Το Ράσο στην Επανάσταση του ΄21

Η συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και γενικά όλου του Ράσου στον πανεθνικό Αγώνα του ΄21 ήταν αδύνατη χωρίς μία πολύ δύσκολη αυθυπέρβαση. Και η αυθυπέρβαση αυτή δεν έχει σχέση, όπως θα δεχόταν η αντικληρική προπαγάνδα, με κάποια εθελοδουλία ή αδιαφορία για το Γένος. Αντίθετα, σχετιζόταν, άμεσα με την γνήσια και αυθεντική αποκατάστασή του. Ας θυμηθούμε εδώ το βαθύτερο στόχο της Εθναρχίας και του Κλήρου μέσω της «περιορισμένης συνεργασίας» με τον κατακτητή. Ήταν η ανάσταση όλου του Ρωμαίικου, δηλαδή της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, με την παλαιά έκταση και εύκλειά της. Αυτό εννοούσε ο Πατροκοσμάς λέγοντας συχνά: «αυτό μια μέρα θα γίνει ρωμαίίκο». Αυτό εννοούσε και ο Ρήγας Βελεστινλής, έστω και σε ένα άλλο ιδεολογικό πλαίσιο, όταν έλεγε στο «Θούριό» του: «Βούλγαροι κι Αρβανίτες και Σέρβοι και Ρωμηοί, αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή, για την ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί».

Μετά το κίνημα του Αλ. Υψηλάντη θα αλλάξει αυτός ο ρωμαίικος –οικουμενικός στόχος του Ρήγα και των Κολλυβάδων, που ήταν ο στόχος της Εθναρχίας1. Από τη μεγαλοϊδεατική ιδεολογία του Γένους θα ενταχθεί ο Αγώνας στο πλαίσιο της αρχής των εθνικοτήτων-καρπού της Γαλλικής Επαναστάσεως, στοχεύοντας όχι πια στην ανασύσταση της αυτοκρατορίας, αλλά στη δημιουργία ενός μικρού ανεξάρτητου κράτους, στο οποίο θα «στριμωχνόταν» κυριολεκτικά (πρβλ. το 1922) το Ελληνικό Έθνος. Αυτό το πέρασμα από τη Ρωμαίικη Οικουμένη στο Ελληνικό κράτος ισοδυναμούσε με θάψιμο της Ρωμηοσύνης. Έτσι ο αγώνας του ΄21 εντάχθηκε στα σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης για την αυτοκρατορία της Ρωμανίας.

Στις ευρωπαϊκές αυλές, όπως λ.χ. του Ναπολέοντος, καθορίσθηκε ο χαρακτήρας της Ελληνικής Επαναστάσεως, που δεν θα έχει πια ρωμαίικο-οικουμενικό χαρακτήρα, αλλά στενά εθνικό και κατ΄ουσίαν «αρχαιοελληνικό». Θα είναι επανάσταση των Ελλήνων του Ελλαδικού Θέματος όχι μόνο εναντίον των Τούρκων, αλλά και εναντίον της Ρωμαίικης Εθναρχίας, ως συνέχειας της «Ρωμαϊκής Βασιλείας» των «Βυζαντινών»2. Το πραξικοπηματικό Αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας (1833) είναι η απτή επιβεβαίωση αυτών των ξενόφερτων προσανατολισμών.

Η συμμετοχή, συνεπώς, του Ράσου-και μάλιστα του Οικουμενικού Πατριαρχείου-στον Αγώνα υπήρξε δείγμα υψηλής αυθυπερβάσεως και αυτοθυσίας, αφού ήταν πια φανερό ότι ο Αγώνας είχε σαφώς αντιρωμαίικο και αντιεθναρχικό χαρακτήρα, στρεφόμενο και κατά του Πατριάρχου, ως Εθνάρχου των Ρωμηών3. Η συμμετοχή δε αυτή ομολογείται από εκείνους, που την έζησαν σ΄όλη τη διάρκεια του Αγώνα και ήταν σε θέση να την επιβεβαιώσουν.

«Πλησίον εις τον Ιερέα- έλεγε ο Θ. Κολοκοτρώνης-ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλεφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι».4

Ο ιστορικός του 19ου αιώνα Χρ. Βυζάντιος σημειώνει: «Προύχοντες, κληρικοί, αρματολοί και κλέφται, λόγιοι και πλούσιοι, συνεφώνησαν ή μάλλον συνώμοσαν και παραχρήμα επαναστάτησαν κατά της τουρκικής δυναστείας5.

Ο εθνικός ιστορικός μας Κ. Παπαρρηγόπουλος ομολογεί: «…Οσαδήποτε και αν υπήρξαν τα αμαρτήματα πολλών εκ των Πατριαρχών, ουδείς όμως εξ αυτών, ουδείς ωλίσθησεν περί την ακριβή του πατρίου δόγματος και των υπάτων εθνικών συμφερόντων τήρησιν»6 .

Ανάλογα αποτιμούν τη στάση του Ράσου στην Επανάσταση ο Δ. Κόκκινος, ο Δ. Φωτιάδης, ο Σπ. Μαρινάτος, ο Ι. Συκουτρής, ο Κ. Βοβολίνης, ο Ν. Τωμαδάκης, ο Απ. Βακαλόπουλος κ.ά.7

Υπάρχουν βέβαια, και επικριτές του Κλήρου, και των Αρχιερέων, που αμφισβητούν ή και αρνούνται την ειλικρινή και άδολη συμμετοχή τους στον Αγώνα. Τέτοιες θέσεις έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ο Γ. Κορδάτος (ιστορικός μαρξιστής), ο Γ. Σκαρίμπας (λογοτέχνης μαρξιστής, αλλ΄όχι ιστορικός) ο Γ. Καρανικόλας ( δημοσιογράφος, όχι ιστορικός)8 κ.ά. Οι θέσεις αυτές επαναλαμβάνονται στερεότυπα από άλλους λιγότερο σημαντικούς και άσχετους με την ιστορική έρευνα. Αρκεί να μελετήσει κανείς το «ΔΕΛΤΙΟΝ» της Ο.Λ.Μ.Ε. 9, για να διαπιστώσει πως αυτούσιες οι ιδεολογικές αυτές ερμηνείες για το ΄21 περνούν στο χώρο της παιδείας. Το πραγματικά όμως ανέντιμο είναι, ότι στη μάχη της Αλαμάνας επαινείται μεν ο Αθανάσιος Διάκος, ως «κατώτερος» κληρικός, όχι όμως και ο οργανωτής και αρχηγός του ελληνικού σώματος Μητροπολίτης Σαλώνων Ησαΐας πού έπεσε ηρωικά στη μάχη μαζί με τον αδελφό του παπα-Γιάννη, έγγαμο και πατέρα πολλών τέκνων.

Αλλά πρέπει να πολεμούνται οι «δεσποτάδες»! Το τραγικά απελπιστικό δε είναι, ότι πολλές από τις παλαιότερες τοποθετήσεις έχουν πια ξεπερασθεί και στο χώρο της μαρξιστικής ιστορικής Σχολής, οπότε οι υποστηρικτές τους αποδεικνύονται «παλαιομοδίτες» στο χώρο του ιστορικού ερασιτεχνισμού. Νεώτεροι μαρξιστές ιστορικοί, έχουν αποκηρύξει την ερμηνευτική μέθοδο του Γ. Κορδάτου και απομακρυνθεί από την ιδεολογική προοπτική του. Επίσης έχουν απορρίψει την προπολεμική θεωρία του «λαϊκισμού» (π.χ. Λέων. Στρίγκας). Έτσι, ο Π. Ρούσος δέχεται την επανάσταση του ΄21 ως εθνικοαπελευθερωτική και ομολογεί: «Σε σύγκριση με το εθνικό το κοινωνικό έρχεται στο υπόστρωμα». Ανάλογα δέχονται ο καθηγ. Βασ. Φίλιας, ο Λεων. Στρίγκας, η Ελ. Αντωνιάδου-Μπιμπίκου κ.ά.10

Η επικρατούσα στο χώρο της μαρξιστικής σκέψης σήμερα θέση είναι, ότι η Επανάσταση του ΄21 είναι εθνικοαπελευθερωτική, με κοινωνικό περιεχόμενο, αλλά μία, στην οποία έλαβαν μέρος οι πιο ετερόκλητες δυνάμεις, κάθε μία με τις δικές της προϋποθέσεις και στοχοθεσία. Δεν έχει εκλείψει όμως τελείως η ιδεολογική προσέγγιση, που αναιρεί κάθε δυνατότητα ιστορικής-επιστημονικής κατανοήσεως και ερμηνείας.

Ένα από τα επισημότερα θύματα της παρατεινόμενης αυτής ιδεολογικής αδιαλλαξίας είναι ο Μέγας Οικουμενικός Πατριάρχης του Αγώνα, Άγιος Γρηγόριος Ε΄11. Η ερμηνεία της στάσης του στον Αγώνα απαιτεί επαρκή γνώση της εποχής (ιστορικά, κοινωνιολογικά, πολιτικά, διπλωματικά) και τη χρήση ορθών κριτηρίων, συγχρόνων δηλαδή και όχι σημερινών (ιστορικός αναχρονισμός). Ο σοφός εκείνος Γενάρχης, πώς ήταν δυνατόν να παραβλέψει τους αρνητικούς παράγοντες, που απειλούσαν κάθε επαναστατική σκέψη (Ιερά Συμμαχία, Τσάρος, προηγούμενες οικτρές αποτυχίες, π.χ. 1790); Γιατί να απαιτεί κανείς λιγότερη σύνεση από εκείνη του Κοραή και του Καποδίστρια, πού ήσαν τελείως αρνητικοί στα σχέδια εξεγέρσεως; Και όμως, σε καμία παρακωλυτική ή αποτρεπτική ενέργεια δεν προέβη, η δε αλληλογραφία του είναι σαφώς θετική και φανερώνει την εσωτερική συμμετοχή του στα σχέδια της Φιλικής12. Θα ερωτήσει, βέβαια, κανείς: και ο περιβόητος αφορισμός του κινήματος Υψηλάντου-Σούτσου; Δεν εν είναι σαφής αντίδραση του Γρηγορίου; Έτσι άλλωστε ερμηνεύεται ως σήμερα από την αρνητική κριτική. Μπορεί όμως να «ερμηνευθεί» ο αφορισμός χωρίς να ληφθεί υπόψη το κλίμα, μέσα στο οποίο έγινε; Και ποιο ήταν το κλίμα αυτό; - Έκρηξη της οργής του Σουλτάνου (απόλυτου κυρίου πάνω σε κάθε υπήκοο)-Άμεσος κίνδυνος γενικής σφαγής των Ρωμηών (ομολογία εκθέσεων των Ξένων της Κων/πόλεως)13. Απερίγραπτες θηριωδίες, που προοιώνιζαν τη συνέχεια-Παύση από τον Σουλτάνο δύο Μ. Βεζίρηδων, με την κατηγορία της επιεικούς στάσεως έναντι των Ρωμηών-Απαγχονισμός του Σειχουλισλάμη (Θρησκευτικού αρχηγού), κατηγορουμένου για απείθεια (δεν εξέδωσε φετφά για την σφαγή και εξόντωση των Ρωμηών)14-Εκτελέσεις Φαναριωτών ( Μουζούρηδων και Μητροπολιτών) κλ.π.

Ποιος μπορεί μετά από όλα αυτά να αρνηθεί, ότι ο αφορισμός ήταν πράξη ανάγκης και «στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου»; (Νικοπόλεως Μελέτιος). Αυτή ακριβώς ήταν και η ερμηνεία του άμεσα θιγομένου από τον αφορισμό, Αλ. Υψηλάντη: «Ο Πατριάρχης, βιαζόμενος υπό της Πόρτας, σας στέλλει αφοριστικά και Εξάρχους, παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρήτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου»15. Μόνο, λοιπόν, μετά από την γνώση όλων αυτών μπορεί να εκτιμηθεί σωστά και ο απαγχονισμός του Γρηγορίου. Ο πρώτος Πατριάρχης της Ρωμηοσύνης εκτελέσθηκε ως «προδότης» του Σουλτάνου και όχι των Ρωμηών16 . Και εύλογα, αφού τυπικά ήταν ο δεύτερος μετά τον Σουλτάνο αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενώ δε ο αφορισμός δεν είχε καμιά αρνητικά απήχηση στον Εθνικό Αγώνα, αφού ήταν γνωστή η προέλευσή του, το «σχοινί του Πατριάρχη» ανέπτυξε μίαν ευεργετική δυναμική, διότι έγινε κινητήρια δύναμη στο αγωνιζόμενο ΄Εθνος.

Η ιδεολογικοποιημένη ερμηνεία δεν αφήνει όμως άθικτους και τους άλλους Αρχιερείς. Θέλοντας να μειώσουν τη διακεκριμένη συμμετοχή αρχιερέων, όπως λ.χ. ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ή ο Σαλώνων Ησαΐας μιλούν για «εκατοντάδες αρχιερέων» (Σκαρίμπας), η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων (δήθεν) απέσχε και υπονόμευσε τον Αγώνα17. Έχουν όμως έτσι τα πράγματα;

Οι Αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου δεν ξεπερνούσαν τους 200, στις 171 συνολικά επαρχίες του. Ο αριθμός δε αυτός περιλαμβάνει και τους Αρχιερείς των άλλων ρωμαίικων Πατριαρχείων, που ήταν στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας18 . Ο Σπ. Τρικούπης, Θ. Φαρμακίδης κ.ά. δέχονται τον αριθμό 180, οι δε τιτουλάριοι Αρχιερείς δεν υπερέβαιναν τους 2019 . Ποια ήταν, λοιπόν η συμμετοχή αυτών των Αρχιερέων στη Φιλική Εταιρεία; 20

Παρά τον αστικό χαρακτήρα της Φιλικής, οι πρωτεργάτες της δεν είχαν δυτική αντιφεουδαρχική συνείδηση, διότι στην «καθ’ημάς Ανατολήν» δεν υπήρχε φεουδαρχία φραγκικού τύπου (φυσική αριστοκρατία).

Γι’αυτό ενώ στη Δύση ο Κλήρος, και μάλιστα οι Επίσκοποι, εθεωρούντο προέκταση της τάξεως των Ευγενών, η Φιλική στράφηκε εδώ στον Κλήρο και μάλιστα στις κεφαλές του. Αυτό επιβεβαιώνει και ο Κορδάτος: «Οι Φιλικοί (…) επεδίωξαν να δώσουν χαρακτήρα πανεθνικόν εις την ωργανωμένην επανάστασιν και δι΄αυτό προσηλύτισαν και μερικούς Φαναριώτας και ανωτέρους Κληρικούς»21. Το επίθετο («μερικούς») απορρέει από το ιδεολογικό πρίσμα του Κορδάτου και δεν ανταποκρίνεται στο ελάχιστο στα πράγματα.

Από το 1818 μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία όλοι σχεδόν οι αρχιερείς της Πελοποννήσου22, κάτι που αναγκάζεται να το παραδεχθεί ο αγαθότερος Σκαρίμπας: «Η Φιλική Εταιρεία (…) στο κόλπο είχε μυήσει όλους σχεδόν τους Παλαιοελλαδίτες κοτσαμπάσηδες και προπαντός τους δεσποτάδες»23. Η αλήθεια είναι, ότι ως Ρωμηοί οι ηγέτες της Φιλικής γνώριζαν την επιρροή των Αρχιερέων στο λαό. Μέσα στα έτη 1818-21 όλοι σχεδόν οι Αρχιερείς έγιναν μέλη της Φιλικής. Μαρτυρίες αδιαμφισβήτητες καλύπτουν 81 περιπτώσεις. Για έναν αριθμό απουσιάζουν μαρτυρίες, χωρίς όμως να μπορεί να υποστηριχθεί, ότι δεν είχαν μυηθεί και εκείνοι. Απουσιάζει όμως και κάθε μαρτυρία για προβολή αρνήσεως ή για υπονόμευση του έργου της Εταιρείας. Οι περισσότεροι ιστορικοί δέχονται, ότι οι Αρχιερείς υπήρξαν η σπονδυλική στήλη της Φιλικής και ο κύριος παράγων του έργου της, λόγω του υψηλού κύρους τους στο Λαό24 . Αν οι Αρχιερείς εξ άλλου δεν περιέβαλλαν με την αγάπη τους το έργο της Φιλικής, πολλά πράγματα μπορούσαν να ανατραπούν. Μία αναφορά, τέλος, στην ποσοστιαία σύνθεση της Φιλικής δίνει τα στοιχεία: Κληρικοί 9,5%, Αγρότες 6% και Πρόκριτοι 11,7%25 .

Ιδιαίτερα από την περιοχή της Ελλάδος αναφέρονται επώνυμα στις πηγές 73 αρχιερείς, που έλαβαν ενεργό μέρος στον Αγώνα. Σαρανταδύο Αρχιερείς υπέστησαν ταπεινώσεις, εξευτελισμούς, φυλακίσεις, διώξεις κάθε είδους, βασανιστήρια, εξορίες κλπ. Δύο Οικουμενικοί Πατριάρχες (Γρηγόριος Ε΄, Κύριλλος ΣΤ΄) και 45 Αρχιερείς (Μητροπολίτες) εκτελέσθησαν ή έπεσαν σε μάχες. Κατά τον Γάλλο Πρόξενο Πουκεβίλ οι κληρικοί-θύματα του Αγώνα ανέρχονται συνολικά σε 6.00026 .

Υπάρχει όμως και το «εξ αντιθέτου» επιχείρημα. Η μαρτυρία των Τούρκων Ιστορικών για τη δράση του ελληνορθοδόξου Κλήρου στον Αγώνα του ΄2127. Έτσι ο Μώραλη Μελίκ Μπέη δέχεται ότι «τον λαόν (της Πελοποννήσου) υπεκίνησαν οι έχοντες συμφέροντα και σχέσεις μετά τούτων, οι έμποροι, οι πρόκριτοι, και κυρίως οι μητροπολίται και γενικώς οι ανήκοντες εις τον κλήρον, δηλαδή οι πραγματικοί ηγέται του Έθνους»28 Ο δε Ζανί Ζαντέ σημειώνει: «Τα σχέδια ετηρούντο μυστικά μεταξύ του Πατριάρχου των Μητροπολιτών, των Παπάδων, των Δημογερόντων»29 .

Δια να κλείσουμε το θέμα αυτό, θα προσθέσουμε, ότι ενίοτε τον 19ο αιώνα εγείρονταν αντιδράσεις όχι για την μη συμμετοχή των Κληρικών μας στον απελευθερωτικό Αγώνα, αλλά αντίθετα για τη συμμετοχή τους σ΄ αυτόν.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κεφαλλονίτη κοσμοκαλόγηρου και ησυχαστή Κοσμά Φλαμιάτου (1786-1852)30.Κατά τον Φλαμιάτο η Αγγλία εκμεταλλεύθηκε τον Αγώνα του ΄21. Με την εμπλοκή του Κλήρου σ΄αυτόν επεδίωξε «ίνα διεγείρη την παγκόσμιον, ει δυνατόν, περιφρόνησιν, μίσος, αποστροφήν και συνωμοσίαν κατά του Κλήρου, τόσον την εκ των Αρχών, όσον και την εκ του λαού. Δι’αυτόν τον σκοπόν προς τοις άλλοις εκίνησεν εμμέσως εις τους αρχηγούς της Φιλικής Εταιρείας και εισήχθησαν εν αυτώ ο Οικουμενικός Πατριάρχης, πολλοί Επίσκοποι και άλλοι εκ του Κλήρου της Ανατολής, και εφάνησαν τινες εξ αυτών οπλοφορούντες εις το στάδιον του κατά των Οθωμανών πολέμου, φαινόμενον όλως μοναδικόν, αλλόκοτον και αποτρόπαιον, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν…»31

Δεν θα ασχοληθούμε με την ορθότητα ή όχι των κρίσεων του Φλαμιάτου, που έχει το δικό του πρίσμα θεωρήσεως.

Το σκανδαλιστικό για ησυχαστές σαν τον Φλαμιάτο είναι η συμμετοχή του Κλήρου στις πολεμικές επιχειρήσεις (« οπλοφορία») και σε μία συνωμοτική Εταιρεία, όπως η Φιλική. Την τελευταία θεωρεί κατευθυνόμενη «εμμέσως» από την Αγγλία. Μάλλον, συνεπώς, αυτό προσκρούει στη συνείδησή του, ότι δηλαδή η Επανάσταση εξυπηρετούσε τους σκοπούς της Δύσεως. Σ΄αυτό ακριβώς, πιστεύουμε, έγκειται η αντίθεσή του. Ότι ο Κλήρος της Ελλάδος, εν αγνοία του, εξυπηρέτησε σκοπούς αλλοτρίους και όχι τα όνειρα της Ρωμηοσύνης. Ο Φλαμιάτος γράφει στη δεκαετία του 1840, όταν πολλά πια έχουν αποσαφηνισθεί. Σημαντικό όμως είναι ότι θεωρεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη μέλος της Φιλικής Εταιρείας, σ΄αντίθεση με τους σημερινούς επικριτές του. Για τους παραδοσιακούς ορθοδόξους όμως αυτό ήταν το σκάνδαλο και όχι το αντίθετο. Ο Γενάρχης της Ρωμηοσύνης να υποθάλπει κινήσεις, που στρέφονταν εναντίον της… Γι΄αυτό μιλήσαμε για «θυσία» και «αυθυπέρβαση» του Ράσου. Η εθναρχική πολιτική εγκαταλείφθηκε για χάρη της ελευθερίας της Ελλάδος32. Ο Όθωνας στα 1833 θα πάρει για τους Έλληνες, πολιτικά και εκκλησιαστικά, τη θέση του Εθνάρχη Οικουμενικού Πατριάρχη. Η αγανάκτηση του Φλαμιάτου εστιάζεται, ακριβώς, στη αντίθετη κατεύθυνση από τις αιτιάσεις των επικριτών του Κλήρου. Το Ράσο θυσίασε τα πάντα για την Ελλάδα και την εθνική αποκατάστασή της.

Συμπερασματικά:

Η συμμετοχή του Ράσου στους εθνικούς μας αγώνες δεν είναι ασφαλώς, ο μοναδικός λόγος της παρουσίας του Κλήρου στην κοινωνία μας. Κύρια αποστολή του Ράσου είναι το έργο του ιατρού στο «Πνευματικόν Ιατρείον» της Εκκλησίας για την πνευματική και υπαρκτική αποκατάσταση του ανθρώπου μέσα στο Σώμα του Χριστού. Η Εκκλησία δεν μπορεί ποτέ να θεωρείται ως ένας συμβατικός θεσμός, κοινωνικού χαρακτήρα, μέσα στον υπόλοιπο κρατικό και εθνικό βίο, με σκοπό να σώζει απλώς την ιστορική διάσταση.

Εν τούτοις η Ορθόδοξη Εκκλησία, και μάλιστα η Ελλαδική, πρωτοστατεί σ΄όλους τους απελευθερωτικούς μας αγώνες.

Γιατί; Διότι τούτο απορρέει από την πίστη της για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Η Ορθοδοξία βλέπει την ελευθερία ως το φυσικό κλίμα αναπτύξεως και πραγματώσεως του ανθρωπίνου προσώπου. Πραγματική δε ελευθερία είναι η δυνατότητα κοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό και τους συνανθρώπους του, σε βαθμό γνησιότητας, πληρότητας και αυθεντικότητας έξω δηλαδή από κάθε αναγκαστικότητα. Η ανθρώπινη ελευθερία εντάσσεται στα πλαίσια του θελήματος του Θεού και είναι (και ως εθνική-κοινωνική) έννοια καθαρά θεολογική-εκκλησιαστική33 .

Ο Ορθόδοξος Κλήρος δεν μπορεί να μη συμμετάσχει στους εθνικούς-απελευθερωτικούς μας αγώνες, διότι το έργο του και στην περίοδο της ειρήνης είναι απελευθερωτικό.

Αγώνας για την καταξίωση του Ρωμηού, ως απελευθέρωση από τα δεσμά της εσωτερικής δουλείας, της αμαρτίας34. Η εσωτερική δε δουλεία κατά κύριο λόγο επιφέρει και την εξωτερική. Διότι δουλεία δεν είναι, κυρίως η αναγκαστική υποταγή, αλλά η εσωτερική υποταγή και ταύτιση με τον κατακτητή, η νέκρωση του πνεύματος αντιστάσεως και του ψυχικού δυναμισμού. Γι΄αυτό και πιστεύουμε, ότι η σημαντικότερη προσφορά του Ράσου στο Έθνος μας δεν ήταν τόσο η συμμετοχή του Κλήρου στις ένοπλες εξεγέρσεις και συγκρούσεις, όσο η συμβολή του Ράσου στη συντήρηση του ελληνορθόδοξου φρονήματος του Γένους και της αγάπης του προς την ελευθερία.

Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις δεν θα μπορούσε να υπάρξει Εικοσιένα.

________________________________________
1 Βλ. το κεφάλαιο «Το ανολοκλήρωτο ΄21» του Γ.Δ.Μεταλληνού, ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, Αθήνα 2001, σ. 191 ε.ε.
2 Βλ. τη σπουδαία ανάλυση του καθηγ. π. Ιωάννου Ρωμανίδου, στο έργο του. Το προπατορικόν αμάρτημα, Αθήνα 1989, σ. ιδ΄ε.ε.
3 Ph. Sherrard, Δοκίμια για τον Νέο Ελληνισμό, Αθήνα 1971, σ. 296 ε.
4 Θ. Κολοκοτρώνη, Διήγησις συμβάντων ελληνικής φυλής. Εκδ. Πάπυρος, Αθήναι, σ. 29
5 Χρ. Βυζαντίου, Ιστορία τακτικού στρατού, σ. 265. Βλ. στου Π.Γεωργαντζή. Οι Αρχιερείς και το Εικοσιένα, Ξάνθη 1985, σ. 189.
6 Κ. Παπαρρηγοπούλου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. 7, Αθήναι 1925, σ. 216/17.
7 Παραθέματα βλ. στου Π.Γεωργαντζή οπ. π. σ. 190 ε.ε. Πβρλ. σ. 248 ε.ε. «Διακηρύξεις εθνοσυνελεύσεων», «κρίσεις συγχρόνων με την Επανάσταση ιστορικών».
8 Παραθέματα σχετικά βλ. στου Π. Γεωργαντζή, όπ. π.σ. 197 ε.ε. και 234 ε.ε. Για να γίνει συνειδητή η φθορά εκ μέρους του δυτικού διαφωτισμού, αρκεί να σημειώσουμε, ότι μεταξύ των επικριτών του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄ δεν είναι μόνο μαρξιστές, αλλά και ο χριστιανός καθηγητη. Αλεξ. Τσιριντάνης. Στο ίδιο, σ. 198-99: Το Οικουμ. Πατριαρχείο «δεν ήθελε την Επανάσταση και ο Πατριάρχης την αφώρισε. Βρέθηκαν μερικοί να πουν πως τάχα ο τρομερός αφορισμός ήλθε και στον Μωριά και ήθελε να δέσει τα χέρια του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Θα μπορούσε βέβαια, ο Πατριάρχης να είχε κατά κάποιο τρόπο διαμηνύσει στο λαό, να μη πάρουν στα σοβαρά τον αφορισμό. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έγινε, γιατί απλούστατα ο αφορισμός ήταν αληθινός και «σπουδαίος». Έγινε στα σοβαρά, σοβαρώτατα». (Βλ. Αλεξ. Τσιριντάνη. Το Εικοσιένα, στο περιοδ. ΣΥΖΗΤΗΣΗ, τεύχος 195, Ιανουαρ. 1977, σ. 2) Το κείμενο του καθηγητή Τσιριντάνη, αποδεικνύει, ότι η «παρερμηνεία» δεν είναι προνόμιο «αντορθοδόξων» και «ανθελληνικών» ιδεολογιών. Το τραγικό όμως στην περίπτωση, και σκανδαλώδες συνάμα για σοβαρό και ανεγνωρισμένο επιστήμονα, είναι όχι μόνο ή απουσία γνώσεως αλλά και ενδιαφέροντος (στα 1977!) για γνώση της σχετικής με το θέμα βιβλιογραφίας που δίνει απάντηση στα μετέωρα ερωτήματά του. Από πλευράς δε στενά επιστημολογικής διερωτάται κανείς, αν ο επιστήμων δικαιούται να αδιαφορεί για το λόγο των ειδικών στην έρευνα. Και μία αφελής απορία: Και αν ακόμα ο άγιος Πατριάρχης είχε «διαμηνύσει στο λαό…κλπ» (και είχε πράγματι «διαμηνύσει» βλ. Ι.Μ.Χατζηφώτη, ο Γρηγόριος ο Ε΄ μέσα από τα έγγραφα και τις πηγές του αγώνα, Αθήνα 1988, σ. 21 ε.ε.) πού θα το εύρισκε ο Αλ. Τσιριτντάνης; τοιχοκολλημένο σε κάποια δημόσια πλατεία; Καλά έλεγε ο μακαρίτης και «άθεος» Γιάννης Σκαρίμπας, «από την ψώρα του Κοραή δεν απαλλάχθηκε ακόμα το Έθνος»…
9 Βλ. το τεύχος Μαρτίου 1983, έτ. 34/τεύχος 556, σ. 3: «Οι κοτσαμπάσηδες και ο ανώτερος κλήρος στη πλειοψηφία τους είτε σύρθηκαν στην επανάσταση, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά μπροστά στο γενικό ξεσηκωμό, είτε προσχώρησαν υστερόβουλα αποβλέποντας σε μία νέα μορφή κυριαρχίας πάνω στον επαναστατημένο λαό (…) Ο ανώτερος κλήρος, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις, πολέμησε την επανάσταση με τα μέσα που διέθετε και με επικεφαλής τους Πατριάρχες των αφορισμών (Γρηγόριο Ε΄ Πολύκαρπο Ιεροσολύμων) Προβλ. Π.Γεωργαντζή, όπ. π. σ. 201. Αυτό που έχει σημασία είναι, ότι το πνεύμα του «λαϊκισμού» εμποδίζει το κείμενο να λάβει υπόψη τις περιπτώσεις που αρχηγοί, όπως ο Κολοκοτρώνης, με την απειλή των όπλων κράτησαν τμήματα του λαού στις μάχες, εμποδίζοντας την λιποταξία τους. Έτσι καταντά η ερμηνεία μονομερής και ιδεολογική.
10 Βλ. στου Π. Γεωργαντζή, όπ. π. σ. 238. ε.
11 Τις νεώτερες μελέτες για το πρόσωπο βλ. στη Βιβλιογραφία.
12 Βλ. Ι.Μ.Χατζηφώτη, όπ. π.
13 Βλ. Γεωργίου Θ.Ζώρα. Ο απαγχονισμός του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄εις την έκθεσιν του Ολλανδού Επιτετραμμένου Κωνσταντινουπόλεως, Αθήναι 1976, σ. 4 ε.
14 Μπορεί να αποκληθεί πρώτος μάρτυρας του Αγώνος της Ανεξαρτησίας μας.
15 Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Έκδοτικής Αθηνών, τόμ. ΙΒ΄, σ/32 και 36 ( Α. Δεσποτόπουλος) γράφει σχετικά: «…Επικρίθηκε εν τούτοις ο Πατριάρχης και επικρίνεται ακόμη, επειδή έστερξε στον αφορισμό και έστειλε τις νουθετικές εγκυκλίους. Οι επικριτές όμως δεν αναλογίζονται τι θα πάθαινε το Έθνος, αν ο Πατριάρχης τηρούσε αρνητική στάση απέναντι στις αξιώσεις του Σουλτάνου. Συμμορφώθηκε, άλλωστε, τότε ο Πατριάρχης προς την σταθερή παράδοση της Εκκλησίας, που με παρόμοια στάση κατόρθωνε σε ανάλογες κρίσιμες περιστάσεις να σώζει το Γένος. Άλλωστε θα ήταν εντελώς παράλογη και ανεύθυνη διαφορετική απόφαση. Αν δεν γινόταν ο αφορισμός, ήταν σχεδόν βέβαιο, ότι θα εξοντώνονταν εκατοντάδες χιλιάδες ορθοδόξων χριστιανών».
16 Κατά την «Προκήρυξη»του Σουλτάνου (YAFTA) «ο δόλιος Ρωμηός Πατριάρχης, καίτοι κατά το παρελθόν είχε δώσει πλαστά δείγματα αφοσιώσεως, όμως κατά την περίπτωσιν ταύτην, μη δυνάμενος να αγνοή την συνωμοσίαν της επαναστάσεως του έθνους του (…) γνωρίζων δε ο ίδιος και υποχρεωμένος να γνωστοποιήση και εις όσους το ηγνόουν, ότι επρόκειτο περί επιχειρήσεως ματαίας, ήτις ουδέποτε θα επετύγχανε (…) όμως ένεκα της εμφύτου διαφθοράς της καρδίας του, ού μόνον δεν ειδοποίησε, ουδέ επετίμησε τους αφελείς (…) αλλά, κατά τα φαινόμενα, αυτός ο ίδιος όπισθεν των παρασκηνίων, έδρα κρυφίως, ως αρχηγός της επαναστάσεως…» (Γ.Ζώρα, όπ. π. σ. 9) Ο Σουλτάνος, γνώστης των πραγμάτων, δίνει την ερμηνεία του, που αποδεικνύεται σοβαρότερη από εκείνη νεωτέρων, όπως ο Γ. Καρανικόλας.
17 Βλ. στου Π. Γεωργαντζή, όπ. π. σ. 263. ε.
18 Στο ίδιο , σ. 206 ε.ε.
19 Στο ίδιο , σ. 210-11
20 Βλ. την εκτενή και εμπεριστατωμένη έκθεση του Π. Γεωργαντζή, όπ. π. σ. 261 ε.ε.
21 Γ. Κορδάτου. Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως, σ. 144. Πρβλ. Π. Γεωργαντζή όπ. π. σ. 214. σ. 463.
22 Π. Γεωργαντζή, όπ. π. σ. 215 ε.ε.
23 Το Εικοσιένα και η αλήθεια, τ. Α΄, σ. 59 και Β΄, σ. 93.
24 Ο Th. Gordon λ.χ. ιστορικός του Αγώνα (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, μετάφρ. Φ.Βράχα, τόμ. Α΄ 134) γράφει : «Δεν τολμούμε να βεβαιώσουμε, πως ο Πατριάρχης και τα μέλη της Συνόδου ήταν απόλυτα αθώοι συνωμοσίας κατά του κράτους. Αντίθετα, έχομε λόγους να πιστεύουμε, ότι ο Γρηγόριος γνώριζε την ύπαρξη της Εταιρείας και ότι μερικοί από τους άλλους Ιεράρχες ήταν βαθειά πλεγμένοι στις μηχανορραφίες της».
25 Βλ. στου Π. Γεωργαντζή, σ. 240.
26 Λεπτομερή ανάλυση βλ. στο ίδιο, σ. 281 ε.ε.
27 Βλ. τις μελέτες: Νικηφόρου Μοσχοπούλου, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως κατά τους Τούρκους Ιστοριογράφους, Αθήναι 1960. Ι. Παϊωάννου, Ιστορικές Γραμμές, τ. Α΄ Λάρισα 1979.
28 Ν. Μοσχοπούλου, όπ. π. σ. 167. Ι. Παπαϊωάνννου, όπ. π. σ. 240.
29 Ν. Μοσχοπούλου, σ. 107. Ι. Παπαϊωάννου, σ. 240.
30 Βλ. Γ.Δ. Μεταλληνού, ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ (1786-1852).Ένας μάρτυρας της ορθοδόξου παραδόσεως στο Ελληνικό Κράτος, ανάτ. από τη ΘΕΟΛΟΓΙΑ, Αθήναι 1987.
31 Κοσμά Φλαμιάτου. Άπαντα (Εκδόσεις «Σπανός»), Αθήναι 1976, σ. 96/7.
32 Για το ίδιο πράγμα «κατηγορεί»το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Ράνσιμαν: «Δεν θα μπορούσε το Πατριαρχείο να είχε γίνει η δύναμη, που θα συγκέντρωνε τον ορθόδοξο κόσμο και έτσι θα εξουδετέρωνε τις κεντρόφυγες τάσεις του βαλκανικού εθνικισμού; Η ευκαιρία χάθηκε. Το Πατριαρχείο μάλλον ελληνικό, παρά Οικουμενικό». (Οπ. π. σ. 694)..

ΨΗΦΙΣΜΑ τῆς Συγκεντρώσεως Διαμαρτυρίας κατά τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη

Σήμερα Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011 καί ὥρα 12η μεσημβρινή, ἡμέρα μνήμης τοῦ Μεγάλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας ἱεροῦ Φωτίου, δύο ὧρες μετά τή θεία Λειτουργία, τό Μυστήριο τοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας συγκεντρωθήκαμε μπροστά στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων 50.000 πολίτες ἀπ’ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί δηλώσαμε τήν ἄρνησή μας νά παραλάβουμε τήν Κάρτα Πολίτη γιά τούς παρακάτω λόγους:

1. Ἐπισπεύδονται οἱ διαδικασίες νά ἐπιβληθεῖ ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη καί μάλιστα σέ περίοδο οἰκονομικῆς κρίσεως, πού συνεχῶς ἐπιδεινώνεται. Καθένας ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ κρίση προετοιμάσθηκε ἀπό τούς γνωστούς ἐξουσιαστές γιά νά σφυροκοπηθεῖ ὁ λαός μας καί νά μήν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στήν παραλαβή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.

2. Ἔγκριτοι νομικοί ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη εἶναι ἀντίθετη καί πρός τό ἑλληνικό Σύνταγμα καί πρός τό εὐρωπαϊκό Δίκαιο. Ἡ ἐπιμονή τῶν κρατικῶν ἀρχῶν γιά τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας δημιουργεῖ ἐρωτηματικά γιά τή σχέση τους μέ τήν ἐρχόμενη δικτατορία τῆς Ν. Ἐποχῆς, μιᾶς καί ὁ Πρωθυπουργός ἔχει διακηρύξει ὅτι χρειαζόμαστε μιά παγκόσμια διακυβέρνηση.

3. Ἄν καί δέν ἀρνούμαστε, τόσο ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσο καί τό πλήρωμά της, οἱ Ἕλληνες πολῖτες, τή δημιουργική βοήθεια τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στίς συναλλαγές μας, στήν ἐπιστημονική ἔρευνα καί στήν ἄμεση ἀνίχνευση μέσῳ Internet τοῦ πλούτου τῆς γνώσεως κλπ, ὅμως θεωροῦμε ἄκρως ἀνησυχητική τήν ἀπέραντη συλλογή προσωπικῶν δεδομένων καί τόν σχηματισμό προσωπικοῦ προφίλ μέσῳ τῆς διασύνδεσης ὅλων τῶν ἀρχείων. Ὁ μοναδικός γιά κάθε ἄνθρωπο ἀριθμός καί τό microchip, πού θά περιέχονται στήν Κάρτα, τήν καθιστοῦν, σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς τῆς πληροφορικῆς, μιά ἀπάνθρωπη ἠλεκτρονική φυλακή γιά κάθε κάτοχό της. Αὐτή θά καταστεῖ χειρότερη ἄν ἡ διαχείρισή της παραδοθεῖ στά κέντρα πού ἤδη καταπονοῦν καί πολυβολοῦν μέσῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης τόν ἑλληνικό λαό.

4. Ἡ καθυστέρηση τῶν κρατικῶν ἐκπροσώπων νά δώσουν τά τεχνικά χαρακτηριστικά τῆς Κάρτας στούς καθηγητές τῆς πληροφορικῆς, πού συμμετέχουν στήν εἰδική ἐπιτροπή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δημιουργεῖ περισσότερη ἀνησυχία.

5. Ὅλο τό σύστημα τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης λειτουργεῖ, σύμφωνα μέ τούς ἐπιστήμονες τῆς πληροφορικῆς, μέ τή βοήθεια τῶν τριῶν ὁριοθετητῶν, ὅπως τούς βλέπουμε πάνω στά προϊόντα, δηλ. μέ τά τρία ἑξάρια. Μᾶς ἀνησυχοῦν ὅμως ἐπίσης οἱ δυνατότητες τῆς τεχνολογίας microchip RFID. Μέ τό ἐνσωματωμένο στήν κάρτα RFID γίνεται ἄμεση διασύνδεση τῶν βάσεων δεδομένων καί ὑπάρχει ἡ δυνατότητα παρακολούθησης τοῦ κατόχου τῆς κάρτας. Τό γεγονός μάλιστα ὅτι εἶναι ἀναπρογραμματιζόμενο ἐπιτρέπει στήν ἑκάστοτε ἐξουσία νά ἀναπρογραμματίζει τό περιεχόμενο τῶν δεδομένων σύμφωνα μέ τή βούλησή της. Θά μπορεῖ ἀκόμη καί ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666 νά προστεθεῖ στήν Κάρτα.

Μέ ἁπλᾶ λόγια δηλώνουμε:

• Δέν βάζουμε ὑπογραφή σέ λευκό χαρτί· δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα πού δέν ξέρουμε τί περιέχει γιά μᾶς καί ποιός θά τή διαχειρίζεται.
• Δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα μέ ἀναπρογραμματιζόμενο τσίπ, ὄχι μόνο μέσῳ εἰδικῶν μηχανημάτων, ἀλλά καί ἐξ ἀποστάσεως μέσῳ δορυφόρου.
• Δέν παραλαμβάνουμε καμία κάρτα μέ ἤ χωρίς τό 666, ἀφοῦ ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά εἰσαχθεῖ καί ἐφόσον ἡ παγκόσμια διασύνδεση γίνεται μόνο μ’ αὐτόν τόν ἀριθμό, ὁ ὁποῖος τά τελευταῖα χρόνια διαφημίζεται διαρκῶς καί ἔχει ἐπιβληθεῖ παντοῦ.
• Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα, ἡ ὁποία συγκεντρώνει τά πάντα γιά μᾶς καί ἐπιδιώκει νά ἀποκλείσει ἀπό τή ζωή ὅσους δέν τήν παραλάβουν. Αὐτό μᾶς παραπέμπει στήν Ἀποκάλυψη πού λέει ὅτι κανείς δέν θά μπορεῖ νά ἀγοράσει ἤ νά πουλήσει ἄν δέν ἔχει τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμό τοῦ ὀνόματός του.
• Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα, μέ τήν ὁποία πολιτογραφούμαστε στό παγκόσμιο κράτος, οὔτε ἐκχωροῦμε στίς ἀρχές τό δικαίωμα νά μᾶς παρακολουθοῦν. Ἄς τό κάνουν παράνομα, ὅπως μέχρι τώρα.
• Δέν παραλαμβάνουμε τήν κάρτα μέ τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες παραδινόμαστε ἀμαχητί σέ ἕνα πρωτοφανές στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἠλεκτρονικό φακέλωμα.
• Δέν παραλαμβάνουμε μιά κάρτα μέ τήν ὁποία ἀρνούμαστε τή θεόσδοτη τρισχιλιετῆ ἐλευθερία μας καί τήν παραδίνουμε σέ χέρια ἀγνώστων ἤ καί ἀντιχρίστων δυνάμεων.

Ἀξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ,
Ἀξιότιμοι κ.κ. Ὑπουργοί τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως,
Ἀξιότιμοι κ.κ. Βουλευτές τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου.

Ὑπάρχουν ἀκόμα τά περιθώρια, πρίν εἶναι πολύ ἀργά, νά πεῖτε καί σεῖς, ὡς ἔντιμοι ἐκπρόσωποι μας τό ὄχι στήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση. Γιατί δέν κάνετε χρήση τοῦ δικαιώματός σας;

Μπορεῖτε ἀκόμα νά πεῖτε ὄχι στήν ἠλεκτρονική φυλακή ὅλων μας. Σᾶς συμφέρει νά συνταχθεῖτε μαζί μας. Ἄλλως σᾶς περιμένει καί σᾶς ἡ ἠλεκτρονική φυλακή μέ τίς ὄντως ἀπρόβλεπτες συμφορές της.

Μπορεῖτε νά πεῖτε ὄχι καί στό 666, στό δυσώνυμο, ἀντίχριστο χάραγμα. Τότε θά βοηθήσει ὁ ἐν Τριάδι Θεός μας καί θά διασώσει μέ τή Χάρη του γιά ἄλλη μιά φορά, ὅπως τόσες φορές στήν ἱστορία, τό ἔθνος μας.
Ἄς δηλώσουμε ὅλοι μας, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, τή βαθιά μας μετάνοια γιά τά λάθη καί τίς ἁμαρτίες μας, γιά νά λυτρωθεῖ ἀπό τήν ἐπερχόμενη τυραννία ἡ πατρίδα μας.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Ὁμιλία στή συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη

τοῦ Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου

ἐφημερίου Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

Σεβαστοί Πατέρες

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

ἀγαπητές ἐν Χριστῷ ἀδελφές,

Χαίρετε.

Σήμερα χαιρόμαστε ὄχι μόνο γιά τό μεγαλύτερο θαῦμα πού πρίν ἀπό ἕνα τρίωρο ζήσαμε, τῆς θείας Λειτουργίας - ἔκλινεν οὐρανούς ὁ Χριστός καί κατέβη στίς ἅγιες ἐνορίες μας καί στίς ἱερές μονές - ἀλλά καί γιά τήν πολυπληθέστατη σύναξη ἐπί τῷ αὐτῷ χιλιάδων ἀδελφῶν.

Ἀπό ὅλα τά μέρη τῆς πατρίδος μας ἔχουν καταφθάσει μπροστά στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων ἀδελφοί γιά νά φωνάξουμε στεντορείως στούς ἐκπροσώπους τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅτι δέν θέλουμε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη…   

Δέν θέλουμε τήν ἠλεκτρονική φυλακή… 

Δέν θέλουμε νά ἐνταχθοῦμε στό προετοιμαζόμενο ἀντίχριστο παγκόσμιο κράτος.  Δέν θέλουμε οὔτε κἄν νά ἀρχίσει ἡ διαδικασία, μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, τοῦ ἀντιχρίστου χαράγματος καί τοῦ ἀντιχρίστου σφραγίσματος.

Ἐξομολογοῦμαι δημοσίως, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι ἰλιγγιῶ μπροστά στήν προοπτική ἐμεῖς νά μήν ἀντιδράσουμε γενναῖα καί ἔτσι νά ἀφήσουμε τά παιδιά μας, τά ἐγγόνια μας τά σαρκικά καί τά πνευματικά καί τίς ἑπόμενες γενιές νά χαραχθοῦν καί νά σφραγισθοῦν ἀμέσως μετά τήν εἴσοδό τους στόν παρόντα ρευστό μεταπτωτικό κόσμο χωρίς ἐλπίδα σωτηρίας, χωρίς προοπτικές αἰωνίου, μετά τῆς Παναγίας Τριάδος, ζωῆς.

Ἤδη ἡ Ἐκκλησία μας μετά ἀπό συνετή ἐν Χριστῷ μελέτη, ἔχει ἐκφράσει τήν τοποθέτησή της πάνω στίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες, παραπλήσιες τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.  Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ δύο ἐγκυκλίους της τοῦ 1997 καί 1998 συνέδεε τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες μέ τήν προηγηθεῖσα, κυρωμένη καί ἀπό τήν τότε Ἑλληνική κυβέρνηση, Συνθήκη Σένγκεν, πού ἔβαλε τά θεωρητικά καί κοινωνικά θεμέλια τοῦ παγκοσμίου ἀντιχρίστου κράτους.  

 Ἡ ἱερά Σύνοδος συνιστοῦσε νά μήν πάρουν οἱ πιστοί τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες.  Ἡ τότε κυβέρνηση ὑπέκυψε κάτω ἀπό τίς πιέσεις τῆς Ἐκκλησίας καί ταυτότητες δέν δόθηκαν.

Ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη στίς μέρες μας εἶναι πολύ χειρότερη ἀπό τίς τότε ἑτοιμαζόμενες.  Τό μικροτσίπ πού φέρει ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη, ἐκτός τῆς πολύ μεγάλης χωρητικότητός του εἶναι καί ἀνα­προγραμματιζόμενο, τεχνολογίας RFID.  Θά ἀναπρογραμματί­ζεται ἀνάλογα μέ τίς ἀπαιτήσεις ἤ τίς ἀνάγκες τῆς ἐξουσίας.

Ποιᾶς ἐξουσίας;  Ὁ πρωθυπουργός τοῦ κράτους μας ἀρκετές φορές ἔχει δηλώσει: Χρειαζόμαστε μιά παγκόσμια κυβέρνηση καί γρήγορα.  Τί ἐννοεῖ;  Δέν ἔχει ἐκλέξει ὁ ἑλληνικός λαός κυβέρνηση;  Δέν ἔγιναν κανονικές ἐκλογές;  Ἀπό αὐτές δέν προέκυψε ἡ βούληση τοῦ λαοῦ;  Πῶς ἀνέλαβε τή διακυβέρνηση τῆς χώρας μας ὁ πρωθυπουργός καί οἱ βουλευτές;  

 Μήπως τούς ἐξέλεξε κάποια ἄλλη ἐξουσία ἄτυπα παγκοσμίου κράτους πού ἔνθερμα προτείνει νά ἐγκατασταθεῖ ἐδῶ καί τώρα ὁ πρωθυπουργός μέ τή φράση στή μητρικη  του γλῶσσα we need a global government and fast; 

Ἤδη ἀνέβηκε στό διαδίκτυο πρός διαβούλευση ἀπό τόν ὑπουργό ἐσωτερικῶν καί ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης κύριο Ραγκούση τό προσχέδιο νόμου ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης. 

Μέ αὐτόν τό νόμο, πού προτίθενται νά ψηφίσουν, ὄχι μόνον καταργεῖται τό ἑλληνικό κράτος, ἀλλά καί ὁριστικά θάπτεται μέ τήν πολυτελῆ, μαρμάρινη, ἀλλά βαρειά ταφόπλακα τοῦ νόμου ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης, πού εἶναι τό μεῖζον καί ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη τό ἐργαλεῖο της.

Τό προσχέδιο νόμου γιά τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση εἶναι γραμμένο ἀπό κομπιουτεράδες γιά τά κομπιοῦτερ καί ὄχι γιά ἀνθρώπους.  

 Μέ τήν καλύτερη ἐκτίμηση καί τόν ἀγαθότερο λογισμό ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ὁ νόμος ἀπευθύνεται σέ ἄκαμπτα ρομπότ χωρίς ἀρθρώσεις, χωρίς μυικό τόνο, ἄνευ νευρικοῦ συστήματος.  Καί τό χειρότερο ὁ νομοθέτης τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης ξέχασε τελείως, ὅτι οἱ ὑπήκοοι τοῦ νόμου, ὅσο καί ἄν οἱ νομοθέτες δέν τό βλέπουν καί δέν τό πιστεύουν ἔχουν ψυχή, ἔχουν νοῦ, ἔχουν αἰσθήματα, ἐμπειρίες, βιώματα, βούληση, ὄνειρα, προοπτικές, ἐπιδιώξεις, μεταφυσικές ἀνησυχίες, πόθο αἰωνίου ζωῆς, ἀγάπη γιά τό Δημιουργό Θεό.

Ὁ νόμος δέν ἀναφέρεται σέ ἀξίες καί ἰδανικά.  Ὡς νάνους μᾶς βλέπει καί μᾶς θέλει ἡ Νέα Ἐποχή, ἡ Νέα Τάξη πραγμάτων, ἀόμμα­τους, κωφάλαλους, μέ ἠλεκτρονικό ἐγκέφαλο, ἀλλά χωρίς ψυχή.  Μέ βιολογική Καρδιά, χωρίς εὐαισθησίες ὅμως, καί μέ μόνιμο βηματοδότη πού θά λειτουργεῖ βάσει ἐντολῶν τοῦ μικροτσίπ τῆς Κάρτας Πολίτη. 

Ἱδρύεται λοιπόν ἄνευ τῆς γνώμης, ἄνευ τῆς θελήσεως, χωρίς τήν ψῆφο τοῦ Ἕλληνα Πολίτη, χωρίς ἐκλογές ἕνα νέο ἠλεκτρονικό παγκόσμιο κράτος, σύμφωνα μέ τίς ἐξαγγελίες τοῦ πρωθυπουργοῦ.  Ἐργαλεῖο σύνδεσης τοῦ κάθε πολίτη μέ αὐτό τό παγκόσμιο ἠλε­κτρονικό κράτος θά εἶναι ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη.  Οὔτε καί δημοψήφισμα δέν χρειάστηκε, ἀφοῦ ὁ λαός μας ἔχει στό λαιμό του τή θηλειά τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, τῆς περικοπῆς μισθῶν καί συντάξεων και τῆς φοβερῆς ἀπειλῆς τῆς ἀνεργίας.

Ἔχουμε ἀναπτύξει πολλές φορές  τή θέση  μας, ὅτι  δηλαδή τό κύριο μέλημα  τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἀκριβῶς ἡ ὁλοκλήρωση τῶν ὑποδομῶν τῆς «ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης».  Φυσικά ἡ εὐρύτατη καί παγκόσμια χρήση  αὐτοῦ τοῦ ὅρου, ἀποτελεῖ ἕναν  εὐφημισμό καί μία μάσκα ἀφοῦ στήν οὐσία πρόκειται γιά ἠλεκτρονική δικτα­τορία καί παγκόσμια ἠλεκτρονική τυραννία.  

 Ὁ στόχος εἶναι ἡ ἐλα­χιστοποίηση τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων, τό «νανούρισμα» τῶν συνει­δή­σεων καί ἡ παιδαγωγία στήν ἐκκοσμίκευση καί τόν ὑλισμό-ἀτο­μισμό.

Θά εἶναι ὄντως φοβερή αὐτή ἡ ὕπουλη μετάλλαξη τοῦ ἐνδόξου ἔθνους μας μέ τήν τρισχιλιετῆ ἱστορία του καί τόν πολιτισμό του καί ἡ ἐξαφάνισή του μέσα στόν πολτό τῆς παγκόσμιας ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης.

Ὡστόσο ἰσχυρίζεται ὁ Πρωθυπουργός, ὅτι στήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, μέ τήν ὁποία θά διασυνδέονται ἠλεκτρονικά ὅλες οἱ ὑπηρεσίες τοῦ Δημοσίου, θά ἐνσωματωθοῦν σταδιακά ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ἐκλογικός ἀριθμός, διαβατήριο, δίπλωμα ὁδήγησης, κάρτα διέλευσης διοδίων, κάρτα δημότη, ἀλλά καί δεδομένα πού ἔχουν σχέση μέ τήν ὑγεία (ἠλεκτρονικός ἰατρικός φάκελλος), ὥστε ὁ πολίτης νά ἐξυπηρετεῖται παντοῦ καί χωρίς γραφειοκρατία.  Ἐπίσης  στό μέλλον σχεδιάζεται νά ἐνταχθεῖ καί ἡ ἠλεκτρονική «ὑπογραφή» τῶν πολιτῶν.  

Ποτέ ἡ Ἐκκλησία δέν ἀρνήθηκε, τόσο ἡ διοικοῦσα Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅσο καί τό πλήρωμά της, τῶν ἑλλήνων πολιτῶν, τή δημιουργική βοήθεια τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στίς καθημερινές συναλλαγές, στήν ἐπιστημονική ἔρευνα καί στίς ἐφαρμογές της, στήν ἄμεση ἀνίχνευση τοῦ πλούτου τῆς γνώσεως μέσῳ Internet, στήν ἀνάλυση, στή σύνθεση καί στή δημιουργία τῶν μορφῶν τῆς τέχνης, στίς ἐκδόσεις, στήν ἐποικοδομητική πληροφορία, στήν ἐν γένει ἀνάπτυξη τοῦ πολιτισμοῦ. 

Φυσικά καί εὐχόμαστε νά μηχανοργανωθοῦν πλήρως ὅλες οἱ ὑπηρεσίες τοῦ Δημοσίου, ὥστε νά παταχθεῖ ἡ γραφειοκρατία.  Ὅμως εἶναι ἄκρως ἀνησυχητική ἡ σχεδιασθεῖσα καί ἡ συνε­χῶς τελειοποιούμενη συλλογή προσωπικῶν δεδομένων μετά ἀπό  διασύνδεση ὅλων τῶν βάσεων δεδομένων.  

 Ἡ ἠλεκτρονική φυλακή ὅσο πολυτελής κι ἄν κατασκευασθεῖ, θά εἶναι φυλακή, φοβερή καί ἀπάνθρωπη, φοβερότερη μάλιστα θά καταστεῖ ἄν παραχωρηθεῖ ἡ διακυβέρνησή της σ’ αὐτούς πού ἤδη καταπονοῦν καί πολυβολοῦν μέσῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, τόν στενάζοντα Ἑλληνικό λαό ἤ σέ ἄλλους χειρότερους.

Κατανοώντας ὅλοι ἐμεῖς τό μέγιστο ἐπερχόμενο κίνδυνο, βρισκόμαστε σήμερα ἐδῶ μπροστά στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων γιά νά ἐνημερώσουμε γιά τίς συνέπειες τῆς πρός ψήφιση ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης καί τῆς συνολικῆς ταφῆς πού θά ἐπιφέρει στόν ὑπέροχο θεανθρώπινο πολιτισμό μας καί στό φρόνημα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας μας.

Εἴκοσι πέντε Πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ ἀντιδροῦν στή θέσπιση Κάρτας Πολίτη.  Οἱ Ἄγγλοι πολῖτες ἄμεσα διαπιστώνοντας τό σκοτάδι τῆς ἠλεκτρονικῆς φυλακῆς καί τή μείωση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἐπέστρεψαν τίς παραληφθεῖσες Κάρτες Πολίτη, ἀκυρώθηκε ὁ σχετικός νόμος καί ἀπαίτησαν ἀπό τήν κυβέρνησή τους νά ἀπαλειφθοῦν ὅλα τά προσωπικά τους δεδομένα ἐντός ἑκατό ἡμερῶν ἀπό ὅποιες βάσεις δεδομένων.

Γερμανοί πολῖτες παρακολούθησαν στήν κρατική τηλεόραση χάκερς πού μέσα στά στενά ὅρια τηλεοπτικοῦ δελτίου εἰδήσεων ἔσπασαν κωδικούς τῆς γερμανικῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη καί πῆραν δύο δακτυλικά ἀποτυπώματα καί ἕνα ἑξαψήφιο κωδικό πού θά ἀποτελοῦν τήν ψηφιακή ὑπογραφή τοῦ κατόχου, ἀποδεικνύοντας τήν ἀνεπάρκεια τῶν ἠλεκτρονικῶν συστημάτων νά διαφυλάξουν τά προσωπικά δεδομένα καί τούς λογαριασμούς τῶν πολιτῶν.

Στήν ὀρθόδοξη Ρουμανία ἕνας καί μόνο φλογερός ἅγιος γέροντας, ὁ π. Ἰουστῖνος Πάρβου ἐνημερώνοντας καί στηρίζοντας τούς Ρουμάνους πιστούς ἀπέτρεψε τόν κίνδυνο τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων ἐκεῖ.

Δόξα τῷ Θεῷ καί στή χώρα μας ξύπνησαν πολλές συνειδήσεις.  Σαράντα Μητροπολῖτες, πολλοί ἱερεῖς καί μοναχοί ἀσταμάτη­τα ἐνημερώνουν τόν Ὀρθόδοξο λαό μας.  Τό θέμα λοιπόν τῆς Κάρτας Πολίτη ἔχει πάρει διαστάσεις.   

Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀγρυπνεῖ καί ἀναμένεται σοβαρή καί θεοφώτιστη ἀ­πόφαση.  Εἶναι χαρακτηριστικά ἐκφραστική  ἡ πρόσφατη ἀνακοί­νω­ση τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλ­λά­δος.   

Διακριτικά συμπαρίσταται στόν παρόντα ἀγῶνα τοῦ Ἑλλη­νορθοδόξου λαοῦ μας.  Εἴμαστε βέβαιοι πώς θά ἐπακολουθή­σει ἡ εὐλογία τῆς ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός περαιτέρω δραστηριότητα καί λύσεις.

Τελειώνοντας τήν ταπεινή προσλαλιά μας ἄς ἐντείνουμε τή φωνή μας καί ἄς ρωτήσουμε τούς ἐκλεγμένους ἀπό τό λαό ἐκπροσώπους μας:

Δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά μήν εἴμαστε φυλακισμένοι μέσα στή φιλτάτη πατρίδα μας;  Γιατί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες νά παραδο­θοῦ­με ἀμαχητί σ’ αὐτό τό πρωτοφανές στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους φακέλωμα;  Γιατί νά ἀρνηθοῦμε τή θεόσδοτη τρισχιλιετῆ καί πλέον ἐλευθερία μας καί νά τήν παραδώσουμε σέ χέρια ἀγνώστων ἤ ἀγνωστικιστῶν ἤ ἴσως καί ἀντιχρίστων;

Ἀξιότιμοι ἐκπρόσωποι τοῦ λαοῦ μας.

Ὑπάρχουν ἀκόμα τά περιθώρια, πρίν εἶναι πολύ ἀργά, νά πεῖτε καί σεῖς, ὡς ἔντιμοι ἐκπρόσωποί μας τό ὄχι στήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση.  Γιατί δέν κάνετε χρήση τοῦ δικαιώματός σας; 

Μπορεῖτε ἀκόμα νά πεῖτε ὄχι στήν ἠλεκτρονική φυλακή ὅλων μας.  Σᾶς συμφέρει νά συνταχθεῖτε μαζί μας.  Ἄλλως σᾶς περιμένει καί σᾶς ἡ ἠλεκτρονική φυλακή μέ τίς ὄντως ἀπρόβλεπτες συμφορές της.

Μπορεῖτε νά πεῖτε ὄχι καί στό δυσώνυμο 666.  Τότε θά βοηθήσει ὁ ἐν Τριάδι Θεός μας καί θά διασώσει μέ τή Χάρη του γιά ἄλλη μιά φορά στήν ἱστορία τό ἔθνος μας.

Ἄς δηλώσουμε ὅλοι μας ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι τή βαθιά μας μετάνοια γιά τά λάθη καί τίς ἁμαρτίες μας ἐνώπιον τοῦ θυσιασθέντος καί Ἀναστάντος Κυρίου μας.  Ἡ νίκη ἀσφαλῶς καί θά εἶναι τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου καί ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίαση ὅλων μας μαζί Του.

«Κάρτα του Πολίτη»: Ο θάνατος των κοινωνιών, των λαών και του Ανθρώπου

Η ομιλία του Θύμιου Παπανικολάου στη συγκέντρωση εναντίον της "Κάρτας του Πολίτη"

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο σκοτεινές και εφιαλτικές καμπές της ανθρώπινης ιστορίας.
Πιθανότατα να ζούμε ένα κοινωνικό δράμα χωρίς ιστορικό προηγούμενο.
Σήμερα μόνο όσοι δεν έχουν μάτια για να δουν, αυτιά για να ακούσουν και ΨΥΧΗ για να αισθανθούν, δεν μπορεί να αντιληφθούν ότι η Νέα Πλανητική Τάξη προωθεί με βαρβαρότητα ασυνήθιστη τον αφανισμό των εθνών και των λαών, των ιδεών και των πολιτισμών, ακόμα, και την ίδια την ανθρώπινη «ύπαρξη», αλλά και την έννοια, «άνθρωπος».


Αυτόν τον εθνικό μας αφανισμό τον βαπτίζουν, οι υπηρέτες του διεθνούς κατεστημένου, χωρίς ίχνος ντροπής και συστολής, «Νέο Πατριωτισμό»!!


Αυτοί οι μοχθηροί μακιγιαρισμένοι Ιάγοι, τον εθνικό μας αφανισμό τον βαπτίζουν «νέο πατριωτισμό»!!!


Συστατικό στοιχείο αυτού του νεοταξικού «πατριωτισμού» είναι οι δόλιες και βάρβαρες επιθέσεις εναντίον της Ιστορίας μας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία αποτελεί το συνεκτικό ιστό της εθνικής μας συνείδησης και υπόστασης.


Εδώ και δεκαετίες έχει αρχίσει μια σταθερή, συστηματική και επιδοτούμενη «εργασία» κατά της εθνικής μας συγκρότησης, συνακόλουθα κατά της ιστορίας, των αγωνιστικών μας παραδόσεων και των εθνικών συμβόλων.


Η «εκσυγχρονιστική» λαίλαπα του σημιτισμού θεμελίωσε, συστηματοποίησε και εντατικοποίησε τις επιθέσεις για την αποδόμηση όλων των «σπονδύλων» του συνεκτικού ιστού του ελληνικού έθνους και της αγωνιστικής μας μνήμης.


Οι πρώτες επιθέσεις στόχευαν την Ορθοδοξία (ταυτότητες), τις εθνικές εορτές (παρελάσεις) και τα εθνικά σύμβολα (σημαία, σταυρός κ.λπ).


Στη χώρα μας οι επιθέσεις αυτές έχουν εκδηλωθεί πολυεδρικά και πολυκέφαλα. Δειγματοληπτικά αναφέρω: Το έκτρωμα του βιβλίου της ιστορίας της κυρίας Ρεπούση, οι θεωρητικές, δήθεν «ιστορικές» τεκμηριώσεις, της επιδοτούμενης ομάδας Λιάκου, η τετράτομη ιστορία των Βαλκανίων, η χρηματοδοτούμενη από τον Σόρος, οι δόλιες «πρακτικές» του υπουργείoυ της Διαμαντοπούλου (Θάλεια Δραγώνα, σχολικά συγγράμματα, κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και της ιστορίας και πολλά άλλα.


Τώρα σε όλα τα παραπάνω προστέθηκε και η δόλια, αλλά και χυδαία πρακτική των ΜΜΕ και του τηλεθεάματος. Μια «πρακτική» που αποστειρώνει κάθε ιστορικό χυμό και επαναδιατυπώνει την Ιστορία σύμφωνα με τις απαιτήσεις των μαφιών του χρήματος, χρησιμοποιώντας όλα τα σύνεργα του πλαστογράφου ταχυδακτυλουργού…


Οι «οικότροφοι» παραχαράκτες του Σκάι, με τα τηλεοπτικά τους «ιστορικά» εγχειρίδια» τώρα συκοφαντούν και την Ορθόδοξη Εκκλησία. …


ΤΟΝΟΙ ΛΑΣΠΗΣ ΡΙΧΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΚΑΙ».


Αυτός είναι ο «νέος τους πατριωτισμός: Δηλαδή ο εφιάλτης του νεοταξικού ολοκληρωτισμού…


Ο εφιάλτης αυτός του νεοταξικού ολοκληρωτισμού συμπυκνώνεται, αποτυπώνεται και κωδικοποιείται στην «Κάρτα του Πολίτη»


Η «Κάρτα του Πολίτη» δεν είναι απλώς το πιο εφιαλτικό «εργαλείο» ακτινογραφικού και ολοκληρωτικού φακελώματος της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά καθιστά τον άνθρωπο ένα ηλεκτρονικό ψηφίο: Ο εφιάλτης του Όργουελ ωχριά μπροστά σε αυτήν τη μακάβρια μοχθηρία της νεοταξικής κακουργίας….


Η ΕΠΙΒΟΛΗ της «Κάρτας του Πολίτη» σαλπίζει το θάνατο του Ανθρώπου, το θάνατο των ιστορικών κοινωνιών και των λαών, συνακόλουθα το θάνατο των Ιδεών, της Πολιτικής και των Επαναστατικών Κινημάτων.


Το γεγονός ότι κανένα κόμμα δεν μιλάει, σταθερά και αγωνιστικά πάνω σε αυτό το ζήτημα ζωής και θανάτου για τις κοινωνίες, τους λαούς και τον Άνθρωπο, αποκαλύπτει περίτρανα ότι ΟΛΑ τα κόμματα είναι γρανάζια του νεοταξικού εφιάλτη.


Εδώ απαστράπτει και η υποκρισία όλων των ιερατείων του καθεστώτος.


Από τη μια κλείνουν σε όλες τις πτώσεις τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και πρωτοστατούν όλες, οι δήθεν «προοδευτικές» δυνάμεις, για «τα δικαιώματα» των μειοψηφιών και των ποικίλων ΔΙΑΣΤΡΟΦΩΝ (κοινωνικών, πολιτικών, ψυχολογικών),


ΚΑΙ από την άλλη ΣΙΩΠΟΥΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΩΣ πάνω στην «Κάρτα του Πολίτη» που εξανεμίζει και εξαφανίζει ΟΛΑ τα κοινωνικά, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των λαών, ακόμα και το ΔΙΚΑΙΩΜΑ να υπάρχεις ως ΑΝΘΡΩΠΟΣ…


ΧΑΛΑΝΕ τον κόσμο για μια κάμερα στο δρόμο, αλλά ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ τη γλώσσα τους πάνω στον αποτροπιασμό της «Κάρτας του Πολίτη».


Μια κάρτα οργουελικού χαφιεδισμού: Μια ρουφιανιά ασύλληπτης, αποτρόπαιης και θηριώδους καπιταλιστικής κακουργίας.


Έτσι, το σταυρό του μαρτυρίου τον σηκώνουν οι πρωτοπόροι αγωνιστές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι αυτοί που προωθούν αγωνιστικά τον αγώνα εναντίον του οργουελικού εφιάλτη της «Κάρτας».


ΟΙ πρωτοπόροι αγωνιστές, μοναχοί και κληρικοί, κτυπούν ηχηρά τις καμπάνες της αφύπνισης και της κινητοποίησης, κόντρα σε όλα τα πολιτικά, δημοσιογραφικά και πνευματικά ιερατεία του καθεστώτος.


Αγωνίζονται ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ της νεοταξικής ισοπέδωσης και τρομοκρατίας.


ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ της κομματοκρατίας και της καθεστωτικής μοχθηρίας.


ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΟΝΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΣΕΩΝ!!!


Ας κάνουμε πιο συγκεκριμένο αυτό το ζήτημα της «ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ.


ΣΤΙΣ κρίσιμες καμπές της Ιστορίας παρατηρούνται τα περισσότερα φαινόμενα της «ουδετερότητας», της «λιποψυχίας» και της «αδράνειας», ιδιαίτερα στη σφαίρα των πνευματικών ανθρώπων και των διανοουμένων.


Σε τέτοιες καμπές, όπου η ιστορία απαιτεί αγώνες, θυσίες και ρίσκα, εμφανίζονται μέσα στις τάξεις, και των διανοουμένων εκείνων των φιλικά προσκείμενων στους λαϊκούς αγώνες, ΤΑΣΕΙΣ φυγής, λιποταξίας και αποδέσμευσης από τις ευθύνες και από τους κινδύνους της ιστορίας.


ΟΤΑΝ μπαίνουν στην ημερησία διάταξη και επιτακτικά οι «κίνδυνοι της ιστορίας», δηλαδή ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΑ, τότε πολλοί διανοούμενοι συνοδοιπόροι, λιποταχτούν με ποικίλα προσχήματα…


Αυτό συμβαίνει, σήμερα.


Πολλοί πρωτοπόροι αγωνιστές διανοούμενοι και της Εκκλησίας, με υψηλό Ορθόδοξο φρόνημα, δεν έχουν συνειδητοποιήσει τους μεγάλους κινδύνους, σχετικά με την Κάρτα του Πολίτη.


Κινδύνους και για την ίδια την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ…


Ο ΑΓΩΝΑΣ για την «Κάρτα του Πολίτη» θέτει ΑΜΕΣΑ, ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΑ και ΠΡΑΚΤΙΚΑ τη ΡΗΞΗ με τα ποικίλα και πολύχρωμα κατεστημένα.


Μια ρήξη που θέτει σε κίνδυνο τις κοινωνικές, πνευματικές και ψυχολογικές ισορροπίες των ανθρώπων του πνεύματος.


Η ηρεμία όμως μιας τέτοιας «βολεμένης Ισορροπίας» είναι θανάσιμη αυταπάτη


ΟΤΑΝ οι λαοί αλυσοδεθούν ΤΙΠΟΤΑ δεν μένει όρθιο: Ούτε οι πρόσκαιρες ισορροπίες του πνεύματος και της διανόησης.


Η ΑΔΡΑΝΕΙΑ πάντα οδηγεί στην άβυσσο της καθεστωτικής. Βαρβαρότητας.


Η συστράτευση, λοιπόν, ΟΛΩΝ και των ανθρώπων του πνεύματος, στον αγώνα εναντίον της «Κάρτας του Πολίτη» αποτελεί ΑΜΕΣΟ καθήκον πρώτης προτεραιότητας.


Μια και δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτα από το καθεστωτικό πολιτικό κόσμο και τα ιερατεία του, ο κλήρος έπεσε, για άλλη μια φορά στην Ιστορία, τον αγώνα αυτόν να τον προωθήσουν και να τον οργανώσουν οι αγωνιστικές δυνάμεις της Ορθοδοξίας.


Εάν ξαπλωθεί αυτό το Κίνημα για την Κάρτα του Πολίτη δεν θα περάσει η Κάρτα του Πολίτη.


Και αυτός ο αγώνας εναντίον της Κάρτας θα επιφέρει καταλυτικές αλλαγές στην αγωνιστική, πολιτική ψυχολογία της κοινωνίας και του ελληνικού λαού.


Θα αποτελέσει αυτός ο αγώνας το νικηφόρο σάλπισμα της πνευματικής και πολιτικής αφύπνισης…


Αυτός ο αγώνας πρέπει να ενταθεί, να διευρυνθεί και να οργανωθεί ακόμα περισσότερο.


Το καθεστώς των ανδρεικέλων της Νέας Τάξης στην Ελλάδα βρίσκεται σε δραματικό αδιέξοδο: [b]Σε μια ολοκληρωτική οικονομική, πολιτική και ηθική κατάρρευση. [/b]


Αυτή η κατάρρευση ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ δρομολογεί γιγάντια κύματα αντιδράσεων και ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχτεί, ούτε θα υπογράψει το θάνατό του…


Το μόνο μέσον άμυνας που διαθέτει ο πλανητικός ιμπεριαλισμός είναι να θωρακιστεί με τα ατσάλινα λέπια του φασισμού. Με τα πλανητικά όργανα μιας ανοικτής ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ: Παγκόσμια διακυβέρνηση, πλανητικά και ευρωπαϊκά όργανα ωμής καταστολής και τα ανάλογα τοπικά προτεκτοράτα.


Ένα ουσιαστικό στρατήγημα αυτών των πλανητικών ατσάλινων λεπιών είναι η Κάρτα του Πολίτη. Το ολοκληρωτικό, όπως ήδη αναφέραμε, και το πλέον αποτρόπαιο ιστορικά, φακέλωμα των λαών και του ανθρώπου: Η υπόταξη και ο θάνατος του Ανθρώπου.


Το στρατηγικό όχημα αυτού του εφιάλτη είναι η πλαστή τρομοκρατία: Δηλαδή η τρομοκρατία που κατασκευάζουν, προωθούν και σκηνοθετούν τα πλανητικά κέντρα εξουσίας και οι μυστικές υπηρεσίες τους.


Η χώρα μας αποτελεί και σε αυτόν τον τομέα τον πιο αδύνατο κρίκο, συνακόλουθα τον «πιλοτικό χώρο» εφαρμογής όλων των νεοταξικών μεθόδων υποδούλωσης και υπόταξης των λαών.


Ήδη η παγκόσμια κρίση εκδηλώνεται εδώ με τα πιο ζοφερά παθολογικά της φαινόμενα και οι δυνάστες της ΕΕ και των ΗΠΑ έχουν «χρήσει» την Ελλάδα σε ρόλο Ιφιγένειας. Δηλαδή στο δοκιμαστή των μακάβριων σχεδιασμών που έχουν για όλους τους λαούς της Ευρώπης και της υφηλίου.


Έχουν, ήδη, επιβάλει, μέσω των κυβερνητικών τους ανδρείκελων και των δωσίλογων κομμάτων, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, μια οικονομική και πολιτική δικτατορία, καμουφλαρισμένη με τα «δημοκρατικά» (ακόμα) φύλλα του κοινοβουλευτισμού.


ΟΛΑ τα κόμματα προετοίμασαν τους όρους (υλικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς) για την αναίμακτη επιβολή αυτής της δικτατορία της ΕΕ, των ΗΠΑ, των τραπεζών, και των ποικίλων κερδοσκόπων.


Τα οχήματά τους και τα «εργαλεία» τους ήταν: Η αλλοδαπή εισβολή και κατοχή, τα αντιρατσιστικά ιδεολογήματα και η κατεδάφιση των ιστορικών, κοινωνικών και εθνικών ιστών της χώρας, η ληστρική εκμετάλλευση του λαού, η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, ο παρασιτισμός, η Ιθαγένεια, ο Καλλικράτης και πολλά άλλα.


Μέσα σε αυτήν τη νεοταξική στρατηγική ισοπέδωσης της Ελλάδας εντάσσονται και οι λυσσώδεις επιθέσεις εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας.


Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί τον ισχυρό και ακατάλυτο εθνικό σκελετό της ελληνικής κοινωνίας.


Αποτελεί τον συνεκτικό ιστό της ιστορικής και εθνικής μας υπόστασης


Αλλά και το μοναδικό μετερίζι αγώνα που δεν έχει ισοπεδωθεί από τη Νέα Τάξη, που δεν έχει αλωθεί.


Γι αυτό ουρλιάζουν, σαν ύαινες, ΟΛΕΣ οι καθεστωτικές δυνάμεις εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας και πυροβολούν ασταμάτητα εναντίον κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης.


Γι αυτό βιάζονται να περάσουν την Κάρτα του Πολίτη.


Θέλουν να επενδύσουν τη δικτατορία τους και τις επιθέσεις εναντίον της αγωνιστικής Ορθοδοξίας με τα φασιστικά, ατσάλινα λέπια, με το «γύψο» της Κάρτας του Πολίτη.


Δεν θα τους περάσει.


Θα ηττηθούν.


Η ορθόδοξη Εκκλησία δεν ηττάται γιατί έχει πολύ βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία και στη συνείδηση του ελληνικού λαού.


Χρειάζεται όμως και άκαμπτη αγωνιστική διάθεση και οργάνωση του αγώνα.


Καιρός να μπούνε σε αυτόν τον ωραίο αγώνα και άλλα εκλεκτά τέκνα της Ορθοδοξίας και της ελληνικής κοινωνίας…


Έτσι θα επισπεύσουμε την ήττα της νεοταξικής κακουργίας…


ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ…

Ξεμείναμε από ήρωες

 

Δεν ξέρω γιατί καταθέτω τις παρακάτω σκέψεις. Ίσως γιατί μέρες τώρα με κατατρώει ο λογισμός πώς χάθηκαν οι άνθρωποι του Θεού από ανάμεσα μας ή είμαι τόσο στενόφθαλμος, πού δεν μπορώ να τους διακρίνω. Αλήθεια, πού είναι όλες αυτές οι εντυπωσιακές κινήσεις και αποφάσεις-στάσεις ζωής που προβλημάτιζαν και εδίδασκαν τον καθένα μας; Και δεν αναφέρομαι σε ιάσεις ασθενών και πυρ εξ ουρανών, αλλά σε πράγματα φρικτά και θαυμαστά, πού έλεγες πώς αυτοί οι άνθρωποι που κρατάν μέσα τους αγία φωτιά είναι "από άλλο ανέκδοτο".

Πού είναι όλοι αυτοί οι σαλεμένοι του Θεού, οι ευλογημένοι τρελοί για τον κόσμο, οι θαυμαστοί μονότροποι πού έκαναν όλη την ζωή τους πίστη και αφιέρωμα; Θλίβομαι , Χριστέ μου, γιατι είμαι και εγώ ένας ιερέας ανάξιος και χριστιανός της συνήθειας. Οι χριστιανοί της σήμερον είναι κλεισμένοι στα καβούκια τους και όταν θρησκεύονται, ακόμα και αν είναι ειλικρινείς και όχι λάτρεις του θεαθήναι, έχουν μια μικράδα στις κινήσεις τους και ζουω βίο συμβατικό και συμβιβασμένο. Λείπει το σπάνιο και το καινοφανές. Μας λείπει το παρακάθισμα παρά τους πόδας αγίων και το ξάφνιασμα , η έγερση από τον τάφο της μικρόνοης ζωής μας, από ανθρώπους που μας έδιναν χαστούκια, αλλά και το σιωπηλό, το βλογημένο τους παράδειγμα. Μας λείπει η τρελή πίστη και η παιδική εμπιστοσύνη, ο έρωτας πού κατακαίει και ο διακριτικός ζήλος, η άσβεστη ιερή φωτιά, η ζωή του παραδομένου χειροπόδαρα στον Θεό.

Μας λείπουν οι "καβαλημένοι" από νόσο απίθανη, από τρέλα αγιοτικιά, από πίστη πρωτόφαντη.
Πού είναι ο "τρελός" ο Νώε που "πίστευε σε φωνές" και έστησε ένα τεράστιο κιβώτιο στην μέση του πουθενά, επειδή κάποιος άγνωστος Θεός του το υπαγόρευσε; Πού είναι ο Αβραάμ , πού στα γεράματα του θυσίασε πατρίδα, περιουσία και υπόληψη και ξεσηκώθηκε να φύγει , παίρνοντας μαζί του την γριά του και την οικοσκευή του, για να πορευτεί σε άγνωστη πατρίδα; Και μετά πάλι πίστεψε σε φωνές , πώς γέρων κεκμηκώς θα μπορούσε να γίνει πατέρας εθνών. Αμ μετά πού ξεκίνησε να σφάξει το μονάκριβο του γιο; Πού είναι ο νέος και όμορφος Ιωσήφ πού παρέμεινε αγνός και ακέραιος μπροστά στα καλλίγραμμα αιγυπτιακά πόδια και μετά υπέμεινε την συκοφαντία του σάτυρου αγόγγυστα; Πού είναι ο Μωσής , πού στιγμή δεν έπαψε να πιστεύει πώς μια φλεγόμενη βάτος σε έρημο βουνό δεν ήταν παραίσθηση αλλά θεοφάνεια; Πού είναι ο Δαβίδ πού παρακαλούσε να τιμωρηθεί εκείνος αντί των εναντίον του ανταρτών, γιατί ήταν λέει ο Βοσκός του λαού και έτσι ο μόνος φταίχτης; Πού είναι ο Ωσηέ πού δεν λογάριασε την οβραίικη στενομυαλιά και κατάκριση και παντρεύτηκε πόρνη γυναίκα; Πού είναι ο φτωχούλης του Θεού ο Αμώς, που έβοσκε τα προβατάκια του ήσυχα και καλά και τον καβάλησε θεία τρέλα ώστε να προφητεύει άφοβα μπροστά στα αρχιερατικά τα μούτρα; Πού είναι ο Ηλίας πού έμεινε μονώτατος στον Ισραήλ και βίωσε για χάρη του Θεού την υπέρτατη μοναξιά, την αμέσως λίγο μικρότερη από την μοναξιά της Γεθσημανή;Πού είναι ο Ιεζεκιήλ πού έφαγε κόπρανα(ναι) για να συμβολίσει την αθεΐα και βρωμιά και πρόστυχη ειδωλολατρεία των ιουδαίων;Πού είναι εκείνοι πού μαδούσαν τα γένια τους και δένοταν με αλυσίδες και ο παπάς ο προφήτης Ιερεμίας πού τά'βαλε με τον εθνικισμό ενος ολόκληρου λαού, γιατί έτσι του είπε και αυτουνού μια φωνή;

Πού είναι ακόμα ο Συμεών που ζούσε πάνω σε ένα στύλο μέχρι να σκουληκιάσει; Και ο άλλος Συμεών που για να μην τον τιμήσουν οι ανθρώποι του χωριού, έδεσε ένα ψόφιο σκυλί στο πόδι του και έτσι μπήκε μέσα στο χωριό, υποκρινόμενος τον τρελό. Πού είναι ο Αλέξιος, πού παράτησε την νύφη στην παστάδα του πόθου και μπάρκαρε για να βρει τον μεγάλο και αόρατο Εραστή σε μέρη αφιλόξενα και μακρυνά; Πού είναι ο μακάριος Θεόδωρος πού ζώστηκε έναν βαρύ σταυρό και γυρνούσε να βρει την βασιλεία των ουρανών, πιστεύοντας στις κοροϊδίες-υποδείξεις των λογικών ανθρώπων;Πού είναι ο τρίχρονος ο Κήρυκος να φτύσει τον βλάστημο βασιλιά και ο απλούς Σεραπίων , πού γυρνούσε φορεμένος ένα σεντόνι και πουλήθηκε σκλάβος για την αγάπη του Χριστού;Πού είναι ο Μάξιμος, πού κάθε τρεις και λίγο έκαιγε την καλύβα του και έστηνε άλλη λίγο παρακάτω και ο Παχώμιος πού τον βάραινε ακόμα και ένα πήλινο λαγήνι για το λιγοστό νεράκι του, οι γενναίως καταπτύσαντες την ιδιοκτησία; Και πού είναι ο Βιτάλιος, να μπεί σε ένα μπορντέλο και πληρώνοντας την πόρνη ταπεινά να παρακαλέσει:"Μην αμαρτήσεις απόψε, για την αγάπη του Χριστού";

Μήπως κατελείφθη ο οίκος ημών έρημος; Πιστεύω Κύριε, πιστεύω και ομολογώ!Μα η αδύναμη και θρασύδειλη καρδιά μου έχει βαρύ λογισμό, πώς ξεμείναμε από ήρωες και είμαστε πρόβατα χωρίς κάποιον δικό σου, επίγειο,επίμονο,"τρελό", άγιο ποιμένα και οδηγό...

π.Παντελεημων

Οι άγιοι αναρχικοί - The holy anarchists

Από τον 4^ο αιώνα μ.Χ. στην αιγυπτιακή έρημο άρχισε τη ζωή της η μακροβιότερη αναρχική κοινωνία όλων των εποχών: οι χριστιανοί αναχωρητές. Ήταν άνθρωποι που ζούσαν εκεί, για να βρουν την ησυχία που τους ήταν απαραίτητη για την προσευχή τους. Όπως, όταν θέλεις ν’ ακούσεις έναν δίσκο με πολύ λεπτή μουσική, κλείνεις πόρτες και παράθυρα και απομονώνεσαι στην πιο ήσυχη γωνιά σου (λέει ο π. Σωφρόνιος τουEssex), έτσι κι όταν θέλεις ν’ ακούσεις τη φωνή του Θεού απομονώνεσαι στο πιο ήσυχο μέρος που μπορείς να βρεις. Δεν το κάνεις από μίσος ή αποστροφή προς τον κόσμο ή προς το σώμα σου ή προς τις χαρές της ζωής κ.τ.λ. Αυτό έχει ξεκαθαριστεί πολλές φορές στην ιστορία του χριστιανισμού. Απλώς, το πιο ήσυχο μέρος για ν’ ακούσεις είναι η έρημος.

Η εκπληκτική αυτή κοινωνία της «πανερήμου», όπως την ονόμαζαν, αν και περιελάμβανε μερικά μοναστήρια (που ήταν οργανωμένες και ιεραρχημένες κοινότητες), στο σύνολό της ήταν «αναρχική», γιατί δεν περιείχε καμιά απολύτως εξουσιαστική δομή, εκτός από την άτυπη –αλλά πολύ ουσιαστική– σχέση δασκάλου και μαθητή, δηλαδή «γέροντα» και «υποτακτικού». Με τη σχέση αυτή κάθε καινούργιος κάτοικος της ερήμου εισαγόταν στις πνευματικές επιστήμες, όπως στην ταπείνωση και τη διάκριση (την ικανότητα αξιολόγησης των πνευματικών εμπειριών). Η σχέση ήταν ελεύθερη: έπρεπε να υπακούς απόλυτα στο γέροντά σου (να του εμπιστευτείς τη ζωή σου, για να απελευθερωθείς από την εξάρτηση στις επιθυμίες σου), αλλά μπορούσες να φύγεις από αυτόν, να πας σ’ έναν άλλο ή και να μείνεις χωρίς γέροντα. Κανείς δε σε υποχρέωνε να κάνεις τίποτα.

Σ’ αυτή την κοινωνία, που ήταν γεμάτη αγάπη πολύ περισσότερο από τις δικές μας συμβατικές κοινωνίες, πολλοί έχασαν το δρόμο, αλλά και χιλιάδες αγίασαν. Στο Γεροντικό αναφέρεται ότι ο άγιος Ιάκωβος της Πανεφώ, όταν ρωτήθηκε, από κάποιον αδύναμο μοναχό, ώς πού μπορεί να φτάσει ο κάτοικος της πανερήμου, ύψωσε τα χέρια σε προσευχή και φλόγες πετάχτηκαν από τα δάχτυλά του. «Αν θέλεις, γίνε όλος σαν φωτιά» απάντησε.

Φυσικά η κοινωνία της πανερήμου δεν ήταν αποκομμένη από την παγκόσμια Εκκλησία, ούτε επιθετική απέναντι σε άλλες εκφάνσεις της χριστιανικής ζωής. Και, πολύ περισσότερο, δεν αρνιόταν την ιεροσύνη και τα άγια μυστήρια, που μας παραδόθηκαν από το Θεό για να μας βοηθήσουν στην ένωσή μας μ’ Εκείνον και μεταξύ μας. Γι’ αυτό μοναστήρια και αναχωρητές συνυπήρχαν αρμονικότατα, ενώ κάποιοι αναχωρητές κατέληξαν επίσκοποι και Πατέρες της Εκκλησίας, χωρίς να θεωρήσουν ότι αυτό αντιστρατεύεται στον «δικό τους τρόπο» προσέγγισης του Θεού. Επισκέπτονταν (ή είχαν ανάμεσά τους) ιερείς κανονικά χειροτονημένους από επίσκοπο, λειτουργούσαν και κοινωνούσαν το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού. Όμως η ιεροσύνη στην αρχαία και στην ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι «εξουσιαστικός θεσμός», αλλά χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, και ο ιερέας δεν είναι κάποιος «αντιπρόσωπος του Θεού», αλλά ο φορέας του χαρίσματος (και της ευθύνης) να τελεί τη θεία λειτουργία, την εξομολόγηση και τις άλλες θεμελιώδεις εκκλησιαστικές πράξεις και να φέρνει τα άχραντα μυστήρια στους χριστιανούς. Ο ίδιος, ως άνθρωπος, μπορεί να υποτάσσεται ως μαθητής σε έναν άγιο διδάσκαλο, που να μην είναι ιερέας.

Το ότι κοινωνούσαν ακόμη και οι πιο προοδευμένοι πνευματικά αναχωρητές, φαίνεται από περιπτώσεις όπως της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που, αν και ζούσε στα βάθη της παλαιστινιακής ερήμου και ήταν η ίδια μια μεγάλη διδασκάλισσα της αγιότητας, ο Θεός έστειλε τον άγιο Ζωσιμά, να την κοινωνήσει πριν την κοίμησή της.

Έσβησε η πανέρημος;

Θα έλεγα πως η κοινωνία αυτή διατηρήθηκε μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση της βόρειας Αφρικής, αν και δεν είμαι βέβαιος πως έπαψε ποτέ εντελώς να υπάρχει. Όμως το σπουδαίο είναι πως γρήγορα ξεπήδησαν κι άλλες παρόμοιες «πανέρημοι», στην έρημο της Παλαιστίνης, στη χερσόνησο του Άθωνα, στα δάση της Ρωσίας, αλλά και στα δάση της Γαλλίας, στα νησιά γύρω από τη Βρετανία και σε πολλά άλλα μέρη της Ευρώπης, όταν ολόκληρη η Ευρώπη γνώριζε μόνον ένα χριστιανισμό, τον ορθόδοξο.

Ας σημειωθεί ότι κάθε αναρχική κοινωνία, για να πραγματωθεί, χρειάζεται υψηλή πνευματική καλλιέργεια των μελών της. Η καλλιέργεια αυτή ήταν η επιδίωξη των χριστιανών αναχωρητών, η πνευματική πρόοδος, που πρώτο βήμα είχε την κάθαρση της καρδιάς και τελευταίο –μιας μακράς και δύσκολης πορείας– την ένωση με τον Τριαδικό Θεό διά του Χριστού, τη θέωση, που ταυτίζεται με την αγαπητική ένωση προς όλα τα πλάσματα του κόσμου. Το τελευταίο φανερώνει και ότι η κοινωνία της πανερήμου δεν ήταν «ιδιόρρυθμη» και «θνησιγενής», παρόλο που όλοι οι κάτοικοί της ήταν άγαμοι. Ήταν άγαμοι, αλλά δεν ήταν στείροι –η κατάστασή τους υπερέβαινε το γάμο, γιατί ο γάμος ξεκινά ως ένωση με έναν άνθρωπο, ενώ εκείνοι επιδίωκαν, και πετύχαιναν στο βαθμό που προόδευαν, ένωση με όλους και με όλα. Ο μοναχός είναι «ο πάντων κεχωρισμένος και πάσι συνηρμοσμένος» (χωρισμένος απ’ όλους και ενωμένος με όλους) κατά τον ασκητικό συγγραφέα του 4^ου αι. Ευάγριο Ποντικό. Φυσικά ήταν άνθρωποι και των δύο φύλων.

Μια ακόμη διευκρίνιση: οι αναχωρητές δεν ζούσαν απομονωμένοι, παρά μόνον κάποιοι που έφταναν στο ανώτατο στάδιο πνευματικής προόδου (αγιότητας) και μπορούσαν να είναι τέλεια ενωμένοι με όλους χωρίς να βλέπουν κανέναν (μα και ένας μεγάλος επιστήμονας μπορεί να ζει εντελώς απομονωμένος, γιατί θέλει να ασχολείται απερίσπαστος με την επιστήμη του). Οι μεγάλοι αυτοί δάσκαλοι (που ταυτίζονταν τόσο με τους συνανθρώπους τους, ώστε ένιωθαν τη χαρά και τον πόνο των άλλων ως δικά τους) είχαν υπερβεί και τις φυσικές ανθρώπινες ανάγκες –τον ύπνο, το φαγητό, τη θερμότητα– ή μάλλον είχαν τόσο γεμίσει από τη χάρη του Τριαδικού Θεού, έχοντας παραδώσει ολόκληρο τον εαυτό τους στα χέρια Του, ώστε ζούσαν ήδη τα ύψη του παραδείσου και οι ανάγκες τους αυτές είχαν ξεπεραστεί από μόνες τους. Ο μεγάλος τους ασκητικός αγώνας (οι νηστείες, οι αγρυπνίες, οι χαμαικοιτίες [=το να κοιμούνται στο έδαφος]) συνέβαλλε σ’ αυτή την ένωση με το Θεό, αλλά δεν την προκαλούσε αυτόματα, γιατί «υπάρχει ακραία άσκηση και εκ του πονηρού», για να θυμηθούμε το λόγο της μεγάλης Μητέρας της ερήμου, της αγίας Συγκλητικής. Ο ασκητικός αγώνας στον αρχαίο –και τον ορθόδοξο– χριστιανισμό συμβάλλει στο απόλυτο άνοιγμα της καρδιάς μας προς το Θεό, δεν είναι μια «πνευματική και σωματική εξάσκηση» που ενεργοποιεί «δικές μας δυνάμεις» κάνοντάς μας «συνειδητούς και δυνατούς», όπως στις θρησκείες της κεντρικής και ανατολικής Ασίας.

Ο κανόνας για τους ερημίτες ήταν να ζουν σε συστάδες καλυβιών, σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους, ώστε να υπάρχει η οριακή ανθρώπινη σχέση που επιτρέπει την άσκηση της έμπρακτης αγάπης, παρηγορεί στη μοναξιά της ερήμου και προστατεύει από τους πειρασμούς – και ιδίως το μεγαλύτερο πειρασμό, την ψευδαίσθηση της αγιότητας, που ονομάζεται, στη γλώσσα της ερήμου, «πλάνη». Γι’ αυτό στους βίους τους υπάρχουν τόσοι σοφοί διάλογοι μεταξύ τους, αλλά και τόσες περιπτώσεις ζεστής και βαθιάς συμπεριφοράς. Η έρημος δεν είναι απομόνωση.

Ο κοσμικός αναρχισμός και η έρημος

Οι νεότεροι επαναστατημένοι στοχαστές, που αποκαθήλωσαν το Θεό από την καρδιά τους, χωρίς να Τον έχουν γνωρίσει ποτέ, ανακάλυψαν τον αναρχισμό, αλλά δεν έμαθαν για την ύπαρξη αυτής της αναρχικής κοινωνίας, παρόλο που, όταν εκείνοι έγραφαν ή αγωνίζονταν ποικιλότροπα, τουλάχιστον η ρωσική και η αθωνική πανέρημος υπήρχαν στην ακμή τους. Η τελευταία (το Άγιο Όρος) ακμάζει και σήμερα, μέσα από τις δυσκολίες και τις περιπέτειες της ανθρώπινης ιστορίας φυσικά.

Βέβαια, άγιοι αναδείχθηκαν και συνεχίζουν ν’ αναδεικνύονται και στις πόλεις, αθόρυβα και ταπεινά, όπως αρμόζει στον ταπεινό Θεό μας, που καμία σχέση δεν έχει με το μπαμπούλα του γνωστού σε σας ηθικισμού. Όμως κάθε άγιος ή αγία –ακόμη και σε μια πολυκατοικία ή σε μια πλινθοπαράγκα, όπου μπορεί να μεγαλώνει δέκα παιδιά– έχει λίγη έρημο στην καρδιά του. Τη χρειάζεται, για ν’ αποσύρεται εκεί και ν’ αφουγκράζεται την πιο λεπτή μουσική του κόσμου, την προσευχή.

Μ’ αυτή την ενατένιση της αγιοτόκου πανερήμου, μέσα από επιτόπιες επισκέψεις ή από βιβλία σαν το Γεροντικό, το Μητερικό, το Λειμωνάριο, τη Θηβαΐδα του Βορρά, το Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα (του γέροντα Παΐσιου) κ.π.ά., θαρρώ πως είναι κατάλληλο να ξεκινήσει την πορεία του όποιος θέλει να γνωρίσει αληθινά το χριστιανισμό. Μπορεί συχνά οι εμπειρίες του να γίνουν σκανδαλιστικές, μπορεί κάποτε, άθελά του, να περάσει κι από λάθος δρόμο. Όμως η ευχή των αγίων της ερήμου –της αμμώδους ερήμου της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης, της δασώδους ερήμου του Άθωνα, της δασώδους, βαλτώδους ή παγωμένης ερήμου της Ρωσίας, των δασών της Ρουμανίας ή της Σερβίας, ακόμη και της παγωμένης ερήμου της Αλάσκας, όπου αγίασαν ο άγιος Γερμανός της Αλάσκας, ο άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, ο άγιος Ιάκωβος Νετσέτωφ κ.ά., αλλά και της τσιμεντένιας ερήμου της Ομόνοιας των Αθηνών, όπου αγίασε ο γέροντας Πορφύριος– η ευχή όλων αυτών των δασκάλων ως πολύτιμος σύντροφος και πολικός αστέρας θα τον συνοδεύει. Καλό ταξίδι.

 

As of the 4^th century A.D., the desert lands of Egypt saw the beginning of the longest-living anarchic society of all time: that of the Christian anachorites. These were people who had chosen to live there, in order to find the tranquility that was necessary for their praying. Comparatively speaking: when we want to listen very attentively to some very subtle music, we usually shut doors and windows and isolate ourselves in our quietest corner (according to fr. Sophrony of Essex).The same applies when you want to hear the voice of God – you isolate yourself in the quietest place you can find. You don’t do it out of spite or aversion to the world, or to your body or to the joys of life etc.. This has been made clear innumerable times in the history of Christianity; quite simply, the quietest place on earth that enables one to hear is the desert.

This amazing “ultra-desert” society -as it was called- albeit host to several monasteries (which were organized societies complete with a hierarchy), was basically an “anarchic” society overall, because it did not possess any authoritative structure whatsoever, except for the informal (but most essential) relationship between teacher and pupil, i.e. that of a “Geron” (Elder) and a “subject” (pupil). Every new addition to the denizens of the desert would be initiated through this form of relationship to the spiritual sciences, for example to humility and discernment (the ability to evaluate spiritual experiences). This form of relationship was liberal: you had to be absolutely obedient to your Elder (to trust him with your very life, in order to release yourself from your dependence on your personal desires), but you could also leave him to go to another Elder, or even to live without an Elder. No-one would force you to do anything.

In this society -which was replete with more love than our secular, conventional societies- many lost the path; however, thousands did attain sainthood. The “Gerontikon” (a collection of narrations about the desert Elders) mentions how saint Jacob of Panepho, when asked by a certain wavering monk to what spiritual heights a denizen of the ultra-desert can reach, the saint lifted up his arms in prayer and flames sprang from his fingertips. “If you want to, make your whole become a fire” he replied.

Naturally the ultra-desert society was not cut off from the worldwide Church, nor was it hostile towards the other expressions of Christian living. Even more so, it did not deny priesthood and the holy sacraments, which were given to us by God to help us in our union with Him as well as between us. This is why monasteries and anachorites coexisted harmoniously, while some anachorites even ended up as Bishops and Fathers of the Church, without regarding that this conflicted with “their special way” of approaching God. Anachorites would visit (or have among them) priests canonically ordained by a Bishop; they would officiate and they would partake of the Body and the Precious Blood of Christ. But in the ancient and the Orthodox Church, priesthood was not an “institution of power”; it was seen as a gift of the Holy Spirit, and the priest was not some kind of “representative of God”, but was the bearer of that gift (and of the responsibility) of performing the Divine Liturgy, of confessional and the other fundamental ecclesiastic practices and of bringing the immaculate sacraments to other Christians. As a person, that same priest could well be subject (as a pupil) to a holy teacher, who could quite easily not be a priest.

The fact that even the most “spiritually advanced” anachorites received Holy Communion is evident in cases like saint Maria the Egyptian, who, although withdrawn into the depths of the Palestinian desert for decades and herself a major teacher of holiness, God nevertheless sent her saint Zosimas to give her Holy Communion, prior to her repose.

Is the ultra-desert now extinct?

I would say that this society was preserved intact up until the Muslim conquest of northern Africa, although I cannot say for certain that it has ceased to exist altogether. What is important is that soon afterwards, other, similar “ultra-desert” societies sprang up in the desert of Palestine, on the Athos peninsula, in the forests of Russia, but also in the forests of France, the islands around Britain and in many other parts of Europe, at a time when all of Europe knew of only one Christianity: the Orthodox one.

It should be noted that for every anarchic society to survive successfully, a spiritual cultivation of very high standards is imperative for its members. This was the cultivation that the Christian anachorites strove to attain: the spiritual cultivation, whose first stage consisted of the catharsis (cleansing) of the heart and whose last stage (of a lengthy and arduous course) was their union with the Triadic God through Christ (theosis-deification), which relates to the loving union with all the creations of the world. This last point also reveals that the ultra-desert society was not a “strange” kind, or one that was “mortality-oriented”, even though all its denizens were celibate. They were indeed celibate, but they were not barren: their spiritual state surpassed marriage, because marriage begins as a union with one person, whereas they strove (and succeeded, depending on the degree of their spiritual progress) for a union with everyone and everything. A monk is one who is “apart from everyone and united with everyone” (ο πάντων κεχωρισμένος και πάσι συνηρμοσμένος), according to the 4^th century ascetic author, Evagriosof Pontus. Of course the word “monk” implied people of both sexes.

One more clarification: anachorites did not live entirely isolated from others, except only those who had reached the highest stage of spiritual progress (sanctity) and were able to be perfectly united with everyone without even seeing anyone (even a dedicated scientist can live entirely isolated, because he desires to apply himself without distractions to his science). These great teachers (who identified with their fellow-man to such a degree that they would even feel the other’s joy or pain as though it were their own), had even surpassed certain natural human needs: sleep, food, warmth… Actually, they were so replete with the Grace of the Triadic God (by having surrendered their whole being into His hands) that they were already savoring the heights of Paradise and therefore those needs had been overcome on their own. Their strict ascetic labours (fasting, night-vigils, sleeping on the ground, etc.) had also contributed to this union with God but these labours did not achieve that status automatically, as “there can be extreme ascesis of a suspicious nature” (to recall the words of the great Mother of the desert, saint Syncletike). The ascetic struggle in ancient –and Orthodox– Christianity aspires to the unconditional opening of our heart to God. It is not a “spiritual and physical exercise” that will activate “powers within us”, thus making us “conscientious and strong”, as is the case in the religions of central and eastern Asia.

As a rule, these hermits used to live in clusters of huts, with a short distance between them (enough for a marginal human association that would allow them to exercise that spiritual love in practice); this proximity of their abodes was also a solace in the loneliness of the desert and a guard against temptations – especially the biggest temptation of all: the illusion of having attained holiness, which in the language of the desert is called “delusion”. This is why we find so many wise dialogues between anachorites in their bios, but also so many instances of a warm and profound behaviour. The desert is not an absolute isolation.

Secular anarchy and the desert

Modern-day, rebel thinkers who have removed God from their hearts without ever having discovered Him have instead discovered anarchism; and yet, they never learnt of the existence of this anarchic society, despite the fact that during the time they were struggling or writing about it in their own various ways, at least the Russian and the Athonite ultra-deserts were already flourishing. The latter (the Holy Mountain Athos) continues to prosper to this day, albeit confronting the various difficulties and adventures of human history.

Saints have been produced and continue to be produced, even in bustling cities, unobtrusively and humbly, in the way that befits our humble God (which is nothing like the bogey-man that others acknowledge, known as ‘morality’). Most certainly, every saint – man or woman – regardless whether they live in a condominium or a wooden shack, possibly even raising ten children, also has a piece of desert in his/her heart. They need it, in order to withdraw there and to hearken to the subtlest music in the world: prayer.

By focusing our gaze on the saint-producing ultra-deserts, either by actually visiting them or by perusing books like the “Gerontikon” (Elder Fathers), the “Miterikon” (Elder Mothers), the “Leimonarion” (the Prairie narratives), the “Thebes of the North”, the “Hagiorite Fathers” and the “Hagiorite Narrations” by the Elder Paisios and many other such books, I am convinced that it is the best way, for one who desires to truly become acquainted with Christianity, to begin their journey. It is possible that the experience they will encounter may become scandalous, and it may be that they will even –unwittingly– stray onto a wrong path. Whatever the case, may the blessing of all the saints of the deserts - the sandy desert of Egypt and Palestine, the wooded desert of Athos, the wooded, boggy or frozen desert of Russia, the woods of Rumania or Serbia, even the frozen desert of Alaska where saint Herman of Alaska, saint Innocent Beniaminov, saint Jacob Netchetov and others attained sainthood, but also the cement desert of Omonoia Square in the heart of Athens where the Elder Porphyry attained sainthood – be their valuable companions and their polar star that will guide them along the way. We wish them a good journey…