, γραφικοί ή ακίνδυνοι..
Εκείνο που ξέρουμε, όμως, σίγουρα, όλοι μας, είναι ότι, αιώνες τώρα, υπάρχουν αμέτρητοι Λουκιανοί και Μακρυγιάννηδες που δεν τους έμαθε ούτε θα τους μάθει ποτέ κανείς…Θαμμένοι, εξαφανισμένοι ή καταγραμμένοι σαν ασήμαντοι, σε κάποια...σελιδίτσα της παγκόσμιας ιστορίας..
Ίσως γιατί, τελικά και την Ιστορία τη γράφουν, αιώνες τώρα, οι...αλληλοδοξολογούμενοι.
Στεφανος Ληναίος -Ιούνιος 1997- Η ΑΛΥΣΙΔΑ -Εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ.
ΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΙ
.....και βέβαια το κακό ξεκινάει από τα βάθη των αιώνων.
Η πνευματική ευτέλεια, είναι ένα "φρούτο" που αγοράζεται
και πουλιέται, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
" Ελεύθερος και ολοκληρωμένος διανοητής,
είναι κείνος που αγνοεί τις λέξεις συμβιβασμός
και δουλοπρέπεια.. " (Λουκιανός)
___________________
Tο καινούργιο βιβλίο του Κυρ.Σιμόπουλου, έξυσε πάλι τις πληγές μας. Πληγές που είναι ανοιχτές αιώνες τώρα και δεν κλείνουν ποτέ…Τουλάχιστον για κείνους που δεν είναι παχύδερμα.
Τίτλος του: " Διανοούμενοι και καλλιτέχνες, ευτελείς δούλοι της εξουσίας..." Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας.
Το διαβάζεις κι ανατριχιάζεις. Κι όσο κι αν με μια πρώτη ματιά έχεις την εντύπωση ότι ο συγγραφέας του είναι "ισοπεδωτικός", στο τέλος συμπεραίνεις ότι έτσι πρέπει νάναι. Αρκεί να συγκρίνεις το χτές που δεν έζησες με το σήμερα που ζεις κάθε στιγμή…Μοιάζουν πολύ…
Γράφει: "Αχρείοι μονάρχες, στρατοκράτες και δεσποτικά, αντιλαϊκά καθεστώτα είχαν, αιώνες τώρα, πάντοτε δίπλα τους δοξολογούντες αυλόδουλους και εξωνημένους διανοούμενους και καλιτέχνες που αποσιωπούσαν ή εξευγένιζαν τις φρικαλέες κακουργίες τους.."
Από τον Πίνδαρο που ονόμαζε τον τύραννο Ιέρωνα "λαοπρόβλητο" βασιλιά, μέχρι το Μαικήνα που εξαγόραζε τους συγγραφείς για να τους κάνει.." δώρο" στον αυτοκράτορά του.
Από τον αρχιεπίσκοπο Νικαίας Βησσαρίωνα, που πίεζε τους Ελληνες να προσκυνήσουν τον Πάπα μέχρι τον Πιραντέλο που "προσκύνησε" το Μουσολίνι για να πάρει το Νόμπελ, το 1935.
Αν μάλιστα διαβάσουμε προσεκτικά τη δράση του Μαικήνα,που το όνομά του, στην εποχή μας, σημαίνει πλούσιος "χορηγός", θα μας οδηγήσει σε παραλληλισμούς ιλαροτραγικούς.
Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά, σήμερα, στις μεγάλες εκθέσεις, στα προγράμματα θεάτρων, στις διαφημίσεις πολιτιστικών εκδηλώσεων και στα ονόματα των "χορηγών", που είναι, πολλές φορές, μεγαλύτερα από τον...τίτλο των εκδηλώσεων!!
Διαβάζουμε ότι ο Βιργίλιος, ο Οράτιος, ο Προπέρτιος, έγιναν πάμπλουτοι, με το χρυσάφι που τους έδινε ο Μαικήνας, υποτίθεται από την τσέπη του, ενώ το έπαιρνε από τον αυτοκράτορα για να εξωραΐζουν οι "διανοούμενοι" τις θηριωδίες του…
Μ' αυτό τον τρόπο ο Μαικήνας βαφτίστηκε μέγας προστάτης και ευεργέτης των Τεχνών και η εποχή των τρισάθλιων αυτοκρατόρων...εποχή πολιτιστικής άνοιξης!!!
Γιατί να μην τα πιστέψουμε όλα αυτά; Κι αν ακόμη αμφισβητήσουμε τις αμέτρητες πηγές της τεράστιας βιβλιογραφίας του συγγραφέα, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στη δική μας εποχή για να διαπιστώσουμε ότι τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στις μέρες μας.
Με τη διαβρωτική "χορηγία" της περίφημης FORD, φανερά, στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας και κρυφά μέχρι σήμερα.
Με τα αμερικάνικα τσιγάρα που με το ένα χέρι "προστατεύουν" τις Τέχνες και με το άλλο βλάπτουν σοβαρά την υγεία. Και με την οικονομική "ενίσχυση" πανάκριβων εκδηλώσεων, από μεγιστάνες-εκπροσώπους αγνώστων πολυεθνικών εταιρειών. Με αντάλλαγμα, το άξιο, ίσως, έργο των επιχορηγουμένων αλλά, οπωσδήποτε και τους ύμνους τους…
Ή, στην...καλύτερη περίπτωση, την ουδετερότητά τους σε κάποιες "κρίσιμες" στιγμές...Με αποτέλεσμα οι "δοξολογούντες" να γίνονται πλούσιοι και διάσημοι και οι "δοξολογούμενοι"....αγάλμα
Ευτυχώς ότι έχουμε και μερικούς θαρραλέους διανοητές που...επέζησαν χωρίς να σκύψουν το κεφάλι τους. Οπως ο Λουκιανός, όπως ο δικός μας ο Δομήνικος που, το 1600, προτίμησε να αυτοεξοριστεί παρά ν' ακούσει το δάσκαλό του τον Τιντορέττο που τον συμβούλευε να...συχνάζει πιο πολύ στις αυλές των Πριγκήπων…
Όπως τώρα, στις "αυλές" του 2000 που συχνάζουν, οι "επιχορηγούμενοι" στην πατρίδα μας και σε όλο τον κόσμο, βέβαια…
Μυθοποιούν ακόμη και τα "βίτσια" των χορηγών τους, των ηγετών τους, των "δασκάλων" τους…
Εγκωμιάζουν τους διαδόχους τους...Εξωραίζουν τις γυναίκες τους.. Εξυμνούν ακόμη και ασήμαντους "καλλιτέχνες", επειδή συντροφεύουν τους "χορηγούς", στις νυχτερινές…εξορμήσεις τους.
Και οι Λουκιανοί, οι Διογένηδες, οι Μακρυγιάννηδες, άραγε, πώς επέζησαν; Δεν ξέρω… Ίσως γιατί θεωρήθηκαν στην εποχή τους τρελοί, γραφικοί ή ακίνδυνοι..
Εκείνο που ξέρουμε, όμως, σίγουρα, όλοι μας, είναι ότι, αιώνες τώρα, υπάρχουν αμέτρητοι Λουκιανοί και Μακρυγιάννηδες που δεν τους έμαθε ούτε θα τους μάθει ποτέ κανείς…Θαμμένοι, εξαφανισμένοι ή καταγραμμένοι σαν ασήμαντοι, σε κάποια...σελιδίτσα της παγκόσμιας ιστορίας..
Ίσως γιατί, τελικά και την Ιστορία τη γράφουν, αιώνες τώρα, οι...αλληλοδοξολογούμενοι.
Στεφανος Ληναίος -Ιούνιος 1997- Η ΑΛΥΣΙΔΑ -Εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)