Οι εξισλαμισμένοι Έλληνες στη σημερινή Τουρκία

του Βλάση Αγτζίδη

Η οριστική διαμόρφωση των πληθυσμών στην Ελλάδα και την Τουρκία καθορίστηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης τον Ιούλιο του 1923. Η συνθήκη πρόβλεπε την ανταλλαγή των πληθυσμών με βασικό κριτήριο κατάταξης τη θρησκευτική πίστη. Έτσι οι χριστιανοί θα έπρεπε να εκδιωχθούν από την Τουρκία και οι μουσουλμάνοι από την Ελλάδα. Η επιλογή με βάση το θρήσκευμα οδήγησε αφενός στην εξαίρεση των ελληνικών πληθυσμών που είχαν εξισλαμιστεί ή βρισκόταν σε κρυπτοχριστιανική κατάσταση στην Τουρκία, ενώ εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι ελληνογενείς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι. Έτσι διαμορφώθηκε στη σημερινή Τουρκία ένας πολύμορφος μουσουλμανικός ελληνικός πληθυσμός που αποτελείται αφ’ ενός από τους γηγενείς εξισλαμισμένους και κρυπτοχριστανούς του Πόντου και αφ’ ετέρου από αυτούς που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα.

Εξισλαμισμένοι Κρητικοί, Μακεδόνες και Κύπριοι

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι μεγάλο μέρος των λεγόμενων τουρκοκρητικών είναι ελληνικής καταγωγής. Εξ άλλου το “κρητικό ζήτημα” στις αρχές του αιώνα μας θύμιζε πάρα πολύ το σημερινό πρόβλημα της Βορείου Ιρλανδίας. Τη διαπίστωση αυτή, εκτός των ιστορικών πηγών, υποστηρίζει η ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών στη Συρία (Χαμηδιέ) και στη Λιβύη οι οποίοι διατηρούν την ανάμνηση της ελληνικής τους προέλευσης και εξακολουθούν να δηλώνουν “Έλληνες”.

Επίσης και στη κεντρική και νοτιοδυτική Μακεδονία (Αλιάκμωνας και περιοχή Κοζάνης) κατοικούσαν οι εξισλαμισμένοι Έλληνες που έγιναν γνωστοί ως “Βαλαάδες”. Οι Βαλαάδες χαρακτηρίζονται σε εθνογραφικούς χάρτες του περασμένου αιών ως “Greek Muslims”.

Οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Κρήτης και της Μακεδονίας εκδιώχθηκαν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάννης. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Δυτική και Νότια Μικρά Ασία. Στην πλειοψηφία τους παραμένουν και σήμερα ελληνόφωνοι. Για αυτούς τους πληθυσμούς δημοσίευαν οι τουρκικές εφημερίδες τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης.

Στις περιοχές της Κιλικίας (Αττάλεια) κατοικεί επίσης αριθμός ελληνοφώνων Κυπρίων μουσουλμάνων οι οποίοι μετακινήθηκαν εκεί από τα τέλη του περασμένου αιώνα. μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου.

Εξισλαμισμένοι – Πόντιοι

Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ομάδα Ελληνογενών εξισλαμισμένων είναι αυτή που κατοικεί στον ιστορικό Πόντο και ειδικά στην επαρχία Τραπεζούντας. Οι εγκαταστάσεις αυτών που μιλούν τα ποντιακά ελληνικά περιγράφονται ως εξής στην έρευνα “Ethnic Groups in the Republic of Turkey” του γερμανικού πανεπιστημίου του Τybingen:

“…αποτελούνται από μερικές εξάδες χωριών γύρω από την Τόνια και 40-50 εγκαταστάσεις στις κοιλάδες (επάνω μέρος) Σαλακλί και Γκιουρτσάϋ νότια του Οφι, γύρω από την Τσαϊκαρα και το Κιοπρούμπασι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύματα μετανάστευσης στην επαρχία Σακαρυά.”

Υπάρχει ήδη μια αξιόλογη διασπορά των εξισλαμισμένων στην Κωνσταντινούπολη και στα περισσότερα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Κοινότητές τους έχουν δημιουργηθεί στην κατεχόμενη Κύπρο, την Ίμβρο καθώς και στο εξωτερικό (Γερμανία). Επίσης τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα. Είναι συγκροτημένοι σε κλειστές κοινωνικές ομάδες στις οποίες επικρατεί ενδογαμία. Ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από τους καθαρούς Τούρκους και τους διακρίνει φιλελληνισμός. Αυτοδηλώνονται ως “Ρωμαίοι” (Ρωμιοί) και είναι κυρίως ελληνόφωνοι. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι σε όλο τον Πόντο ξεπερνούν τις 300.000 άτομα.

Οι ελληνόφωνοι αυτοί Ρωμιοί περιλαμβάνονται συνήθως στους πληθυσμούς που καταγράφονται ως “Λαζοί”. Με την ονομασία αυτή δηλώνονται δύο βασικά εθνοτικές ομάδες: οι παραδοσιακοί Λαζοί, οι οποίοι είναι γεωργιανό φύλο που βρίσκεται πολύ κοντά στους Μιγγρέλους της Γεωργίας και οι “Ρωμαίοι”.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί μιλούν διάφορα ιδιώματα της τραπεζουντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Τη γλώσσα που μιλούν την ονομάζουν “ρωμαϊκά”. Οι Οφλήδες μιλούν την αρχαιοπρεπέστερη ελληνική διάλεκτο που βρίσκεται εν ζωή. Είναι οι μόνοι που χρησιμοποιούν ως αρνητικό μόριο το “ου” και “ουκί” ενώ παρατηρείται και το φαινόμενο του τσιτακισμού. Η διάλεκτος ακόμα ακμάζει και διατηρεί την ικανότητα να αφομοιώνει ξένες λέξεις και να τις διαμορφώνει με βάση τις ανάγκες της γλώσσας. Τον ελληνικό τύπο ακολουθούν και τα μουσουλμανικά ονόματα. Ο Μεμέτης, ο Κεμάλης, ο Τουργκούτης κ.λπ. Η Κωνσταντινούπολη επιβιώνει με την μεσαιωνική λαϊκή της ονομασία: Ισταμπόλη (από το “Εις την Πόλη”), απ’ όπου προήλθε και το σημερινό τούρκικο όνομά της: Ισταμπούλ.

Η νεολαία σήμερα ξεπερνά την παλιά θρησκευτική προκατάληψη που αδιαφορούσε για τα εθνικά χαρακτηριστικά. Αρχίζει να αναζητεί την εθνική της προέλευση. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχει ισχυρή παροικία, καθώς και στην Τραπεζούντα έχουν ξεκινήσει προσπάθειες προβολής και υπεράσπισης του ελληνόφωνου πολιτισμού.

Η τραγωδία του Πόντου

Για τους ελληνόφωνους μουσουλμάνους της βόρειας Τουρκίας, δηλαδή του μικρασιατικού Πόντου, έχουμε πλήθος ιστορικών δεδομένων. Το 1914 ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής ανερχόταν σε 929.495 και κατανεμόταν ως εξής: α) Ορθόδοξοι Ελληνες: 696.495, β) Μουσουλμάνοι Έλληνες: 190.000, γ) Κρυπτοχριστιανοί: 43.000

Όπως μας πληροφορεί ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, οι εξισλαμισμοί στον Πόντο πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1648- 1687 από τις πιέσεις των φεουδαρχών, των Ντερεμπέηδων.

Γράφει:

“Ενεκα των από των Τερε-βέηδων πιέσεων τούτων και των δεινών διωγμών οι από του ποταμού Ακάμψιος (Τσορόχ) μέχρι Τραπεζούντος συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, οι κατοικούντες τας περιφερείας Ριζαίου, Όφεως, Σουρμένων και Γημωράς εξισλαμίστηκαν αθρόως. Οι χριστιανοί της περιφέρειας Όφεως είχον εξισλαμισθεί κατά την παράδοσιν ομού μετά του επισκόπου αυτών Αλεξάνδρου μετονομασθέντος Ισκεντέρ…”.

Το τελευταίο κύμα των εξισλαμισμών συμπίπτει χρονικά με την γενοκτονία (1916-1923) που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι κατά του χριστιανικού ελληνικού πληθυσμού του Πόντου. Οι Νεότουρκοι είχαν αποφασίσει τον βίαιο εξισλαμισμό των χριστιανικών εθνοτήτων και για το σκοπό αυτό δημιούργησαν ορφανοτροφεία για τα παιδιά των χριστιανών που είχαν εξοντώσει. Στα ελληνόπαιδα παρείχαν τουρκική παιδεία και ισλαμική θεολογική μόρφωση. Τις ελληνίδες τις υποχρέωναν σε γάμο με μουσουλμάνους.

Το ότι δεν υπήρχαν αξιόλογοι τουρκικοί πληθυσμοί στο χώρο του Πόντου φαίνεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τουρκικές αρχές προτιμούσαν τη χρήση του όρου “μουσουλμάνος” και όχι “Τούρκος”. Σε κείμενο συνεννόησης – που αφορούσε τους όρους αυτονομίας του Πόντου και πρόβλεπε την ισοπολιτεία των κατοίκων του – που υπογράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1919 στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρυσάνθου και του βαλή Τραπεζούντας Σουλεϊμάν Νετζμή Βέη ανάφερε δύο ομάδες κατοίκων: τους Έλληνες και τους Μουσουλμάνους.

Στην επιχειρηματολογία πάντως των Χριστιανών Ποντίων προς τις συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποιήθηκε η ελληνική καταγωγή των μουσουλμάνων του Πόντου. Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού στις 30/12/1918 υπεβλήθη υπόμνημα για την δημιουργία της “Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου”. Μεταξύ άλλων υπάρχει το εξής επιχείρημα:

“…από τον μουσουλμανικόν πληθυσμό μέγα μέρος είναι ελληνικής καταγωγής και δεν ελησμόνησαν ούτε την καταγωγήν αυτών, ούτε την ελληνικήν γλώσσαν, ην εξακολουθούν να ομιλώσιν.”

Η Σημασία αυτών των Πληθυσμών

Οι εξισλαμισμένοι και κρυπτοχριστιανικοί πληθυσμοί μας βοηθούν στο να κατανοήσουμε την φύση της σύγχρονης Τουρκίας. Μας θυμίζουν την παλιά οικουμενικότητα του ελληνισμού. Ένα τμήμα της παλιάς ρωμιοσύνης παραμένει με κρυπτοχριστιανική ή μουσουλμανική μορφή, στους παλιούς ελληνικούς τόπους της Ανατολής.

Το τουρκικό κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφομοιώσει τους πληθυσμούς αυτούς. Επιδιώκει την κοινωνική διάσπαση των συμπαγών πληθυσμών με μεταφορά σε άλλα μέρη της Τουρκίας. Έτσι δόθηκαν οικονομικά κίνητρα για μετανάστευση των ελληνόφωνων στο Κουρδιστάν, την Ιμβρο και την κατεχόμενη Κύπρο. Σήμερα ένα από τα τουρκικά χωριά της Ίμβρου κατοικείται από εξισλαμισμένους ελληνόφωνους ενώ περί τους 3.000 έχουν εγκατασταθεί ως έποικοι στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι ελληνόφωνοι έποικοι είναι μία από τις λίγες εθνοτικές ομάδες που μεταφέρθηκαν εκεί και διατηρούν αρμονικές σχέσεις με τους εγκλωβισμένους.

Από την άλλη όμως οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Τουρκίας προσπαθούν να διασώσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και να αναδειχθούν σε μια γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αποδεικνύουν επίσης ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πλην αυτού της αλληλοκατανόησης και της συνύπαρξης. Εμείς ελπίζουμε ότι η βασανιστική περίοδος μετασχηματισμού στην οποία έχει εισέλθει η Τουρκία θα τελειώσει με την δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας.

1. ΕΝΘΕΤΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ

Για τις περιοχές των εξισλαμισμένων Ελλήνων του Πόντου ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος γράφει:

“Οι περί των Ψυχρόν ποταμόν (Μπαλτατζή Ντερέ) οικούντες Οφίται ή Οφλήδες, διετήρησαν την ελληνικήν γλώσσαν και τα ελληνικά ήθη και έθιμα, ενθυμούνται ακόμη την εξ Ελλήνων καταγωγήν αυτών. Είναι ημερώτεροι των Λαζών και κατά την κληροδοτηθείσαν αυτοίς παρά των Ελλήνων προγόνων αυτών παράδοσιν ασχολούνται με τα γράμματα και την θεολογίαν. Αι μουσουλμανικαί ιερατικαί και θεολογικαί σχολαί του Οφεως ήσαν αι τελειότεραι εν των Οθωμανικώ κράτει. Οι άνδρες εν Οφει γιγνώσκουσιν και την τουρκικήν γλώσσαν, αλλ’ αι γυναίκες ηγνόουν αυτήν, και δια τούτο μέχρι των ημερών ημών εις την κατ οίκον ομιλία εγίνετο χρήσις του Ελληνικού Ποντικού ιδιώματος του Οφεως. Τα χωρία αυτών μέχρι των ημερών ημών διετήρουν τα Ελληνικά αυτών ονόματα, Παλαιοχώριν, Μεσοχώριν, Υψηλή ή Υψηλάντων, όθεν προήλθεν η οικογένεια των Υψηλαντών, Ξένος, Αληθινός, Φωτεινός, Χαλάεσσα, Γοργορά, Κοντού, Χωλός, Οκελος, σώζονται δε εν αυτοίς πολλοί ναοί και χειρόγραφα ελληνικά… Ελληνόφωνοι, αλλ ουχί ήμεροι ως οι Οφίται παρέμειναν και οι εξισλαμισθέντες χριστιανοί της Θοανίας (Τόνγιας), τα δε χωρία αυτών διετήρησαν κατά το πλείστον ομοίως τα ελληνικά ονόματα, οίον Κατωχώριν, Μεσοπλάγιν, Μεσοπαίδιν.”

2. ΕΝΘΕΤΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ

Οι ελληνικοί πληθυσμοί, με μουσουλμανική κυρίως μορφή, αποτυπώθηκαν στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού πανεπιστημίου του Tybigen. Στην έρευνα αυτή οι ελληνογενείς της Τουρκίας σήμερα κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: τους "Greek-speaking Muslims: Pontic" και τους "Greek-speaking Muslims: Cretan, Cypriot and others". Οι ομάδες αυτές χαρακτηρίζονται από μεγάλη ανομοιογένεια, η οποία καθορίζεται από την γεωγραφική προέλευση και τις θρησκευτικές τοποθετήσεις.

Επιστροφή της Ελλάδας στην Οθωμανική κλεπτοκρατία μέσω Γερμανικής ηλιθιότητας

Γράφει ο William Mallinson

Δρ. Ιστορίας, καθηγητής Ιονίου Πανεπιστημίου,πρ. διπλωμάτης στο βρετανικό ΥΠΕΞ

Τα χρόνια της οθωμανικής κατοχής στην Ελλάδα, κληροδότησαν μία κάποια έλλειψη διαφάνειας και μία υπερπληθώρα διαφθοράς στην διοίκηση της χώρας, καθώς και μία νωθρή, δουλοπρεπή στάση έναντι κάθε μορφής δράσεως, χαρακτηριστικά που εξακολουθούν να υπάρχουν υπό μορφήν μερικών ισχυρών οικογενειών και της εμπλοκής τους στην πολιτική και τις επιχειρήσεις. Η συμμετοχή της Ελλάδος στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, δεν μοιάζει να βελτίωσε και πολύ τα πράγματα, όπως άλλωστε καταδεικνύει και η τρέχουσα επικίνδυνη συγκυρία, με την οποία θα ασχοληθούμε εντός ολίγου.

Υπό τον Οθωμανικό ζυγό, η Ελλάδα λίμνασε άσχημα αλλά εν γένει χωρίς απρόοπτα, αν εξαιρέσει κανείς το περιστασιακό μακελειό –οι Οθωμανοί δεν ήταν δα και φημισμένοι για τον ανθρωπισμό τους. Αλλά όσο εισέπρατταν τους συχνά εξωφρενικούς φόρους τους, σε γενικές γραμμές δεν ανακατεύονταν και ιδιαιτέρως στην πολιτιστική ζωή των Ελλήνων. Σήμερα, για πρώτη φορά έκτοτε, ο μέσος Έλληνας βλέπει την ίδια του την καθημερινότητα να απειλείται από κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να περιγραφεί ως νέο-οθωμανική κλεπτοκρατία, ήτοι την κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Αυτός ο μέσος Έλληνας είναι εύκολος στόχος: ο δημόσιος υπάλληλος, ο μισθός του οποίου είναι εντελώς διαφανής και ταυτοχρόνως διαβόητα χαμηλός. Επί παραδείγματι, ένας νέος αστυνομικός παίρνει περίπου 700 ευρώ καθαρά, ενώ ο βουλευτής παίρνει τα δεκαπλάσια. Στην σαφώς πλουσιότερη Βρετανία, ο βουλευτής πληρώνεται περίπου τα μισά από τον Έλληνα ομόλογό του και περίπου δυόμιση φορές τον μισθό του νεοδιόριστου αστυνομικού. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αν η Ελλάδα είχε τον ίδιο αριθμό βουλευτών ανά κάτοικο της χώρας με την Βρετανία, τότε τα έδρανα του Κοινοβουλίου θα έπρεπε να είναι κάπου 110. Κάτι δεν πάει καθόλου, μα καθόλου καλά εδώ πέρα.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο βασικό μας θέμα: την κλοπή. Το 2002, μια χούφτα τραπεζίτες από την Goldman Sachs ήρθαν, στην Ελλάδα και πούλησαν τις υπηρεσίες τους στην κυβέρνηση του Κωστάκη του Τάπερμαν (επίσης γνωστού και ως Σημίτη), εξηγώντας του με ποιον νομικίστικο τρόπο θα μπορούσε να περιφρονήσει τους κανονισμούς της ΕΕ και να δανειστεί μαύρο χρήμα κοροϊδεύοντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, χρησιμοποιώντας τα –διαβόητα πλέον- παράγωγα. Όταν αυτά τα παράγωγα «ωριμάσουν», η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα θα κληθεί να πληρώσει περισσότερους τόκους απ’ ό,τι είχε διαπραγματευθεί.

Βασικά, η κυβέρνηση υποθήκευσε το μέλλον, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία και να προωθήσει τα συμφέροντά της καθώς κι εκείνα των ολίγων επιχειρηματιών οι οποίοι διαχειρίζονται την ελληνική οικονομία για ίδιον κέρδος. Αντί να διώκει –όπως ο Πούτιν- τους διαφόρους εγκληματίες πολιτικούς και επιχειρηματίες οι οποίοι ενεπλάκησαν σε εκείνη και τις μετέπειτα συμφωνίες, η νέο-οθωμανική κλεπτοκρατία στραγγαλίζει τις ζωές των χαμηλόμισθων, περικόπτοντας δραματικά τις αποδοχές τους.

Πολλοί από αυτούς τους δημοσίους υπαλλήλους, η πλειονότητα των οποίων είναι σκληρά εργαζόμενοι αξιοπρεπείς άνθρωποι, δεν θα έχουν άλλη λύση από το να δανειστούν από τις τράπεζες ή ακόμη και από τοκογλύφους, που στο τέλος θα στήσουν και πανηγύρι. Η κατάστασή τους είναι τόσο κρίσιμη που η οργή ως απότοκο της απελπισίας θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε τέτοιες τεράστιες κινητοποιήσεις και καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας που θα έκαναν τις συνηθισμένες διαδηλώσεις να μοιάζουν με προσκοπίνες σε Κυριακάτικο πικ-νικ. Ορισμένοι διανοούμενοι, συνήθως του αντιεξουσιαστικού χώρου, φτάνουν μέχρι του σημείου να μνημονεύουν τις καλύτερες μέρες της χούντας. Ορισμένοι εκ των πιο μορφωμένων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων επίσης αρχίζουν να αισθάνονται έντονη απογοήτευση. Στο κάτω-κάτω, αφού έχουν αφιερώσει τις ζωές τους στην υπεράσπιση των ελληνικών συνόρων εναντίον μιας επιθετικής τουρκικής στρατιωτικής μηχανής, θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως απογοητευτικό για εκείνους να βλέπουν τη ζωή του ελληνικού λαού να υφίσταται επίθεση εκ των έσω, από μία νεοτουρκική διοίκηση με έδρα την Ελλάδα, λόγω άμετρης απληστίας.

Άλλη μία πτυχή αυτού του επικίνδυνου καζανιού που βράζει είναι ο ακραίος εθνικισμός στον οποίον έχουν επιδοθεί οι Γερμανοί, ιδίως δια μέσου των ΜΜΕ τους, ο οποίος –φυσικά- έχει ως αποτέλεσμα μία κατανοητή ελληνική αντίδραση. Το πιο χτυπητό παράδειγμα είναι το εξώφυλλο του περιοδικού Focus, με το πασίγνωστο άγαλμα να κάνει άσεμνες χειρονομίες. Ένας πιο ευφάνταστος Γερμανός ίσως να χρησιμοποιούσε μία μύτη σε στυλ Πινόκιο, η οποία θα ήταν πιο ευθύς και λιγότερο προσβλητικός τρόπος σχολιασμού και θα είχε και μία δόση χιούμορ. Αλλά, πάλι, οι Γερμανοί δεν φημίζονται ούτε για την φαντασία ούτε και για το χιούμορ τους. Ούτε διαθέτουν κάτι έστω και μακράν συγκρίσιμο με την πλούσια ιστορική κληρονομιά της Ελλάδος, την οποία και φαίνεται ότι ζηλεύουν.

Οι πλέον πολιτισμένοι Γάλλοι ουδέποτε θα έκαναν κάτι τόσο χονδροειδές. Πάνε πια οι εποχές του Γκαίτε, του Σίλλερ και του Μπετόβεν (ο Μότσαρτ δεν ήταν καν Γερμανός), οι οποίοι, υπενθυμίζω, διέπρεπαν πολύ πριν την ένωση της Γερμανίας το 1871. Πέρα από τον πολιτισμικό χουλιγκανισμό της, η Γερμανία επιδεικνύει επίσης και μια μεγάλη δόση υποκρισίας, επωφελούμενη των δεινών της Ελλάδος και αναζωπυρώνοντάς τα: η Siemens πιάστηκε προσφάτως με τα παντελόνια κατεβασμένα, στην υπόθεση με τις δωροδοκίες πρωτοκλασάτων Ελλήνων πολιτικών και άλλων.

Σε γενικότερο επίπεδο, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν την Daimler ότι δωροδοκούσε 22 κυβερνήσεις. Και μετά έχουμε και το σκάνδαλο Κολ, στο οποίο εκατοντάδες εκατομμυρίων καταβάλλονταν κρυφίως στον τότε Χριστιανοδημοκράτη Καγκελάριο. Έτσι, βασικά, οι Γερμανοί μοιάζουν να απεκδύονται τη δουλοπρέπειά τους και να αρχίζουν να συμπεριφέρονται με αλαζονεία, όπως έχουν ξανακάνει και στο παρελθόν. Ο λοβοτομημένος οικονομικός γίγαντας αρχίζει να αντικαθιστά το πασίγνωστο Angst του με επιθετικότητα. Ο μοναδικός στόχος της Μέρκελ, αυτής της τευτονικής χελώνας, μοιάζει να είναι η περεταίρω υποτίμηση του ευρώ, ώστε να ενισχυθούν επιπλέον οι ήδη τεράστιες εξαγωγές της Γερμανίας. Και πέραν όλων αυτών, αναπαράγουν και την πολιτική του Χίτλερ, εξαγοράζοντας όσο το δυνατόν περισσότερες επιχειρήσεις στα Βαλκάνια, προφανώς δωροδοκώντας ασταμάτητα. Με το ευρώ αποδυναμωμένο, οι δωροδοκίες θα τους στοιχίσουν λιγότερο. Η τωρινή τους συμπεριφορά μου θυμίζει ένα ολλανδικό ποίημα του 17ου αιώνα που λέει:

Κι όταν ο Γερμαναράς είναι φτωχός και γυμνός,
Η γλώσσα του είναι πολύ ταπεινή και μετρημένη
Αλλά όταν πάρει αξιώματα,
Κάνει κακό στον Θεό και τον Άνθρωπο.


Ναι, οι Έλληνες είπαν ψέμματα και κορόιδεψαν, όπως άλλωστε και οι Γερμανοί, και η νεο-οθωμανική κλεπτοκρατία κινδυνεύει να καταρρεύσει, κάτι που είναι μάλλον καλό πράγμα. Αλλά ας θυμόμαστε ότι οι Γερμανοί είναι κάθε άλλο παρά άγιοι…

πηγή:Αμέθυστος

Μετά την τιμή και την δόξα της Ρωσίας ήρθε η δοκιμασία των Αθηνών.

Η κατάσταση ξεφεύγει των λογικών ορίων!

Γράφει ο Αγιορείτης μοναχός Μωυσής

Από διάφορες δημοσιεύσεις και εκπομπές έχει γίνει πλέον γνωστό, ακόμα και σε ανθρώπους που έχουν διαφορετική γνώμη και άποψη, ότι η υπόθεση της ιεράς μονής Βατοπαιδίου δεν αποτελεί σκάνδαλο, αλλά ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο με αλλότριους σκοπούς. Ήταν μία καλοστημένη ιδιοτελής σκευωρία, που δυστυχώς παρέσυρε πολλούς πολύ.

Το θέμα αυτό νομίζουμε θα έπρεπε να προσεχθεί περισσότερο και όχι να χρησιμοποιηθεί προς καταρράκωση θεσμών όπως είναι η Εκκλησία, ο Μοναχισμός και το Άγιον Όρος. Ο κόσμος παρασύρθηκε ώστε να αμφισβητήσει και αυτό το Άγιον Όρος. Τούτο δεν θα έπρεπε να επιτραπεί, να παραταθεί, να διογκωθεί και να επεκταθεί. Τόσο κάποιοι ωφελήθηκαν από την υπόθεση αυτή και τώρα καταρρέουν. Ορισμένοι ανέβηκαν ψηλά πατώντας στην αδικία, την εξαπάτηση και την διαστρέβλωση.

Θέλησαν να αμφισβητήσουν ότι η ιδιοκτησία της λίμνης Βιστωνίδος ανήκει στην μονή Βατοπαιδίου και έτσι πλέχθηκε κατηγορητήριο ότι «ενώ δεν ήταν δική τους πώς έκαναν ανταλλαγές». Η κατάσταση ξεφεύγει των λογικών ορίων. Απορεί κανείς πολύ για τη στάση της Ελληνικής δικαιοσύνης. Είναι γεγονός ότι η νοημοσύνη του μέσου Έλληνος υποτιμάται κραυγαλέως.

Μοναχοί ακτήμονες, αυτοφυλακισμένοι από ετών, που αγάπησαν τον εγκλεισμό, τιμωρούνται με υψηλές εγγυήσεις και προκαλείται έντονη ανησυχία για την κρίση της διακαιοσύνης. Το φοβερότερο είναι ότι ετέθη θέμα προφυλακίσεως του ηγουμένου, ως να ήταν ο χειρότερος εγκληματίας. Λύπη προκαλεί το ότι κανείς δεν αντιδρά. Όταν κυκλοφορούν ελεύθεροι μύριοι όσοι επικίνδυνοι κακοποιοί.

Στη χώρα μας επικρατεί το παράλογο. Μετά την δόξα της Ρωσίας έρχεται η ατιμία των Αθηνών. Επί τρία έτη λοιδορείται σκαιά ένας ηγούμενος που σιωπά, υπομένει, προσεύχεται, ελπίζει, αναμένει και καρτερεί. Μόνο για την ακακία και την πραότητά του θαυμάζεται. Ο Θεός να τον ενδυναμώνει πλούσια πάντοτε. Μετά την τιμή και την δόξα της Ρωσίας ήρθε η δοκιμασία των Αθηνών.

AΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ Η  ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΚΙΝΑΙΔΩΝ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ!

Έτσι μπαγλαρώνουν τους κίναιδους στη Ρωσία...!

Με νόμο που εφαρμόστηκε αρχικά στην Αγία Πετρούπολη και πλέον οδεύει προς ψήφιση για εφαρμογή σε όλη την επικράτεια, οι Ρώσοι δείχνουν για μια ακόμα φορά τι πάει να πει σοβαρό κράτος που σέβεται τον πολίτη, αδιαφορώντας για τα στημένα ροζουλί πανηγυράκια των ομοφυλοφίλων και την δηλητηριώδη προπαγάνδα τους, που στρέφεται ακόμα κι εναντίον μικρών παιδιών!

Σε αυτό το πλαίσιο, όπως αναφέρει η Gazeta.ru, η ρωσική Δούμα (Βουλή) θα ψηφίσει τον σχετικό νόμο έτσι ώστε να εφαρμοστεί παντού στη χώρα: "Πρέπει να βάλουμε εμπόδια σε οτιδήποτε καταστρέφει τα παιδιά", λέει η Βαλεντίνα Ματβιένκο, εκπρόσωπος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου.

"Αν αυτός ο νόμος βοηθάει στην ασφάλεια της χώρας μας, είναι καλός: Όσοι τον παρεβαίνουν δεν πρέπει μόνο να πληρώνουν πρόστιμα (όπως συμβαίνει μέχρι τώρα), αλλά να τιμωρούνται βάση του ποινικού κώδικα", λέει η Βουλευτής Εκατερίνα Λαόβα.

Μια άλλη Βουλευτής, η Νίνα Οστανίνα τονίζει πως η προπαγάνδα των γκέυ είναι πολύ επικίνδυνη, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στην "δυνατότητα" ομοφυλόφιλων ζευγαριών να υιοθετήσουν παιδιά.

Στον αντίποδα, ο Νικίτα Αλεξέεβ, εκπρόσωπος των γκέι ακτιβιστών, προειδοποιεί πως "όσοι υποστηρίζουν τον συγκεκριμένο παράνομο νόμο, πρέπει να καταλήξουν στη φυλακή για ρατσισμό και μίσος σε συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων"!

Προσωπική μας άποψη είναι πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει, αφού είναι γνωστό πως στη Ρωσία ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΔΙΑ ΡΟΠΑΛΟΥ τα "Gay Pride", ενώ το κράτος απαγορεύει και την προπαγάνδα των αδερφάτων στα Μμε κλπ!

 

 

Όσο και να σκούζουν οι εβραιοσιωνιστές δυτικοί "προοδευτικοί", ο Ορθόδοξος Πατριώτης Πούτιν ενδιαφέρεται για το συμφέρον της χώρας του και μόνο!

Μακάρι κάποτε να έρθουν αντίστοιχοι νόμοι και στην Ελλάδα!

Δείτε το ήθος του !!!

 
11 Noεμβρίου 2002. Σύνοδος κορυφής Ε.Ε - Ρωσίας στις Βρυξέλλες. Δείτε προσεκτικά στο βίντεο που ακολουθεί, τι απάντησε ο Πούτιν σε κλασική "ψυχοπονιάρικη" ερώτηση Γάλλου δημοσιογράφου για τους Τσετσένους:

ΕΙΠΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ;

Η παγωμάρα που ακολούθησε την απίστευτη απάντηση Πούτιν, είναι ενδεικτική του πόσο αστείοι και ανίσχυροι είναι όλοι αυτοί οι "ανθρωπιστές" θιασώτες του πολυπολιτισμού και της παγκοσμιοποίησης: Μόλις βρεθεί μπροστά τους ένας σοβαρός ηγέτης, που δεν μασάει από κηρύγματα "πολιτικής ορθότητας", πανικόβλητοι οι Εβραιοσιωνιστές σιωπούν!

Καταλάβατε τώρα γιατί οι εγχώριοι προσκυνημένοι ραγιάδες δεν θέλουν καμία απολύτως σχέση με την Ρωσία;;;

Διότι η ΑΝΤΡΙΚΕΙΑ και ξεκάθαρη στάση Πούτιν χαλάει την σούπα των Μασόνων των "Τριμερών", των Στοών και άλλων...ιδρυμάτων!

Έτσι, μιας και φυσικά δεν τολμάνε να ακουμπήσουν τον Ρώσο ηγέτη, ρίχνουν λάσπη σε όσους έχουν στενότατες σχέσεις μαζί τους, όπως ο Ηγούμενος Εφραίμ!

Κι επειδή μερικοί "προοδευτικοί" θα κατηγορήσουν τον Πούτιν για...φασισμό (επειδή δεν ανέχεται μύγα στο σπαθί του), τους απαντάμε πως ΜΑΚΑΡΙ να είχαμε κι εμείς στην Ελλάδα τέτοιους "φασίστες"! 

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΕΦΡΑΙΜ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ "ΤΡΙΜΕΡΟΥΣ", ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Όπως έγινε γνωστό, την προφυλάκιση του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ ζήτησε η ανακρίτρια, ενώ διαφώνησε μαζί της ο Εισαγγελέας, ζητώντας να επιβληθούν στον Ηγούμενο όσα και στον μοναχό Αρσένιο (δηλαδή εγγύηση 200.000 ευρώ κλπ): Η εξέλιξη αυτή, κάνει πολλά αρχιλαμόγια να ξαναζεσταίνουν τη...σούπα του Βατοπαιδίου!


Καταρχήν, όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, δεν νοείται όταν υπάρχει ένα σκάνδαλο (λέμε "όταν"), να ευθύνεται μόνο η μία πλευρά: Αν λοιπόν ο π. Εφραίμ είναι ένοχος για κάτι, τότε θα πρέπει να είναι και όσοι συνδιαλέγονταν μαζί του!


Εκτός αν κάποιοι νομίζουν πως ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ έπεσαν...θύματα απάτης ενός καλόγερου! Πραγματικά πρέπει να είναι...βλαμμένος κάποιος για να το πιστεύει αυτό!


Τι έχουμε λοιπόν; Ενώ για τους πολιτικάντηδες ΟΛΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΚΑΝ κι επομένως δεν υφίσταται καμία κατηγορία για εκείνους, ενώ για άλλα πρόσωπα που εμπλέκονταν συνέβη το ίδιο, οι μόνοι που έμειναν να...κατηγορούνται είναι οι Βατοπαιδινοί μοναχοί!!!


Πρόκειται για πρωτοτυπία της "ελληνικής δικαιοσύνης", που θεωρούμε ότι δεν είναι καθόλου άσχετη με την πρόσφατη συνάντηση Πούτιν - π. Εφραίμ!


Κι αυτό γιατί, τα μασωνοκίνητα εγχώρια τσουτσέκια της "τριμερούς" συγκυβέρνησης δεν ανέχονται κανέναν να συνάπτει σχέσεις με ηγέτες κρατών που δεν εγκρίνουν: Έτσι, η πολύωρη συνάντηση του π. Εφραίμ με τον Πούτιν και η παράκληση βοήθειας του πρώτου στον Ρώσο για να βοηθήσει ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ την Ελλάδα, δυσαρέστησε πολλούς, με κυριότερους τους τοκογλύφους του ΔΝΤ!


Ίσως σε κάποιους ακούγονται υπερβολικά αυτά, όμως αφενός είναι τουλάχιστον περίεργο ο κατεξοχήν κατήγορος, ο Εισαγγελέας να μη ζητά την προφυλάκιση και η ανακρίτρια να το κάνει!


Αφετέρου, είναι γνωστό πως οι διεθνείς συμμορίες των σιωνιστών τιμωρούν όποιους τολμάνε και μπαίνουν εμπόδιο τα σχέδιά τους!


Και ο π. Εφραίμ με το Μοναστήρι του, που διατηρούν άριστες σχέσεις με τη Ρωσία και βοήθησαν και τον Καραμανλή σ'αυτό, μπήκαν στο μάτι των αμερικανοεβραίων, όπως αναμενόταν!


Φυσικά, όσοι γνωρίζουν την υπόθεση Βατοπαιδίου και τον Γέροντα Εφραίμ, ξέρουν πολύ καλά πως δεν έχει την παραμικρή ενοχή και ότι όλα στήθηκαν για να αποκομίσουν οι Πασόκοι κομματικά οφέλη, συνδυάζοντας ταυτόχρονα το αγαπημένοπ τους...σπορ, δηλάδή την ελεεινή επίθεση στο ΑΠΟΡΘΗΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ!


πηγή:hellas-orthodoxy

Ήλιος, να θαμπωθεί η δεντρογαλιά που κονεύει στα καντούνια τού κόσμου...

Αρχ. Γρηγορίου ηγουμένου της Ι. Μονής Δοχειαρείου

Tα χρόνια που υπήρχε στα παιδιά ο φόβος των γονιών και το σέβας στον πατέρα, τα παιδιά συντρόφευαν τον πατέρα στον μόχθο της ημέρας

-Σε είδα, Σωτήρη, στην βάρκα με τον πατέρα σου. Τον βοηθούσες στο ψάρεμα; -΄Οχι, συντροφιά του κρατούσα.
Υπάρχει μια εικόνα -δεν γνωρίζω τον ζωγράφο-πάντως εκφράζει την εποχή για την οποία λαλούμε. Παριστάνεται ο άγιος Ιωσήφ ο μνήστορας στο εργαστήρι του να ιδρωκοπά στο πριόνισμα των ξύλων και ο Χριστός μας πασιχαρής να τον συντροφεύει. Παιδί κι εγώ της ευλογημένης εκείνης εποχής, δεν άφηνα ποτέ τον πατέρα μου μόνο στην σπορά, στο θέρος, στο αλώνισμα και τον τρυγητό.
Τώρα, που τα πάνω ήρθανε κάτω και ποδοπατούνται σαν φθινοπωριάτικα φύλλα, άλλαξε η τάξις και οι γονείς συντροφεύουν τα παιδιά στις αθλοπαιδιές. -Για πού τέτοια ώρα; -Πάω το παιδί στο Κολυμβητήριο.
Τότε γράφαμε τα παιδιά για τον πατέρα. Τώρα ο πατέρας για τα παιδιά.
θα ήτανε Μάιος του 1953. Ο πατέρας θέριζε σ' ένα καμποχώραφο του νησιού. Κι εγώ μικρό παιδί, σαν την Ρουθ στον αγρό του Βοόζ, μάζευα πίσω τις σταροκεφαλές που ξέφευγαν από το χειρόβολο του πατέρα μου. Αφού μεσουράνησε ο ήλιος, ένας πατέρας από το διπλανό χωράφι φώναξε με γιγαντιαία φωνή στο παιδί του -Ήλιου βγάλσιμο, ήλιου βγάλσιμο, ήλιου βγάλσιμο. Και έτρεχε στο μαγγανοπήγαδο. -Πατέρα τι συμβαίνει; -Φαίνεται έστειλε το παιδί για νερό και κάποια δενδρογαλιά, που φώλευε στου πηγαδιού την άκρη, άρχισε να κτυπά το παιδί με τινάγματα στον αέρα. -Και τι είναι το «ήλιου βγάλσιμο»; -Αν το παιδί τρέξει προς τον ήλιο, το φίδι θαμπώνεται και θα πάψει να το κτυπά.
Αυτό το μυστικό δεν το ξεύρομε, δεν το μάθαμε, δεν το προσέξαμε στο Ευαγγέλιο, και μας κτυπά ο όφις ο αρχαίος κατά πρόσωπον, και προσπαθούμε να τον θαμπώσουμε με τις ψευτοευλάβειές μας και τις φθηνές καλές μας πράξεις, και όχι με το φως του νοητού ήλιου της δικαιοσύνης. Βάζουμε μπροστά στα μάτια του διαβόλου τόσο αστεία πράγματα, για να του περιορίσουμε την ορμή, πού και ό Ίδιος σκα στα γέλια, μας λυπάται και μας αφήνει για άλλη φορά. Δυστυχώς οι ρασοφόροι αντλούμε δύναμη και δικαιώματα όχι από την άγια άσκηση, άλλα από τα αξιώματα που μας έδωσε η Εκκλησία.
Κάποιος Επίσκοπος, εισερχόμενος στον Ναό του αγίου Γερασίμου στην Κεφαλονιά ήκουσε τις φωνές δαιμονισμένης κόρης. Πηγαίνοντας μπροστά της, είπε: «Εν ονόματι του Ιησού του Ναζωραίου, έξελθε πνεύμα ακάθαρτον». Και του απήντησε: -Σκάσε, βλάκα. Εσύ ποτέ δεν μ' έδιωξες από την καρδιά σου και θα με βγάλεις από αυτήν, στην όποια είκοσι χρόνια κατοικώ;


Στην εποχή μας η Εκκλησία προβάλλει κάποιους Μητροπολίτες για μεγάλους θεολόγους και μάλιστα απαιτεί να στοιχούμε και να αναπαυόμαστε στην διδασκαλία τους, ενώ η ζωή τους είναι σαν την μούργα, που κατακάθεται στο βαρέλι και ανεβάζει την οξύτητα του λαδιού. Οι Ιεράρχες στην Εκκλησία ήταν πρώτα Άγιοι και μετά Πατέρες και Διδάσκαλοι. Και εμείς οι δύστυχοι μοναχοί γυρνάμε στον κόσμο μ' έναν ντορβά στην πλάτη και πουλάμε την πιο φθηνή αγιότητα.


Αλλά -δόξα τω Θεώ- φύσηξε λίβας εξ Αθηνών και μας σάρωσε, μας καθάρισε, όπως ο άνεμος το σιτάρι από τα άχυρα. Αναπάντεχο καλό μας βρίσκει. Πίστεψαν οι δημοσιογράφοι πως λερωθήκαμε από τον φόβο μας. Τουναντίον πλυθήκαμε και υπέρ χιόνα λευκανθήκαμε.
Φύσηξε άνεμος και από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και έσεισε τα δένδρα του Αθωνικού δρυμού, τα υψηλόκορμα και υψηλόφρονα. Όσα ήταν επιπολαιόρριζα σκιάχτηκαν την δύναμη του άνεμου. Τα βαθύρριζα έμειναν απτόητα.
Οι εχθροί σήμερα της Εκκλησίας δεν είναι ούτε οι ταλαίπωροι δημοσιογράφοι ούτε οι άθεοι, άλλ' οι τάχατες ευλαβείς, και οι λεγόμενοι θρησκευτικοί.
Και ας έρθουμε πιό κοντά στα δικά μας. Οι δυσκολίες μας στα Μοναστήρια είναι από τους ευλαβείς γονείς. Αν έρθη παιδί στο Μοναστήρι από ευσεβή οικογένεια, τότε θα δείτε μπόρες και καταιγίδες πού θα επιπέσουν στον ηγούμενο και τους μοναχούς. Ο λαός λέγει «Πάρ' του ο,τι αγαπά και θα δεις ποιος είναι». Αυτό το βιώνουμε πέρα για πέρα αληθινά στην θυσία του Αβραάμ. Αυτές τις μέρες υιός χριστιανικής οικογένειας, και μάλιστα αγωνιζομένης δεινώς για την κάθαρση της Εκκλησίας, εξέφρασε την επιθυμία να εξέλθει του κόσμου και να στοιχηθεί στις τάξεις των μοναχών. Κυριολεκτικά με έστησαν στην μπούκα του κανονιού. Θεώρησαν τον μοναχό κακό κατάντημα και όχι καταξίωση και ευλογία Θεού.

Εμείς, αδελφοί μου, έχουμε ανάγκη αποτάξεως του σατανά και συντάξεως με τον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό. Εμείς, που χάσαμε την ταπείνωση και ζητούμε την αξιοπρέπεια. Εμείς, που φτιάχνουμε άγιους εκεί που ούτε ίχνος αγιότητος υπάρχει, για να κρυφτούμε από πίσω τους όπως οι Πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο.

-Εγώ, καυχησιολογώντας λέγουμε, έχω Γέροντα τον τάδε προορατικό πατέρα. Και επαναπαυόμαστε.
Θέλουμε Μοναστήρια και άγιους κληρικούς, αλλ' όχι από τα παιδιά μας, όχι από την δική μας φυτεία. Η κρίσις του κόσμου και της Εκκλησίας είναι από τους ευλαβείς και από μας τους κληρικούς και μοναχούς. Είναι ανάγκη να ανασυνταχθούμε οι Χριστιανοί, αλλιώς το κακό από μας θα προέλθει στον κόσμο.

Όχι άλλο πίσω από ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους, αλλά μετάνοια και προσανατολισμό στο βγάλσιμο του ήλιου, να θαμπώσει την δενδρογαλιά που κονεύει στα καντούνια του κόσμου.

Το παιδί και τα καρφιά (μία ιστορία για τον θυμό)

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που θύµωνε µε το παραµικρό και είχε πολύ κακούς τρόπους. 

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι µε καρφιά και του είπε ότι κάθε φορά που θα φέρεται άσχηµα θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη.

Την πρώτη µέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όµως, καθώς περνούσαν οι εβδοµάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συµπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν. 

Είχε καταλάβει ότι του ήταν προτιµότερο να ελέγχει τις τάσεις του παρά να τρέχει να καρφώνει καρφιά στο φράχτη. Και τελικά έφτασε η µέρα που το παιδί δεν έχασε καθόλου την ψυχραιµία του. Το είπε λοιπόν στον πατέρα του και τότε εκείνος του είπε ότι τώρα θα έπρεπε να ξεκαρφώνει ένα καρφί για κάθε µέρα που δεν θα ξεσπούσε σε οργή. Οι µέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά είπε στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλες τις πρόκες.

Τότε ο πατέρας πήρε το γιο του απ’ το χέρι και τον πήγε κοντά στο φράχτη κι εκεί του είπε: "Πολύ καλά τα κατάφερες γιε µου, για δες όµως τις τρύπες στο φράχτη. Ποτέ πια ο φράχτης µας δεν θα είναι όπως πριν. Όταν είσαι θυµωµένος και λες άσχημα λόγια, αυτά αφήνουν πληγές. 

Μπορείς να µαχαιρώσεις κάποιον και µετά να τραβήξεις το µαχαίρι, αλλά, όσες φορές κι αν θα ζητήσεις συγνώµη, η πληγή θα µείνει εκεί. Κι ένα τραύµα µε λόγια είναι τόσο κακό όσο κι ένα τραύµα στο σώµα.

proskynitis.blogspot.com

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ

Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν. 

Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν.

Ο λόγος που ο κόσμος είναι μέσα σε ένα χάος

είναι γιατί τα πράγματα έχουν αγαπηθεί 

και οι άνθρωποι έχουν χρησιμοποιηθεί .

Το κατεπείγον πολιτικό ζητούμενο

Η προεκλογική φαρσοκωμωδία έχει μάλλον ξεκινήσει. Με τον στρουθοκαμηλισμό που τη χαρακτήριζε και σε περιόδους πλασματικής αμεριμνησίας. Ο πνιγμός και το αδιέξοδο που βιώνει η ελληνική κοινωνία, δεν αγγίζουν τους κομματανθρώπους. Δεν λογαριάζουν αυτοί ούτε καν την οργή των πολιτών, την κοινή αγανάκτηση και αηδία που τους περιμένει μόλις τολμήσουν να ξεμυτίσουν στο δρόμο.

Οσο αρνιόταν ο κ. Σαμαράς να δώσει και έγγραφη τη συναίνεσή του στις αξιώσεις των δανειστών μας (την είχε δώσει προφορικά και έμπρακτα), έμοιαζε να συγχέει το προεκλογικό νταηλίκι με την πατριωτική παλληκαριά. Και οι αντίπαλοί του εφορμούσαν προληπτικά να τον χρεώσουν εγκληματική ανευθυνότητα, τον λοιδορούσαν προκαταβολικά σαν αίτιο για την απώλεια της έκτης δόσης του δανείου και το συνακόλουθο χάος.

Ποια πραγματικά θα μπορούσε να είναι, στις σημερινές συνθήκες, η γνησιότητα της πατριωτικής παλληκαριάς; Νομίζω, το να παραδεχτεί ο κ. Σαμαράς με γενναιότητα, δηλαδή με ρεαλιστική ταπεινότητα, τη συντελεσμένη καταστροφή της πατρίδας και το μερίδιο ευθύνης του κόμματός του (και του ίδιου προσωπικά) για τον πανικό, την ανασφάλεια, την απόγνωση που φόρτωσαν σε εκατομμύρια συμπολιτών τους. Να αποδεχτεί, με ειλικρινή συντριβή, ως αναπόφευκτη τη διεθνή ανυποληψία του ελληνικού ονόματος, τις εξευτελιστικές ταπεινώσεις που του επέβαλαν οι δανειστές μας αμφισβητώντας τη συνέπεια του λόγου του, την εντιμότητά του.

Αναπόφευκτη η ανυποληψία, οργανική συνέπεια της φαυλότητας, διαφθοράς και ανικανότητας του πολιτικού προσωπικού στην Ελλάδα, δεκαετίες τώρα. Ο ίδιος ο κ. Σαμαράς ούτε διανοήθηκε να αποκόψει από το κόμμα του και να απομακρύνει από το περιβάλλον του πρόσωπα κραυγαλέου αμοραλισμού και αποδεδειγμένης ολιγόνοιας – πώς λοιπόν να τον εμπιστευθούν οι δυτικοί γκαουλάιτερ του χρεοκοπημένου μας κρατιδίου;

Πατριωτική παλληκαριά και δείγμα έκτακτου ηγετικού χαρίσματος είναι η ψύχραιμη παραδοχή του εκπεσμού, γι’ αυτό και αποδείχνεται ακαταμάχητο όπλο διαπραγμάτευσης. Φυσικά και δεν αρκεί μόνη μια τέτοια παραδοχή, αν δεν συνοδεύεται από προτάσεις γενναίων μεταρρυθμίσεων. Τι είδους μεταρρυθμίσεων; Με την οικονομία χρεοκοπημένη, το κράτος υπό καθεστώς επιτροπείας, την εθνική κυριαρχία σε αναστολή, θα συνιστούσαν απάτη ή ηλιθιότητα πολιτικές προτάσεις που θα στόχευαν σε δονκιχωτισμούς στρατηγημάτων επιστροφής στην πλασματική ευζωία, στη δανειοδοτούμενη ευμάρεια. Αλλο είναι σήμερα το πολιτικό ζητούμενο.

Το κατεπείγον πολιτικό ζητούμενο είναι η αλλαγή στο ψυχολογικό κλίμα: Θεσμικές μεταβολές και καινοτόμες πρωτοβουλίες που να κάνουν συγκεκριμένη και απτή την καταξίωση της ποιότητας στον κοινό βίο, της ποιότητας καθεαυτήν, δίχως υπονόμευση από τη χρησιμοθηρία. Να ανατραπεί ο πρωτογονισμός της μεταπολιτευτικής ξιπασιάς που ταύτισε την «ανάπτυξη» με τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, την «πρόοδο» με τον μηδενιστικό λαϊκισμό του «όλα επιτρέπονται». Να αντλήσει ο Ελληνας σήμερα αυτοσεβασμό, αξιοπρέπεια, χαρά της ζωής όχι από το σισύφειο κυνηγητό της οικονομικής ευπραγίας, την εξασφάλισή της μέσω του κομματικού παρασιτισμού, του πελατειακού κράτους, της εγωκεντρικής αυθαιρεσίας. Να μπορέσει να καυχηθεί ο Ελληνας για ποιοτικές κατακτήσεις συλλογικές και ατομικές.

Αν είχε έκτακτο ηγετικό χάρισμα ο κ. Σαμαράς, θα κατέβαινε σε αυτές τις εκλογές, του πανικού και του αδιεξόδου, με επαγγελίες άλλου επιπέδου, άλλης λογικής: Οτι θα εξασφάλιζε στην ελλαδική κοινωνία τα καλύτερα στην Ευρώπη κλασικά λύκεια (έχει το ανθρώπινο υλικό για να τολμήσει το εγχείρημα, δίχως το παραμικρό επιπλέον οικονομικό κόστος). Οτι θα αναδιάρθρωνε ριζικά τη γλωσσική διδασκαλία και τη διδασκαλία των μαθηματικών στα σχολειά, για να έχουν τα Ελληνόπουλα πρόσβαση στη γλώσσα ως λογική και στα μαθηματικά ως γλώσσα. Οτι θα ξεκινούσε τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής από την τετάρτη του Δημοτικού, σαν παιχνίδι, ώς το τέλος του Λυκείου σαν άσκηση της κριτικής σκέψης.

Με τέτοιου είδους επαγγελίες θα κατέβαινε στις εκλογές ο κ. Σαμαράς, αν είχε πατριωτική παλληκαριά και ηγετικό χάρισμα. Θα γνωστοποιούσε ονόματα, καταξιωμένους πολίτες, που θα τους είχε επιστρατεύσει να συντάξουν νέο Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα, ικανόν να μεταβάλει τη δημοσιοϋπαλληλία σε πεδίο ανάδειξης των αρίστων (και όχι της ρουσφετολογικής σαβούρας). Να είναι τιμή και αξίωμα ο τίτλος του κρατικού λειτουργού, στίβος για τους προικισμένους με δημιουργική φαντασία και κοινωνική ευαισθησία.

Το κράτος πολλαπλασιάζει τα έσοδά του, όταν αμείβει (με τη φορολογική του πολιτική) την παραγωγική πρωτοβουλία και τόλμη, είτε του μικρής περιουσίας αγρότη είτε του γενναίων επενδύσεων επιχειρηματία. Αν στην άσκηση πολιτικής πρωτεύει η καταξίωση της ποιότητας, η συλλογικότητα ξαναγίνεται κοινωνία, ξορκίζεται η ζούγκλα. Η ελληνική κοινωνία θα ανακάμψει, όχι με νταηλίκια προς τους δανειστές, αλλά αν αποβάλει τη λογική του δανεισμού, που τη γέννησε το κομματικό ρουσφετολογικό κράτος και ο εκβιαστικός, γκανγκστερικός συνδικαλισμός, αυτό το καρκίνωμα καταξίωσης της αδιαντροπιάς, της συμφεροντολογικής κτηνωδίας.

Απλές αλήθειες, στέρεες, ικανές να αλλάξουν το κλίμα, να χτίσουν ανάκαμψη. Εχουν ένα ελάττωμα: Δεν κατακτώνται με μόνη την κατανόηση. Προϋποθέτουν κερδισμένη με μόχθο ανιδιοτέλεια, έξοδο από το εγώ – κι αυτό όχι για να πειθαρχήσει ο άνθρωπος σε κώδικες Ηθικής και συστήματα «αξιών», ρομαντικές ουτοπίες για ψυχολογική κατανάλωση, αλλά μόνο για τη χαρά της αυταπάρνησης, τη χαρά να κοινωνείς τη ζωή, να τη μοιράζεσαι. Να χαίρεσαι την τιμή καταξίωσης της ποιότητας, «τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών», τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε».

Την επαφή με την πραγματικότητα αυτής της ποιότητας την έχουν χάσει οι κομματάνθρωποι. Και πρόκειται για απώλεια αρμοδιότητας ψυχιάτρων. Πρέπει κατεπειγόντως να τους στείλουμε στα σπίτια τους. Να ιδιωτεύσουν.

Ίππος, βους, κύων και άνθρωπος

Είναι πολύ ωραίοι οι μύθοι του Αισώπου, διδακτικότατοι. Τους χρησιμοποιώ συχνότατα στο μάθημα της γλώσσας (Ε’ δημοτικού). Αρέσουν στα παιδιά, τους χαίρονται και εντυπώνονται στην μνήμη τους. Ενώ οι συνταγές μαγειρικής των επισήμων βιβλίων, προκαλούν βέβαια στα παιδιά «χάχανα» αβάσταχτα, αλλά η Παιδεία... πάει περίπατο. Οι μύθοι του Αισώπου όμως αποτελούν και λαμπρά προσανάμματα για την συγγραφή άρθρων. Επιγράφεται ένας μύθος «άλογο, βόδι, σκυλί και άνθρωπος». Στο αρχαίο κείμενο ο τίτλος είναι «ίππος, βους, κύων και άνθρωπος».

Ως γνωστόν, ο μεγάλος αρχαίος μυθοποιός ήταν εχθρός των κίβδηλων ηθών, της υποκρισίας, της φιλαργυρίας, της δοξομανίας, των «αρετών», δηλαδή, που συνοδοιπορούν, με τον πολιτικό βίο της ημετέρας πατρίδας, εξ αρχαιοτάτων χρόνων. Διηγείται, λοιπόν, ο παραμυθάς Αίσωπος: «Όταν ο Δίας έπλασε τον άνθρωπο, τον έκανε ολιγοχρόνιο, ολιγόζωο. Κι ο άνθρωπος χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα του, έφτιαξε σπίτι, όταν έφτασε ο χειμώνας και ζούσε μέσα σ’ αυτό. Κάποτε που το κρύο δυνάμωσε και ο Δίας έριχνε βροχή πολλή και σφοδρή, το άλογο μη αντέχοντας το κακό, πρόστρεξε στον άνθρωπο και τον παρακάλεσε να του δώσει καταφύγιο. Δέχτηκε ο άνθρωπος με τον όρο να του παραχωρήσει ο ίππος ένα μέρος από τα χρόνια του. Το άλογο συμφώνησε μετά χαράς. Ύστερα από λίγο εμφανίστηκε το βόδι, που δεν μπορούσε και αυτό να αντέξει τον βαρύ χειμώνα. Ο άνθρωπος το δέχτηκε, όπως και πριν το άλογο, λέγοντάς του να του δώσει κι αυτό ένα μέρος από τα χρόνια του. Το βόδι δέχτηκε ασμένως. Τέλος έφτασε το σκυλί, ταλαιπωρημένο από το κρύο, και αφού έδωσε ένα μέρος από τα χρόνια του, βρήκε και αυτό στέγη να μείνει. Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι, όταν φτάσουν στα χρόνια που τους έδωσε ο Δίας, είναι ακέραιοι και αγαθοί. Όταν φτάσουν στα χρόνια που τους έδωσε το άλογο είναι αλαζόνες και υψαύχενοι (=εγωιστές). Όταν φτάσουν στα χρόνια που τους έδωσε το βόδι «διαπλέκονται» με την εξουσία, γίνονται εξουσιομανείς και όταν φτάσουν στα χρόνια του σκυλιού είναι οργίλοι και γκρινιάρηδες». Αυτός είναι ο αισώπειος μύθος. Θα προσπαθήσουμε τώρα να αποκρυπτογραφήσουμε το κείμενο, να ανιχνεύσουμε και να ξεδιαλύνουμε τον συμβολισμό της πλοκής.

Τα χρόνια, τα ανθρώπινα, αυτά που έδωσε ο Δίας, συμβολίζουν την νεανική ηλικία του ανθρώπου, το έαρ της ηλικίας. «Οι νέοι εισίν έαρ του δήμου», έλεγε ο ρήτορας Δημάδης. 

(Το παρόν σημείωμα δεν θα αναφερθεί γενικά στις ηλικιακές μεταβολές των ανθρώπων, αλλά θα παρακολουθήσει τους αναβαθμούς και τις μεταλλάξεις των πολιτικών όντων).

Οι πολιτικοί, λοιπόν, όταν είναι νέοι – και κυρίως αναφέρομαι στους πορφυρογέννητους γόνους των πολιτικών τζακιών – είναι ακέραιοι, γεμάτοι όνειρα, βλέπουν με οίκτο και μυκτηρίζουν το βαρύμοχθο και αγχοβριθές επάγγελμα του μπαμπά, θείου, θείας, εξαδέλφου, κουμπάρου... του μεγάλου, δηλαδή, συγγενή που η βαριά του σκιά κρέμεται επί της κεφαλής των. Κανείς τους, όπως εξομολογούνται στα υστερινά χρόνια, δεν σκέφτεται να γίνει πολιτικός, γιατί αυτό δεν οφείλεται στην αδιαμφισβήτητη αξία τους, αλλά στο κληρονομημένο όνομα.

Όταν ενηλικιωθούν και μπουν στην ηλικία του αλόγου, αρχίζει η... αλογία και η παραλογία. Αποστέλλονται σε ονομαστά πανεπιστήμια της αλλοδαπής, όπου, όλως τυχαίως, σπουδάζουν την πολιτικοοικονομική επιστήμη. Μακριά από την πατρώα γη, αρχίζουν και βλέπουν τα πράγματα πιο «στρογγυλά». Μπαζώνουν τις ονειροφαντασίες τους για καλοκαγαθία, το «κληρονομικό δικαιώματι» περιουσιακό τους στοιχείο, η προίκα του ονόματος, τους κολακεύει. Η οσμή της εξουσίας, ως την μύγα τα κόπρανα, τους έλκει. Επιστρέφουν στην πτωχή πατρίδα, οραματιζόμενοι μεγαλεία, αυτοχρίονται λαοσωτήρες. Άλλοι ομοιάζουν με το υπερήφανο άτι, άλλοι δεν αίρονται σε τέτοιο επίπεδο και μόλις και μετά βίας γίνονται γαϊδούρια. Πάντως γαϊδούρια ή άλογα, τους διακρίνει η οίηση και ο εγωτική μεγαλαυχία. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά αυτού του σταδίου είναι η δημαγωγία και η κούφια ρητορεία. Ξαφνικά ο πολιτικός νεοσσός αποκτά δύναμη. Και τότε απογειώνεται. Νιώθει την ανάγκη να βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο, να προβάλλει τον εαυτό του με κάθε τρόπο. Διακατέχεται από έπαρση και επιδίδεται στην ξιπασμένη καυχησιολογία. Η δύναμη τον μεθάει, αποχαλινώνεται. Τα τηλεπαράθυρα τον ηδονίζουν, οι ζητωκραυγές τον γεμίζουν αυτοπεποίθηση, μετεωρίζεται πεφυσιωμένος, νιώθει κυρίαρχος, ο Ένας, ο μοναδικός.

Κάπου εκεί εξαντλεί τα χρόνια του αλόγου. Επιστρατεύονται τα χρόνια του βοδιού, εισέρχεται ο πολιτικός στο στάδιο της εξουσίας, αναλαμβάνει ένα υψηλό αξίωμα, γίνεται τρόπον τινά, βουκόλος (=ο ποιμένων και περιποιούμενος βόδια. Στην αρχαία Αθήνα το «βουκόλειον» ήταν η έδρα του αρχείου του «άρχοντος βασιλέως»). Τα «βοδινά» χρόνια των πολιτικών είναι και τα πιο επικίνδυνα γιά τον λαό. Ρίχνοντας μια ματιά σε κάποιες λαογραφικές παρατηρήσεις γιά το βόδι, διαπιστώνεις πως ο λαός μας παροιμοιάζει τον δύσνουν με βόδι. Παλαιότερα, επί Τουρκοκρατίας, στην Πελοπόννησο έλεγαν: «Ανάθεμά σε, ντοβλετί, ανάθεμα σε Πόλη/ που σού ‘στειλα τον άνθρωπο και μούστειλες το βόδι». Οι αρχαίοι έλεγαν «βοός ανούστερος», δηλαδή, πιό ανόητος και από το βόδι. Ένα χαρακτηριστικό του βοδιού είναι και η παχυδερμία του. Γι’ αυτό, για να τα επαναφέρουν στην τάξη, τα κέντριζε ο λαός με την βουκέντρα, ραβδί, δηλαδή, που είχε ενσφηνωμένο στην άκρη του ένα καρφί. Σήμερα καταργήθηκαν οι βουκέντρες, τα βόδια βοσκούν αναξέλεγκτα.

Ξαναγυρνώντας τώρα, στον μύθο του Αισώπου, θα λέγαμε πως η περίοδος που ροκανίζει ο πολιτικός τα χρόνια «του βοός», είναι περίοδος πάχυνσης και άφθονου σιτισμού. Ο ίδιος, βέβαια, θεωρεί πως είναι τα πιο παραγωγικά του χρόνια. «Δουλεύουν τα βόδια, τρων τα γομάρια», λέει ο λαός. Είναι γνωστό ότι για τους πολιτικούς, όταν κατακτήσουν την πολυπόθητη εξουσία, ο λαός μεταβάλλεται σε μια εκφυλισμένη, εκχυδαϊσμένη και ευχειραγώγητη ορδή, που πιέζει και εκλιπαρεί για ρουσφέτια, «γομάρι» που μόνο να ζητάει ξέρει.

Παρένθεση. Τον λαϊκισμό, στον οποίον καταφεύγουν οι «πολιτικοί ηγέτες» για διαβουκόληση, της κοινωνίας θυμίζει το περιστατικό που καταγράφει ο Αθηναίος αγωνιστής του Εικοσιένα Γ. Ψύλλας. «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αναλφάβητος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του. Επειδή όμως ο δάσκαλος δεν ήταν σε όλα υπάκουος, ο προεστός προτείνει στη γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυσή του. Γιατί; Ρωτάει εκείνος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα! Και ποιός το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε τη λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σε ένα χαρτί βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σε άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωριανούς – το ίδιο αναλφάβητους – και ρωτάει. Πέστε μου, ποιό χαρτί γράφει βόδι; Το δικό σου! Απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον δάσκαλο. (Απομνημονεύματα του βίου μου, Αθήνα 1974, σελ. 286-187).

Ο αδυσώπητος όμως χρόνος τρέχει. «Ως ανθός μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται» ο τρυφηλός βίος της εξουσίας. Το γήρας καταφθάνει. Τότε γίνεται χρήση των χρόνων του σκύλου. Πολλές φορές για να απαλυνθεί η αποστρατεία, επιδαψιλεύεται ο πολιτικός και μ’ έναν ανούσιο, πλην όμως ηχηρό τίτλο, όπως είναι το «επίτιμος». Συνήθως φεύγουν από το προσκήνιο, μένουν όμως στο παρασκήνιο. Έχουν την απατηλή αίσθηση πως η πείρα τους είναι πολύτιμη. Εισπράττουν συνήθως περιφρόνηση, λησμονιούνται γρήγορα, επέρχεται ο πολιτικός θάαντος, οδυνηρότερος από τον φυσικό. Τότε γίνονται οργίλοι, γκρινιάρηδες. Γερόντια ανοικονόμητα, ανυπόφορα, βαρετά, κυνικά.

«Γήρας άγνωστον τιθεί άνδρα», τα γηρατιά κάνουν αγνώριστο τον άνθρωπο, έλεγε ο Μίμνερμος, και δεν εννοούσε μόνο την «εξωτερική εμφάνιση». Και μια και το άρθρο κινείται στα αρχαία χρόνια θα κλείσει με τα λόγια μιάς ελληνικής επιγραφής του 3ου π.Χ. αιώνα, που βρίσκεται στο μουσείο της Καμπούλ, στο ταλαίπωρο Αφγανιστάν: «Παίς ων γίνου κόσμιος. Ηβών εγκρατής. Μέσος δίκαιος. Πρεσβύτης εύβουλος (=σοφός). Τελευτών άλυπος».

Αρχαίο πνεύμα, αθάνατο.


Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος Κιλκίς

Ο Νεοκλής Σαρρής και η άγνωστη Τουρκία

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Τα ξημερώματα του Σαββάτου 19 Νοεμβρίου έφυγε από κοντά μας ο σπουδαίος Κωνσταντινουπολίτης κοινωνιολόγος και τουρκολόγος Νεοκλής Σαρρής. Δίδαξε επί πολλά έτη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έγραψε πάμπολλα βιβλία για την Τουρκία και για κοινωνιολογικά θέματα, αγωνίσθηκε ως πολιτικά ενεργό στέλεχος του Κεντρώου χώρου και έγινε ευρύτερα γνωστός για τις μαχητικές τηλεοπτικές του εμφανίσεις με επίκεντρο τα εθνικά θέματα. Χάρις στο μαχητικό δάσκαλο Νεοκλή μάθαμε πολλά και ενδιαφέροντα για τη γειτονική μας χώρα, η οποία νομίζω ότι παραμένει ακόμη άγνωστη σ’ εμάς τους Έλληνες. Ο Σαρρής προσπάθησε να δημιουργήσει τα θεμέλια μιας σοβαρής τουρκολογικής έρευνας στη χώρα μας και επεσήμανε με τεκμηρίωση και γνώση τους κινδύνους για τον Ελληνισμό που προκαλούνται από τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έδωσε με γενναιότητα τη μάχη κατά του καρκίνου του πνεύμονος.

Συνέχιζε κατά τρόπο αξιοθαύμαστο να ομιλεί και να αγωνίζεται παρά την ασθένειά του και τις βαριές θεραπείες που ακολουθούσε. Τον θυμάμαι σε μία τηλεοπτική εκπομπή για το απαράδεκτο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού τον Μάρτιο του 2007. Είχε μόλις εντοπισθεί η πάθησή του, αλλά είχε τη δύναμη και τη θέληση να έλθει εκείνο το βράδυ στο μέγαρο της δημόσιας τηλεόρασης. Με χαμόγελο μας διηγήθηκε την περιπέτειά του στην αίθουσα του μακιγιάζ. Έφερε μαζί του ένα γαλλικό δημοσιογραφικό Αλμανάκ του 1821, το οποίο ανέφερε ότι την άνοιξη ξεκίνησε στην Πελοπόννησο μεγάλη εξέγερση των Ελλήνων με αρχηγό τον Μητροπολίτη της Πάτρας (Παλαιών Πατρών) Γερμανό. Αργότερα έμαθα ότι επέβλεψε τη μετάφραση από τα τουρκικά του πολυσυζητημένου βιβλίου ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ, που έγραψε ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου πριν αναλάβει τα σημερινά καθήκοντα του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας. Η έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά αποτελεί μεγάλη προσφορά σε κάθε Έλληνα που θέλει να γνωρίζει πώς σκέφτεται το νεο-οθωμανικό επιτελείο στην Άγκυρα και καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο κεμαλικός εθνικισμός των στρατιωτικών, αλλά και οι Οθωμανικές βλέψεις των Ισλαμοδημοκρατών του Ερντογάν.

Φέτος τον Σεπτέμβριο τον περίμενα να είναι δίπλα μου ως εισηγητής σε μία δημόσια συζήτηση που οργάνωσε στην Καλλιθέα ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών. Η προχωρημένη αρρώστια δεν του επέτρεψε να έλθει.

Ο Σαρρής ενόχλησε τους αφελείς και ανιστόρητους οπαδούς της άκριτης «ελληνοτουρκικής προσέγγισης», οι οποίοι θέλουν να αφαιρούμε τους ήρωες και τους μάρτυρες από τα σχολικά μας βιβλία, να δεχόμαστε σχέδια τύπου Ανάν και να εγκαταλείψουμε τα ζωτικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο. Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πειραιώς Παναγιώτης Ήφαιστος, που τον γνώρισε καλύτερα, γράφει σχετικά σε πρόσφατο άρθρο του στο ηλεκτρονικό περιοδικό ΑΝΤΙΒΑΡΟ ( www.antibaro.gr).

«... Ο Νεοκλής μιλούσε πάντοτε ισορροπημένα, δίκαια , σωστά και με ακρίβεια που τσάκιζε κόκκαλα. Έλαχε να βρεθώ μαζί του με τούρκους φίλους του και συναδέλφους του. Με άφησε άφωνο ο σεβασμός των Τούρκων για τον Σαρρή. Τον θεωρούσαν τον καλύτερο τουρκολόγο. Αυτό, όμως, ήταν και το πρόβλημα στην προσωπική και ακαδημαϊκή παρουσία του στο νεοελληνικό κράτος. Τα εγχώρια καθωσπρέπει τρωκτικά, τα ίδια που τελικά κατέστρεψαν το νεοελληνικό κράτος, τον κτυπούσαν ασταμάτητα και ανελέητα. Μιλούμε για τα γνωστά σε όλους μας τρωκτικά στα ποικίλα πεδία της πολιτικής, της επικοινωνίας και της δήθεν επιστήμης που δεν ήθελαν μια τέτοια φωνή να ακούγεται. Το εγχώριο ξενοκρατικό σύστημα που υιοθετούσε μια καταστροφική κατευναστική στάση απέναντι στην Άγκυρα, δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή του Σαρρή. Ανθρώπους όπως τον Σαρρή η συμβατική σοφία επιχειρεί πάντοτε να τους κλείσει το στόμα. Είναι όμως σαν να προσπαθεί κανείς να δέσει έναν γίγαντα με κλωστές. Δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν σε σιωπή. Μόνο δολοφονούσαν τον χαρακτήρα του νυχθημερόν κι είναι αλήθεια μερικές φορές τον εκνεύριζαν. Ο Νεοκλής παρέμεινε πάντα ο ίδιος. Ένας εγγενώς ήπιος άνθρωπος...».

Όσοι άκουσαν κατά καιρούς τον αείμνηστο δάσκαλο και αγωνιστή να ομιλεί περί των ελληνοτουρκικών προβλημάτων διαπίστωσαν την άρτια γνώση της τουρκικής γλώσσας και ιστορίας. Το πλεονέκτημα αυτό τον βοηθούσε να διανθίζει τις αναλύσεις του με ανέκδοτα, ιστοριούλες και ευτράπελα γεγονότα, τα οποία καθίσταντο ακόμη πιο εντυπωσιακά λόγω της χρήσης της σωστής τουρκικής προφοράς των ονομάτων. Διερωτώμαι σήμερα αν έχουμε πολλούς και αξιόλογους νέους επιστήμονες, οι οποίοι γνωρίζουν την γλώσσα, την ιστορία και το πολιτικό σύστημα της γείτονος χώρας και θέλουν να βοηθήσουν την πολιτική ηγεσία, τουλάχιστον εκείνους τους πολιτικούς που πιστεύουν σε μία αξιοπρεπή και εθνωφελή εξωτερική πολιτική. Φοβούμαι ότι μεγάλο μέρος τουρκολογικών αναλύσεων παράγεται από πολιτικοεπιστημονικά ιδρύματα, που έχουν εκ των προτέρων ταχθεί υπέρ των ελληνικών υποχωρήσεων και παραχωρήσεων. Προτείνω να δημιουργηθεί, με χρηματοδότηση ιδιωτών που αγαπούν τον τόπο μας, ένα ίδρυμα στη μνήμη του Νεοκλή Σαρρή, το οποίο θα αξιοποιήσει νέους επιστήμονες που γνωρίζουν ή μαθαίνουν την τουρκική γλώσσα και ιστορία και επιθυμούν να θέσουν τις γνώσεις τους στην υπηρεσία μιας πιο δυναμικής εξωτερικής πολιτικής. Ελπίζω να υπάρχουν και σήμερα εθνικοί ευεργέτες για να χρηματοδοτήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Είναι ευκαιρία να βάλουμε νέα παιδιά με καθαρό μυαλό να μελετήσουν τα μυστικά που κρύβει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Τουρκίας.

Εύχομαι ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή του Νεοκλή Σαρρή!

Όταν η προσευχή δεν έγινε στο προαύλιο...

(Συνέβη σε σχολείο της Θεσσαλονίκης)

-Κύριε, σήμερα δὲν κάναμε προσευχὴ στὸ προαύλιο. Νὰ κάνουμε πρὶν ἀρχίσουμε τὸ μάθημα. Εἶναι ἡ πρώτη ὥρα.

-Προσευχή; Κοιτάξτε, δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ ἀστεία πρωὶ-πρωί.

-Γιατί ἀστεῖο, κύριε; Κάθε πρωὶ δὲν κάνουμε προσευχὴ πρὶν νὰ μποῦμε στὸς τάξεις; Ἀφοῦ σήμερα ἔβρεχε καὶ δὲν κάναμε ἔξω, γιατί νὰ μὴν κάνουμε στὴν τάξη;

-Ἄλλο ἔξω καὶ ἄλλο στὴν τάξη. Δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸ νόμο.

-Δὲν ἐπιτρέπεται ἡ προσευχή; Ἔξω ἐπιτρέπεται καὶ μέσα ἀπαγορεύεται; Τί νόμος εἶναι αὐτός;

-Ἐμεῖς θὰ κάνουμε προσευχή. Ἂν δὲν θέλετε, ἐσεῖς μπορεῖτε νὰ μὴ συμμετέχετε.

Σύσσωμη ἡ τάξη σηκώθηκε ὄρθια. Ἄρχισε ἕνας στὴν ἀρχὴ καὶ μία-μία ἑνώνονταν οἱ φωνὲς ὥσπου κατέληξαν σὲ μία ὁμοβροντία: «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος ἰσχυρός…». Δὲν ἔλειψε κανείς. Δὲν προβληματίστηκε οὔτε ἕνας γιὰ τὰ σχόλια τοῦ καθηγητῆ ἢ γιὰ τὴν βαθμολογία. Τὸ περιστατικὸ συνέβη σὲ Λύκειο τῆς περιφέρειας Θεσσαλονίκης. Εὖγε σὲ ὅλο τὸ τμῆμα. Μείνετε ἀδέσμευτοι καὶ ἀνυπότακτοι, παιδιά, πάντα γιὰ τὰ μεγάλα καὶ τὰ ὡραία!

Μία σπίθα χρειάζεται γιὰ νὰ... ἀνάψει ἡ πυρκαγιά. Κι ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται αὐτὴ ἡ σπίθα κρατιέται ἀκόμη ἀναμμένη στὶς καρδιὲς κάποιων νέων, κάποιων 16χρονων, 17χρονων παιδιῶν. Δὲν διαδηλώνουν στοὺς δρόμους, δὲν πετροβολοῦν, δὲν σπάζουν ἀλλὰ ἐντούτοις ἐπαναστατοῦν. Ἀπαιτοῦν μὲ τὴ στάση τους νὰ παραμείνει ἡ παιδεία μᾶς ἑλληνοχριστιανική. Ἐλπίζουμε ὅτι κάποιος θὰ τοῦς ἀκούσει.

Κρὴς

πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2011/11/blog-post_23.html

Αναδημοσίευση από Όπου Γης - Στις Ορθόδοξες Γειτονιές του Πλανήτη