Τα κοράκια κράζουν πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων και εμείς, ο καθ' ένας χωριστά κοιτάει να σώσει το τομάρι του.

Μπροστά σε τούτη την πρωτόγνωρη ζοφερή κατάσταση, για το Έθνος, δεν υπάρχει πλέον άλλη επιλογή από την λαϊκή συμμαχία εναντίον ενός καθεστώτος εθελογενίτσαρων και πρέπει όχι μόνο να αμυνθούμε αλλά να έρθουμε σε ρήξη. Αυτός ο πολιτικός ζόφος δεν μπορεί να αλλάξει με φληναφήματα και εκτόνωση της οργής μας στους ιστότοπους του διαδικτύου. Ας γίνουμε επιτέλους επικίνδυνοι! Ήρθε η ώρα να δώσουμε τη δική μας μάχη διεκδικώντας το μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον του Έθνους μας. Μπορούν να σκοτώσουν έναν λαό, αλλά η φωνή του Έθνους δεν θα πεθάνει ποτέ. Ο Θεός της Ελλάδος δεν πέθανε!

Η επίθεση των βαρβάρων!!!

«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη…

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας. 

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.

Βρήκαμε τη στάχτη.

Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας,

τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα…»  

Γ.  Σεφέρης

     

 

Δεν είμαι κανένας περισπούδαστος δημοσιολόγος και δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι κατέχω την απόλυτη γνώση και σοφία. Απεναντίας μάλιστα. Έχω όμως την κακιά συνήθεια να σκέπτομαι και ν’ αναζητώ τα αίτια και τη ρίζα του κακού σε κάθε ατομική, κοινωνική και πολιτική εκδήλωση.

Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των ανυπότακτων σε...
κομματικές ιδιοτέλειες πολιτών, αφού ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξα μέλος κάποιου κοπαδιού, που δεν επιδεικνύουμε απάθεια προς τα τεκταινόμενα του πολιτικού και κοινωνικού μας γίγνεσθαι, που δεν έχουμε εθισθεί στη χυδαιότητα και τη διαφθορά. Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των πολιτών που δεν εμφορείται από αεριτζίδικη μεταπρατική και κερδοσκοπική, ως οι διάφοροι Ελλαδέμποροι, ιδεολογία αλλά οραματίζεται μια κοινωνία, έναν κόσμο και μια δημοκρατία ιδανικών εντός καθορισμένων προτύπων και αρχέγονων Ελληνικών πεποιθήσεων. Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των πολιτών που, σεβόμενοι την πραγματική μας κληρονομιά, πασχίζουμε να συμφιλιωθούμε με το μακρινό παρελθόν μας το οποίο στοιχειώνει το παρόν ζητώντας δικαιοσύνη, ούτως ώστε να μπορέσουμε  να αναχαιτίσουμε το Ιστορικό μας τέλος ως Έθνος.

Τον Φεβρουάριο του 2002, η κυρία Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Πρύτανης και Καθηγήτρια τότε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και σημερινή Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη, ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ: «Το σύνολο της υπόστασης της παγκοσμιοποίησης προέρχεται από συνωμοσίες.»

Και δυστυχώς, έπειτα από εννέα χρόνια δικαιώθηκε αφού το ελληνικό Έθνος-κράτος βρίσκεται πλέον υπό επικυριαρχία, όχι μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και από αυτούς που άνοιξαν την κερκόπορτα της χώρας για να βρουν την δίοδο πίσω από τις Θερμοπύλες οι εχθροί.

Η αλογία, η ακρισία, η αγλωσσία, η χυδαιότητα, ο τραμπουκισμός και η διάχυτη μεθοδευμένη ανομία που διογκώνεται στην ελληνική κοινωνία και έχει πάρει διαστάσεις καλπάζοντος καρκίνου που δεν ελέγχεται πλέον, είναι το κυρίαρχο κλίμα συμπεριφοράς, τα αντανακλαστικά τεταρτοκοσμικής υπανάπτυξης που συγκροτούν σήμερα την εικόνα της ελλαδικής καθημερινότητας που εκπηγάζει από το εκτροφείο της Βουλής του Αυγεία όπου ενδιαιτούν και σιτίζονται ψεύτες, απατεώνες, παπατζήδες και γομάρια, κατά τον Βο[υ]λευτή του ΛΑΟΣ κύριο Αστέριο Ροντούλη, που περιφέρουν ξεδιάντροπα το σαρκίο τους ανά την επικράτεια, πλανώμενοι μέσα στα απατηλά ομοιώματα του επίπλαστου μεγαλείου τους, περιλουσμένοι με κάθε λογής προϊόντα της αγοράς, από γιαούρτια μέχρι αυγά και άλλα τινά, εικόνες που βλάπτουν σοβαρά την πνευματική και ψυχική υγεία των Ελλήνων. Αλλά αυτά τα σαρκοβόρα ανθρωποειδή που καταρρακώνουν την αξιοπρέπειά μας δεν είναι άνθρωποι, έχουν απλώς την όψη του ανθρώπου και βρίσκονται σκορπισμένοι στο πουθενά και τριγυρνάνε μασκαρεμένοι προσπαθώντας να γίνουν άνθρωποι αφού δεν υπήρξαν ποτέ.

            Προς το παρόν, βιώνουμε τη διάλυση του κράτους από ανεξέλεγκτες δωσίλογες κομματικές συμμορίες. Η χώρα βυθισμένη στον κυνισμό, στην ανασφάλεια, στην φτώχεια, στην εγκληματικότητα, στην ακρίβεια, στην ανέχεια, στην κοινωνική αποσάθρωση, έχει πάρει πλέον την κατρακύλα και μέρα με τη μέρα η Ελλάδα πεθαίνει. Μένει να υπογραφεί η ληξιαρχική πράξη θανάτου της. Η κατάχρηση εξουσίας γίνεται αντιληπτή από τον κάθε πολίτη ως ηθική παρεκτροπή, ως βάναυση πρόκληση του κοινού αισθήματος και ο Έλληνας πολίτης δεν αισθάνεται πλέον την Ελληνική Πολιτεία κομμάτι από τον εαυτό του αλλά σαν έναν αλλότριο μηχανισμό που τον νέμονται εκείνοι που κερδοσκοπούν σε βάρος του, μία χρεοκοπημένη δηλαδή οικογενειοκρατούμενη πλουτοδημοκρατία των λαμογιών, των τοκογλύφων και των μιζαδόρων που λεηλατούν και ασχημονούν σ’ αυτήν την ιερή γη την οποία κρατούν υπό ιδιότυπη κατοχή και δεν αφήνουν τίποτα να ανθήσει σ’ αυτόν τον έρημο τόπο.

Οι νοήμονες Έλληνες, το κοινωνικό ιδεώδες των οποίων βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αρετής και στην εφαρμογή απόλυτης τιμιότητας σε όλες τις εκφάνσεις και λειτουργίες της δημόσιας ζωής, διαπιστώνουν σήμερα ότι οι πολιτικάντηδες, ως κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας που κυβερνούν από την κοινοβουλευτική μεταπολίτευση της 24^ης Ιουλίου 1974, απαξιωμένοι στην συνείδηση της κοινής γνώμης, αποκομμένοι από τα δυναμικά και προοδευτικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, δεν εκφράζουν παρά μόνον τον εαυτό τους και τα συμφέροντά τους. Οι περισσότεροι είναι κατά κανόνα προϊόντα κομματικών φυτωρίων και μηχανισμών και δεν έχουν προκύψει από την σκληρή πραγματικότητα της εργασίας και της βιοπάλης ούτε μέσα από την κοινωνική προσφορά και επιβιώνουν μόνον λόγω της δύναμης της αδράνειας και διότι δεν έχει ακόμη συγκροτηθεί αξιόπιστη εναλλακτική λύση.  

Οι σημερινές ανήκεστα αχρηστεμένες πολιτικές δυνάμεις, άνθρωποι του σκότους και του μίσους, ζώντας μέσα στη χλιδή, βρίσκονται σε κατάσταση ηθικής και πολιτικής σήψης, ουδόλως ανταποκρίνονται στις προσδοκίες και τις αξίες του ελληνικού λαού, έχουν εξελιχθεί σε πελατειακή ολιγαρχία τριτοκοσμικού τύπου, με κύρια χαρακτηριστικά την οικογενειοκρατία, την αναξιοκρατία, την ημετεροκρατία, την συναλλαγή και την ιδιοτέλεια. Αυτό το σάπιο κατεστημένο  της Ελλάδος, αυτοί οι μακελάρηδες τού μέλλοντος του ελληνισμού, που δρουν ως οργανωμένο έγκλημα, έχουν φέρει την Ελλάδα σε οικτρή οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, κοινωνική και εθνική κατάντια. Είναι  αυτοί και τα φερέφωνα τους που ευθύνονται για τον πλήρη ευτελισμό του κράτους, για την ανικανότητα της αστυνομίας, για την «ποιμνιοποίηση» του λαού μας, για την άνοδο των ουτιδανών, των πρακτόρων, των δωσίλογων, των χρυσοκάνθαρων, των κομματόσκυλων, των αποβρασμάτων της κοινωνίας, των κουκουλοφόρων, των προστατών πάσης διαφθοράς και των εκχυδαϊστών της νεολαίας μας. Είναι: «τα λαμόγια, οι «νονοί» και οι περιθωριακές δυνάμεις που έχουν δυσανάλογη ως προς τη δύναμή τους, παρέμβαση στο δημόσιο λόγο», κατά τον πρώην υπουργό κύριο Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Και αυτό, για τους βαθείς γνώστες, σημαίνει συνωμοσία και ύβρις κατά του ελληνικού γένους.

Τα τριανταεπτά χρόνια της «μεταπολίτευσης», στάθηκαν ικανά να κάνουν πράξη  ό,τι δεν κατάφεραν τα τετρακόσια χρόνια κάτω από τον τούρκικο ζυγό: τον εκ προμελέτης, αφανισμό του Έθνους και την επιστροφή στην Ελλάδα του εφιάλτη της Κατοχής να διεκδικεί τον θρόνο του στο μελαγχολικό βασίλειο του θανάτου που καθημερινά κάνει απολογισμό των αυτοκτονιών που αυξάνονται αλματωδώς στην ελληνική κοινωνία.

            Τούτος ο Αρμαγεδδών, που επέφερε αυτή η καταραμένη «γενιά του Πολυτεχνείου» των  ΔΗΘΕΝ «αγωνιστών», των «δημοκρατικών δυνάμεων» και των ποικιλόχρωμων «σοσια-ληστών», των λαθρέμπορων ψεύτικων ιδεών και των επαγγελματιών κατασκευαστών κάλπικων ελπίδων, θα έχει, κατά τα φαινόμενα, οπωσδήποτε άσχημο τέλος τόσο για τους ίδιους όσο και για τον Λαό ο οποίος βιώνει τα αποτελέσματα ενός οργανωμένου εγκλήματος κατά του Έθνους του. Και οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι εξακολουθούν να υποδύονται επάξια τους ρόλους τους και να νίβουν τα χέρια τους σαν Πιλάτος. Αυτή ακριβώς η θέση τους αποτελεί ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΑΞΗ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!

Σήμερα στην Ελλάδα συντελείται η μεγαλύτερη ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ των αιώνων εν καιρώ «ειρήνης» για να χαθεί το Έθνος των Ελλήνων από προσώπου γης. Σήμερα στην Ελλάδα επιβάλλεται η χειρότερη ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ επί σκοπώ την εξαφάνιση του γένους των Ελλήνων που αποτελεί το καρφί στα μάτια των δυνάμεων του σκότους του διεθνούς Σιωνισμού και της αγέλης των λύκων του πονηρού Έθνους που καραδοκεί στις σκοτεινές ανήλιαγες στοές του να καταφέρει το τελειωτικό ύπουλο χτύπημα στο κορμί της Ελλάδας που σήμερα κείτεται γονατισμένη. Και ακούω, αλλοίμονο, τον σαρδόνιο καγχασμό του Μινώταυρου που ζητά το αίμα και τα δάκρυα του Έθνους μου για να μεθύσει ηδονή.

Μάνα Ελλάδα, πονάει η ψυχή μου να σε βλέπω σωριασμένη κατά γης και τα όρνεα από πάνω σου να πετούνε κράζοντας. 

Μάνα Ελλάδα, θρυμματίζεται η καρδιά μου που βλέπω τα μαχαίρι να είναι έτοιμο να σε σφάξει σαν τραγί και γύρω σου οι μέχρι χθες καλικάντζαροι να σέρνουν στο λυκόφως, εν τυμπάνοις, τον μακάβριο χορό του θανάτου σου αλαλάζοντας σαρκαστικά. 

Μάνα Ελλάδα, ματώνει το είναι μου βλέποντας τους τοκογλύφους να διαμοιράζουν τα ιμάτιά σου στα πρόσωπα των παιδιών σου που σαν τα σφαχτάρια σέρνονται ξανά στην ξενιτιά ξεριζώνοντας την ψυχή σου.

Μάνα Ελλάδα, πώς θα υποφέρω ν’ ακούσω ξανά την οδυνηρή μουσική και τους στίχους του Στέλιου Καζαντζίδη, της Βίκυς Μοσχολιού και του Λάκη Χαλκιά; 

Μάνα Ελλάδα, θολώνει ο νους μου αντικρίζοντας στο πέρασμά μου από τους δρόμους της Αθήνας τα σφραγισμένα καταστήματα των Ελλήνων νοικοκυραίων και δίπλα τους να έχουν ξεφυτρώσει τα σαράφικα που αγοράζουν το βιός του Λαού, ακόμα και τα δόντια του, για μερικά ευρώ. 

Μάνα Ελλάδα, πώς να υπομείνω και τούτο το τραγικό, ότι Ελληνίδες γυναίκες πουλάνε τα ωάριά τους σε κυκλώματα μεγαλογιατρών και μεγαλοδικηγόρων ζητιανεύοντας την επιβίωσής τους;  

Οποίος αλήθεια ευτελισμός και ταπείνωση ενός Έθνους που έχει δώσει στον κόσμο ό,τι καλύτερο έχει σήμερα από πλευράς πολιτισμού, φιλοσοφίας, τέχνης και ανθρώπινου μεγαλείου και σήμερα να έχει καταντήσει το περιγέλασμα των, μέχρι χθες, τρωγλοδυτών φέρνοντάς μας στον νου τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη: «Αλλοίμονο σ’ εκείνους οπού χύσανε το αίμα τους και θυσιάσανε το δικόν τους να ιδούνε την πατρίδα τους να είναι το γέλασμα όλου του κόσμου και να καταφρονιώνται τα’ αθώα αίματα οπού χύθηκαν!».

            Το ενορχηστρωμένο δολοφονικό σχέδιο εκτελείται κατά γράμμα. Εδώ το ανθρώπινο στοιχείο είναι σε δεύτερη πλέον μοίρα και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαοτική. Ο Λαός βάλλεται πανταχόθεν και η κοινωνία οδηγείται στο απόσπασμα. Δέχεται βολές όχι με πιστόλι, αλλά με πολυβόλο... Κατά ριπάς! Υπογράφεται το ένα επικαιροποιημένο σχέδιο μετά το άλλο, χωρίς προηγουμένως να υλοποιήσουν το προηγούμενο.

Ο καταιγισμός των εξουθενωτικών μέτρων των κρατούντων πλιατσικολόγων, έχουν παραλύσει την ζωτικότητα του Λαού που τρομοκρατημένος βυθίζεται στον πυθμένα της ύπαρξης, χάνεται στη δίνη μιας κινούμενης άμμου από συναισθήματα και φόβους και αυτοί που έχουν ταχθεί να φυλάνε τις Θερμοπύλες επιδεικνύουν εγκληματική αδράνεια μετατρεπόμενοι εκούσια ή ακούσια σε άλλους Εφιάλτες στρουθοκαμηλίζοντας, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να περιορίζεται στην αποκλειστική σωτηρία του ατόμου του και όχι της κοινωνίας και του Έθνους του, γεγονός που, τούτες τις ώρες της θλίψης για την κατάντια του ελληνισμού, τούτες τις ώρες της αποσύνθεσης και της καταστροφής κάθε ανώτερου πνευματικού πολιτισμού, μου έρχεται στην σκέψη η κουβέντα ενός γέρου γεωργού κάποιου χωριού της Ηλείας, τότε που κατακάψανε την Ελλάδα οι κάθε λογής ΟΥΤΙΔΑΝΟΙ για να εξυπηρετήσουν τους άνομους σκοπούς τους. Είπε ο γέρων: «Μόλις έφτασε η φωτιά στο χωριό, τρέξαμε όλοι μαζί με τα ξινάρια, τις τσάπες και ό,τι βρήκαμε μπροστά μας και αρχίζαμε να σώζουμε ένα ένα τα σπίτια μας. Άλλοι προτίμησαν να μην μας ακολουθήσουν και προσπάθησαν να σώσουν μόνοι τους τα σπίτια τους. Αυτουνών τα σπίτια ΚΑΗΚΑΝΕ τελείως γιατί δεν ακολούθησαν το χωριό στη προσπάθεια που κάναμε.»

          Αυτή ακριβώς η συλλογιστική του ατομικισμού επικρατεί και τώρα απονεκρώνοντας κάθε κύτταρο αντίστασης. 

Γι’ αυτό και το τυραννικό Πασοκικό καθεστώς αυθαιρετεί κατάφορα κατά των δικαιωμάτων του Λαού γνωρίζοντας ότι δεν θα προσκρούσει στην αντίδραση ενός οργανωμένου κινήματος κι ενός παλλαϊκού αγώνα.

Δεν ενωθήκαμε να σβήσουμε όλοι μαζί τη φωτιά που κατακαίει την Ελλάδα σήμερα με τις κυβερνητικές δωσίλογες ΟΔΑΛΙΣΚΕΣ των εχθρών του ΕΘΝΟΥΣ. Τα κοράκια κράζουν πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων και εμείς, ο καθ' ένας χωριστά κοιτάει να σώσει το τομάρι του. 
Καιρό τώρα φωνάζω και η φωνή μου του χθες έχει γίνει ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ. 
ΟΧΙ ΥΠΟΤΑΓΗ.
ΕΝΩΘΕΙΤΕ. ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΕΧΘΡΟ ΠΟΥ ΚΑΓΧΑΖΕΙ. ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΕΦΙΑΛΤΕΣ. ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕΤΑΒΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΓΧΑΣΜΟ ΤΟΥΣ ΣΕ ΟΙΜΩΓΗ. ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΑΤΑΝΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ. ΕΝΩΘΕΙΤΕ!!!!!!

            Η ευθύνη να ενωθούμε για να αναπτύξουμε τη δύναμη και την επιρροή που προάγει και προστατεύει τα δίκαιά μας ανήκει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σ' εμάς. Αν δεν κάνουμε εμείς αυτό που πρέπει, κανείς άλλος δεν θα το κάνει για εμάς.Και η ευθύνη έναντι του Έθνους μας είναι τεράστια.

Είμαστε σε εμπόλεμη πλέον κατάσταση αντιμέτωποι με ένα σάπιο και βαθιά διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. 
Είμαστε αντιμέτωποι με την μαφία της διαπλοκής η οποία εκτελεί «συμβόλαιο θανάτου» εναντίον της Ελλάδος.
Είμαστε αντιμέτωποι με την πέμπτη φάλαγγα του διεθνούς Σιωνισμού και τα τρωκτικά των υπονόμων.
Είμαστε αντιμέτωποι με μια συμμορία ανεγκέφαλων και εθνομηδενιστικών κυβερνητικών ανδρείκελων με συνειδήσεις ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ που υλοποιούν τις εκβιαστικές τεχνικές της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ και της Νέας Τάξης Πραγμάτων, στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό της καταστροφής στον κόσμο μας εφαρμόζοντας τις απάνθρωπες τεχνικές της βάρβαρης θεωρίας του Ουγγροεβραίου Μίλτον Φρίντμαν, του δημιουργού της γνωστής «Σχολής του Σικάγο» (Chicago School), και των υποστηρικτών του που εκμεταλλεύτηκαν επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά ψυχοπνευματικά σοκ για να επιβάλουν τις ακραίες πολιτικές τους στα απονευρωμένα πληβειακά στρώματα των λαών της Χιλής, της Ουρουγουάης, της Αργεντινής, της Βολιβίας και της Βραζιλίας.

Ο φαύλος κύκλος της συνταγής της πλήρους αποδόμησης των κοινωνιών της Λατινικής Αμερικής, του ξεπουλήματος των πόρων, της φτωχοποίησης, της τρομακτικής καταστολής με τις δυνάμεις των πραιτοριανών του χυδαίου παρακράτους και τις δολοφονίες πολιτών, τύπου Μαρφίν, προκειμένου να σκύψουμε το κεφάλι, εφαρμόζεται με ακρίβεια σήμερα και στο σπίτι μας από τους πολιτικούς απατεώνες που έκλεψαν την ψήφο του ελληνικού Λαού με μπαμπεσιά και επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν την παγκόσμια διακυβέρνηση ξεκινώντας την εφαρμογή της από έναν υπερήφανο Λαό που έχει χάσει σήμερα την αυτοπεποίθησή του και τον  αυτοσεβασμό του και δεν μπορεί να βασιστεί στους «ηγέτες» του και στους «θεσμούς» που έχουν μεταλλαχτεί σε σφουγγοκωλάριους του Φρίντμαν και του Μπέν Γκουριόν ο οποίος, από το 1962 ακόμη, είχε «προβλέψει» την δημιουργία ομοσπονδοποιημένων ενωμένων ηπείρων, των οποίων η Ανωτάτη Αρχή θα εδρεύει στην Ιερουσαλήμ.

Από παντού όμως ακούγεται η ίδια κραυγή: «Επιτέλους, δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας για να κινηθεί;». Εισαγγελέα αναζητεί ο λαός για όλους αυτούς τους διεφθαρμένους που έχουν διατελέσει «ΕΞΟΥΣΙΑ» στην Ελλάδα μετά την «μεταπολίτευση» γιατί αντί να έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γής για τα όσα έχουν πράξει εναντίον του Έθνους, δυστυχώς ακόμη τους έχουμε στον σβέρκο μας, μας εξουσιάζουν, μας ληστεύουν, μας ξευτελίζουν διεθνώς ως ανθρώπους και ως Έθνος και από κοντά μας βγάζουν κοροϊδευτικά την γλώσσα.

           Μπροστά σε τούτη την πρωτόγνωρη ζοφερή κατάσταση, για το Έθνος, δεν υπάρχει πλέον άλλη επιλογή από την λαϊκή συμμαχία εναντίον ενός καθεστώτος εθελογενίτσαρων και πρέπει όχι μόνο να αμυνθούμε αλλά να έρθουμε σε ρήξη. Αυτός ο πολιτικός ζόφος δεν μπορεί να αλλάξει με φληναφήματα και εκτόνωση της οργής μας στους ιστότοπους του διαδικτύου. Ας γίνουμε επιτέλους επικίνδυνοι! Ήρθε η ώρα να δώσουμε τη δική μας μάχη διεκδικώντας το μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον του Έθνους μας. Μπορούν να σκοτώσουν έναν λαό, αλλά η φωνή  του Έθνους δεν θα πεθάνει ποτέ. Ο Θεός της Ελλάδος δεν πέθανε! Δεν υπάρχει λοιπόν άλλος δρόμος παρά αυτός της σύγκρουσης. Ήρθε η ώρα να συγκρουστούμε με τα τοξικά απόβλητα της παράνομης κυβέρνησης της εσωτερικής κατοχής. Ήρθε η ώρα να συγκρουστούμε με την εφιαλτική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα διαφορετική από τα όνειρά μας τα οποία έχουν και αυτά τις απαιτήσεις τους για να μείνουν ζωντανά.

Απέναντι στην στείρα μονομέρεια και τον κατεστημένο λόγο της κάθε λογής ξενόδουλης εξουσίας υπάρχουμε εμείς που, ελπίζοντας στο μέλλον του Έθνους μας, λειτουργούμε ως μοχλός άρθρωσης ενός άλλου λόγου και αποτελούμε την «αλογόμυγα», κατά την σωκρατική εκδοχή, που κανείς δεν θα μπορεί να ακυρώσει στην πράξη!

Τώρα που ο αγώνας είναι αναγκαίο συστατικό για να χαράξουμε στρατηγική ελπίδας και εξόδου από το σκοτάδι μιάς ξενόδουλης κυβέρνησης, τώρα που η χώρα μας χρειάζεται έμψυχες εφεδρείες μάχης, το σύνθημα που πρέπει να πλανάται από άκρου σε άκρη της Ελλάδας είναι ένα: «Αδέλφια Έλληνες, αν θέλετε μια θέση στον ήλιο, κατακτήστε την τώρα. Ή ΕΛΛΑΣ Ή ΤΕΦΡΑ.»

«Φέρτε μας, ρε καριόληδες, σε απόγνωση. Φέρτε μας…»

 «Ουδέν ισχυρότερον της απογνώσεως…»

Χωμένος μέσα στις περισπούδαστες οικονομικές και άλλες αναλύσεις και με τα spreads ολοένα να σκαρφαλώνουν στα ιστορικά υψηλά τους, μπορώ -ευτυχώς ακόμη- να ψηλαφώ την  προφητική μαρτυρία των πεθαμένων γιαγιάδων μου.  «Θε να ‘ρθει καιρός που η Ευρώπη θα καυχηθεί να κάνει την Ελλάδα να διακονευτεί».  Λόγια μιας άπορης τότε εφηβείας, ηχούν σήμερα με μιαν αφοπλιστική επικαιρότητα.  Αυτή είναι η βεβαιωμένη αλήθεια των γιαγιάδων μας. Η πατρίδα σέρνεται σαν  τελειωμένος διακονιάρης στα σαλόνια της εσπερίας, γυρεύοντας όχι να πάρει πίσω τα κλεμμένα μας όνειρα, αλλά να διατηρήσει πάσει θυσία τον καταναλωτικό εφιάλτη της κοινωνικής απανθρωπιάς που οικοδόμησε η μεταπολίτευση.  Ένα καθωσπρέπει σπιτάκι με ιταλικά έπιπλα, δυό σινιέ ταγιεράκια ραμμένα από ανήλικους κάπου στην Ασία, δυό βδομάδες το χρόνο διακοπές από την τερατούπολη, τέσσερα ζαντολάστιχα, τρία σουβλάκια delivery, μία οθόνη υψηλής ευκρίνειας αποβλάκωσης  και ένα Laptop για να μην γίνονται ενοχλητικοί οι πιτσιρικάδες. Άχνα για το κλεμμένο τραπέζι της Κυριακής, ούτε κουβέντα για το τσιμενταρισμένο χώμα, ούτε μιλιά για την καθημερινή απανθρωπιά. Διακονιάρηδες για ένα άσαρκο «αδειανό πουκάμισο».

Λες και τρέμουμε στην ιδέα πως η μείωση της κατανάλωσης θα αποκαλύψει το εντός μας κενό. Σα γυμνοσάλιαγκες που λουφάζουν στον κίνδυνο διάρρηξης του -μέχρι χτες τάχα μου- αδιαπέραστου και ισχυρού κελύφους.  Μια ολόκληρη κοινωνία βουβά περιμένει να δει την τρύπα που θα ανοίξει στο κέλυφος της το πιστόλι του Δ.Ν.Τ., με την κακόμοιρη προσδοκία του ατομικού κουτσοβολέματος. Καμιά υποψία εθελούσιας απαλλαγής από το «αδειανό πουκάμισο», καμιά πρωτοβουλία οικειοθελούς αποτίναξης της σκλαβιάς των αναγκών, καμιά διάθεση άσκησης της ελεύθερης βούλησης αυτοαπαραίτησης από τη χρησιμοθηρία και τα καταναλωτικά παρελκόμενα της. Καμιά φωνή διαμαρτυρίας για το περιφερόμενο ντενεκαδάκι της ελληνικής επαιτείας. Μονάχη αγωνία μη τύχει και διαταραχθεί το κατά κεφαλήν επίπεδο κατανάλωσης.  Ακριβώς όπως για χρόνια ολόκληρα δεν υπήρξε η παραμικρή αγωνία για τη ραγδαία πτώση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας.

Απορώ τέτοιες ώρες γιατί οι γιαγιάδες μας, ιδιαίτερα εκείνες οι μικρασιάτισσες, δεν σηκώνονται από τους τάφους να μας πλακώσουν στις σφαλιάρες.

Ίσως γιατί, για τους λίγους ψυλλιασμένους, φαίνεται πως έρχεται η ώρα της απόγνωσης.  Της απόγνωσης εκείνης που δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο απ’ αυτήν. Γιατί όπως λέει η εκκλησιαστική μας παράδοση «Αύτη ού γιγνώσκει ηττηθήναι υπό τινός. Ότε ο άνθρωπος εν τη διανοία εαυτού κόψει την ελπίδα εκ της ζωής αυτού, ουδέν θαρσαλεώτερον. Και ουκ έστι θλίψις ής τινός η φήμη εξασθενήσαι το φρόνημα αυτού ποιεί. Διότι πάσα θλίψις γινομένη, υποκάτωθεν του θανάτου εστί. Και αυτός έκυψε δέξασθαι καθ’ εαυτού τον θάνατον».

 Και αυτή οφείλει να είναι η μοναδική απάντηση των ολίγων «υποψιασμένων» απέναντι στις διεθνείς ελίτ των τραπεζιτών και στους ντόπιους υποστηριχτές του ελληνικού παρασιτισμού.

«Φέρτε μας, ρε καριόληδες, σε απόγνωση. Φέρτε μας…»

Ένα άμεσα πιθανό σενάριο

Οιωνοσκόπος,
προφήτης, εκλογολόγος και γενικά σεναριογράφος δεν είμαι, όμως η διαπίστωση που
θα διατυπώσω παρακάτω είναι πλέον «ηλίου
φαεινότερη» και ως εκ τούτου δημοσιεύσιμη από την ταπεινότητά μου.

      Οι κοινωνίες που δεν έχουν να χάσουν
κάτι, ανατρέπουν την «κακόδρομη» μοίρα
τους και όπως είχε πει ο Benjamin Disraeli , οι μεγάλες ιστορικές ανατροπές
γίνονται από μικρές συνοχικές ομάδες που αναλαμβάνουν το βάρος.

       Οι σύγχρονες όμως δυτικές
κοινωνίες και ειδικά η νεοελληνική έχει την ψευδαίσθηση πως η όποια  ανατροπή
θα την κάνει να χάσει  κάτι, τα
λεγόμενα κεκτημένα της ( όμως ανά πάσα
στιγμή ανακλήσιμα από τις κυβερνήσεις, όπως η εμπειρία έχει αποδείξει  ) και την κατ’ επίφαση υλική της ευμάρεια ( ουσιαστικά χρωστούμενη στις Τράπεζες μέσω
των δανείων ) !!!

       Αυτά τα δύο είναι αρκετά για
να κάνουν  την νεοελληνική κοινωνία να
έχει ανασταλτικά συναισθήματα και αφενός να έχει χάσει την συνοχική της δύναμη
, αφετέρου  σχεδόν «ραγιάδικα» να περιμένει
κάποιον κάπου κάποτε  να της λύσει
«ως δια μαγείας» τις διαχρονικές
και  συσσωρευόμενες  παθογένειές της, αρνούμενη ακόμα να
παραδεχτεί το «δεν πάει άλλο» και
φυσικά μη αντιδρώντας  δημιουργικά μιας
και φοβάται μήπως χάσει την «βολή της».

        Μικρές ομάδες, «α-κομματικές», αλλά  με πολιτικό λόγο , που ακόμα οργανώνονται και
ονειρεύονται άρχισαν σιγά σιγά  να
εμφανίζονται, όμως μέχρι να δράσουν και ακόμα περισσότερο να υλοποιήσουν τη
δημιουργική αναγεννητική ανατροπή, πείθοντας και έχοντας αρωγό τον λαό  έχουν να διανύσουν  πολύ  δρόμο.

        Ίσως  όμως  και «όχι»,  αν κάποιο «εντροπικό»  έκτακτο και μη
προβλέψιμο γεγονός ενεργοποιήσει
δημιουργικές «φιλότιμες»
δυνάμεις που σήμερα βρίσκονται σε λανθάνουσα «χειμερία νάρκη»  ή « λήθαργο» και επαληθευτούν τόσο οι
νόμοι της φυσικής, όσο και η ιστορικό/κοινωνιολογική  ρήση του Β. Disraeli .

      Εκείνο όμως που ρεαλιστικά
όλοι σήμερα βλέπουν ( δημοσιογράφοι,
πολιτικοί, ακαδημαϊκοί ) δεν είναι τα παραπάνω, αλλά  η « ελπιζόμενη
αυτοθέσμιση/ ζυγοστάθμιση» των λεγομένων κυβερνητικών κομμάτων , ούτως ώστε
με συναίνεση ( ζητούμενη πλέον επισήμως
και από την Ε.Ε και φυσικά την τρόϊκα ) να
περάσουν ( επιβάλουν ) τα
μέτρα «εξυγίανσης»  όπως
μας τα όρισαν οι δανειστές μας, ούτως ώστε κάποτε να τους ξεχρεώσουμε με
άλλα δάνεια που θα πάρουμε από τις «αγορές»
, διαιωνίζοντας ένα φαύλο, μη δημιουργικό, εθελόδουλο και οικονομικά ελεγχόμενο
σύστημα που «υποδουλώνει» κράτη και
λαούς στ’ όνομα ,- ω της παραδοξότητας
- ,  της «προόδου» !!!

      Όμως εάν τα δύο μεγάλα
κυβερνητικά κόμματα δείξουν μεταξύ τους συναίνεση και ανοχή, ουσιαστικά
αυτοαναιρούν  την ατομική τους  δύναμη και υποθηκεύουν το κομματικό τους
μέλλον στα μάτια των  «πελατειακών»  ψηφοφόρων τους, που θα εκλάβουν την κίνηση
αυτή , όχι ως πατριωτική, αλλά ως αδυναμία στα πλαίσια της «ποδοσφαιροποίησης» της πολιτικής ζωής.

       Κάτι όμως πρέπει να κάνουν.
Το πιθανότερο είναι να ρίξουν πάλι το βάρος της ευθύνης στον λαό , πού είναι
πάντοτε «σοφός» όταν τους ψηφίζει,
αλλά ανώριμος να ψηφίσει σε δημοψήφισμα για μεγάλα  εθνικά θέματα !!!

     Επομένως, πιθανολογώ άμεσες
εκλογές με δικαιολογία το ότι η αντιπολίτευση δεν συναινεί, όπως μας ζήτησαν οι
δανειστές μας της Ε.Ε και επομένως η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει το βάρος  των νέων μέτρων μόνη της και ως εκ τούτου
ζητεί την συναίνεση του κυριάρχου λαού, που θ’ αποφασίσει (ουσιαστικά επικυρώσει τα προαποφασισμένα) με την ψήφο του  για το μέλλον.

        Προφανώς δεν θα βγει
αυτοδύναμη κυβέρνηση, οπότε θα πρέπει «αναγκαστικά»
πλέον τα δύο «μεγάλα» κόμματα  να συναινέσουν σ’ ένα «οικουμενικό μοντέλο κυβέρνησης» , διότι έτσι ζήτησε ο κυρίαρχος
λαός  που δεν τους έδωσε αυτοδυναμία .
Εννοείται βέβαια πως  με αυτόν τον τρόπο
, τα δύο κόμματα θα έχουν κερδίσει το άλλοθι
που ήθελαν εξ αρχής, δηλ.  ναι μεν
συναίνεση ( εικάζω  την έχουν προαποφασίσει έτσι κι’ αλλιώς ),
αλλά  για τα «μάτια του κόσμου»   δεν
την  κάνουν μόνα τους προεκλογικά, αφού
το καθένα απ’ αυτά  θέλει να εμφανίζεται
ως  αυτόνομο  δυναμικό κόμμα εξουσίας ( μη υποθηκεύοντας το πολιτικό του μέλλον ως δήθεν
αδύναμο  κόμμα που το σύρει το άλλο )
, αλλά διότι  ο λαός το ζήτησε !!

          Η «οικουμενική κυβέρνηση» προφανώς θ’ αποτελείται εκ «προσωπικοτήτων» , των οποίων θα έχει
πλεχτεί ( δημοσιογραφικά ) προκαταβολικά
το «εγκώμιο ικανοτήτων»  και η οποία ( κυβέρνηση )  θα πάρει το «πολιτικό κόστος», ανέξοδα όμως  για τα δύο μεγάλα κόμματα, αφού αυτά δεν θα
συμμετέχουν με τα «καθαρά» στελέχη
τους , που «οι ελεύθερες» φωνές τους
συχνά θα αντιπολιτεύονται την «σκληρή και
αντιλαϊκή οικουμενική κυβέρνηση » ( η
οποία κάποια στιγμή θ’ αποχωρήσει χωρίς συνέπειες για τα στελέχη της, που έτσι
κι’ αλλιώς δεν θα ενδιαφέρονται για μελλοντική κομματική καριέρα )  οικοδομώντας
έτσι  το πολιτικό τους μέλλον για
να επανακάμψουν δριμύτεροι αυτοί ή οι
πνευματικοί τους κλώνοι  ως άλλοι
«μεταπολιτευτικοί» ( λέγε μεταΔΝΤ )  σωτήρες
διαιωνίζοντας το σύστημα που μας οδήγησε εδώ : «ου της βασιλείας ουκ έσται
τέλος» !!!

       Τι λέω σήμερα πιθανολογώντας τα παραπάνω
; « Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω
τίποτα, είμαι λεύτερος»

Τι λέω στους συνανθρώπους μου;  «Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά,
«μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην
κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία ; Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και
δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά -.
Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!»

από το
βιβλίο "Αδερφοφάδες"

     Τι
διαπιστώνω για τους εκάστοτε κυβερνώντες ; «Μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι».

     Τι λέω στους εκάστοτε κυβερνώντες; « άλλαι
μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει» , άς λάβετε υπ’ όψιν σας  και τους
εντροπικούς νόμους της φύσης !!! 

Δημήτρης Σταθακόπουλο

Ο τζόγος!... η νεολαία!... και η βουβαμάρα της Πνευματικής οικογένειας!

Η είδηση ….
Τζόγο διδάσκουν στη Β' Γυμνασίου
Η κυβέρνηση επιχειρηματολογεί υπέρ της προώθησης των τυχερών παιχνιδιών για να αυξήσει τα ελλειμματικά της έσοδα. Και φτάνει στο ανήκουστο σημείο να ωραιοποιεί το θέμα μέσα από το σχολείο. Σε βιβλίο της Β΄ Γυμνασίου (Νεοελληνική Γλώσσα, σελ. 117, Το παιχνίδι του εύκολου κέρδους) υπάρχει κείμενο, στο οποίο γίνεται μια «γοητευτική παρουσίαση» του τζόγου!

Το γνωρίζει η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου;

Ο σχολιασμός …. 

Διάβασα την είδηση και ομολογουμένως απόρησα με την ερώτηση αν η κ. Διαμαντοπούλου γνωρίζει! Θεωρώ ότι γνωρίζει πολύ καλά μια και η φιλοσοφία και οι πρακτικές της κυβέρνησης εδώ και καιρό έχουν στραφεί προς την κατεύθυνση να περικόψουμε αλλά και να πάρουμε όσα και όπως μπορούμε περισσότερα για να φανούμε αρεστοί και συνεπείς προς τους... δανειστές μας!!! 
Σίγουρα θα σκαρφιστούν πολλά και ένα από αυτά είναι η διαφήμιση του τζόγου ακόμα και στα σχολικά βιβλία. Το λυπηρό για μένα είναι ότι ειδικά στο θέμα αυτό αλλά και σε άλλα σοβαρότερα που ταλανίζουν εδώ και καιρό την Ελληνική κοινωνία δεν ακούσαμε και ούτε είδαμε καμία σοβαρή αντίδραση από την λεγόμενη Πνευματική Κοινότητα της χώρας μας!!!

Πέρα από τον Μίκη Θεοδωράκη και κάποιους λίγους μετρημένους στα δάκτυλα οι υπόλοιποι έχουν λουφάξει και παρακολουθούν ήσυχοι και αμίλητοι τα δρώμενα. Άλλοι στις Πανεπιστημιακές τους έδρες τις οποίες πολλοί εξ αυτών πήραν με το κατάλληλο βισματάκι! … και άλλοι ειδικά της καλλιτεχνικής οικογένειας οι οποίοι παιανίζοντας το εμβατήριο της μουγκαμάρας ξεκοκαλίζουν τις παχυλές επιχορηγήσεις που λαμβάνουν κατά διαστήματα από το υπουργείο Πολιτισμού και όχι μόνο!!! Μέσα σ’ αυτό λοιπόν το νοσηρό κλίμα όπου εδώ και καιρό έπαψαν να υπάρχουν πνευματικά και καλλιτεχνικά πρότυπα προωθείτε και ο τζόγος!

 Προωθείτε σε μια νεολαία η οποία καθηλωμένη μπροστά στο χαζοκούτι κάνει ζάπινγκ βλέποντας και ακούγοντας τα ευφυολογήματα του Ψινάκη, τις αρπάχτες της Τζούλιας, το νέο ειδύλλιο της Μακρυπούλιας και την απύθμενη τρέλα της Αννίτας!!! 

Έτσι τα όνειρα και οι φιλοδοξίες των νέων μας για ένα καλύτερο αύριο αφήνονται στην θεά τύχη, για άκοπο πλουτισμό και περίσσιο ζαμανφουτισμό και όχι στην προσπάθεια και στην πορεία μέσω της γνώσης που οδηγεί στην πνευματική καλλιέργεια, την οξυδέρκεια και στην κριτική σκέψη η οποία πιστέψτε με!… ουδόλως συμφέρει το υπάρχων σύστημα!!!

O θάνατος του κοινωνικού κράτους

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ:

Εάν δεν ελεγχθούν οι αγορές, θα ιδιωτικοποιηθούν τα κράτη, μετατρέποντας τους Πολίτες είτε σε θλιβερά, εξαθλιωμένα υποζύγια των αυτονομημένων κεφαλαίων τους, είτε σε υπηκόους απολυταρχικών καθεστώτων

 Βασίλης Βιλιάρδος

“Χωρίς να θέλω να υποστηρίξω τη Γερμανία, νομίζω ότι δεν αποτελεί τον αληθινό «τρομοκράτη» της Ελλάδας ή της Ευρώπης. Ο λόγος είναι πως, πίσω από την «τευτονική» πολιτική, τις τράπεζες και τη γερμανική οικονομία, κρύβεται ο «μεγάλος αδελφός» - το Καρτέλ. Δεν υπάρχει γερμανική οικονομία, ούτε γερμανικές τράπεζες - όλα, μα όλα, είναι «ξένων συμφερόντων». Ελάχιστοι είναι οι φορείς εξουσίας, οι οποίοι διοικούνται από «Γερμανούς». Για παράδειγμα, στο Βερολίνο ακόμη και η τέχνη (θέατρα, μουσική, ορχήστρες κλπ) ευρίσκονται, ανήκουν δηλαδή, σε «ξένα» χέρια. Εμφανίζοντας την Γερμανία σαν «εχθρό» και «τρομοκράτη», κρύβουμε τον πραγματικό μας αντίπαλο – το Καρτέλ. Η μοναδική δυνατότητα να αντισταθούμε απέναντι στην οικονομική εξουσία των πολυεθνικών και του τοκογλυφικού κεφαλαίου, των «αγορών» ευρύτερα, είναι η Πολιτική. Όσο περισσότερο όμως οι πολιτικοί μας «ηγέτες» παραμένουν υπηρέτες, άβουλοι «μισθοφόροι» καλύτερα των «αγορών», τόσο πιο ορατός γίνεται ο ολοκληρωτικός θάνατος του κοινωνικού κράτους και της ατομικής ή συλλογικής ελευθερίας”.

Είναι μάλλον εμφανές, με κριτήριο την παραπάνω αναφορά και όχι μόνο ότι, όλες οι προσπάθειες και οι θυσίες εκατομμυρίων Πολιτών, οι οποίοι αγωνίσθηκαν «σθεναρά» για πολλές δεκαετίες, με στόχο την οικοδόμηση του ελεύθερου, κοινωνικού και δημοκρατικού κράτους της προηγμένης δύσης, κινδυνεύουν σήμερα να χαθούν ολοσχερώς. Η Πολιτική φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την «πρωτοκαθεδρία», οι Πολίτες αδυνατούν να κατανοήσουν τη σοβαρότητα αυτών που διαδραματίζονται, αφού παραμένουν ουσιαστικά απαθείς, ενώ το Καρτέλ ισχυροποιείται διαρκώς - μέσα από τις συχνότερες, πολύ πιο καταστροφικές κάθε φορά οικονομικές κρίσεις που προκαλεί.

Εν τούτοις, έχοντας την άποψη ότι, η εξέλιξη δεν είναι ποτέ γραμμική, ενώ ακόμη και οι πλέον σωστά οργανωμένες συνωμοσίες σπάνια επιτυγχάνουν το στόχο τους, θεωρούμε ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει – με την ελπίδα της «αλλαγής πορείας», έστω την τελευταία στιγμή, να παραμένει αμετακίνητη στη θέση της. Η ανοχή έχει τα όρια της, η αδιαμαρτύρητη υποταγή στους κυρίαρχους του σύμπαντος επίσης, ενώ δεν είναι δυνατόν να έχουν αδρανοποιηθεί εντελώς, να έχουν εξουδετερωθεί καλύτερα όλοι οι υγιείς, ανθρώπινοι «μηχανισμοί» αντίδρασης, αντίστασης και αυτοπροστασίας.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο (μονοπωλιακός) καπιταλισμός λειτουργεί, «παράγει» και τρέφεται καλύτερα, από τη μη ισορροπημένη κατανομή των εισοδημάτων, η οποία προέρχεται από το συνεχές, αχόρταγο «κυνήγι» διαρκώς μεγαλύτερων κερδών από τις επιχειρήσεις, ανεξάρτητα από τη ζημία που προκαλούν στους ανταγωνιστές τους ή/και στους υπόλοιπους «κοινωνικούς εταίρους» – αναπτύσσεται δε κυρίως με τη βοήθεια της δημιουργικής καταστροφής (Schumpeter), όπου το εκάστοτε καινούργιο (ο νέος επιχειρηματίας, οι σύγχρονοι μέθοδοι παραγωγής, διανομής κλπ), καταστρέφει ολοκληρωτικά το παλαιό, παίρνοντας τη θέση του. Εκτός αυτού, προκαλεί σκόπιμα ανεργία, αφού έτσι έχει τη δυνατότητα περιορισμού του κόστους - μέσω της «ανταγωνιστικής συμπίεσης» των αμοιβών των εργαζομένων. Τέλος, ο καπιταλισμός είναι από τη φύση του «επεκτατικός». Είναι «υποχρεωμένος» δηλαδή, αφενός μεν να υποδουλώνει άλλα κράτη στρατιωτικά (συμβατικός πόλεμος) ή οικονομικά (επενδυτική λεηλασία νέων «αγορών»), αφετέρου δε να αυξάνει συνεχώς το μέγεθος κάποιων ιδιωτικών επιχειρήσεων, με απώτερο σκοπό τη «μονοπώληση» των επί μέρους επιχειρηματικών κλάδων - με τη βοήθεια των οικονομικών κρίσεων. Έτσι, «μονοπωλώντας» δηλαδή τις αγορές, εξασφαλίζει τόσο τη μη ισορροπημένη «αναδιανομή» των εισοδημάτων προς όφελος των ιδιοκτητών κεφαλαίων, όσο και τον περιορισμό του κόστους παραγωγής, σε συνδυασμό με την ορθολογική επένδυση των κερδών (της υπεραξίας).

Από την άλλη πλευρά η κοινοβουλευτική δημοκρατία, αν και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί να λειτουργήσει κοινωνικά, προς όφελος δηλαδή της πλειοψηφίας των Πολιτών, δεν έχει τη δυνατότητα να την εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα, εάν λειτουργεί μέσα στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού συστήματος – πόσο μάλλον ενός νεοφιλελεύθερου. Ο κοινωνικός καπιταλισμός λοιπόν, όπως τουλάχιστον λειτουργεί στη «δύση», είναι ένα σύστημα περιορισμένης διάρκειας – αφού δεν μπορεί, δεν «νομιμοποιείται» καλύτερα να επιλύσει ούτε το πρόβλημα της αναδιανομής εισοδημάτων, ούτε τη μάστιγα της ανεργίας (κάτι που επιτυγχάνουν δυστυχώς τα νέο-απολυταρχικά καθεστώτα, όπως η Κίνα σήμερα). Το χρονικό διάστημα δε που μπορεί να υπάρξει, είναι σε άμεση σχέση με το ύψος των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, τα οποία συσσωρεύονται σε μία κοινωνία.

Ειδικότερα, το εκάστοτε «κυβερνών κόμμα» σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία, εγκαθίσταται στην εξουσία, μέσα σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, αφού καταφέρει να εξασφαλίσει μεθοδικά την υποστήριξη όλων των κοινωνικών ομάδων. Η μέθοδος τώρα, με τη βοήθεια της οποίας το κόμμα ανέρχεται και παραμένει στην κυβέρνηση μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (εναλλάσσονται συνήθως δύο αντιπολιτευόμενα κόμματα εξουσίας – κάποιες φορές με τη βοήθεια μικρότερων «δορυφόρων»), είναι η δημιουργία χρεών.

Συνεχίζοντας, το κόμμα εξουσίας, πάντοτε μέσα στα πλαίσια μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, για να μπορεί να εξασφαλίζει την ψήφο των ασθενέστερων εισοδηματικών τάξεων, είναι υποχρεωμένο να περιορίζει τους φόρους, καθώς επίσης να τους προσφέρει κάθε είδους «διευκολύνσεις» - με τη μορφή των κοινωνικών παροχών, της προσφοράς θέσεων εργασίας στο δημόσιο κλπ.

Από την άλλη πλευρά επειδή έχει επίσης ανάγκη τόσο την ψήφο, όσο και την οικονομική ή λοιπή ενίσχυση των «ισχυρότερων εισοδηματικών τάξεων, ειδικά των επιχειρηματιών και αυτών που επηρεάζουν την κοινή γνώμη (ΜΜΕ κλπ), είναι επίσης υποχρεωμένο να περιορίζει τους δικούς τους φόρους - όπως και να τους προσφέρει «διευκολύνσεις», οι οποίες έχουν σχέση με την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους. Ταυτόχρονα, έχοντας την ανάγκη ενός υπερμεγέθους, «κοστοβόρου» κομματικού μηχανισμού, ο οποίος χρηματοδοτείται μόνο «εν μέρει» από τους «εθνικούς» επιχειρηματίες, είναι επίσης «υποχρεωμένο» (αφορά τις μικρότερες χώρες) να «διαφθείρεται» από τα ξένα μονοπώλια, τα οποία του εξασφαλίζουν την υπόλοιπη χρηματοδότηση - κυρίως του κομματικού μηχανισμού, δια μέσου της συνήθους υπερτιμολόγησης των κρατικών προμηθειών.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, όλα τα κόμματα εξουσίας μίας κοινοβουλευτικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό πλαίσιο, είναι εκ φύσεως «υποχρεωμένα» να κάνουν μεγάλες «παραχωρήσεις» στους εκλογείς τους, να λειτουργούν με αδιαφάνεια, να διαπλέκονται και να διαφθείρονται - με αποτέλεσμα να μην μπορούν εκ των πραγμάτων να διαχειρίζονται σωστά τα δημόσια οικονομικά.

Περαιτέρω το κυρίαρχο κόμμα, πάντοτε μέσα στα πλαίσια μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην προσπάθεια του να «ισορροπήσει» παραμένοντας στην εξουσία, χωρίς να επιβαρύνει με φόρους ή με μειωμένες παροχές/διευκολύνσεις καμία από τις δύο κοινωνικές ομάδες, καθώς επίσης να συντηρήσει τον κομματικό μηχανισμό, καταφεύγει στο δανεισμό. Δια μέσου του δανεισμού όμως, γίνεται αυτόματα «υποχείριο» του αδρανούς τοκογλυφικού κεφαλαίου, το οποίο ουσιαστικά «παράγεται», προέρχεται δηλαδή, από τις δύο προηγούμενες ομάδες – τους εργαζομένους (αποταμιεύσεις, συνταξιοδοτικά ταμεία κλπ) και τους επιχειρηματίες (κέρδη που μετατρέπονται σε επενδυτικά κεφάλαια).

Όταν τώρα ο «υποχρεωτικός» αυτός δανεισμός ξεπεράσει τα όρια, όταν υπερχρεωθεί δηλαδή το κράτος, τότε η «κοινοβουλευτική δημοκρατία» φτάνει στο τέλος της. Το τελευταίο κόμμα εξουσίας δεν μπορεί πλέον να αυτοσυντηρηθεί και δεν έχει τη δυνατότητα να «εξυπηρετήσει» καμία από τις δύο βασικές ομάδες της κοινωνίας – πόσο μάλλον τους ξένους «διαφθορείς» του, παράλληλα με την εμπρόθεσμη αποπληρωμή των υποχρεώσεων του κράτους.

Οι επιλογές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην περίπτωση αυτή, για την οποία μπορούμε κάλλιστα να βρούμε αρκετά ιστορικά παραδείγματα, σε πολλές χώρες του πλανήτη (εκτός από το πρόσφατο της Ελλάδας) είναι κυρίως, αυτοτελώς ή «σωρευτικά», οι παρακάτω:

(α) Η υποδούλωση της - η μετατροπή της δηλαδή σε προτεκτοράτο κάποιου άλλου, ισχυρότερου οικονομικά κράτους, το οποίο θα της εξασφαλίζει, έναντι επώδυνων προϋποθέσεων και υψηλών ανταλλαγμάτων βέβαια, την αποπληρωμή των χρεών της, καθώς επίσης τη διατήρηση της «κοινοβουλευτικής εξουσίας», με σκιώδη επιρροή (αυτό που φαίνεται ότι μάλλον θα συμβεί στην Ελλάδα, ειδικά όταν η Γερμανία αναφέρεται στη σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα – γεγονός που αφενός μεν σημαίνει συνθήκες ανάλογες με αυτές των πολυεθνικών, αφετέρου ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν αυξήσεις μισθών, τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα έτη, κατά τη διάρκεια των οποίων μάλλον αποκλείεται να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς).

(β) Η υποταγή της στα διεθνή, επιχειρηματικά μονοπώλια – δηλαδή, στις «αγορές» και στο Καρτέλ, «οργανισμούς» που της εξασφαλίζουν επίσης την αποπληρωμή των χρεών και τη διατήρηση της τυπικής κοινοβουλευτικής εξουσίας, με αντάλλαγμα τη λεηλασία της (όπως συνέβη στη Βραζιλία, αλλά και σε άλλες χώρες). Η συμμετοχή «οργανισμών», «συνδίκων» καλύτερα του τύπου του ΔΝΤ εδώ, είναι καθοριστική.

Στην περίπτωση τώρα που δεν συμβαίνουν τα παραπάνω, λόγω ίσως της αντίθεσης των Πολιτών μίας χώρας, της επαναστατικής τους δηλαδή «άρνησης υποταγής», τότε έχουμε

(α) είτε τη βίαιη, την «πραξικοπηματική» δηλαδή αντικατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από ένα απολυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης, πιθανόν σαν αποτέλεσμα της άρνησης πληρωμής των δημοσίων χρεών – ενδεχομένως εσωτερικό (όπως συνέβη στη Ρωσία, όταν αρνήθηκε την εξόφληση των χρεών της), ή «εξωτερικής επιρροής» (δικτατορικά καθεστώτα της Αφρικής κλπ),

(β) είτε την «επαναστατική» μετεξέλιξη της στην Άμεση Δημοκρατία, σε ένα σύστημα δηλαδή που η εξουσία ελέγχεται από συνειδητούς Πολίτες - με δημοψηφίσματα για όλα τα βασικά ζητήματα ενός κράτους, με κληρωτές επιτροπές ελέγχου του δημοσίου, με Ισολογισμούς των κρατικών εταιρειών, με διαφάνεια, με αυτοσυγκράτηση κλπ.

Η άμεση δημοκρατία όμως μάλλον δεν μπορεί να λειτουργήσει «καπιταλιστικά», αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια μίας «αυθεντικά» ελεύθερης αγοράς όπου, το μέγεθος των επιχειρήσεων διατηρείται περιορισμένο (εταιρείες με ανώτατο αριθμό προσωπικού τα 500 άτομα, με ισχυρή επιτροπή ανταγωνισμού, επίσης «κληρωτή» κλπ). Όσον αφορά το θέμα του χρέους εδώ, αποτελεί πιθανότατα προϋπόθεση η ριζική μείωση του – εάν όχι ο μηδενισμός του, με τη συναίνεση όλων των Πολιτών (άρθρο μας).

Ολοκληρώνοντας, επειδή η σημερινή μας θέση είναι αδύνατον να διατηρηθεί ως έχει, αφού η Ελλάδα έχει αναμφίβολα υπερχρεωθεί «ανεπιστρεπτί» (όλα τα υπόλοιπα που λέγονται είναι «διασπορά ψευδών ελπίδων»), αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα προβλήματα δανεισμού, εν μέσω μίας παγκόσμιας, εξαιρετικά μεγάλης κρίσης του συστήματος (ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, συναλλαγματικοί πόλεμοι, τεράστια προβλήματα τραπεζών, υπερπληθωρισμός κλπ), θεωρούμε ότι θα ακολουθήσει σύντομα ο θάνατος της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας - χωρίς όμως να μπορούμε να προβλέψουμε εάν θα προηγηθούν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και επαναστάσεις, ή τι τελικά θα την διαδεχθεί.

Ανεξάρτητα τώρα από τον παραπάνω, βασικό «συλλογισμό» περί Δημοκρατίας και Καπιταλισμού, ο οποίος επιδέχεται προφανώς πολλές διαφοροποιήσεις και σκέψεις, είναι ίσως σκόπιμο να εξετάσουμε τη θέση που βρίσκεται σήμερα η χώρα μας, μέσα από τη σχέση των εισοδημάτων των Πολιτών της και των χρεών του δημοσίου.

ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Απλουστευμένα, το πραγματικό εισόδημα «προσδιορίζεται» από το ποσοστό του ονομαστικού εισοδήματος, το οποίο διατίθεται είτε για την κάλυψη των καταναλωτικών αναγκών, είτε για «ίδιες» επενδύσεις η/και για αποταμίευση. Εάν λοιπόν το ποσοστό του ονομαστικού εισοδήματος, το οποίο διατίθεται για την κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αναγκών μειώνεται, με την παράλληλη αύξηση αυτού που οδηγείται στην επί πλέον κατανάλωση, στις επενδύσεις και στις αποταμιεύσεις, τότε το πραγματικό εισόδημα καλυτερεύει.

Αντίθετα, η μείωση του πραγματικού εισοδήματος, σαν αποτέλεσμα κυρίως της αύξησης των τιμών ή των φόρων, σημαίνει ότι, ένα μεγαλύτερο ποσοστό του ονομαστικού εισοδήματος διατίθεται για την αγορά βασικών καταναλωτικών αγαθών – οπότε, λιγότερα χρήματα κατευθύνονται στα μη βασικά καταναλωτικά αγαθά, στις αποταμιεύσεις και στις ίδιες επενδύσεις.

Για παράδειγμα, εάν από τα 1.000 € του μισθού μας διαθέτουμε σήμερα τα 200 € για την αγορά των βασικών αγαθών (καλάθι της νοικοκυράς), παραμένουν 800 € για τις υπόλοιπες ανάγκες ή τοποθετήσεις μας. Εάν όμως λίγους μήνες αργότερα υποχρεωθούμε να διαθέσουμε 300 €, με το μισθό μας σταθερό στα 1.000 €, το πραγματικό μας εισόδημα μειώνεται αυτόματα, κατά το ποσόν της αύξησης της δαπάνης (100 € ή 10%). Παραδόξως, οι εργαζόμενοι αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τη μείωση του πραγματικού εισοδήματος τους, η οποία επιτυγχάνεται με τη βοήθεια της αύξησης των τιμών - του πληθωρισμού δηλαδή. Οι «ξένες» επενδύσεις τώρα, αυτές δηλαδή που διενεργούνται από τους εκάστοτε επιχειρηματίες, στηρίζονται κυρίως στις αποταμιεύσεις - οι οποίες, μέσω των τραπεζών, οδηγούνται στις επιχειρήσεις (στην πραγματική οικονομία ή στις χρηματιστηριακές αγορές). Το εισόδημα λοιπόν, η κατανάλωση, οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις συνιστούν ένα αλληλοεξαρτώμενο σύνολο, το οποίο, σε τελική ανάλυση, δημιουργεί συνθήκες ύφεσης (φτώχειας) ή ανάπτυξης (πλούτου) σε μία οικονομία.

Στην περίπτωση βέβαια που η μείωση του πραγματικού εισοδήματος οφείλεται, αφενός μεν στη μείωση του ονομαστικού μισθού (κάτι που ποτέ μέχρι σήμερα δεν έγινε αποδεκτό από τους εργαζομένους), αφετέρου δε στην αύξηση των τιμών, όπως συμβαίνει σήμερα «πιλοτικά» στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μειώνονται «γεωμετρικά» τόσο η κατανάλωση, όσο οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις, η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Εάν δε προσθέσει κανείς εκείνο το επί πλέον μέρος του εισοδήματος που κατευθύνεται στην αποπληρωμή υφισταμένων ιδιωτικών χρεών, «πυροδοτείται» αναμφίβολα μία αλυσιδωτή αντίδραση, με αποτελέσματα που είναι αδύνατον να προβλεφθούν (στασιμοπληθωρισμός, ανεργία, χρεοκοπίες τραπεζών, κοινωνικές αναταραχές κλπ).

Περαιτέρω, όταν ο πληθωρισμός είναι «διπλός», όταν δεν είναι δηλαδή μόνο το επακόλουθο της ανόδου των τιμών των πρώτων υλών (πετρέλαιο κλπ) και των εμπορευμάτων (σιτηρά κλπ), αλλά, επίσης, των άμεσων ή έμμεσων φόρων (στα πλαίσια της πολιτικής του ΔΝΤ), με στόχο την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης του δημοσίου, τα αποτελέσματα παύουν να είναι απλά απρόβλεπτα - αφού τα εισοδήματα «συμπιέζονται» από πολλές, διαφορετικές «πλευρές», οπότε η ολοκληρωτική καταστροφή (η κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου δηλαδή, των περιουσιακών στοιχείων κλπ), είναι προδιαγεγραμμένη. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως η «επαναστατική κατάλυση» της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η οποία θα μπορούσε να αντικατασταθεί είτε από ένα απολυταρχικό καθεστώς (προϊόν κυρίως μίας ενδεχόμενης άρνησης αποπληρωμής των χρεών), είτε από την άμεση δημοκρατία (ενδεχόμενο επακόλουθο ενός μηδενισμού ή μίας διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους, με τον παράλληλο, μακροπρόθεσμο διακανονισμό των υπολοίπων, με εφικτές δόσεις και με χαμηλά επιτόκια).

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Υπάρχουν βέβαια και άλλες εκδοχές, διαφορετικές υποθέσεις δηλαδή, οι οποίες οδηγούν είτε στην υποδούλωση μίας χώρας σε κάποια ισχυρή δύναμη, είτε στην υποταγή της - στο Καρτέλ, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, με τη συνδρομή φυσικά του τοκογλυφικού κεφαλαίου.

Αναλυτικότερα, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι, η μείωση του βιοτικού επιπέδου μίας ανεπτυγμένης, «δυτικής» κοινωνίας έχει αρκετά περιθώρια - συγκρινόμενη με αυτήν μίας αναπτυσσόμενης χώρας. Για παράδειγμα, το ποσοστό του εισοδήματος που καταναλώνεται για είδη βασικής διατροφής σε πολλά μέρη της Ασίας ξεπερνάει το 80%, όταν στη Γερμανία δεν είναι μεγαλύτερο του 10% (στην Ελλάδα μάλλον υπερβαίνει το 20%). Επομένως, υπάρχει αρκετός «χώρος» επιβολής φόρων, με στόχο την εξοικονόμηση πόρων για την εξόφληση των δημοσίων χρεών – αρκεί φυσικά να το αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα οι Πολίτες, χωρίς «περιττές» εξεγέρσεις και αντιδράσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο περιορισμός των δημοσίων χρεών είναι δυνατόν να επιταχυνθεί με τη βοήθεια της πώλησης περιουσιακών στοιχείων. Δηλαδή, ένα υπερχρεωμένο κράτος μπορεί να «εξυπηρετήσει» τους δανειστές του, πουλώντας πάγια στοιχεία του (ακίνητη περιουσία, δημόσιες επιχειρήσεις κλπ), συνήθως σε εξευτελιστικές, «υφεσιακές» τιμές, καθώς επίσης υποχρεώνοντας τους Πολίτες του να μεταφέρουν ένα μέρος των δικών τους περιουσιακών στοιχείων στο ίδιο – με τη «βοήθεια» της αύξησης των φόρων, καθώς επίσης της μείωσης των «κοινωνικών δαπανών», η οποία συνιστά ουσιαστικά μία «καλυμμένη» αύξηση των φόρων.

Για παράδειγμα, όσον αφορά τη δημόσια Υγεία, όταν δυσχεραίνεται η πρόσβαση των Πολιτών στους γιατρούς του ΙΚΑ ή στα νοσοκομεία, πληρώνουν τόσο την ιατρική περίθαλψη, όσο και τα φάρμακα, από τα δικά τους χρήματα – οπότε έμμεσα μεταβιβάζουν «πόρους» στο δημόσιο. Το ίδιο φυσικά ισχύει με την Παιδεία, όπου τα έξοδα των Ελλήνων για φροντιστήρια, τα οποία οφείλουν την ύπαρξη τους στη συνεχή υποβάθμιση των δημοσίων σχολείων, σε συνδυασμό με τις εισαγωγικές εξετάσεις στα Πανεπιστήμια, ξεπερνούν τα 5 δις € ετησίως (περί το 2,5% του ΑΕΠ ή το 10% των μηνιαίων αποδοχών των εργαζομένων).

Κατά την άποψη μας, η μείωση του πραγματικού εισοδήματος των Ελλήνων, μόνο από τους δύο αυτούς τομείς (Παιδεία και Υγεία), είναι της τάξης τουλάχιστον του 20% - σε σχέση με τις ανεπτυγμένες κοινωνίες της Ευρώπης και με τις ανάλογες υπηρεσίες μάλλον χειρότερες.

Συνεχίζοντας, εάν η κυβέρνηση ενός κράτους καταφέρει τελικά να πείσει τους «υπηκόους» της (τοποθετώντας τους σταδιακά προ τετελεσμένων γεγονότων και κατηγορώντας τους «γκεμπελικά» για «κοινωνικό αμοραλισμό» - αυξημένη φοροδιαφυγή, ιδιοτελή εκλογική ψήφο, διαφθορά κλπ) ότι, η υπερχρέωση του δημοσίου οφείλεται αφενός μεν σε αυτούς, αφετέρου στις προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες (οι οποίες όμως παραμένουν ατιμώρητες στο «απυρόβλητο»), έχει σίγουρα εκπληρώσει το πρώτο μέρος της «αποστολής» της.

Πόσο μάλλον (το δεύτερο μέρος της «αποστολής» της) όταν παράλληλα επιτύχει να «επιβάλλει» το άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση της αγοράς και όλα τα υπόλοιπα του νεοφιλελεύθερου δεκαλόγου - «βαφτίζοντας» τα αυθαίρετα διαρθρωτικές αλλαγές και προσφέροντας τα «βορά» στα θηρία του Καρτέλ, επιβραβεύοντας το για την αποκρατικοποίηση της εξουσίας.

Για παράδειγμα, απελευθερώνοντας το «κλειστό» επάγγελμα των δικηγόρων, προσκαλούνται ουσιαστικά τα πανίσχυρα ξένα δικηγορικά γραφεία (πολλά από τα οποία απασχολούν περισσότερους από 1.000 νομικούς, ενώ είναι στην υπηρεσία των πολυεθνικών φοροφυγάδων), με τα οποία δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ούτε το ίδιο το κράτος – όπως ήδη συμβαίνει σε άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Γερμανία. Περαιτέρω, απελευθερώνοντας το επάγγελμα των φαρμακοποιών, δημιουργεί τις προϋποθέσεις έλευσης των πολυεθνικών φαρμακευτικών αλυσίδων - κάτι που ισχύει αντίστοιχα και για τις μεταφορές. Επίσης, απελευθερώνοντας την «κοινωφελή» αγορά ενέργειας (ΔΕΗ κλπ) ή ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ κλπ), δημιουργεί τις επόμενες προϋποθέσεις έλευσης των πολυεθνικών – οι οποίες τελικά εξαγοράζουν τα «υπολείμματα» των κοινωφελών επιχειρήσεων, επιβάλλοντας τους δικούς τους κανόνες (αυξημένες τιμές κλπ). Αρκεί να αναφέρει κανείς εδώ, όσον αφορά τη λειτουργία των πολυεθνικών ότι, οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος από τις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες της Γερμανίας είναι υπερδιπλάσιες, σε σχέση με αυτές που προσφέρει η ΔΕΗ στη χώρα μας – ενώ προωθείται πλέον, από τα ομοσπονδιακά γερμανικά κρατίδια, η «επανακρατικοποίηση» όλων αυτών των εταιρειών, οι οποίες πρόσφατα (1998) ιδιωτικοποιήθηκαν!

Επανερχόμενοι στο θέμα μας, για να καταφέρει η εκάστοτε κυβέρνηση να εκπληρώσει τη διπλή «αποστολή» της, πρέπει να «διογκώνει» δημιουργικά τα πάσης φύσεως ελλείμματα (προϋπολογισμός, ΔΕΚΟ, νοσοκομεία κλπ), να έχει τη «σιωπηρή συμφωνία» της μείζονος αντιπολίτευσης, να τοποθετεί έντεχνα τη μία κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη, να «σβήνει» τυχόν σκάνδαλα, «προβάλλοντας» καινούργια (με τη βοήθεια επιλεγμένων ΜΜΕ), να εκφοβίζει τους διαδηλωτές, ενδεχομένως με τη βοήθεια κάποιων «λυπηρών» θανάτων ή «βομβιστικών» επιθέσεων, να «προβάλλει» τις τρομοκρατικές απειλές, να διατηρεί τους «παραδοσιακούς εχθρούς» της χώρας ετοιμοπόλεμους κλπ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στα παραπάνω «πλαίσια», εξειδικεύοντας στο παράδειγμα της Ελλάδας, λύσεις υπάρχουν, όπως ισχυρίζεται η σκιώδης κυβέρνηση μας - αλλά και πολλές άλλες «διατεταγμένες» κυβερνήσεις στο πρόσφατο παρελθόν (Βραζιλία, Αργεντινή κλπ). Αρκεί βέβαια να «ενοχοποιηθούν και να θυματοποιηθούν» οι Πολίτες, αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες, καθώς επίσης να «εγκλωβισθεί» η κοινωνική συνοχή, να αποδεχθούν οι Έλληνες τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου τους αδιαμαρτύρητα, να περιθωριοποιηθούν, να υποταχθούν στη μοίρα τους ή/και σε κάποια ηγεμονική δύναμη, να συμφιλιωθούν με την εξαθλίωση κλπ.

Άλλωστε, όλα συνηθίζονται από τον άνθρωπο – αρκεί η εξουσία να είναι σταθερή στις ολοκληρωτικές θέσεις της, να ισχυρίζεται τα εντελώς αντίθετα από αυτά που κάνει, μοιράζοντας υποσχέσεις που δεν έχει καμία πρόθεση να τηρήσει, καθώς επίσης να αφήνει αρκετό, «ικανό» καλύτερα χρόνο αφομοίωσης των «μονομερών» αποφάσεων της από τους Πολίτες.

Στην περίπτωση αυτή λοιπόν πραγματικά δεν χρειάζεται ανάπτυξη, δεν υπάρχει λόγος να εκδιωχθεί το ΔΝΤ, η διαπλοκή/διαφθορά μπορούν και πρέπει να συνεχίσουν ατιμώρητες, ενώ είναι δυνατόν να περιορισθούν τα χρέη που συσσωρεύτηκαν στο κράτος, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να χρεοκοπήσει.  Έτσι ικανοποιούνται, «εξυπηρετούνται» καλύτερα τόσο οι αχόρταγες «αγορές» (το κτήνος), όσο και το Καρτέλ - αφού όχι μόνο δεν χρειάζεται να συμβάλλουν στην αποφυγή της χρεοκοπίας (μειώνοντας τα τοκογλυφικά επιτόκια, παύοντας να φοροαποφεύγουν κλπ) αλλά, αντίθετα, αφενός μεν κερδίζουν ακόμη περισσότερα, εκμεταλλευόμενες όλα τους τα όπλα (Spreads, CDS, χρηματοπιστωτικά παράγωγα προϊόντα, εξαγορές κοινωφελών επιχειρήσεων σε χαμηλές τιμές κλπ), αφετέρου συνεχίζουν «απρόσκοπτα» την πορεία τους, επιλέγοντας ήρεμα το επόμενο θύμα που θα «κατασπαράξουν».

Ενδεχομένως δε θα ικανοποιούταν παράλληλα και η Γερμανία (θεωρούμε βέβαια ότι η κυβέρνηση της ελέγχεται πλέον από το Καρτέλ και τις «αγορές») η οποία, από αρκετό χρόνο τώρα, θεώρησε την Ελλάδα σαν την ιδανική υποψήφια χώρα (άρθρο μας), για τον εκφοβιστικό παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η παραδειγματική τιμωρία της Ελλάδας δηλαδή, η οποία βρέθηκε πρώτη στο μάτι του κυκλώνα, θα της εξασφάλιζε την πολυπόθητη ηγετική θέση στην ΕΕ, χωρίς να κοστίσει ιδιαίτερα και χωρίς να αποτύχει, όπως στο απώτερο παρελθόν το 3ο Ράιχ.

Πόσο μάλλον αφού πιθανότατα έχει συμφωνηθεί πια με τις Η.Π.Α. (Wall Street), οι οποίες φαίνεται να προωθούν την «ιδέα» μίας «αποστρατικοποιημένης» Pax Germanica, υπό τη «σκιώδη επιρροή» τους, απέναντι στα τεράστια δημοσιονομικά τους προβλήματα, καθώς επίσης στις ανερχόμενες δυνάμεις της Ασίας και τη Ρωσία – παράλληλα με τη χρήση των υπολοίπων «συμβατικών» οικονομικών όπλων τους (για παράδειγμα, αύξηση των τιμών των βασικών τροφίμων, η οποία προκαλεί «κρίσεις πείνας» στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, με αποτέλεσμα τις εξεγέρσεις των λαών και τον περιορισμό της ανταγωνιστικής ανάπτυξης τους), τα οποία όχι μόνο δεν κοστίζουν αλλά, αντίθετα, αποφέρουν σημαντικότατα κέρδη. Στο ίδιο «πλαίσιο» υπάγεται ενδεχομένως και η προωθούμενη «ενεργειακή απεξάρτηση» της ΕΕ από τη Ρωσία, έτσι όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τη Γερμανία.

Βασίλης Βιλιάρδος

Σπάστε τις τηλεοράσεις

...Μια σπασμένη τηλεόραση...100 απελευθερωμένες συνειδήσεις!

Μπροστά στην αμφισβήτηση της εθνικής πραγματικότητας και της νεοελληνικής ταυτότητας

Η αναζήτηση θεμελιωδών αρχών μιας γενικής θεωρίας για το έθνος και η αναλυτική παρουσίαση των στοιχείων τα οποία συνθέτουν τη νεοελληνική ταυτότητα, δεν είναι ευχερής υπόθεση όταν αναλαμβάνεται στο πεδίο της πνευματικής ελευθερίας. Τα εμπόδια είναι πολλά: ευκολίες και ρητορισμοί ενός διανοητικού ιδεαλισμού, εμμονές και αγκυλώσεις του ιστορικού υλισμού (που αποτελεί την κυρίαρχη ακαδημαϊκή ιδεολογία των καιρών μας), αναπαραγωγή θεωριών από (και για) κοινωνίες με πολύ διαφορετική ιστορική εξέλιξη.

Είναι αναμφισβήτητο ότι τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχεί στις κοινωνικές και ιστορικές επιστήμες ένας αρνητισμός όσον αφορά την εθνική πραγματικότητα. Στο όνομα ενός απόλυτου σχετικισμού (που υπακούει πότε σε μια νεομαρξιστική θεολογία όπου όλα πρέπει να επιβεβαιώνουν τις «ιερές γραφές» και πότε σε μια θεολογία της αγοράς όπου τίποτε δεν πρέπει να θίγει το ιδιωτικό άβατο και να απειλεί την εμποροκρατική παγκοσμιοποίηση) αναζητείται η «διαφυγή» από νοητικές κατηγορίες που θεωρείται ότι έχουν «επιβληθεί» από το έθνος.

Τούτος ο αρνητισμός εντάσσει το έθνος στις «φαντασιακές κοινότητες» και κάνει λόγο για «επινόηση της παράδοσης». Αρνείται δηλαδή ότι το έθνος είναι πριν απ’ όλα συνείδηση, βούληση και εμπειρία ζωής.

Αν και οι ορισμοί σε αυτό το ζήτημα δεν είναι, όπως παρατηρήσαμε, εύκολη υπόθεση, πρέπει να ξεκινήσουμε από την κατανόηση του έθνους ως υπαρκτικού δεσμού. Αυτό που Είναι ο άνθρωπος καθολικά πριν από την εθνική και κοινωνική του διαφοροποίηση δεν μπορεί να προσδιοριστεί μέσα στα όρια του Χρόνου. Ο άνθρωπος δεν νοείται χωρίς την αισθητή του διάσταση, δεν υπάρχει εν κενώ. Γνωρίζουμε το γεγονός της ύπαρξης καθενός μας σε συγκεκριμένο χώρο, χρόνο και μορφή. Γεννιόμαστε μονάχα μία φορά και υπάρχουμε Εδώ και Τώρα. Γεωγραφικοί και φυλετικοί παράγοντες μας σημαδεύουν πριν γεννηθούμε, πολιτιστικοί μας ανατρέφουν, κοινωνικοί μας σφραγίζουν. Το Είναι της υπάρξεώς μας μάς γίνεται προσιτό μόνο ως βίωση του ενθάδε υπάρχειν. Η γη και η ιστορία μας συνεπώς δεν αποτελούν τυχαίες ιδιότητες αλλά υποστασιακά στοιχεία μας.

Αυτή η κοινότητα εμπειρίας που μορφοποιήθηκε ιστορικά στο έθνος, δεν είναι αισθητική ή νοητική κατασκευή, δεν είναι φαντασιακή ή ιδεαλιστική σύλληψη αλλά βαθειά υπαρκτική εμπειρία. Το έθνος ως κοινωνική εμπειρία και πνευματική σχέση δεν εμφανίζεται ούτε αφορά σε ορισμένη ιστορική περίοδο αφού μοναδική είναι η πορεία κάθε κοινωνίας, διαφορετικός ο ρυθμός και η εξέλιξη, τα όρια της προόδου. Οι θεωρίες που αρνούνται την ελευθερία του ανθρώπου και περικλείουν τα πάντα σε μια αυθαίρετη νομοτελειακή εξέλιξη δεν ήταν δυνατόν, ασφαλώς, να ανεχθούν στην περίπτωση του έθνους μια πλουραλιστική αντίληψη. Η ανάλυση της εθνογένεσης των σύγχρονων δυτικών εθνών έγινε το υπόδειγμα στο οποίο πρέπει να υπαχθεί η παγκόσμια Ιστορία. Και αφού στη Δύση «τα έθνη γεννήθηκαν στη νεώτερη εποχή», κανένα έθνος δεν μπορεί να υπήρξε νωρίτερα.

Η λαθροχειρία (που ασμένως έγινε δεκτή από τη μεταπρατική διανόηση που κυριαρχεί σήμερα στα ελλαδικά πανεπιστήμια) είναι διττή. Πρώτο, ταυτίζουν την έννοια του έθνους με το πολιτικό σχήμα του εθνικού κράτους (που όντως είναι νεώτερο φαινόμενο) και δεύτερο υποτάσσουν όλα τα έθνη του κόσμου στη δυτικοκεντρική ιδεολογία αφού στη Δυτική Ευρώπη τα έθνη εμφανίζονται τα νεώτερα χρόνια (μετά τις φυλετικές μεταναστεύσεις και τις πολιτιστικές ζυμώσεις του Μεσαίωνα). Επιπρόσθετα, οι πιο ακραίοι θεωρούν ότι το κράτος είναι αυτό που δημιουργεί το έθνος, κάτι που συνέβη μόνο στον Τρίτο Κόσμο με την αυθαίρετη χάραξη συνόρων από την αποικιοκρατία και την τεχνητή συνένωση φυλών πριν αυτές ελεύθερα εξελιχθούν σε έθνη όπως συνέβη στην Ευρώπη.

Πίσω από τη θεωρία αυτή δεν αποκρύπτεται το δόγμα του ιστορικού υλισμού, όπου όλα ακολουθούν την πορεία των παραγωγικών σταδίων, με τα έθνη να αποτελούν ένα ιδεολογικό σχήμα της νεώτερης αστικής περιόδου, καταδικασμένο να αφανιστεί σε συνθήκες σοσιαλισμού. Η ιστορική διάψευση δεν αποθάρρυνε τους οπαδούς του δόγματος αυτού που αποδεικνύονται γνήσιοι απόγονοι των ρατσιστικών αντιλήψεων του Μαρξ και του Ένγκελς για τα έθνη: είναι γνωστό πώς οι δύο αυτοί Γερμανοί διανοούμενοι μιλούσαν για τα «υπολείμματα και τα ερείπια λαών» και πώς προανήγγελλαν το «ολοκληρωτικό ξερίζωμα» μιας σειράς εξ αυτών διότι τούτο επέβαλλε, υποτίθεται, η πορεία προς την κοινωνική πρόοδο, το περιβόητο όσο και κακόηχο «προτσές». Τα έθνη χωρίζονταν έτσι σε «ιστορικά» και «μη ιστορικά» και τα δεύτερα (που θεωρούνταν εμπόδιο στην εξέλιξη και επιβεβαίωση της θεωρίας), έπρεπε να καταστραφούν. Τώρα, αν στα «μη ιστορικά έθνη» υπάγονταν οι Νοτιοσλάβοι των Βαλκανίων (στους οποίους Μαρξ και Ένγκελς, μη προς κακοφανισμόν μας, εντάσσουν και εμάς τους Έλληνες) αυτό δεν φαίνεται να στενοχωρεί τους ημεδαπούς οπαδούς των θεωριών αυτών. Ούτε ότι τις ρατσιστικές αυτές προφητείες, ένας συμπατριώτης του Μαρξ και του Ένγκελς, ο Άντολφ Χίτλερ, επανέλαβε ως έμπνευση για την εξόρμησή του προς κατάληψη της σλαβικής Ανατολής.

Η σύγχρονη πολεμική κατά του έθνους δεν διστάζει να φθάσει και στην ευθεία αμφισβήτηση των αξιών της εθνικής αυτοδιάθεσης, της θεμελιώδους δημοκρατικής αρχής που η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη εισήγαγε στο σύγχρονο κόσμο: του γεγονότος ότι η κοινωνική μονάδα που δικαιούται και οφείλει να αυτοκυβερνάται είναι το έθνος και αυτή η αυτοκυβέρνηση πηγάζει από το φυσικό δικαίωμα αυτοκαθορισμού του ανθρώπου. Πίσω από μια «αντιεθνικιστική» ρητορεία δύσκολα αποκρύπτεται η νέα ιερά συμμαχία μιας διπλής αντίδρασης: Ο ιμπεριαλισμός που επιθυμεί να πλήξει τη μοναδική ιδεολογία που τον αντιμάχεται πραγματικά και οι ομάδες ταξικών συμφερόντων που θέλουν να επιβάλουν την κυριαρχία τους επί του λαού και του έθνους. Μια απόπειρα ιδεολογικής δικαίωσης του προεπαναστατικού (1789) καθεστώτος και των πολυεθνικών αυτοκρατοριών που καταπίεζαν τους λαούς συντελείται, όχι φυσικά στο όνομα των αρχών εκείνων ή των ηθικών αξιών τους (που μέχρι τώρα κατασυκοφαντούνταν) αλλά για να επιστηριχθεί η δικτατορία του χρήματος και η εμμονή στα δόγματα του ιστορικού υλισμού.

Ασφαλώς τα πεπρωμένα των εθνών είναι σήμερα όσο ποτέ στενά συνδεδεμένα κι υπάρχουν προβλήματα (π. χ. οικολογικά) που απαιτούν παγκόσμιο προγραμματισμό, παγκόσμια γνώση, αποδοχή ενός κοινού μέλλοντος. Όμως γιατί αυτό πρέπει να γίνει με την κατάργηση και όχι με τη συνεργασία των εθνικών κρατών; Η εθνική ταυτότητα, με τη βαθειά ηθική και δημοκρατική της ουσία, αποτρέπει –δεν προκαλεί συγκρούσεις, που δημιουργούνται όταν η φυσική μας κοινωνικότητα καταστρέφεται και ο εθνισμός, το θεμελιώδες υποστασιακό χαρακτηριστικό του ανθρώπου, αποχρωματίζεται. Δεν είναι τα έθνη που προκαλούν τη σύγκρουση και τον πόλεμο αλλά οι μονιστικές αντιλήψεις, οι μεγάλες παγκοσμιοποιητικές ιδεολογίες που αποδεδειγμένα έχουν εξαπολύσει εδώ και αιώνες πολέμους, καταστροφές, γενοκτονίες. Αντίθετα, το εθνικό κράτος είναι το μόνο στην ανθρώπινη Ιστορία που θεσμοθέτησε συνταγματικά τις οικουμενικές αξίες του δικαίου, της ισότητας, της ελευθερίας. Χωρίς εθνικό κράτος, χωρίς πατριωτισμό δεν μπορεί να διασφαλιστεί η δημοκρατία, η ανοχή, η ελευθερία. Και δεν αρκεί προς αντικατάστασή του μια κοσμοπολίτικη κουλτούρα. Εκτός κι αν έχουν κατά νου οι εχθροί του εθνικού κράτους κάποιαν περίεργη παγκόσμια αστυνομία.

Ας το πούμε ξεκάθαρα. Πίσω από την επιδίωξη καταστροφής του εθνικού κράτους κρύβεται ο νέος μεσαίωνας, ένας νέος ολοκληρωτισμός. Χωρίς εθνικό κράτος δεν θα υπάρχει διεθνές σύστημα, δεν θα μπορούν να τεθούν σε ισχύ διεθνείς συμφωνίες και οικουμενικές αρχές. Ο ιμπεριαλισμός, η επιβολή (βίαιη ή με το γάντι), η περιφρόνηση της ιδιαιτερότητας, η άρνηση του δικαιώματος στη διαφορά, αυτά είναι η ρίζα του κακού και των συγκρούσεων. Η πιο συνεπής πολιτική ειρήνης και συνεργασίας είναι η πολιτική που θεμελιώνεται επί της παραδοχής της διαφοράς. Μια πολιτική που θα αποδέχεται ότι ζούμε σε συγκεκριμένο τόπο και κοινωνία και όχι σε μια κοσμοπολίτικη κοιλάδα ευτυχίας.

Είναι σκληρή η αλήθεια για τους κοσμοπολίτες και τους ποικίλους οικουμενιστές. Πίσω από τη γλυκανάλατη αγάπη τους για όλους τους ανθρώπους (γενικώς και αορίστως) αποκρύπτεται η αδιαφορία τους για το διπλανό τους, για τους ανθρώπους της οικογένειας, της πόλης, της πατρίδας τους. Λατρεύουν μονάχα τον εαυτό τους και ας προσποιούνται τους φιλάνθρωπους. Δεν θέλουν να έχουν υποχρεώσεις παρά μόνο δικαιώματα. Κι είναι εύκολο να αγαπάς τον αφηρημένο άνθρωπο και όχι το συμπολίτη σου τον οποίο περιφρονείς ως επαρχιώτη. Ο κοσμοπολιτισμός τους που θέλει ένα κόσμο ανέστιων ξεριζωμένων, ένα κόσμο χωρίς ταυτότητες, επιθυμεί μονάχα ένα κόσμο συμβολαίων, αγορών, νομικών προσώπων. Όμως τα έθνη δεν είναι πακέτα μετοχών, είναι οι πιο εναργείς κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες. Γι’ αυτό και αληθινός κοσμοπολιτισμός χωρίς πατριωτισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Θα οδηγεί πάντα στην αφαίρεση και την υποκρισία, σ’ έναν ηθικισμό πολύ διάφανο για να καλύψει τον κυνισμό και τον αμοραλισμό.

Εν κατακλείδι: Αν δεν αγαπάς την πατρίδα σου, δεν αγαπάς την ανθρωπότητα. Από το μέρος πάει κανείς στο Όλον. Από το Όλον μόνο στο τίποτα πας. Η Ισραηλίτιδα καθηγήτρια Γερτρούδη Χίμμελφαρμπ έχει δώσει μια έξοχη απάντηση σε όλες τις επικίνδυνες κοσμοπολίτικες ψευδαισθήσεις.

«Αυτό που συσκοτίζει ο κοσμοπολιτισμός και επιπλέον αρνείται, είναι τα δεδομένα της ζωής: Οι γονείς, οι πρόγονοι, η οικογένεια, η φυλή, η θρησκεία, η κληρονομιά, η ιστορία, ο πολιτισμός, η παράδοση –και η εθνική ταυτότητα. Αυτά δεν αποτελούν «τυχαία» χαρακτηριστικά του ατόμου. Αποτελούν ουσιώδη χαρακτηριστικά. Δεν ερχόμαστε στον κόσμο ως αυτόνομα άτομα που ελεύθερα αρμενίζουν. Ερχόμαστε σ’ αυτόν ολοκληρωμένοι, με όλα τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που μας καθορίζουν και μας οδηγούν ώστε να γίνουμε πλήρως σχηματισμένα ανθρώπινα όντα, με μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Η ταυτότητα δεν αποτελεί ούτε τυχαίο γεγονός ούτε ζήτημα επιλογής. Είναι δεδομένη και δεν εναπόκειται στη θέλησή μας (…) Προσφέροντας κανείς την πρωταρχική του αφοσίωση στον κοσμοπολιτισμό, είναι σαν να προσπαθεί να υπερβεί όχι μόνο την ιθαγένεια, αλλά και όλες τις πραγματικότητες, τις ιδιαιτερότητες και τις αλήθειες της ζωής οι οποίες συνιστούν τη φυσική ταυτότητα του καθενός. Ο κοσμοπολιτισμός παρουσιάζεται σαν κάτι ωραίο και υψηλό, αλλά είναι μια ψευδαίσθηση. Και όπως όλες οι ψευδαισθήσεις είναι επικίνδυνος».

Αλλά δεν είναι μόνο η ευθεία αμφισβήτηση που απειλεί τη εθνική ταυτότητα. Στον καιρό μας, εξ αιτίας της προφανούς αδυναμίας του κοσμοπολιτισμού να διαβρώσει την ελληνική εθνική συνείδηση, βλέπουμε να εκτυλίσσεται μια μεθοδική προσπάθεια παραχάραξης ή ακόμη και άρνησης της νεοελληνικής ταυτότητας, στο όνομα μιας αρχαιόπληκτης επιστροφής. Η προσπάθεια αυτή αποτελεί άρνηση της εθνικής μας συνέχειας, άγνοια της ουσίας του έθνους που επιβίωσε χάρη στην ικανότητά του να προσλαμβάνει νέα μορφή απαντώντας κάθε φορά στην ιστορική πρόκληση. Η νεοελληνική ταυτότητα είναι προϊόν του διμέτωπου αγώνος των Ελλήνων της υστεροβυζαντινής περιόδου κατά της λατινικής- παπικής Δύσεως και κατά της τουρκικής- ισλαμικής Ανατολής. Η ταυτότητα αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ εξαιτίας της ιστορικής αποτυχίας του Νέου Ελληνισμού να επιτύχει την εθνική του ολοκλήρωση. Το καταθλιπτικό ορόσημο του 1922 διέρρηξε τη συνεκτική ιδέα της νεοελληνικής κοινωνίας και το συνθετικό χαρακτήρα της ταυτότητάς της.

Η στρατιωτική και πολιτική ήττα της Μεγάλης Ιδέας οδήγησε στην καθολική άρνησή της ως νοήματος αποκατεστημένου βίου των Ελλήνων. Μια άρνηση που δεν έδωσε τη θέση της σε ένα νέο κοινό όραμα. Το πνευματικό κενό μοιραία απλώθηκε, η ρήξη με την παράδοση διευρύνθηκε και παιδευτικό όραμα έγινε πλέον η κοινωνία της αφθονίας και της ατομικιστικής καταξίωσης. Το έπος του 1940 λησμονήθηκε μέσα στα εμφύλια πάθη που διαδέχθηκαν την τελευταία εκείνη έξαρση των Ελλήνων. Ό, τι ακολούθησε, ήταν άφευκτη συνέπεια της εθνικής ηττοπάθειας η οποία είχε ρίζες στα πρώτα χρόνια της Παλιγγενεσίας. Πριν στερεώσουμε τις παραδόσεις μας στο νεοελληνικό κράτος, πριν γνωρίσουμε και δοκιμάσουμε τον εαυτό μας στο διεθνές στερέωμα, πριν κατακτήσουμε την εθνική ολοκλήρωση και την ανεξαρτησία, παραδοθήκαμε στην πολιτική ωραιολογία της προόδου –που δεν τη θεωρήσαμε σαν πραγματικό προχώρημα της ζωής αλλά την ταυτίσαμε με κάθε νεοφανή, κατεδαφιστική ή τυχοδιωκτική εκδήλωση. Θεωρήσαμε την επίκληση του εκσυγχρονισμού όχι σαν μια σύγχρονη μορφή εκτέλεσης των εθνικών μας καθηκόντων αλλά σαν λυτρωτική απαλλαγή από κάθε καθήκον. Γίναμε κοσμοπολίτες πριν γίνουμε πολίτες.

«Και ό, τι είναι κατά βάθος δειλία, ψεύδος, κενότης, δουλική μίμησις –έγραφε ο Φώτος Πολίτης– επρόβαλεν εδώ ως κήρυγμα και εύρημα διανοιών φωτισμένων». Ήταν μοιραίο συνεπώς να μείνει χωρίς ανάλογη συνέχεια το λαμπρό ξεκίνημα με το Σολωμό και να ξεπέσει η πνευματική μας ζωή στην άθλια λογοτεχνία της μεταπολιτευτικής ηδονοθηρίας και στο πολύχρωμο τηλεοπτικό τέλμα.

Η αποδόμηση της νεοελληνικής ταυτότητας που επιχειρείται σήμερα, είτε στο όνομα μιας φαντασιακής αρχαιοπληξίας είτε στο όνομα των αναγκών του εκσυγχρονισμού, είτε στο όνομα μιας δήθεν ορθόδοξης καθαρότητας, εστιάζεται, διόλου τυχαία, στη σχέση Έθνους και Εκκλησίας. Αγνοούν ότι η ταυτότητα αυτή προέκυψε μέσα στο καμίνι της δουλείας, του πόνου και της απαντοχής. Δεν ήταν προϊόν διανοητικών ζυμώσεων που αντικαθίσταται μοιραία από μια νέα σύνθεση σύγχρονων ιδεολογικών αξιών αλλά αποτέλεσμα αιματηρών αγώνων. Δεν ήταν αποτέλεσμα παραγωγικών σχέσεων αλλά θεμελίωσης ενός νοήματος ζωής. Και αυτό το νόημα παραμένει πάντα επίκαιρο και σύγχρονο. Αν μια νέα μορφή σχέσεων είναι πρόσταγμα των καιρών, αυτή θα είναι προϊόν δημιουργικής σύνθεσης των εθνικών σκοπών και της σύγχρονης πραγματικότητας και όχι άρνηση της εθνικής μας ουσίας ή της κοινωνικής παρουσίας της Εκκλησίας. Θα είναι αποτέλεσμα της ελληνικής ικανότητας να μένουμε ανοιχτοί στον κόσμο χωρίς να παρασυρόμαστε απ’ αυτόν. Θα είναι αποτέλεσμα οικονομίας και όχι ρήξεως.

Η νεοελληνική ταυτότητα βρίσκεται και πάλι ενώπιον μιας παλαιάς διπλής πρόκλησης. Από τη μια η ξενόφερτη ασυναρτησία και ο δυτικός σπαραγμός. Από την άλλη η περιχαράκωση στο παλιό και ο ανατολίτικος λαϊκισμός. Η εποχή μας, εποχή απιστίας και αποθάρρυνσης, είναι ωστόσο, για τον ίδιο λόγο, η πιο κατάλληλη για αναζήτηση του αληθινού μας προσώπου, για τη συνειδητοποίηση ότι εθνική και ατομική ελευθερία είναι αξεχώριστες. Δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος χωρίς τη βίωση της Ιστορίας μας, χωρίς τη συναίσθηση ότι είμαστε υπεύθυνοι απέναντί της στην καθημερινή μας ζωή και ότι το χρέος μας δεν το επιτελούμε με επετειακές ωραιολογίες. Η κατάσταση των ιστορικών σπουδών σήμερα στην Ελλάδα, με τη συστηματική αμφισβήτηση της εθνικής μας συνέχειας, την επίμονη καλλιέργεια της αλλοτρίωσης, της σχετικοποίησης και της ηττοπάθειας, προκαλεί και θέτει το υπεύθυνο άτομο (το Πρόσωπο) ενώπιον του πιο σοβαρού υπαρκτικού διλήμματος: την ενσωμάτωσή του στην Ευρώπη ως στοιχείου μιας μάζας ξεριζωμένων που θα αναζητά φθηνές ηδονές ή τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου υποδείγματος βίου, οργανικής εξέλιξης μιας μακράς παράδοσης που γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο με θεμέλια την Πίστη και την Ελευθερία

 Κώστας Χατζηαντωνίου