Χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό!..

Κάπου διάβασα πως ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα, κι όμως είναι πολύτιμο. 

 Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται, χωρίς να φτωχαίνει εκείνος που το δίνει! 

Δεν διαρκεί παρά μονάχα μια στιγμή, αλλά η ανάμνησή του είναι πολλές φορές αιώνια! 

Ένα χαμόγελο αναπαύει τον κουρασμένο, δίνει θάρρος στον απογοητευμένο, παρηγορεί τον λυπημένο, αναπτερώνει την αισιοδοξία και δημιουργεί την ευτυχία στο σπίτι! 

Χαμογελάτε, βρε παιδιά!. Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό!..

 Άνθρωπε, χαμογέλα!

 Χαμογέλα και αγάπα όσο μπορείς!..

 Όλα στη ζωή έγιναν πολύ ακριβά και το μόνο που απόμεινε αχρέωτο στον άνθρωπο είναι το χαμόγελό σου!

 Χαμόγελο ανθρώπινο!.. Χαμόγελο χριστιανικό! Χαμόγελο της καρδιάς!.. Του αποστάγματος της καρδιάς και της ψυχής!..

 Το χαμόγελο είναι το μόνο πράγμα που μας ξεχωρίζει από τα άδολα ζώα!.. Τα ζώα δεν χαμογελούν. Απλά σκέπτονται!.. Και ίσως να φιλοσοφούν καλύτερα από μας!..

 Λένε πολλοί πως άνθρωπος που δεν γέλασε μια φορά την ημέρα, είναι σαν να έχασε ένα κομμάτι  απ’ τη ζωή του!..

 Κάποιοι άλλοι το είπαν διαφορετικά: «Η πιο χαμένη απ’ όλες τις μέρες μας είναι εκείνη που δεν καταφέραμε να χαμογελάσουμε σ’ έναν άνθρωπο»!

 Δεν ξέρω!.. Αλλά το χαμόγελο, όπως και να το κάνουμε, είναι χαρά!.. Το οξυγόνο της ζωής!.. Αυτό μας δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουμε!.. Μακριά και πέρα απ’ τις φουρτούνες του κάθε ΔΝΤ, της κάθε Τρόϊκα, της κάθε κυρίας Μέρκελ ή του κάθε κυρίου Σαρκοζί...

 Φιλοσοφημένο; Τι θέλετε να πω; «Να χαμογελάς –λέει- ακόμη κι όταν κλαις! Κάποτε τα δάκρυα θα στερέψουν και θα μείνει μόνο το χαμόγελό σου»!

 Αχ!.. Πόσο δίκιο έχουν οι ερημίτες εκείνοι, οι αναχωρητές του κόσμου, οι στοχαστές και οι φιλόσοφοι, που λένε ότι ένα χαμόγελο είναι η πιο κοντινή απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους!

 Πως το χαμόγελο δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται, δεν παίρνεται εκβιαστικά, γιατί είναι κάτι που έχει αξία όταν δίνεται. Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κάποιον άνθρωπο που δεν σας χαρίσει το χαμόγελο που αξίζετε, φανείτε γενναιόδωροι κι ανώτεροι άνθρωποι και δώστε του εσείς το δικό σας χαμόγελο!.. Ναι!.. Είναι σίγουρο!.. Θα υπάρξει μια εσωτερική ανάσταση!

 Να χαμογελάμε, λοιπόν!.. Να γίνουμε όλοι σαν τα βρέφη, που  δεν μπορούν να μιλήσουν, αλλά κάνουν κάτι που μάς κάνει όλους να συγκινούμαστε; Χαμογελούν!

 Χριστέ μου!.. Τίποτα δεν αφοπλίζει τόσο, όσο ένα χαμόγελο!...

 Κι όπως τραγουδούσε ο Κώστας Χατζής: «Όλη η ζωή είναι υπόθεση χαμόγελο»!..

 Το χαμόγελο, όπως και να το κάνουμε, είναι το περίσσευμα της αγάπης!.. Το ίδιο το φως του προσώπου μας, που δείχνει πως η καρδιά μας είναι μέσα στην ψυχή μας για να εξωτερικεύει τα πηγαία και ανθρώπινα συναισθήματά μας!

 Χαμογελάτε!.. Χαμογελάτε!..

 Μόνο με το χαμόγελο κερδίζουμε τους ανθρώπους και τη ζωή!..

ΑΙΝΕΙΑΣ

Η Τροία έπεσε

οι κραυγές κόπασαν

Οι τελευταίοι αγωνιστές της πόλης

ο ημίθεος Αινείας

γιος του Αγχίση και της Αφροδίτης

με τα παλικάρια του

δέχθηκαν τη μεγαλόψυχη πρόταση των Ελλήνων

αναγνώριση ανδρείας

να αποχωρήσουν επάξια

με ο, τι πολύτιμο μπορούσαν να κρατήσουν

στα χέρια τους

Το απόγευμα ήταν προχωρημένο

ο ουρανός μουντός από καπνούς

και αίμα

στη δυτική πύλη της θάλασσας

οι νικητές επευφημούσαν τους Αινειάδες

που αποχωρούσαν σοβαροί και αμίλητοι

φορτωμένοι με σακιά

χρυσό, κοσμήματα και ασήμι

σαν φάνηκε ο Αινείας όλοι σώπασαν

στους ώμους του έφερε περήφανος

αντί για χρυσάφι

τον γέροντα και ανήμπορο ασπρομάλλη

πατέρα του

ξέσπασαν αμέσως σε ιαχές

και ύμνους στον Απόλλωνα

του δήλωσαν πως άξιζε

και δεύτερο φορτίο

όταν έφθασε ξανά στην πύλη

ο ήλιος που έγερνε πια στη δύση του

χρύσιζε τα λαβωμένα τείχη

και τα μαλλιά του

στεφανώνοντας τον

η αγκαλιά του τώρα

ήταν γεμάτη

αγαλματίδια θεών

Αγέρωχος ο γέροντας Αγχίσης

ακουμπισμένος στην άμμο

την ώρα που πυρακτωνόταν ο ουρανός

παρακολουθούσε τους Έλληνες

να σηκώνουν ψηλά τον Αινεία

με αλαλαγμούς ενθουσιασμού

και στο πρόσωπο του κυλούσαν δάκρυα

συγκίνησης

για την αρετή του γιου του.

ΑΓΚΑΛΙΑ

Τα φώτα σου ν' ανάβεις στη ζωή

προτού να σκοτεινιάσει,

να φέγγεις στο κακό, να τυφλωθεί

κι απλά να προσπεράσει.

Αγάπη στους ανθρώπους να κερνάς,

μια θάλασσα αγάπη,

μαζί τους στη ζωή να κολυμπάς

στ' ορίζοντα τα βάθη...

πηγή: http://churchofagianapa.blogspot.com

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ .......ΜΕ ΠΟΛΥ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΣ

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ?

"Τα χρώματα αποκαλύπτουν την ψυχολογία μας και διεγείρουν τις αισθήσεις μας. Διαλέγουμε χρώμα για το τι ρούχα θα φορέσουμε, για το πως θα βάψουμε τους χώρους του σπιτιού μας, ονειρευόμαστε χρώματα, επιλέγουμε χρώματα ακόμη και στο φαγητό μας.



Όπως θα έχετε παρατηρήσει και εσείς, η επιλογή ενός χρώματος σχετίζεται άμεσα με την ψυχολογική μας διάθεση αλλά και με την φυσική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Τα χρώματα επιδρούν στην ψυχή, διεγείρουν τις αισθήσεις μας και μπορούν να επιδράσουν θετικά ή αρνητικά στην "ψυχική μας διάθεση" αλλά και τα σωματικά προβλήματα.

Μεγάλη σημασία έχει το χρωματικό μας περιβάλλον στο σπίτι και την εργασία. Δηλαδή τα χρώματα που έχουν οι τοίχοι μας, τα ρούχα μας, τα σεντόνια μας, οι λάμπες. Τι συμβολίζει όμως το κάθε χρώμα ξεχωριστά;

Το μπλε ηρεμεί και χαλαρώνει. Εκφράζει εμπιστοσύνη, ηρεμία, γαλήνη, λογική και αφοσίωση.

Το πράσινο δίνει αισιοδοξία, δύναμη και αντοχή. Εκπροσωπεί την αρμονία, την ελπίδα, την χαλάρωση και την ισορροπία

Το πορτοκαλί λειτουργεί ως αντικαταθλιπτικό, βελτιώνει την ψυχική διάθεση.

Το κόκκινο ενεργοποιεί τις πέντε αισθήσεις και δημιουργεί διάθεση για δράση. Είναι σύμβολο δύναμης, επιβίωσης, οργής, πάθους και επικοινωνίας.

Το κίτρινο διεγείρει πνευματικά και βοηθά το μυοσκελετικό σύστημα. Συμβολίζει αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση, αντίληψη και δημιουργικότητα.

Το ροζ βοηθά στην εξισορρόπηση των συναισθημάτων.

Το άσπρο βοηθά στον εξαγνισμό και στην εξισορρόπηση. Συμβολίζει την αγνότητα, την καθαρότητα, την ειλικρίνεια, την καλοσύνη και ηρεμία.

Το καφέ προσφέρει χαλάρωση.

Τέλος το μαύρο απορροφά την περισσευούμενη ενέργεια. Εκφράζει φόβο, κατάθλιψη, ψυχρότητα.

Για να διώξετε το άγχος, αλλά και τη μελαγχολική διάθεση, επιλέξτε για όλο το σπίτι και κυρίως για την κουζίνα φωτεινά και χαρούμενα χρώματα που προσδίδουν στον χώρο ζεστή ατμόσφαιρα.

Βάλτε χρώμα λοιπόν στη ζωή σας για να είστε ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί."

Το χρώμα που προτιμάμε δείχνει το χαρακτήρα σας;

"Είναι το χρώμα μου" λέτε και έχετε δίκιο.
Πράγματι, το χρώμα που προτιμάτε σας ταιριάζει, ταιριάζει στον τύπο σας και εναρμονίζεται απόλυτα όχι μόνον με την εξωτερική σας εμφάνιση, αλλά και με την συνήθη ψυχική σας διάθεση. Αυτό συμβαίνει, γιατί το χρώμα που προτιμάτε, είναι η ίδια η εκδήλωση του χαρακτήρα σας. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν Αμερικάνοι ψυχολόγοι.
Ιδού λοιπόν τι λένε για τα χρώματα και τον άνθρωπο:


* Ροζ: ΄Ενας άγγελος
Το ροζ είναι ένα απαλό κόκκινο. Όποια το προτιμά έχει όλες τις ιδιότητες αυτού που προτιμά το κόκκινο, αλλά σε πολύ μέτριο βαθμό.
Αν εσείς το προτιμάτε, τότε έχετε λιγότερο πάθος και περισσότερη επιείκεια. Είστε καλή με όλους και θέλετε όλα να πηγαίνουν καλά και όλοι να είναι ευτυχισμένοι.


* Κόκκινο: Η προσωποίηση του πάθους
Είναι το χρώμα του αίματος και της φωτιάς. Αν το προτιμάτε, είσθε πολύ εκδηλωτική, γεμάτη πάθος και τα συναισθήματα σας είναι πολύ έντονα. Ακόμη είσθε ανυπόμονη, ενεργητική, θαρραλέα, γενναιόδωρη, εγωίστρια και ανίκανη να συγκρατήσετε τον εαυτό σας. Ενθουσιάζεστε και απογοητεύεστε εύκολα και είστε γεμάτη αντιθέσεις.


* Πορτοκαλί: Έλλειψη προσωπικότητας
Είναι ένα χρώμα σύνθετο, χωρίς δική του προσωπικότητα. Αν το προτιμάτε, σας χαρακτηρίζει και εσάς αυτή η έλλειψη της προσωπικότητας και η τάση να δέχεσθε αμέσως τις γνώμες των άλλων. Δεν έχετε κανένα πάθος και αυτό σας κάνει σταθερή, αλλά και λίγο ανιαρή. Δεν σας αρέσει η μοναξιά και η ησυχία, αλλά τις προτιμάτε από κάθε ταραχή ή έντονη συντροφιά.


* Κίτρινο: Προσοχή στη φαντασία σας
Είναι το χρώμα των διανοουμένων και των ιδεαλιστών, αυτών που προτιμούν να σκέπτονται παρά να ενεργούν. Αν είναι το αγαπημένο σας χρώμα, τότε η πρακτική πλευρά του εαυτού σας είναι πολύ ελλιπής κι αυτό σας κάνει να μην μπορείτε να καταλάβετε τους άλλους με αποτέλεσμα να γίνετε δειλή και διστακτική.
Προτιμάτε να κλείνεστε σ έναν κόσμο που έχετε δημιουργήσει με τη ζωηρή φαντασία σας, χάνοντας έτσι κάθε επαφή με την πραγματικότητα.


*  Πράσινο: Είστε πρακτική και σταθερή
Είναι το χρώμα της φύσεως. Αν το προτιμάτε, είστε πρακτικός και σταθερός χαρακτήρας.
Οι σχέσεις σας με τους άλλους επιφανειακές αλλά αρμονικές. Στον έρωτα δεν έχετε δισταγμούς, ζήλιες ή αμφιβολίες. Είστε, γενικά, πλασμένη για να ευτυχίσετε.


*  Τυρκουάζ: Είστε ευαίσθητη και κρυψίνους
Ανάμεσα στο μπλε και το πράσινο, βρίσκεται το τυρκουάζ. Αν το προτιμάτε διαθέτετε μεγάλη ευαισθησία, αλλά είστε και αρκετά κρυψίνους. Δεν έχετε ανάγκη συμβουλών, ούτε θέλετε να ανακατώνονται οι άλλοι στις δουλειές σας. Αυτή η ανεξαρτησία σας, σας κάνει να μη δεσμεύεστε ποτέ εντελώς στον έρωτα.


*  Μπλε: Είστε υπερβολικά σοβαρή
Είναι το χρώμα που προτιμούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αν το προτιμάτε και εσείς είστε πολύ συγκρατημένη στα πάθη και τους ενθουσιασμούς σας και προσπαθείτε με κάθε τρόπο να φαίνεσθαι ψυχρή. Φαίνεστε πάντα σοβαρή και ζείτε κλεισμένη στον εαυτό σας, όχι από δειλία, αλλά από εγωισμό. Είστε επί πλέον πολύ μεθοδική και εκνευρίζεστε όταν οι άλλοι δεν σας μοιάζουν.


*  Πορφυρό: Είστε πολύπλοκη
Αν προτιμάτε αυτό το παράξενο χρώμα, σας τραβά η πολυτέλεια και τα λούσα και νιώθετε έντονη απέχθεια για κάθε τι το μέτριο. Είστε υπερήφανη, αλλά και προικισμένη με πολλά ταλέντα και κοσμική. Φυσικά σας τραβά πολύ και ο μυστικισμός.


*  Καφέ: Βασανίζονται οι άλλοι για εσάς
Αν αγαπάτε το καφέ, το χρώμα της γης, είστε υγιής στο μυαλό και στο σώμα και διαθέτετε μια έμφυτη και σωστή φιλοσοφία για τη ζωή.
Σκέπτεστε αργά αλλά σταθερά και δύσκολα αλλάζετε γνώμη ή διάθεση.
Μπορούν να σας εμπιστευτούν οποιαδήποτε λεπτό, μυστικά και ευθύνες.
Δεν θα προδώσετε ποτέ την εμπιστοσύνη που σας δείχνουν.
Είστε, όμως μοιρολάτρης και έχετε την ιδέα, την βεβαιότητα, ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να διορθώσετε τον εαυτό σας.


*   Γκρι: Είστε φρόνιμη
Είναι το χρώμα που συμβολίζει την απάρνηση των εγκοσμίων.
Είναι καμωμένο από τον συνδυασμό της λάμψεως του λευκού και του βάθους του μαύρου.
Αν το προτιμάτε είστε υπερβολικά φρόνιμη και η εξωτερική πλευρά των πραγμάτων σας αφήνει αδιάφορη.
Στον έρωτα σας τραβούν οι κάπως ηλικιωμένοι και πνευματικά ώριμοι άντρες.
Δεν έχετε εν, αλλά τα αισθήματά σας είναι βαθιά και σταθερά.

*  Μαύρο: Έχετε υπερβολική ευγένεια
Δεν είναι το χρώμα του πένθους και της απελπισίας, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά το χρώμα του πραγματικά ευγενικού ανθρώπου.
Αν το προτιμάτε, δεν διστάζετε να υποχωρείτε μπροστά στους άλλους, αφήνοντας εκείνους να λάμψουν, χωρίς όμως να  σας προσωπικότητα.
Ταιριάζετε με όλους, ζείτε όμως απομονωμένη με τον εαυτό σας, γιατί δεν θέλετε να κουράσετε τους άλλους με την παρουσία σας.

       Η ψυχολογία των χρωμάτων

To χρώμα μας συγκινεί και μας εκφράζει. Αναμφίβολα, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτό. Έχει αποδειχτεί ότι οι προτιμήσεις μας είναι έμφυτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρώμα είναι ταυτόχρονα μια θετική και μια αρνητική δύναμη. Το χρώμα είναι κραδασμός, κραδασμός είναι κίνηση, κίνηση είναι δραστηριότητα μιας θετικής ή αρνητικής δύναμης. Ο δημιουργικός κραδασμός και ο καταστρεπτικός κραδασμός προέρχονται από την ίδια πηγή. Η διαφορά έγκειται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε αυτήν την ενέργεια. Ας δούμε τις επιδράσεις 5 βασικών χρωμάτων στην ψυχολογία του ανθρώπου:

ΓΑΛΑΖΙΟ: Είναι το χρώμα του πνεύματος. 
Το σύμβολό του στοχασμού, της προσευχής και του ουρανού. Σχεδόν κάθε είδος γαλάζιου είναι καλό αλλά οι βαθύτερες αποχρώσεις του είναι καλύτερες.
Το ανοιχτό γαλάζιο δείχνει μικρό βάθος και έναν αγώνα προς την ωριμότητα. Εκείνοι με την βαθιά απόχρωση γαλάζιου έχουν βρει το έργο τους κι έχουν συμμετοχή σ' αυτό. 
Είναι κυρίως πνευματικά προσανατολισμένοι. "Το γαλάζιο είναι το χρώμα της συμπαντικής έλξης" σύμφωνα με τον Μπίρρεν. 
Είναι, ακόμα, το χρώμα της απελευθέρωσης, του συντηρητισμού και της αποδοχής των υποχρεώσεων.

ΠΡΑΣΙΝΟ: Είναι ο κραδασμός της ζωής στην ανάπτυξη. 
Το καθαρό σμαραγδένιο πράσινο, ιδιαίτερα αν έχει μια χροιά γαλάζιου, είναι το χρώμα της θεραπείας. 
Είναι χρήσιμο, δυνατό και φιλικό. Έχει την συμπαντική έλξη της φύσης με την αίσθηση της ισορροπίας και της ικανότητας. 
Όσοι αγαπούν το πράσινο πιθανόν κατοικούν στο μεγάλο δάσος της ανθρωπότητας. 
" Είστε ένας αξιοσέβαστος γείτονας, κατασκευαστής σπιτιών, γονέας, ψηφοφόρος, κηδεμόνας, συνεργάτης". Η "πράσινη" προσωπικότητα προσπαθεί να υπερνικήσει την αντίθεση με σκοπό να επιτύχει αναγνώριση.

ΚΙΤΡΙΝΟ: Είναι το χρώμα της ενέργειας ή του σεξ. 
Μπορούμε ν' αποδώσουμε στο κίτρινο τα θετικά στοιχεία της δημιουργικότητας, εφευρετικότητας, επινοητικότητας, ανεξάντλητης ενέργειας, δύναμης ισχύος, θάρρους, αυτοπεποίθησης και δύναμης του χαρακτήρα. 
Επίσης, σ' αυτό αποδίδονται τα αρνητικά χαρακτηριστικά της διαμάχης, εριστικότητας, δογματικότητας και του θυμού.
Το άτομο που προτιμά το κίτρινο έχει την τάση να είναι απόμακρο από τους άλλους. 
Έχει τις καλύτερες προθέσεις αλλά σπάνια κάνει οτιδήποτε γι' αυτές. Το να απορρίπτει κανείς το κίτρινο, είναι σαν να απορρίπτει το καινούριο και την καινοτομία.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ: Είναι το χρώμα του ήλιου. 
Είναι ένα ζωτικό και γενικά ένα ωραίο χρώμα που δείχνει περίσκεψη και ενδιαφέρον για τους άλλους. 
Το χρυσαφένιο πορτοκαλί είναι ζωτικό και δείχνει αυτοέλεγχο. Ενώ το καφετί πορτοκαλί δείχνει μία έλλειψη φιλοδοξίας και μία στάση αδιαφορίας.
Το άτομο που προτιμά το πορτοκαλί θέλει να επιτύχει σε οτιδήποτε ασχολείται. 
Αναζητά την διέγερση και αναζητά να βιώσει πλήρως την ζωή. Είναι ένα πνεύμα που αγαπά την ελευθερία, που χαίρεται να έρχεται σ' επαφή με τους άλλους, είναι εκ φύσεως ενθουσιώδες και ανταποκρίνεται σε οτιδήποτε νέο και συναρπαστικό. 
Αυτό το άτομο είναι αισιόδοξο για το μέλλον του, αναζητώντας να επεκτείνει συνεχώς τις δραστηριότητες του και έχει πολλά ενδιαφέροντα.
ΚΟΚΚΙΝΟ: Είναι ένας κραδασμός ώθησης που συνδέεται με την επιθετικότητα και την κατάκτηση. 
Είναι ένα ερεθιστικό χρώμα. Ο κόκκινος κραδασμός είναι το πνεύμα της δραστηριότητας, μια κινητήρια επιρροή. 
Μια προτίμηση γι' αυτό το χρώμα τονίζει μια δυνατή σεξουαλική ορμή, μια δημιουργικότητα, μία επιθυμία για νέα πράγματα και νέους φίλους, για ταξίδια και αλλαγές ακόμα και στο περιβάλλον. Στην αρνητική του όψη υπάρχει μία επιθετική, πολεμοχαρής στάση, εγωκεντρικότητα και αστάθεια. 
Μπορεί να υποδηλώνει ενδιαφέρον για τα μυστικιστικά και τα απόκρυφα. Οι "κόκκινες" προσωπικότητες θέλουν να είναι οι εμπειρίες τους τέλειες και πλήρεις.
Το χρώμα είναι η ουσία της δύναμης και της ζωής γύρω μας. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε χρωματικό κραδασμό εποικοδομητικά ή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε καταστροφικά.
Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σε αρμονία με την δημιουργική δύναμη ή μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε εγωιστικά και για ιδιοτελείς σκοπούς. 
Η επίγνωση αυτής της αρχης μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερες ικανότητες για περισσότερη αρμονία.

Η προσβολή του φίλου

'Οταν προσβάλεις τον φίλο σου, ποιός μπορεί  αυτή τη προσβολή να ακυρώσει;
Εσύ ή ο φίλος σου;
Είναι ξεκάθαρο,ότι εσύ δεν μπορείς,αλλά ο φίλος σου.
Όχι μόνον δεν μπορείς να ακυρώσειςμόνος σου την προσβολή προς τον φίλο σου,αλλά ούτε όλοι οι άνθρωποι,ούτε όλη η φύση μαζί μ΄όλους τους ανθρώπουςδε μπορεί να το κάνει.
Αφού ο φίλος από σένα πήρε προσβολή και την πήρε μαζί του.
Η προσβολή, λοιπόν, βρίσκεται σ΄αυτόν και μ΄αυτόν.
Και μόνο αυτός μπορεί να την ακυρώσει και την καταστρέψει.
Κάθε αμαρτία σε τελευταία ανάλυση,είναι προσβολή προς τον Θεό. Όλες οι προσβολές,όλες οι αμαρτίες της γης σπεύδουν προς τον Θεό, κραυγάζουν προς τον Θεό.
Εκείνος τις δέχεται όλες και όλες τις κρατά.
Ποιος μπορεί να τις αισθανθεί;
Ποιος,εκτός απ΄αυτόν,μπορεί να τις ακυρώσει;
Όταν προσβάλεις τον φίλο σου,αυτός δέχθηκετην προσβολή,και την πήρε μαζί του.
Μπορείς γι΄αυτή τη προσβολή να νηστεύεις εκατό χρόνια,να καθαρίζεσαι και να μετανιώνεις και να ασκεις όλες τις αρετές και κανέναν άλλον να προσβάλεις ποτέ πια,και όμως όλα αυτά παραμένουν μάταια.
Εάν ο προσβεβλημένος φίλος σου δεν θελήσει να θέσει εκτός ισχύος την προσβολή και να την ακυρώσει,μόνος σου δεν μπορείς να σωθείς απ΄αυτή την αμαρτία ούτε στην αιωνιότητα.
Η νηστεία σου,ακόμα και ο καθαρμός και η άσκηση σ΄όλες τις αρετές,μπορεί μόνο να υποκινήσει τον φίλο σου ώστε να την θέσει
εκτός ισχύος,να πετάξει και να καταστρέψει την αμαρτία σου.
Όμως δεν έχεις εξουσία πια επάνω στην πεπραγμένη αμαρτία σου.
Σ΄αυτό βρίσκεται η απέραντη φρίκη της αμαρτίας.
Εφ’οσον η πεπραγμένη αμαρτία από σένα είναι ελεύθερη,ενώ εσύ δεν είσαι ελεύθερος απ΄αυτήν.

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ...

Υπάρχουν στιγμές που ένα παιδί δεν χαμογελά.....

  Ή απόρριψη του παιδιού από την οικογένεια, είτε με τη μορφή της έλλειψης φροντίδας και την παραμέληση, είτε με αδιαφορία ή ακόμα με αυστηρή αξιολόγηση, είναι πολλές φορές η αιτία για δυσλειτουργίες στην ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη και για προβληματικές συμπεριφορές στην ενήλικη ζωή.

Ένα παιδί που έχει μάθει να το απορρίπτουν, είναι ο αυριανός ενήλικας που πάντα θα συμπεριφέρεται σαν να τον απορρίπτουν. Βέβαια, οι γονείς που συμπεριφέρονται στα παιδιά τους με τρόπο υποτιμητικό, μεγάλωσαν και εκείνοι κάτω από το ίδιο πρίσμα.

Αν η απόρριψη εκφράζεται με την ελλιπή υποστήριξη των γονιών προς τα παιδιά τους, εκφράζεται επίσης και με την επικριτική στάση, με την επιθετικότητα και τέλος με τη βία μέσα στην οικογένεια.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, η οικογένεια μπορεί να είναι από τη μια μεριά, ο χώρος ασφάλειας και προσοχής για το παιδί και από την άλλη, ο χώρος επίκρισης και κακοποίησής του. 

Από τους ίδιους ανθρώπους, που υποτίθεται ότι το αγαπούν και το φροντίζουν.

Αυτό, όσο και να φαίνεται παράλογο, ισχύει για:

• Γονείς που έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας να ελέγξουν το συναίσθημά  τους, τον θυμό τους.


• Γονείς, οι οποίοι, από το άγχος, το αδιέξοδο, και από την απογοήτευσή που βιώνουν αυτοί, ξεσπάνε στα παιδιά τους.


• Γονείς, οι οποίοι είχαν υποστεί βία στην παιδική τους ηλικία και υπήρξαν θύματα κακοποίησης.


• Γονείς, με αίσθημα ανεπάρκειας του εαυτού τους και τον ρόλο τους.


• Γονείς, οι οποίοι εξαρτώνται εύκολα από τους άλλους.


• Γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους σαν πηγή αναγνώρισης, φροντίδας και αφοσίωσης.


• Γονείς που ζητάνε από τα παιδιά τους να υιοθετούν τη θέση και το ρόλο του γονέα.


• Γονείς με ψυχικές παθήσεις, κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας, ακόμα και ψύχωση ή διανοητική καθυστέρηση.


• Γονείς που μέσα από την κακοποίηση του παιδιού τους, ανακουφίζουν τα δικά τους τραύματα.

 Η επιθετική στάση των γονέων μπορεί να επιφέρει γενικά δύο τρόπους συμπεριφοράς στα παιδιά:

1^ον: Mια συμπεριφορά που τη χαρακτηρίζει ο φόβος, άρα θα έχουμε:

• Παιδιά με φοβισμένη και επιφυλακτική συμπεριφορά.


• Παιδιά που αποφεύγουν τη σωματική επαφή.


• Παιδιά με ψυχική ανησυχία.


• Παιδιά με υπερκινητικότητα.


• Παιδιά με καταθλιπτικά συμπτώματα.


• Παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση.


• Παιδιά με στεναχώρια και απάθεια


• Παιδιά με χαμηλή σχολική επίδοση και μαθησιακές δυσκολίες.


• Παιδιά, τα οποία για να γίνουν αποδεκτά, υιοθετούν πολλές φορές μια στάση ψευδοωριμότητας.


• Παιδιά, τα οποία δείχνουν μια υποδειγματική, καταναγκαστική συμπεριφορά.


• Παιδιά, τα οποία υιοθετούν μια πειθήνια στάση, προσπαθώντας να κερδίσουν την αγάπη, ευχαριστώντας τους άλλους.

2^ον: Μια συμπεριφορά που τη χαρακτηρίζει η αντίδραση, άρα θα έχουμε:

• Παιδιά που εκφράζουν έντονο θυμό.


• Παιδιά με αντιδραστική, επιθετική συμπεριφορά σε συνομήλικους και ενήλικες.


• Παιδιά με καταστροφική συμπεριφορά σε παιχνίδια και αντικείμενα.


• Παιδιά με αυτοεπιθετική στάση.


• Παιδιά που κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας.


• Παιδιά που αυτοτραυματίζονται.


• Παιδιά που θα κάνουν χρήση ναρκωτικών.


• Παιδιά που θα παραβιάσουν τους ηθικούς κανόνες.


• Παιδιά που θα παραβιάσουν τους νόμους.

Το κακοποιημένο παιδί είναι ο βίαιος γονιός του μέλλοντος...

Θυμός

Ο θυμός είναι μια δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, που συνδέεται στενά με τη βούληση και την αποφασιστικότητα. Το κακό του όνομα, ο θυμός το πήρε διότι συνήθως τον χρησιμοποιούμε με απαράδεκτο τρόπο, για να επιβάλλουμε το δικό μας θέλημα πάνω στους άλλους ανθρώπους.

Ο θυμός μπορεί να παρομοιασθεί με τη φωτιά: Όταν είναι ανεξέλεγκτη, καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της.
Όταν όμως είναι ελεγχόμενη, παράγει πολύτιμη ενέργεια. Έτσι και ο θυμός, όταν μετατραπεί σε τυφλή οργή, πληγώνει τους πάντες στον περίγυρό μας αλλά ακόμη και εμάς τους ίδιους. Όταν όμως ο θυμός πάρει τη μορφή της ανυποχώρητης αντίστασης εναντίον ενός συγκεκριμένου κακού, είτε αυτό βρίσκεται μέσα μας είτε στην κοινωνία γενικότερα, τότε είναι χρήσιμος και παράγει έργο.

Αν το κακό στο οποίο θέλουμε να αντισταθούμε βρίσκει ενσάρκωση μέσα σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, χρειάζεται να αποφύγουμε τον πειρασμό να στραφούμε εχθρικά και με προκατάληψη εναντίον αυτού του προσώπου. 
Το κακό πρέπει να το αντιπαθούμε στη γενική του έννοια, όπου και αν το συναντούμε, τον δε άνθρωπο να τον αγαπάμε και να τον συγχωρούμε χωρίς να τον ταυτίζουμε απόλυτα με τυχόν σφάλματα που διέπραξε σε κάποιο σημείο της πορείας του.

Μερικές φορές θυμώνουμε αποσκοπώντας στον έλεγχο των άλλων δια του φόβου. Ακόμη όμως και αν κατορθώσουμε το σκοπό μας, ώστε ο άλλος να κάνει αυτό που θέλαμε, η νίκη μας θα είναι πύρρειος, απατηλή: Με την πρώτη ευκαιρία, μόλις νιώσει λίγο πιο δυνατός, ο άλλος άνθρωπος θα αποτινάξει το ζυγό μας.
Εν τω μεταξύ θα μας καθησυχάζει με ψέματα – τα οποία φυσικά εμείς προκαλέσαμε – ώστε να νομίζουμε ότι συμφωνεί μαζί μας ενώ κατά βάθος μας περιφρονεί.
Αν λοιπόν έχουμε αυτή την κακή συνήθεια, να θέλουμε να επιβαλλόμαστε στους άλλους με το θυμό, ας γνωρίζουμε ότι ελάχιστα κατορθώνουμε και ας αναζητήσουμε ένα πιο δημοκρατικό τρόπο να συνυπάρχουμε με τους άλλους.

Αν έχουμε ξεσπάσματα οργής που – αν και γνωρίζουμε ότι δε μας βοηθούν – βρισκόμαστε σε αδυναμία να τα ελέγξουμε, ίσως θα βοηθούσε αν επιδιώκαμε γενικότερα να γίνουμε πιο πειθαρχημένοι στη ζωή μας: Στο φαγητό που τρώμε, στον ύπνο που κοιμόμαστε, στην εργασία που κάνουμε κάθε μέρα. Ο άνθρωπος που γενικά ξέρει να επιβάλλεται στις επιθυμίες του, μπορεί επίσης να επιβληθεί και στα ξεσπάσματα της οργής.

Αν τώρα εμείς είμαστε τα θύματα του θυμού άλλων, τότε ας χρησιμοποιούμε την εξής προσέγγιση: Ούτε να τους φοβόμαστε, μα ούτε και να αντιμιλάμε ή να θυμώνουμε και εμείς, διότι έτσι ρίχνουμε, απλά, περισσότερο λάδι στη φωτιά. Καλύτερα είναι να περιφρονούμε την προκλητική συμπεριφορά, να κάνουμε σαν να μην έγινε, χωρίς όμως αυτή η περιφρόνηση να γενικευθεί ώστε να περιφρονούμε πλήρως τον άλλο άνθρωπο. 
Αν τηρήσουμε αυτή τη στάση, τότε και εμείς θα απελευθερωθούμε από ανθρώπους που προσπαθούν να μας εξουσιάζουν, αλλά και αυτοί με τη σειρά τους ίσως προβληματιστούν – βλέποντας τις προσπάθειές τους να πέφτουν στο κενό - ώστε κάποια μέρα να αλλάξουν τρόπο και προσέγγιση.

                                                 

Ο θυμός με το θυμικό έχουν την ίδια ρίζα και προέρχονται από την αρχαία λέξη ‘θυμός’ που σημαίνει ψυχή.
Ο όρος θυμικόν χρησιμοποιήθηκε στην ψυχολογία ως όρος ευρέως περιεχομένου, για να καλύψει όλα εκείνα τα βιώματα στα οποία υπάρχει συναισθηματικός τόνος οποιουδήποτε χαρακτήρα .

Αν συμβολίζαμε το θυμικό ως ένα σάκο μέσα στον οποίο υπάρχουν όλα τα συναισθήματα, κομμάτι του σάκου και μάλιστα πολύ δυνατό θα ήταν και ο θυμός, διότι είναι ένα πανίσχυρο συναίσθημα που συνδέεται με καταστάσεις οργής, άγχους και επιθετικότητας.
Σπάνια νιώθουμε θυμό χωρίς να νιώθουμε πληγωμένοι (προσβεβλημένοι) σε κάποιο βαθμό και σπάνια νιώθουμε πληγωμένοι ψυχικά χωρίς να νιώθουμε θυμό γι’ αυτό που προκάλεσε τον πόνο. 
Μερικές φορές απλά και μόνο η απειλή του να πληγωθούμε ή να ντροπιαστούμε μπορεί να πυροδοτήσει το συναίσθημα του θυμού.
Όλες οι εμπειρίες των διαπροσωπικών σχέσεων που μας υποτιμούν, μας ντροπιάζουν, μας πληγώνουν, μας τραυματίζουν ψυχικά, μας μειώνουν, μας κάνουν να νιώθουμε θυμό. 
Αν ακόμα αντιληφθούμε ότι στα παραπάνω κρύβεται μια σκοπιμότητα εις βάρος μας τότε θα νιώσουμε περισσότερο θυμό και ή θα τον στρέψουμε ανοιχτά σε αυτόν που μας τον προκάλεσε ή θα τον στρέψουμε σε μας τους ίδιους ή σε κάποιους άλλους. 

Ο καθένας μας ξέρει για τον εαυτό του αν είναι ο άνθρωπος που συσσωρεύει το θυμό του για πολύ καιρό, για βδομάδες ή χρόνια ή είναι ο τύπος που εκρήγνυται εκείνη τη στιγμή και σε δέκα λεπτά δεν μπορεί να κατανοήσει πως έχασε τόσο πολύ τον έλεγχο. 

Φιλία

Το να έχει κάποιος αληθινούς φίλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Πότε όμως είναι μια φιλία αληθινή, προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, και πότε είναι απλά και μόνο μια “παρέα”, που σήμερα είναι και αύριο δε θα είναι;

Το βασικό που πρέπει κάποιος να κοιτάξει για να διαχωρίσει αυτές τις δύο καταστάσεις, είναι τα κίνητρα πίσω από το συναπάντημα. Σε μια αληθινή φιλία, βρίσκομαι μαζί με τον άλλο άνθρωπο για να μοιραστούμε την ίδια τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες της. 

Ο αληθινός φίλος είναι συνοδοιπόρος μου, όχι μόνο στις εύκολες και ευχάριστες στιγμές, αλλά επίσης στις αναπόφευκτες περιόδους θλίψης και δυσκολίας. 

Σε μια γνήσια φιλία υπάρχει ο αμοιβαίος σεβασμός, ώστε να υπάρχει ώρα και χώρος για να εκφραστούν όλοι. 

Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός που δε φοβάται να μας πει την αλήθεια, αν πιστεύει ότι σε κάτι έχουμε παρεκτραπεί. Είναι όμως παράλληλα έτοιμος να σεβαστεί τις επιλογές μας, έστω και αν διαφωνεί, χωρίς να φύγει από το πλευρό μας.

Σε αντίθεση, όταν μιλάμε για “σκέτη παρέα” τα κίνητρα είναι διαφορετικά: Εδώ δε συναντιόμαστε για να μοιραστούμε τη ζωή στην ολότητά της, αλλά μόνο για να ευχαριστηθούμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, πρόσκαιρα πράγματα, που τυγχάνει να μας αρέσουν και των δύο. 

Σε τέτοιες σχέσεις γνωρίζουμε – κατά βάθος – ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να μοιραστούμε με τον άλλο. 

Όταν πια ο ένας από τους δύο βαρεθεί τη συγκεκριμένη απόλαυση που τους ένωνε, ή αν προκύψει εν τω μεταξύ κάποια διαφωνία, η “φιλία” αυτή εξανεμίζεται.  

Μοναξιά...

Η μοναξιά είναι ένα θλιβερό συναίσθημα απομόνωσης από τους άλλους ανθρώπους, που συνοδεύεται συνήθως από κούραση ψυχική, πικρία, ή ακόμη και απόγνωση. Μοναξιά μπορεί κάποιος να βιώσει ακόμη και όταν βρίσκεται μέσα στο πλήθος, στην παρέα του ή στην οικογένειά του, αν αισθάνεται ότι οι άλλοι τριγύρω δεν τον ακούνε, δεν τον κατανοούν, ή δεν τον αγαπούν.

Μια σχέση κανονικά – μια υγιής σχέση όπου υπάρχει ειλικρίνεια, αγάπη και επικοινωνία - έχει την ιδιότητα να “ζεσταίνει” τον ψυχικό μας κόσμο, να μας δίνει δύναμη, χαρά και ελπίδα. Αν όμως, είτε εμείς είτε το άλλο πρόσωπο, είμαστε ψυχροί και αδιάφοροι, ή είμαστε βιαστικοί και δεν προσέχουμε να ακούσουμε τι λέει ο άλλος, ή ακόμη αν καλύπτουμε το αληθινό μας πρόσωπο πίσω από κάποιο προσωπείο, τότε δημιουργούμε προϋποθέσεις μοναξιάς και απομόνωσης.

Ας μελετήσουμε λοιπόν τη δική μας περίπτωση: Μήπως είμαστε εμείς υπαίτιοι για τη μοναξιά μας; Αν ναι, τότε χρειάζεται να δουλέψουμε πρώτα απ’ όλα πάνω στον εαυτό μας, να γίνουμε εμείς πιο ζεστοί, πιο προσεκτικοί, πιο ειλικρινείς άνθρωποι. Να γίνουμε πάνω απ' όλα άνθρωποι που κατανοούν και αγαπούν. Αν όχι, αν δούμε ότι δεν είμαστε εμείς οι υπαίτιοι της μοναξιάς μας, τότε πρέπει να προβληματιστούμε για την ποιότητα της συντροφιάς μας. Ίσως η παρέα που τώρα έχουμε να κινείται μόνο σε ένα επιφανειακό επίπεδο, και αυτό να μην είναι πια αρκετό για μας. Ή – αν το πρόβλημα παρουσιάζεται στο χώρο της οικογένειας – ίσως να έχουμε μεγαλώσει και βιώσει καταστάσεις που οι δικοί μας δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν. Είτε είναι η παρέα που μας απογοήτευσε είτε η οικογένεια, αυτό που χρειάζεται είναι να αναζητήσουμε μια καινούργια φιλία, πιο βαθιά, πιο ίση, πιο ικανή να καλύψει το κενό. Αυτό δε σημαίνει ότι θα αποστραφούμε τους παλιότερους ανθρώπους μας: Ας τους αποδεχθούμε και αυτούς γι' αυτό που είναι και για τα καλά που έχουν, ενώ ταυτόχρονα προχωρούμε μπροστά σε ωριμότερες και βαθύτερες φιλίες.

Τα μυστικά της καλής επικοινωνίας

Τα μυστικά της καλής επικοινωνίας,ή όλα όσα δυσκολευόμαστε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τις σημαντικές, προσωπικές μας σχέσεις

H βελτίωση της επικοινωνίας στις συντροφικές σχέσεις

Στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα πολύ άνθρωποι δοκιμάζουν εντάσεις, συγκρούσεις και δυσκολίες στις σχέσεις της προσωπικής τους ζωής. Ιδιαίτερα οι συζυγικές σχέσεις διαταράσσονται σοβαρά από εξωπραγματικές προσδοκίες, σύγχυση ρόλων, προβλήματα επικοινωνίας, παρεμβάσεις τρίτων, δυσκολίες στη σεξουαλική ζωή, τη διαχείριση των οικονομικών πόρων. Ακόμα, οι τραυματικές εμπειρίες από την παιδική ηλικία και οι προηγούμενες σχέσεις, οι ανασφάλειες, οι φόβοι κ.α. δεν μας επιτρέπουν να αντιμετωπίσουμε με διαύγεια και υπομονή το σύντροφό μας. Με το πέρασμα του χρόνου, η αγάπη και ο αμοιβαίος σεβασμός δίνουν τη θέση τους στην απογοήτευση, την οργή, τις αρνητικές κριτικές, τα αισθήματα παραμέλησης και εγκατάλειψης. Η σχέση αντί να είναι πηγή χαράς και δημιουργίας, γίνεται πηγή οδύνης. Αισθανόμαστε ότι ο σύντροφός μας δεν μας καταλαβαίνει, ότι είναι αδιάφορος ή επιθετικός ή ότι έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να τον πείσουμε να βελτιώσει τη συμπεριφορά του για να ικανοποιηθούν οι προσδοκίες μας, τόσο περισσότερο απογοητευόμαστε. Ο άλλος δεν φαίνεται διατεθειμένος να αλλάξει και οι δικές μας παρατηρήσεις, απαιτήσεις, ή συμβουλές, όχι μόνο δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Αν θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε τη σχέση είναι προτιμότερο να στραφούμε προς τον εαυτό μας, και να προσπαθήσουμε, όσο μπορούμε, να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε το σύντροφό μας. Χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την αυτογνωσία, να συνειδητοποιήσουμε τα δικά μας λάθη και τις δικές μας αδυναμίες και να πειραματιστούμε με νέους τρόπους δημιουργικής επικοινωνίας. Να αναζητήσουμε νέους τρόπους κατανόησης και ερμηνείας της συμπεριφοράς του συντρόφου, αλλά και νέους γόνιμους τρόπους για να του μεταφέρουμε τα δικά μας μηνύματα. Τις περισσότερες φορές καταλαβαίνουμε τον άλλο χρησιμοποιώντας στοιχεία που υπάρχουν στον δικό μας ψυχισμό. Ερμηνεύουμε τον άλλο μέσα από το πρίσμα των προσωπικών μας εμπειριών ή και συναισθημάτων.Η αυθεντική επικοινωνία προϋποθέτει βαθιά γνώση του εαυτού μας, αυτοέλεγχο και εσωτερική ισορροπία. Αν έχουμε συνειδητοποιήσει τα ιδιαίτερα ψυχολογικά μας χαρακτηριστικά, τότε μπορούμε να ελέγξουμε και να σεβαστούμε την προσωπικότητα του άλλου, γι΄ αυτό που είναι χωρίς να επιδιώκουμε να τον προσαρμόσουμε στα δικά μας δεδομένα.Έχω τη δυνατότητα να καταλάβω τον άλλο καλύτερα όταν μπορώ να καταπαύσω τις δικές μου ψυχικές συγκρούσεις. Όταν κραυγάζουν μέσα μου δυνατές φωνές, δεν μπορώ ν’ ακούσω τον άλλο. Όταν δεν έχω απελευθερωθεί από τα δεσμά των έντονων αναγκών μου, δεν μπορώ να καταλάβω τον άλλο. Όταν δεν έχω συμφιλιωθεί με τον εαυτό μου, δεν μπορώ να συγχωρήσω τον άλλο. Όταν δεν έχω γαληνέψει μέσα μου, δεν μπορώ να καθησυχάσω τον άλλο. Όταν δεν έχω αγαπήσει τον εαυτό μου, δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλο.Αληθινή κατανόηση του συντρόφου δεν σημαίνει θεωρητική ερμηνεία των σκέψεων και των αισθημάτων του, αλλά ταύτιση μαζί του, συμμετοχή στα αισθήματά του, σημαίνει να δούμε και να αισθανθούμε την πραγματικότητα με τον τρόπο που εκείνος την βλέπει και την αισθάνεται. Επικοινωνώ δημιουργικά με τον σύντροφό μου, όταν εκτιμώ και αποδέχομαι με σεβασμό τα αισθήματα του, χωρίς να εξετάζω αν είναι σωστά ή λάθος. Η άνευ όρων αποδοχή των αισθημάτων και των βιωμάτων του άλλου, δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον που θα τον βοηθήσει να εξερευνήσει τον εαυτό του, να αναπτύξει και να αξιοποιήσει τις εσωτερικές δυνατότητες αλλαγής που κρύβονται μέσα του. Ενώ αντίθετα, οι προσπάθειες που καταβάλλουμε για να τον αλλάξουμε, τον κάνουν να νοιώθει ανώριμος, ανίκανος και ανίσχυρος να επιλέξει από μόνος του το σωστό, και τον οδηγούν, ακόμα και χωρίς να το θέλει, να γίνεται αμυντικός, να απορρίψει αυτό που του λέμε ή και να ορθώσει ένα συναισθηματικό αμυντικό τείχος απέναντί μας, ώστε να προφυλάξει την αξιοπρέπειά του. Όταν ο σύντροφός μας αισθάνεται ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν, ότι τον αγαπάμε και τον αποδεχόμαστε με σεβασμό, είναι περισσότερο πρόθυμος να προσέξει, και ίσως να αποδεχθεί το μήνυμα που θα θέλαμε να του μεταφέρουμε. Το κλειδί στην επικοινωνία δεν είναι αυτό που λέμε, αλλά ο τρόπος που το λέμε. Το πιο σημαντικό είναι το πλαίσιο, το κλίμα, μέσα στον οποίο διαδραματίζεται η επικοινωνία. Όταν ο άλλος αισθάνεται ότι τον σέβομαι και τον αγαπώ, είναι διατεθειμένος να με ακούσει, να πάρει σοβαρά υπόψη του αυτό που του λέω ενώ όταν αισθάνεται ότι παραβιάζω τα όριά του και επιτίθεμαι στην προσωπικότητά του, γίνεται αρνητικός σε ό,τι και να του πω, θυμώνει μαζί μου και αντιδρά με βία, απαντά με σκληρά και απερίσκεπτα λόγια ή αποσύρεται συναισθηματικά για να μην πληγώνεται. Για να καταλάβω αληθινά τον άλλο πρέπει να μπορώ να αδειάσω από τον εαυτό μου, και να γεμίσω από αυτόν, να τον προσλάβω αναλλοίωτο, να τον αποδεχθώ χωρίς όρους μέσα στην αγάπη. Η ασφάλεια που θα νιώσει κοντά μου στα πλαίσια της αγάπης θα τον βοηθήσει να γίνει καλύτερος. Τα μυστικά της καλής επικοινωνίας ή όλα όσα δυσκολευόμαστε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τις σημαντικές προσωπικές μας σχέσεις "Δεν φτάνουμε στην αγάπη βρίσκοντας ένα τέλειο άνθρωπο,αλλά μαθαίνοντας να βλέπουμε ένα ατελή άνθρωπο τέλεια".Ενώ η ερωτική εμπειρία προκύπτει αυθόρμητα, η ποιότητα στην μόνιμη συντροφική σχέση απαιτεί γνώση, ικανότητες, χρόνο και ενέργεια. Χρειάζεται εγρήγορση και επίμονη προσπάθεια για να υποστηρίζουμε συνεχώς την αγάπη στη σχέση και να υπερνικάμε τις αντιξοότητες. Θα σας αναφέρουμε παρακάτω ορισμένες προτάσεις – παραινέσεις τις οποίες όσο περισσότερο μπορούμε να εφαρμόζουμε στην πράξη της καθημερινής μας ζωής τόσο περισσότερο δίνουμε στις σχέσεις μας την ευκαιρία να βελτιωθούν:
- Στη συντροφική σχέση τον κυρίαρχο λόγο δεν τον έχει η λογική ή αυτό που εσύ θεωρείς σωστό αλλά η κάλυψη των βασικών αναγκών των συντρόφων. Αυτό που είναι ή φαίνεται να είναι σωστό και δίκαιο μπορεί να λειτουργεί καταστρεπτικά στις συντροφικές σχέσεις. Κάθε νίκη που κατορθώνεις μέσα στη σχέση τραυματίζει την αγάπη. 
- Μην περιμένεις να σου προσφέρει τα πάντα ο σύντροφός σου. 
- Φρόντισε να έχεις μια κοινή δραστηριότητα με τον σύντροφό σου. Οι ευχάριστες και δημιουργικές δραστηριότητες που κάνετε μαζί, σας ενώνουν.
- Μη απαιτείς ο σύντροφός σου να καλύψει όλες τις προσδοκίες σου. Προσπάθησε να αποδεχτείς ειρηνικά τις διαφορές που προκύπτουν ανάμεσα σε αυτό που θα ήθελες και την πραγματικότητα. Προσπάθησε να αποδεχθείς όσο σου είναι δυνατόν την πραγματικότητα. 
- Συνειδητοποίησε ότι στη ρίζα της αρνητικής συμπεριφοράς του συντρόφου σου δεν βρίσκεται η κακή πρόθεση αλλά οι ανάγκες και οι αδυναμίες του. Κάτω από μια επιφανειακή σύγκρουση, υπάρχει πάντοτε μια βαθύτερη κρυμμένη ιστορία για τον κάθε σύντροφο η οποία συχνά είναι δύσκολο να αντιμετωπισθεί. 
- Προστάτεψε όσο μπορείς τη συναισθηματική σου ισορροπία και την προσωπική σου ελευθερία χωρίς να συντρίβεις όμως την ισορροπία και την ελευθερία του άλλου.
- Προστάτεψε όσο μπορείς την ιδιωτικότητα της σχέσης από τις παρεμβάσεις συγγενών και φίλων. 
- Προσπάθησε να αποχωρισθείς συναισθηματικά από την οικογένεια της παιδικής σου ηλικίας. 
- Μην τσακώνεσαι ποτέ μπροστά σε τρίτους. Η παρουσία των άλλων αλλοιώνει και παραμορφώνει την ιδιαιτερότητα της συντροφικής συγκρουσιακής διαδικασίας. Προσπαθώντας να κερδίσεις τον αγώνα στα μάτια των άλλων, υποβιβάζεις τον σύντροφό σου, και δεν του αποδίδεις τον οφειλόμενο σεβασμό. Αν προκύψει πρόβλημα μπροστά σε τρίτους είναι προτιμότερο να συμφωνήσεις με το σύντροφό σου να το συζητήσετε αργότερα.
- Άκουσε προσεκτικά τις απόψεις και τα παράπονα του συντρόφου σου, χωρίς να τον διακόπτεις, δείξε και συγχωρητικότητα.
- Αντί να εξετάζεις το σωστό και το λάθος, ρώτησε το σύντροφό σου αν έχεις καταλάβει σωστά αυτό που σκέπτεται ή αισθάνεται. Προσπάθησε να περιγράψεις με δικά σου λόγια αυτό που νομίζεις ότι είπε. Λέγοντάς του «αν έχω καταλάβει σωστά θέλεις να πεις ότι … » ή «θα ήθελα να μου μιλήσεις περισσότερο γι’ αυτό που αισθάνεσαι…» διευκρινίζουμε τις παρανοήσεις, η επικοινωνία μας γίνεται περισσότερο ακριβής, βοηθάμε τον άλλο να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματά του, και του δείχνουμε ότι ενδιαφερόμαστε πραγματικά γι’ αυτό που συμβαίνει μέσα του. 
- Μην θίγεις ποτέ αγαπημένα πρόσωπα του άλλου. Ακόμη και αν τα πρόσωπα που αγαπά ή εκτιμά ο σύντροφός σου κάνουν λάθη ή επηρεάζουν αρνητικά τη σχέση σας, θα πρέπει να μιλάς γι’ αυτά τα πρόσωπα με πολύ προσοχή και σεβασμό. Κανείς δεν ανέχεται να υποτιμούν μπροστά του ανθρώπους που αγαπά. 
- Ανάλαβε την προσωπική σου ευθύνη, αναζήτησε και παραδέξου τη δική σου συμμετοχή-συμβολή στις ρίζες των συγκρούσεων.
- Παραδέξου ότι και οι δύο είστε κατά κάποιο τρόπο αδύνατοι, φοβισμένοι και πληγωμένοι.
- Συνειδητοποίησε ότι συχνά δεν είναι ο άλλος που σου προκαλεί την οδύνη. Ο άλλος είναι απλά ο καθρέπτης πάνω στον οποίο προβάλλονται τα δικά σου προβλήματα και οι δικές σου εσωτερικές συγκρούσεις και αδυναμίες.
- Αντί να κατηγορείς, να κρίνεις ή να βάζεις ετικέτες στον άλλο χρησιμοποίησε προσωπικές δηλώσεις σε πρώτο πρόσωπο. Αντί να πεις "είσαι εγωίστρια, σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου" είναι καλύτερα να πεις "είμαι φορτωμένος με πάρα πολλές ευθύνες και αισθάνομαι την ανάγκη να με βοηθήσεις". 
- Συνειδητοποίησε ότι η αδιαφορία, η αποφυγή και η συναισθηματική απόσυρση μπορούν να προκαλέσουν αρνητικές και βίαιες συμπεριφορές του συντρόφου. 
- Μην απομονώνεσαι συναισθηματικά κτίζοντας μέρα με τη μέρα ένα αόρατο τοίχο. 
- Προσπάθησε να μην καταλήγεις εύκολα σε συμπεράσματα από τα λόγια του άλλου.
- Είναι προτιμότερο να συγκεντρώνεσαι στα λόγια του άλλου την ώρα που μιλάει για να καταλάβεις τις σκέψεις και τα αισθήματα του, παρά να ετοιμάζεις τα επιχειρήματα με τα οποία θα αναιρέσεις αργότερα όσα λέει.
- Όταν ο άλλος σου επιτίθεται, σημαίνει ότι αισθάνεται πληγωμένος από σένα. Πίσω από τη βίαιη συμπεριφορά του, κρύβεται πόνος και απογοήτευση. Άκουσέ τον με ενσυναίσθηση.
- Μη συμφωνείς πρόχειρα με όλα όσα λέει ο σύντροφός σου μόνο και μόνο, για να τελειώσει γρήγορα η συζήτηση. 
- Απόφυγε να μιλάς συνεχώς, και δώσε χρόνο στον άλλο για να εκφράσει τις δικές του απόψεις και συναισθήματα. Η σιωπή είναι ίσως το πιο εποικοδομητικό στοιχείο του διαλόγου, Το να ακούσεις προσεκτικά αυτό που έχει να σου πει είναι πιο σημαντικό από το να δώσεις συμβουλές. 
- Κοίταζε τον άλλο στα μάτια με προσοχή, και δείχνε με τις μιμικές εκφράσεις του προσώπου σου και με τη στάση και την κίνηση του σώματός σου, ότι σε ενδιαφέρουν τα όσα λέει.
- Να θυμάσαι ότι Αγαπώ σημαίνει έχω τη δυνατότητα να μπαίνω κάτω από τον άλλο χωρίς να συνθλίβομαιΗ αγάπη για τους εχθρούς έτσι γίνεται το κορυφαίο επίτευγμα της αγάπης. Όπως γράφει ο Μητροπολίτης Ιωάννης Ζηζούλιας: « Καμιά μορφή αγάπης δεν είναι πιο ελεύθερη από αυτήν, και καμιά μορφή ελευθερίας δεν ταυτίζεται πιο πολύ με την αγάπη των εχθρών … η αγάπη που δεν περιμένει ανταπόδοση.. είναι αληθινά χάρις δηλαδή ελευθερία…. Μόνο όταν συμπίπτει η αγάπη με την ελευθερία έχουμε θεραπεία. Αγάπη χωρίς ελευθερία και ελευθερία χωρία αγάπη αποτελούν παθολογικές καταστάσεις που χρειάζονται θεραπεία.» 

.Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Καλογερόπουλος