Αξιακοί προσανατολισμοί στα σχολικά μας βιβλία

Ένα βίντεο πού πρέπει νά δεί κάθε γονιός πού νοιάζεται γιά τό παιδί του 

Μια αποκαλυπτική ομιλία της Ευδοξίας Αυγουστίνου, Φιλολόγου-Θεολόγου με θέμα: Αξιακοί προσανατολισμοί στα σχολικά μας βιβλία. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στις 19.2.12 στο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο της Βέροιας, σε εκδήλωση προς τιμήν της Πολύτεκνης Μητέρας που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.




Λυπάμαι ειλικρινά,καθώς οι περισσότεροι γονείς αγνοούν το υλικό που χρησιμοποιείται για τη διδαχή των τέκνων τους.


Λυπάμαι επίσης,διότι βλέπω μία μερίδα γονεων να αδιαφορεί.


Μα λυπάμαι ακόμη περισσότερο όταν οι γονείς έχουν γνώση όλων αυτών και δέν ανησυχούν.


Ο χρόνος για εμάς τους μεγάλους ίσως είναι πολύτιμος,ομώς ακόμα πιό πολύτιμη είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας!

http://santo-rinios.blogspot.com/2012/03/blog-post_9704.html 

Η ομιλία του κ. Δ. Νατσιού στο εόρτιο βραδυνό της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς προς τιμήν των Εκπαιδευτικών

 Εισαγωγικό σχόλιο απο την "Κλασσικοπερίπτωση"

Κάποιοι  είναι βέβαιο ότι  θα πατήσουν  το play στο παρακάτω video απο την ομιλία  του κ. Νατσιού και λίγο μετά  θα σταματήσουν  την ακρόαση  νομίζοντας  ότι  πρόκειται  απλώς για μία  "φιλολογική φλυαρία"  πάνω σε  δήθεν γνωστά  θέματα.

Λάθος!

Αν  επιμείνουμε  και προσέξουμε  τι  λέει αυτός ο  αγωνιστής  δάσκαλος απο το Κιλκίς, θα  δούμε πως αποκαλύπτει  με  αδιάσειστα  στοιχεία , όχι μόνο  το πώς  ένα υπουργείο, που κάποτε  έστω και προσχηματικά  είχε ως  στόχο  την μέριμνα της ΕΘΝΙΚΗΣ παιδείας και των θρησκευμάτων, κατάντησε να είναι  το "κατηχητικό" της "Νέας Εποχής"  αλλά και το εκτελεστικό όργανο  των λεσχών  και των επιτελείων της.

Αν  πιστεύετε ότι τα παιδιά  δεν μαγαρίζονται και δεν πληγώνονται ανεπανόρθωτα μόνο απο την  σωματική    αλλά  και απο την πνευματική  κακοποίηση, τότε  αφιερώστε  λίγο απο τον  χρόνο σας για  να ακούσετε  τις φρικτές αποκαλύψεις  του  αξιέπαινου για τον πολυετή  αγώνα του  δασκάλου απο το Κιλκίς κ. Δ. Νατσιού.  

Αν  επίσης νομίζετε πως "υπερβάλλουμε",  διαβάστε πιο κάτω  ένα μόνο απο τα πολλά  που  θα ακούσετε στο video της ομιλίας του κ. Νατσιού:

Βιβλίο γλώσσας Α Γυμνασίου.

  Δείτε πως  εξηγούν  στα  παιδιά μας , οι "δια βίου" σεβόμενοι την "διαφορετικότητα" και την "ανωμαλία",  το  επίρρημα "οσάκις" (όσες φορές-συχνά).

ΠΡΟΣΕΞΤΕ!

Είναι κείμενο που διαβάζεται σε  12χρονα παιδιά:

"...Ο  Σάκης ( εννοώντας το επίρρημα "οσάκις") ήταν ηλεκτρολόγος  σε μαγαζί , μεγαλύτερός τους , 20 - 25 ετών.Τα είχε  φτιάξει με την Αλέκα,μιά απο τις μαθήτριες της τάξης, ψηλή κι αδύνατη  με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια , μακρύ λαιμό  και μακρυά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή αλλά  ζόρικη.Ήταν η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μέχρι τώρα.Ο Σάκης  την περίμενε το μεσημέρι στη γωνία και οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν να τον δούνε..."

Ορθώς  ο κ. Νατσιός  απευθύνει το ρητορικό ερώτημα  :

"..Ο δεσμός ενός 2χρονου  με μια 12 χρονη  μαθήτρια, πώς λέγεται,   δεν είναι  το φρικτότερο των εγκλημάτων;"

Τι  να περιμένει όμως κανείς  απο μία  δωσίλογη κυβέρνηση, που  ξεπουλώντας  τη χώρα ΜΑΣ θέλει όχι μόνο  να  μας  παραδώσει ραγιάδες  στα χέρια των αφεντικών  της , αλλά  και μαγαρισμένους απο τη σάπια  και μοχθηρή  "κοσμοαντίληψη" που με  "θρησκευτική ευλάβεια"  υπηρετεί.

Αυτοί που  με  υπουργική απόφαση  επιβραβεύουν  με μεγάλα ποσοστά αναπηρίας  τους παιδόφιλους, τους ηδονοβλεψίες, τους σαδομαζοχιτές, τους  επιδιεξιομανείς, τους φετιχιστές, τους παρενδυτικούς  φετιχιστές (π.χ τραβεστί), τους πυρομανείς και  άλλους  ανώμαλους κακούργους, τιμωρώντας ταυτόχρονα με χαμηλότατα ποσοστά αναπηρίας τους πραγματικά ανάπηρους ( π.χ ηπατομεταμοσχευμένους), είναι   οι "σύντροφοι"   της κ. Διαμαντοπούλου και όλων  των  άλλων  "εταίρων" της.

 Είναι  εκείνοι  που    κακοποιούν πνευματικά τα παιδιά μας με την ίδια  δολιότητα  που κακοποιεί τα  ανήλικα θύματά του  ένας παιδεραστής.

Η ομιλία του κ. Δ. Νατσιού, στην εκδήλωση της Ι.Μ.Πειραιώς για τους Τρείς Ιεράρχες

Δείτε ολόκληρη την ομιλία που πραγματοποίησε ο κ. Δημήτριος Νατσιός, παρουσία του Αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας και δια βίου μάθησης κ. Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, του Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Πειραιώς και φυσικά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ, ο οποίος τίμησε και εφέτος την προσφορά των εκπαιδευτικών στην σύγχρονη

Untitled from pewebtv on Vimeo.

Οι τρεις δάσκαλοι, οι Τρεις Ιεράρχες

Ειλικρινά, όταν πλησιάζει η γιορτή των Τριών Ιεραρχών, η γιορτή της Παιδείας και των Γραμμάτων, αισθάνομαι άβολα, νιώθω ως εκπαιδευτικός, ακόμη και ντροπή. Χάσμα μέγα χωρίζει το πνεύμα των Πατέρων, μ’ αυτό που λέγεται σήμερα νεοελληνική Παιδεία.

Τους ονομάζουμε προστάτες μας, όμως τους τιμούμε τόσο, ώστε φροντίσαμε να τους εξοβελίσουμε από τα αναλυτικά προγράμματα. Ο μαθητής, για παράδειγμα του δημοτικού σχολείου, δεν συναντάει στα αναγνωστικά του ούτε ένα κείμενο των Τριών Ιεραρχών. Δεν αρωματίζει τα βιβλία ο λόγος ο ορθόδοξος, ο ελληνικός των Πατέρων, γιατί έτσι έκρινε η «προοδευτική» διανόηση. Ακόμη και στις σχολές, όπου παράγονται «με το κιλό» οι εκπαιδευτικοί, απουσιάζουν οι παιδευτικοί τους θησαυροί. Προς τι, λοιπόν, οι γιορτές και οι πανυγυρικοί;

Συναθροίζονται και ξανασυναθροίζονται οι ταγοί, για να λύσουν, να συμμορφώσουν τα της Παιδείας. Τόμοι ολόκληροι γράφονται με παχιές αναλύσεις και διαπιστώσεις, όμως…άλυτο το πρόβλημα. Νόσημα ανίατο, κακοφορμισμένο. Ουδείς τολμά να θέσει το δάκτυλο του επί «τον τύπον των ήλων».

Το πρόβλημα της ελληνικής Παιδείας είναι ότι δεν είναι…ελληνική. 400 και 500 χρόνια κάτω από το ζυγό των Τούρκων άντεξε το Γένος, γιατί αρδευόταν από τις ελληνοσώτειρες πηγές μιας Παιδείας, που ξεκινούσε από τους «γοναίγους της ανθρωπότης» τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους άλλους σοφούς της αρχαιότητας και κατέληγε στους Πατέρες της Εκκλησίας.

Ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος τονίζει: «Η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους δίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία» («Η παιδεία στη Τουρκοκρατία», σελ 181).

Το θαυμαστό αυτό κείμενο, που ανακάλυψα στο προαναφερθέν βιβλίο, αποκαλύπτει μεγαλειωδώς τα αίτια της σημερινής παρακμής. Κι αν υποστηρίζουν κάποιοι ότι οι συνθήκες οι τωρινές είναι διαφορετικές είναι γελασμένοι. Στην Τουρκοκρατία μπορεί να ήταν αλυσοδεμένα τα σώματα, όμως η ψυχή του δούλου Γένους ανέπνεε ελευθέρα. Σήμερα βιώνουμε την χειρότερη αιχμαλωσία, την πνευματική. «…αυτή είναι η ζωή για τους σημερινούς ανθρώπους. Παγερή αδιαφορία, ύπνος ψυχικός, οκνηρία, φόβος, κρυφή απελπισία, και πολλή φασαρία για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι ανοησίες, κουτσομπολιό, σκάνδαλα, εγκλήματα, κάθε μικρολογία που την παίρνουμε στα σοβαρά, ενώ κανένα σοβαρό πράγμα δεν βρίσκει θέση μέσα στα ζαλισμένα μυαλά τους και στις αποσυντεθειμένες ψυχές τους». Είναι λόγια του Φώτη Κόντογλου, δασκάλου του Γένους μας, από το βιβλίο του «Μυστικά Άνθη»

Έγραψα παραπάνω πως το κείμενο του ακαδημαϊκου Σ. Μενάρδου φωτίζει το…αφεγγές πρόβλημα της Παιδείας μας. Το ότι δεν συνεχίζουμε την παράδοσή μας υπεύθυνοι είναι οι εκπαιδευτικοί. Το επίσημο κράτος είναι ανάξιο, θέλει το δάσκαλο κακομοίρη πενταροκυνηγό και τους μαθητές, ημιμαθή νευρόσπαστα, που θα παρακαλούν τους κλεφτοκατσικάδες, με ένα άχρηστο πτυχίο στο χέρι, για μια «θέση» απασχόλησης. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει για το δάσκαλο: «Ο δάσκαλος δεν πρέπει ούτε απειρία να επικαλεσθεί, ούτε να προφασισθεί άγνοια, ούτε να προβάλει ως δικαιολογία την ανάγκη και την φτώχεια…Γι αυτό κάθισε στο διδασκαλικό θρόνο, για να σαλπίσει στους άλλους την αλήθεια, για να οδηγεί (τους μαθητές) στο δρόμο της αρετής και να προμηνύει τις μελλοντικές δυσκολίες». (Β.Χαρώνη «Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου», τομ. Β’ σελ 247). Πάσχει σήμερα η Παιδεία, γιατί ούτε η ευθύνη μας βαραίνει ούτε σαλπίζουμε την αλήθεια. Μονάχη έγνοια μας τα επιδόματα, η αναρρίχηση στα αξιώματα, το ύψος των αποδοχών μας. Μέγιστο παιδαγωγικό αξίωμα των Τριών Ιεραρχών είναι το παράδειγμα: «Ή μη δίδασκε ή δίδασκε δια του παραδείγματος», αναφωνεί επιγραμματικότατα ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Στα χρόνια της σκλαβιάς «το σχολείο μπορούσε με τον επιβλητικό εκείνο, άγιο άνθρωπο, τον σεβαστό γέροντα δάσκαλο, που χωρίς ίσως ιδέα από παιδαγωγική, έτσι σαν με άμεση μετάγγιση, ψυχή με ψυχή, έδινε το παιδί τον θησαυρό της δικής του ανώτερης προσωπικότητας. Και ξεσκόλιζε το παιδί, αγνώριστο κυριολεκτικά, άνθρωπος στ’ αλήθεια, που ήταν η ελπίδα, το κομάρι του Γένους, ο φόβος και η ανησυχία του κατακτητή…Κυβερνούσε αργότερα τη φαμίλια του, μα και το χωριό του, όπου η χρεία (=ανάγκη) το καλούσε. Πήγαινε και έβγαινε ασπροπρόσωπος σε αρχές, σε προξένους, σε δυνατούς»

Αυτό λείπει σήμερα, η ψυχή με ψυχή μετάγγιση του θησαυρού, που ονομάζεται ελληνορθόδοξη παράδοση. Μπαίνουν σήμερα στην εκπαίδευση άνθρωποι ανυποψίαστοι για το βαρύ έργο που επωμίζονται. «Γι αυτό οι πολιτείες μας είναι διεφθαρμένες, γιατί οι δάσκαλοι της νεότητας είναι κακοί. Γι αυτό εκείνοι που πρόκειται να γίνουν δάσκαλοι, πρέπει προηγουμένως να έχουν αυτοί καταρτισθεί και έπειτα να αποστέλλονται σ’αυτό το έργο». Τα λόγια του Αγίου Ιωάννη μας ελέγχουν όλους όσοι «διδάσκουμε την νεότητα». Και χωρίς να ταπεινολογώ, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου και, όπως έλεγε ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «ας με συγχωρέσουνε εκείνοι όπου τους λέγω τα κουσούρια τους. Έχουν το δικαίωμα να ειπούνε κι αυτείνοι τα δικά μου, ό,τι έκαμα. Κι όταν λέγωνται τα λάθη μας, τότε κάνουν λιγότερα οι μεταγενέστεροι και γινόμαστε κι εμείς έθνος».

Και ας κλείσουμε με ένα κείμενο του Μεγάλου Βασιλείου, που μας υπενθυμίζει το λησμονημένο χρέος μας προς τον Ποιητή των όλων.

«Είτε γαρ εσθίετε, φησίν, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα είς δόξαν Θεού ποιείτε». Καθεζόμενος επί τραπέζης, προσεύχου προσφερόμενος τον άρτον, τω δεδωκότι την χάριν αποπλήρου οίνω το ασθενές σώματος υπερείδων, μέμνησο του παρεχόμενου σοι το δώρον εις ευφροσύνην καρδίας και παραμυθίαν αρρωστημάτων. Παρήλθεν η χρεία των βρωμάτων. Η μέντοι μνήμη του ευεργέτου μη παρερχέσθω. Τον χιτώνα ενδυόμενος, ευχαρίστει τω δεδωκότι το ιμάτιον περιβαλλόμενος, αύξησον την είς Θεόν αγάπην, ος και χειμώνι και θέρει επιτήδεια ημίν σκεπάσματα εχαρίστατο, την τε ζωήν ημών συντηρούντα και το άσχημον περιστέλλοντα. Επληρώθη η ημέρα; Ευχαρίστει τω τον ήλιον μεν είς υπηρεσίαν των ημερινών έργων χαρισαμένω ημίν, πυρ δε παρασχομένω του φωτίζειν την νύκτα και ταις λοιπαίς χρείαις ται κατά τον βίον υπηρετείν».

«Είτε τρώτε, λέγει ο Απ.Παύλος, είτε πίνετε, είτε κάνετε οτιδήποτε άλλο, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού». Λοιπόν, όταν κάθεσαι στο τραπέζι, να προσεύχεσαι όταν τρως το ψωμί, να ευχαριστείς εκείνον που στο έχει δώσει, όταν πίνεις το κρασί και τονώνεις με αυτό την ασθενική φύση του σώματος σου, να θυμάσαι εκείνον που σου παρέχει το δώρο αυτό, για να σου δημιουργεί ψυχική αγαλλίαση και να σε ανακουφίζει, όταν είσαι άρρωστος. Περνά η ανάγκη των τροφών; Ας μην περνά όμως η θύμηση του ευεργέτη. Όταν φορείς το πουκάμισο, να εκφράζεις ευχαριστία σ’ εκείνον που στο έχει δώσει όταν φορείς το πανωφόρι, να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό, ο οποίος και για το χειμώνα και για το καλοκαίρι μας χάρισε τα κατάλληλα ενδύματα, τα οποία προστατεύουν τη ζωή μας και κρύβουν την ασχήμια μας. Τελειώνει η ημέρα; Να ευχαριστείς αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο, για να κάνουμε τις εργασίες της ημέρας, και μας έδωσε τη φωτιά, για να μας φωτίζει τη νύχτα και για να εξυπηρετεί τις υπόλοιπες ανάγκες της ζωής». (ΕΠ 31,244). 

Δημήτρης Νατσιός

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε.... πατριδογνωσία

«Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη»
Ρήγας Φερραίος

«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» (Κ.Σαρδέλη «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).

Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν.

Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν.

«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης.

Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;

Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη και έχω ενώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).

Σκέφτομαι, όλοι μας περιμένουμε τον Ένα, τον χαρισματικό, τον ηγέτη «για να μας βγάλει από την κρίση». Εις μάτην. «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι». Μας κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, από μπακίρι, χρυσό δεν βγάζεις. Αλλού βρίσκεται η λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Το 1842, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ανάστασης του Γένους, γράφει σε γράμμα του στον Τερτσέτη, τον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη:

«Είναι 21 χρόνια που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες. Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού είναι μέρα για χαρά και δάκρυα. Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει ρίζες τόσο βαθιές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα για πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μιαν ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν, όχι για μάταιη επίδειξη (σ.σ.: οι «νεόπλουτοι της μάθησης» όπως έλεγε ο Σεφέρης), παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από Παιδεία και από μόρφωση εθνική. Τότε θα έχουμε – ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας – μιαν ηθική αναγέννηση και το μέλλον της πατρίδας μας θα είναι μεγάλο».

Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.

Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας.

Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους. 








Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης.

Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια που «χάλασαν» τις γενιές της «Αλλαγής». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, των σαλταδόρων και καταντήσαμε ρεντίκολο της Οικουμένης. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας των εκπαιδευτικών ευθύνεται γιά την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας. (Όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν... κρέμασμα).

Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό», εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκούν οι αριστερόφωνοι συνδικαλιστές, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι... παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, πουν αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ... και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι... ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).

Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.
Επαναλαμβάνω: πετάξτε, όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τα βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε την... σκόνη της ιστορίας. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία. Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο «μαθήματα». 

Νατσιός Δημήτρης

Υποχρέωση κάθε Έλληνα δασκάλου να υπερασπίζεται το Σύνταγμα

Γράφει: Ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος-Κιλκίς
Είναι γνωστό σε όσους καταγίνονται με τα θέματα της «διά βίου μάθησης» ότι στα Παιδαγωγικά τμήματα των πανεπιστημιακών σχολών παρεισέφρησαν,πλην ελαχίστων τιμητικών εξαιρέσεων, νεοταξοσκώληκες ολκής, αδίστακτοι εθνοαποδομητές, με σκοπό να αλυσοδέσουν την σκέψη, να μαγαρίσουν την κρίση των υπό εκκόλαψιν δασκάλων.



Αν δεν υπάρχουν ισχυρά αντισώματα από την οικογένεια, οι περισσότεροι νέοι δάσκαλοι, ή μάλλον δασκάλες, εξέρχονται των σχολών αυτών μπουκωμένοι με εκκλησιομαχία και με μπαζωμένο το πατριωτικό φρόνημα.

Μία ολιγόλογη παρένθεση. Ανέφερα πριν για δασκάλες. Δυστυχώς τα τμήματα αυτά κατά 90-95% πληρούνται από φοιτήτριες, από δασκάλες.

Ήδη στα σχολεία παρατηρείται ένα πρόβλημα. Η έλλειψη ανδρών, δασκάλων. Χάνεται έτσι το αντρικό πρότυπο. Είναι καλό και υγιές οι μαθητές του δημοτικού, σε κάποια τάξη, να «συναντούν» και να διδάσκονται από άντρες. (Μου το επισήμανε σοφός, παλιός καθηγητής).

Αν συνδυαστεί αυτό με την άλωση της τηλεόρασης από θηλύγλωσσα, παρδαλοειδή υποκείμενα, την απουσία του πατέρα από το σπίτι και τα πολλά διαζύγια, εξηγεί ένα πρόβλημα που λίγοι τολμούν να το θίξουν. Και ας μην παρεξηγηθώ από τα νέα παιδιά που επέλεξαν την υψοποιό αποστολή που ονομάζεται δάσκαλος-δασκάλα. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Νέοι, λοιπόν, δάσκαλοι εμποτισμένοι, δυστυχώς, με τα δηλητήρια των γραικύλων που εγκαταβιώνουν στις σχολές τους, μπαίνουν στις τάξεις και αντί «να γιομίζουν τους μαθητές προκοπή κι αρετή, καθαρόν πατριωτισμόν και αγάπην στην θρησκείαν του Χριστού» (Μακρυγιάννης) τους μαθαίνουν πράγματα άξια «της απιστίας και παραλυσίας».

Αναλαμβάνοντας, λοιπόν, το κρίσιμο έργο της «διάπλασης των παιδιών» θεωρούν καθήκον τους να παρουσιάσουν τα διαπιστευτήρια του «προοδευτισμού» τους. Έτσι δυσφορούν για την πρωινή προσευχή, τον εκκλησιασμό των μαθητών, τις γιορτές επ’ ευκαιρία των εθνικών επετείων – την ημέρα μνήμης του Πολυτεχνείου σπαρταρούν από συγκίνηση, είναι «η δική τους μέρα». Θα συγκρίνουμε τώρα το Πολυτεχνείο με το ’21; το οποίο είναι ταξική επανάσταση των κολλήγων κατά των κοτζαμπάσηδων – και γενικά όπου εντοπίζουν άρωμα Ορθοδοξίας και Ελληνισμού αδιαθετούν πνευματικά.

Στο αίμα τους ρέουν τα «φαρμάκια» της αφιλοπατρίας και απιστίας, με τα οποία τους εμβολίασαν οι αριστερόφωνοι καθηγητές των παιδαγωγικών τμημάτων.

Έγραφε προφητικά ο Κόντογλου από το 1960 ακόμη για κάτι τέτοιους εκπαιδευτικούς:

«Ας πούμε τα σημερινά μας. Τα σχολεία – αν βγάλει κανένας λίγα στη μπάντα – τ’ άλλα όλα δουλεύουν για να βγάζουνε λεβαντίνους κι όχι Έλληνες, με όλα τα ψευτοελληνικά εξωτερικά πασαλείμματα. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς που διδάσκουνε τα παιδιά μας κινήσανε από το χωριό, και πέσανε με τα μούτρα στα μοντέρνα. Γινήκανε θεριακλήδες του μοντερνισμού (σήμερα του μεταμοντερνισμού, της απαξίωσης των πάντων). Ο νους κι ο λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στις μοντέρνες ανοησίες. Την Ελλάδα δεν θέλουν μήδε να την ακούσουνε, την Ψωροκώσταινα! Δεν υπάρχει πιο αντιπαθητικό και πιο μικρόμυαλο πλάσμα από τον ξιππασμένο άνθρωπο που αρνήθηκε το γάλα της μάνας του και ρεμπεύεται (καυχάται, κομπάζει) κιόλας γι’ αυτό το κατόρθωμα.
Λοιπόν, από τέτοιους δασκάλους τι θα μάθουνε τα παιδιά μας, τα κακόμοιρα τα παιδιά μας; Θα μάθουνε, πώς για να γίνει κανένας σπουδαίος και για να φαίνεται πως είναι έξυπνος , πρέπει να μην έχει τίποτα ελληνικό επάνω του». («Ευλογημένο καταφύγιο, εκδ. «Ακρίτας», σελ 180).

Αιωνία η μνήμη του μεγάλου δασκάλου του Γένους, Φώτη Κόντογλου, που όσο ζούσε ξεσκέπαζε τα πνευματικά μασκαραλίκια τού, γονατισμένου στους Φράγκους, κρατιδίου.

Η ερεθιστική άκανθα για την συγγραφή του παρόντος κειμένου ήταν το τηλέφωνο μία οργισμένης μητέρας παιδιού της Α’ δημοτικού. Μου κατήγγειλε ότι η προκομμένη, νεαρά δασκάλα του παιδιού της είναι "μοντέρνα", νεοταξικού φυράματος. Κατέβασε την εικόνα του Χριστού από την τάξη και αρνείται τον εκκλησιασμό στους μαθητές της. (Η πρώτη δημοτικού είναι η πιο κρίσιμη και σημαντική τάξη στη «ακαδημαϊκή» ζωή ενός παιδιού. «Αν οι καλές διδασκαλίες χαραχτούν στην ψυχή, του παιδιού, όταν ακόμη είναι τρυφερή, κανείς δεν θα μπορέσει να τις αφαιρέσει, γιατί θα έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα, όπως η σφραγίδα στο μαλακό κερί», γράφει ο άγιος Χρυσόστομος στο «περί ανατροφής των τέκνων» σύγγραμά του. Πόση ζημιά αντίθετα γίνεται, όταν το «μαλακό κερί», η ψυχή του παιδιού σφραγίζεται με καντιποτένια, με νοσηρά πράγματα; Ο οσιακής μνήμης, άγιος Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, συμβούλευε στους δασκάλους, που έχουν αναφορά στην πίστη μας και την πατρίδα, να παίρνουν πρώτη τάξη).

Για να βοηθήσω την μητέρα του παιδιού ζήτησα βοήθεια από έγκριτο, σοβαρό, και σπουδαίο νομικό. Τον πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου κ. Βασίλειο Νικόπουλο. Μου απέστειλε αμέσως ένα εξαιρετικό, ολιγόλογο υπόμνημα με τίτλο «Διατάξεις προστατευτικές των θρησκευτικών συμβόλων και εικόνων, εκ του Συντάγματος και άλλων νόμων». (Οι ευχαριστίες μου θερμότατες).

Πρόσφατα κυκλοφορήθηκε και διανέμεται δωρεάν από την «Εταιρεία των φίλων του λαού» εκτεταμένη και εμπεριστατωμένη μελέτη του, με τίτλο «Το προοίμιον του Συντάγματος και η νομική του αξιολόγηση». Με την μελέτη του αυτή κονιορτοποιεί κυριολεκτικά τα φληναφήματα των κακεργετών.

Παραθέτω το υπόμνημα σημειώνοντας αυτό που τονίζει και ο σεβαστός πρόεδρος, ότι η τήρηση του Συντάγματος είναι υποχρέωση όλων των Ελλήνων, επαφίεται στον πατριωτισμό μας και δικαιούνται οι Έλληνες-να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία. Και είναι βία του χειρίστου είδους, όταν ένας δάσκαλος προσβάλλει την πατρώα πίστη του Χριστού και την πατρίδα μας.

«Α) ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1) Προστατευτικό των ιερών εικόνων και συμβόλων είναι πρωτίστως αυτό τούτο το προοίμιον του Συντάγματος. Το Σύνταγμα, ως γνωστόν είναι ψηφισμένο εις Το Όνομα Της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Η επίκλησις αυτή Του Τριαδικού Θεού αποτελεί το λεγόμενο προοίμιον του Συντάγματος. Τούτο σημαίνει νομικώς ότι όλες οι πράξεις των οργάνων του Κράτους πρέπει να είναι εναρμονισμένες προς το συγκεκριμένο αυτό θρησκευτικό προοίμιον, διότι διαφορετικά είναι απηγορευμένες ως αντισυνταγματικές. Σημαίνει ωσαύτως ότι το Κράτος «θρησκεύεται» και συνεπώς οφείλει να τιμά και να σέβεται απολύτως τις εικόνες και τα σύμβολα της θρησκείας την οποία πρεσβεύει. Η θρησκεία αυτή με βάση το συνταγματικό προοίμιον είναι η της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας , η οποία πιστεύει εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Απόρροια του σεβασμού αυτού είναι και η ανάρτησις των εικόνων και συμβόλων στους δημόσιους χώρους π.χ. δικαστήρια, σχολεία, δημόσια γραφεία κ.λ.π. από τους οποίους ουδείς έχει το δικαίωμα να αφαιρεί χωρίς να υποστεί τις συνταγματικές συνέπειες!

2) Το άρθρο 3 του Συντάγματος με το οποίον καθιερώνεται ως επικρατούσα θρησκεία του Κράτους η της Ανατολικής Ορθόδοξης Του Χριστού Εκκλησίας, την οποία οφείλουν να σέβονται όλοι, τιμώντες τα ιερά αυτής σύμβολα.

3) Το άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος το οποίο ρητώς ορίζει ότι σκοπός της παιδείας είναι εκτός των άλλων και η «ανάπτυξις της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων». Αυτή πρέπει να επιτυγχάνεται στα πλαίσια της επικρατούσης θρησκείας με όλα τα πρόσφορα μέσα που αυτή διαθέτει και βεβαίως με τις ιερές εικόνες και τα σύμβολα.

4) Το άρθρο 120 παρ. 4 του Συντάγματος με το οποίο καθιερώνεται το δικαίωμα, αλλά και η υποχρέωση κάθε Έλληνα να υπερασπίζεται το ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Επομένως και ο κάθε εκπαιδευτικός έχει το δικαίωμα να μεριμνά για την τήρηση των ανωτέρω συνταγματικών προβλέψεων στα σχολεία, καταγγέλοντας αρμοδίως κάθε παραβάτη αυτών μηδέ του Υπουργού παιδείας εξαιρουμένου.

Β) ΕΚ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΝΟΜΩΝ

1) Το άρθρο 181 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει τα περί προστασίας της σημαίας μας τιμωρώντας την επί σκοπώ εκδηλώσεως μίσους, ή περιφρόνησις αφαίρεσιν, καταστροφή, παραμόρφωση, ρύπανση της ελληνικής σημαίας, η οποία όμως κατά νόμον φέρει υποχρεωτικά στο επάνω δεξιό άκρο το σύμβολο του Σταυρού.

2) Το άρθρο 198 του Π.Κ. το οποίο τιμωρεί την κακόβουλη βλασφημία, όποιον δηλαδή βρίζει κακόβουλα το Θεό. Ως βλασφημία όμως μπορεί να εκληφθεί και η προς τον ανωτέρω σκοπόν αφαίρεση των εικόνων και άλλων θρησκευτικών συμβόλων.

3) Ο Νόμος 851/1978 ο οποίος επιβάλλει τον Τίμιον Σταυρόν ως το κύριον περιεχόμενο της ελληνικής Σημαίας».

Δασκάλες ηρωίδες και εκπαιδευτικοί του...μειωμένου ωραρίου

Γράφει: Ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς

Οι εκδρομές πάντοτε ενθουσιάζουν τους μαθητές. Αν και τα τελευταία χρόνια απαγορεύονται οι ψυχαγωγικές και επιτρέπονται μόνον οι μορφωτικές-διδακτικές, εν τούτοις, τα παιδιά είναι παιδιά και χαίρονται και παιζογελούν, εδραία παιδαγωγική αρχή είναι το «τέρπειν και διδάσκειν», η παιδεία είναι χαρά και τα παιδιά χαρά μεγαλύτερη.
Φέτος στην Ε’ δημοτικού διδασκόμαστε την ιστορία της Νέας Ρώμης-(Βυζαντίου) και συμφωνήσαμε τα δύο τμήματα, 50 περίπου μαθητές, να επισκεφτούμε την όμορη συμβασιλεύουσα -πάλαι ποτέ- πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τόποι προορισμού: ο περικαλλής ναός του πολιούχου Αγίου Δημητρίου και το μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

Όλα εξελίσσονται κατ’ ευχήν, τα παιδιά με κατάνυξη, ευλάβεια και σεβασμό προσκυνούν τον Μυροβλήτη, την υπόγεια κρύπτη, τις άγιες εικόνες. Κατόπιν στο Βυζαντινό Μουσείο, περιεργάζονται τα εκθέματα, διαβάζουν τις εξηγήσεις των προθηκών, συζητούν, ερωτούν, μαθαίνουν, μια πολύχρωμη κυψέλη όλο δροσιά και ζωντάνια. Ως γνωστόν στο μουσείο κυριαρχεί η εικόνα. Ο πολιτισμός της Ρωμηοσύνης είναι άρρηκτα δεμένος με την τέχνη της αγιογραφίας. Είναι η ταυτότητά του.

Σε μία αίθουσα του μουσείου «συναντάμε» μία μάλλον ηλικιωμένη γυναίκα. Αμέσως δείχνει την δυσφορία της, ενοχλείται από την παρουσία των παιδιών. Κάνει παρατηρήσεις, τα μαλώνει, δείχνει την απέχθειά της για την παρουσία τους. Θέλει να πει: «τι δουλειά έχουν παιδιά σε μιά τόσο...ανεβασμένη (αν το λέω καλά) έκθεση;».

Πριν προχωρήσω, μια παρένθεση. Η «ενοχλημένη», μου είπε, αφού ξέρασε δηλητήρια και τα «σχολιά της σχόλια» ότι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Δασκάλα, δηλαδή, αλλά όχι από εκείνες τις παλιές και πολιές, που έμπαιναν στην τάξη και «γεννούσαν σχολιαρούδια», καμάρι των γονιών τους και της κοινωνίας, αλλά τους αυριανούς κουκουλοφόρους. Είναι ο γνωστός εσμός των επικίνδυνων εκπαιδευτικών που βαπτίζουν την ασχετοσύνη και την σαχλαμάρα τους, «προοδευτική» διδασκαλία.

Σαπίσαμε τα προηγούμενα χρόνια από μια δράκα χαραμοφάηδων συνδικαλιστών, που «κατέβαζαν το κλάδο» (με σπαραγμό ψυχής γράφω τέτοια μπουρδολογήματα) με αίτημα την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών. Ο σκοπός της παιδείας, η μετατροπή του σχολείου σε ΚΕΠ, η αθλιότητα των σχολικών βιβλίων, τα ουσιώδη και σοβαρά, δεν απασχολούσαν τους κηφήνες της ΔΟΕ (Διδασκαλικής Ομοσπονδίας).

Τώρα που μας βρήκε το κακό, παραμένουν στη θέση τους βέβαια, αλλά«απραγέστεροι των βατράχων και αφωνότεροι των ιχθύων».

Ας γυρίσουμε όμως λίγο πίσω στα περασμένα χρόνια, να δούμε κάποιες άλλες δασκάλες, από κείνες που σελάγιζαν ψηλά, στα «κρημνά της αρετής» του Κάλβου.


Στο κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας στην Θεσσαλονίκη, καθώς μπαίνεις δεξιά, άγνωστο στους πολλούς, είναι θαμμένες τέσσερις δασκάλες, τέσσερις ηρωίδες: Η Λίλη Βλάχου, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, η Βελίκα Τράικου και η Αγγελική Φιλιππίδου. Και οι τέσσερις είναι δασκάλες, νέα κορίτσια, που μαρτύρησαν για την Μακεδονία την περίοδο του Αγώνος. Η τελευταία ηρωίδα, η Αγγελική Φιλιππίδου, υπηρετούσε-διακονούσε, το 1906, στην Αγριανή Σερρών. Οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες, επειδή ανασταίνει, στα φοβισμένα σκλαβόπουλα, «ψυχή και Χριστό», θέλουν να την δολοφονήσουν.

Στις 12 Δεκεμβρίου του 1906 οι συμμορίες των Κομιτατζήδων επιτίθενται στο χωριό. Η Αγγελική και ο άντρας της, επίσης δάσκαλος, είναι στο στόχαστρο. Το σπίτι της πολιορκείται. Οι δύο σύζυγοι ατρόμητοι πολεμούν. Μία σφαίρα θρυμματίζει το γόνατο της δασκάλας.

Ξημερώνει ο Θεός και οι Βούγλαροι φεύγουν. Στο χωριό καταφθάνει ο Έλληνας πρόξενος στις Σέρρες Αντώνης Σαχτούρης. Προτείνει στην τραυματισμένη δασκάλα να την μεταφέρουν αμέσως στο νοσοκομείο των Σερρών. Αρνείται. Τον παρακαλεί να την βάλουν επάνω σε φορείο και να σταματούν, για λίγο, σε όλα τα χωριά, που θα διασχίσουν ως τις Σέρρες. Έτσι και έγινε. Την βάζουν οι «αγαθοί» Μακεδόνες σε ένα πρόχειρο φορείο και διαβαίνουν τα χωριά. Σε κάθε πλατεία σταματούν. Η ηρωίδα δασκάλα φωνάζει, νουθετεί, βροντολαλεί το «εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία».

Είναι συγκλονιστική η πορεία της, αιματοβαμμένη. «Το αίμα της στην τραγική εκείνη πορεία σταγόνα-σταγόνα έβαφε τη μακεδονική γη και γινόταν αρραβώνας με την λευτεριά», γράφει η εξαίρετη φιλόλογος-ιστορικός, Αθηνά Τζινίκου στο βιβλίο της «η Μακεδόνισσα στον θρύλο και την ιστορία».

Όταν φτάνει στις Σέρρες, ο κόσμος, ο λαός, σπεύδει δακρυσμένος και της φιλά το χέρι. Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη. Εκεί αφήνει την τελευταία της πνοή, μπήκε στο Εικονοστάσι του Γένους, αιωνία η μνήμη.

Αυτές ήταν δασκάλες, φως περίλαμπρο, που εμείς τα μεταμοντέρνα απολειφάδια, δεν καταδεχόμαστε ούτε το όνομά τους στα σχολεία-τα νέα, καινά ή ...κενά να δώσουμε.

Εξηγώ. Πριν από 4-5 χρόνια η δία βίου ανοησία και αμάθεια, ζήτησε από τα εκπαιδευτήρια του κράτους να υιοθετήσουν -τιμής ένεκεν- ένα όνομα, «πάνυ ακριβούς», σπουδαίου Έλληνα. Ακούστηκαν και προτάθηκαν διάφορα γελοία και πολλά σοβαρά. (Μέχρι και τον Τσε Γκεβάρα πρότειναν κάποια πολυπολιτισμικά σαπρόφυτα. Λες και δεν έχουμε Καραϊσκάκη ή Παύλο Μελά). Τα ονόματα των τεσσάρων ηρωίδων «διδασκαλισσών» ουδείς τα πρότεινε, ακόμη και εδώ στην Μακεδονία. Ο φόβος της προοδευτικής σαβούρας και λίγδας επισκίαζε τα πάντα.

Ηρωϊσμός... τι είναι αυτό; τρώγεται;

Κλείνει, η παρένθεση, επανέρχομαι στην προλογική διήγηση, στις τσιρίδες και αιτιάσεις της τωρινής δασκάλας, στα παιδιά, τους μαθητές μας. Μεταφέρω φράσεις:

«Δεν ντρέπεστε εσείς οι δάσκαλοι, που αφήνετε τα παιδιά να φέρονται έτσι», «τι τα κουβαλάτε στα μουσεία, αφού δεν φέρονται σωστά». «Είστε απαράδεκτοι» και άλλα τινά.

Σημειώνω. Τα παιδιά, φέρονταν σαν παιδιά. Δεν μπορείς να τα βάλεις φίμωτρο, είναι αδύνατο. Όταν «δραπετεύουν» από την τσιμεντένια θαυμάσια, γεμάτη παιχνίδια και ηλεκτρονικά «καλούδια» φωλιά τους, το άψογο παιδικό δωμάτιο της πολυκατοικίας ή από το τσιμεντένιο κλουβί -που κάποτε το ονομάζαμε «αύλειο χώρο»- ανοίγουν τα φτερά τους, πετούν ψηλά, οι παπαγάλοι γίνονται θαλασσοπούλια που αγναντεύουν το πέλαγος. Τα παιδιά δεν αντέχουν, δεν καταλαβαίνουν τα πρέπει. (Λέει ο Ελύτης: «Να πιάσω το πρέπει από το γιώτα και να το γδάρω μέχρι το –πι»).

Δεν άντεξα την προσβολή. Της είπα το του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αείχλωρον ρηθέν. «Όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές». Μας έρχονται από το σπίτι μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοί και μοναχοκόρες, σατραπίσκοι κακομαθημένοι, και απαιτούν, οι γονείς και κηδεμόνες, να πράξουμε αυτό που δεν κάνουν αυτοί: να γίνουμε γονείς τους.

Επιπροσθέτως η ενοχλημένη «περιεργαζόταν» τις εικόνες -της Παναγίας και του Χριστού- ψιμυθιωμένη ωσάν μούμια και παντελονοφορούσα. Ήταν από αυτά τα παλιμπαιδίζοντα γραϊδια, που «επισκέπτονται» τις εκκλησιές και «προσκυνούν» τις εικόνες, ντυμένες σαν τις εγγονές τους.

Το έχω ξαναγράψει. Είμαι είκοσι τόσα χρόνια δάσκαλος-μάχιμος και όχι συνδικαλιστής-και δεν έχω ακούσει σχεδόν ποτέ να μεταφέρει μαθητής «εξωσχολική» γνώση, χωρίς να πει την κοινότοπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση». Πού είναι οι γονείς, πού είναι οι παππούδες; Οι σημερινές γιαγιάδες βλέπουν τα τούρκικα κοπροσήριαλ, παρέα με τα εγγόνια τους και μετά απορούν για την συμπεριφορά τους. (Φοιτητικό σύνθημα: «είμαστε αυτοί που μας έλεγαν οι γονείς μας να μην κάνουμε παρέα»).

Ζούμε σ’ έναν ξεπεσμένο «πολιτισμό», ο οποίος απεχθάνεται τα πολιτιμότερα μέλη του, τα τζιβαϊρικά του, τα παιδιά. Μόνο όμως από τα παιδιά μπορείς να «ταμιεύσεις» (για να χρησιμοποιήσω έναν επίκαιρο όρο) δύο πολυτίμητα σήμερα πράγματα. Αγάπη ανιδιοτελή και προσφορά φιλότιμη.

Χωρίς λόγια

Ανδρείους μπορεί να βγάζει κάθε πατρίδα. Αγίους μόνο η Ελλάδα

«Ο λαός μας έφτασε στην κορυφή της Αθανασίας, γιατί έφτασε στην άκρη της Θυσίας»
Βασίλης Ρώτας, ποιητής

Οι Μεγάλες Ημέρες του Γένους μας. Η εθνική επέτειος του ’40.
Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα, όχι μόνο να κλαις, αλλά, κυρίως, να καμαρώνεις. Λίγο να σηκωθούμε, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις... το Μνημόνιο, η Τρόικα, ο Βενιζέλος, η Βάσω, η Άννα πτώματα άταφα, χαμένα πράγματα, καντιποτένιοι άνθρωποι.
Στρεφόμαστε, γυρίζουμε προς την ιστορία, όχι σαν φυγάδες από το παρόν, μα για να αντικρίσουμε νηφαλιότερα το επερχόμενο μέλλον και να παρηγορηθούμε λίγο.

Ιδίως τώρα που... θόλωσε ο νους μας και μας βρήκε το κακό, το «πισωγύρισμα» στην ιστορία, (η καημένη η γλώσσα μας, τι τράβηξε από τους γλωσσοκόπανους της δήθεν «δημοτικιάς»), η μελέτη, λοιπόν, της ιστορίας φρονηματίζει, «διά το μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσιν της των προγεγενημένων πράξεων επιστήμης» κατά τον Πολύβιο. Οι πράξεις, τα κατορθώματα των περασμένων, δι-ορθώνουν τους απογόνους και όχι τα «ασκιά γιομάτ’ αγέρα», τα λόγια τα κούφια.

Το βλέπω μες στην τάξη. Ενθουσιάζονται τα παιδιά και αποτυπώνεται στην μνήμη τους ανεξίτηλα η διήγηση μιας ιστορίας, στην οποία δεσπόζει ένα ωραίο και σπουδαίο πρόσωπο.

Συναρπάζονται με αυθόρμητες, ζωντανές, αψιμυθίωτες αφηγήσεις.

Πανηγύρι στην τάξη γίνεται όταν φέρνεις μπροστά τους ιστορίες χαρούμενες, «πεποικιλμένες» με ηρωισμό και θυσία.

Φέτος έχω χαρά μεγάλη, γιατί δεν έφτασαν ακόμη στην μικρή, ακριτική μας πόλη, τα βιβλία που η αβελτηρία (το σωστό αβελτερία εκ του α +βέλτερος) και η ευήθεια του ΥΠΠΔΒΜ (υπουργού «ποδοβολητό») στέρησε από τους Ελληνόπαιδες.

Δύο μήνες τώρα διδάσκω φωτοτυπώνοντας κείμενα έξοχα των κορυφαίων της λογοτεχνίας μας, πάλαι τε και επ’ εσχάτων. Από τον Αίσωπο και τον άγιο Χρυσόστομο έως τον Ελύτη. (Ομιλώ γιά τα γλωσσικά εγχειρίδια).

Και πώς αλλιώς; Να είσαι, τώρα δασκάλα γ’ δημοτικού, να ανοίγεις το βιβλίο γλώσσας της τάξης (α’ τεύχος, σελίδα 79) και να διαβάζεις, ενώπιον των μαθητών σου, το αφιερωματικό κείμενο γιά το έπος του ’40.

Αντί όμως γιά μαρτυρίες Ελλήνων στρατιωτών, των ηρώων που κρατούσαν όρθιοι τα διάσελα της Ιστορίας, «κείται» ένα κακόμοιρο, καταθλιπτικό κείμενο μιάς δεκάχρονης εβραιοπούλας από την Θεσσαλονίκη, της Ροζίνας.

Γράφει στο ημερολόγιό της:

«Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940 δεν πήγαμε σχολείο. Είχε κηρυχτεί ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Αναστατωμένα ήμασταν εμείς τα παιδιά. Οι Ιταλοί βομβάρδισαν τη Θεσσαλονίκη. Στο μαγαζί του πατέρα μου γίνηκαν πολλές καταστροφές».

Αυτό, τίποτε άλλο.

Η γ’ τάξη δημοτικού, χιλιάδες Ελληνόπουλα, τέτοιες ηττοπαθείς γελοιότητες διδάσκονται γιά το ηρωϊκό ’40.

Και στην Ε’ που διδάσκω φέτος (α’ τεύχος, σελ. 74) το επίκαιρο κείμενο τιτλοφορείται ως εξής:

«Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο» και υπότιτλο «και εμείς πήγαμε στο υπόγειο».

Την 28η Οκτωβρίου 1940, όταν δόνησε την πατρίδα μας η είδηση της επιστράτευσης, υπήρχε έστω κι ένας Έλληνας που κρύφτηκε ορνιθοειδώς στο υπόγειό του;

Ήταν πανηγύρι εκείνη η μέρα, μέθυσε ο λαός μας με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα, πού το βρήκαν τα δείλαια ανθρωπάκια του διαβίου το υπόγειο;

Επιλογές αντάξιες μιας Δραγώνα, μιας Ρεπούση και της «υψηλοτάτης» διαβιοϋπουργού (χρυσοστόλιστο τίποτε μεγαλαυχίας .... και τίποτε άλλο).

Είναι γεγονός-παρενθέτω μία σκέψη- πως τα ασπόνδυλα προοδευτικά μαλάκια, ως θα έλεγε ο Ζουράρις, νιώθουν δυσφορία, μιάν «εσωτερική»
ενόχληση και αδιαθεσία, όταν αναφέρονται στα πανηγύρια του Γένους και της Πίστης.

Πουλημένες ψυχές, χωρίς ιθαγένεια τόπου, Γραικύλοι αληθινοί, δεν πιάνουν το νόημα της γιορτής, μετρούν τις χαμένες εργατώρες ή την «καθυστέρηση στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας».

Θυμάμαι εκείνο το σπιθαμιαίου (πνευματικού) αναστήματος «πολιτικό ζώον», (αριστοτελικός ο όρος), ο Σημίτης, να πολιορκείται από δημοσιογραφικά μικρόφωνα, έξω από μία εκκλησία, ανήμερα των Θεοφανείων. (Τι μαρτύριο γιά κάτι τέτοιους ο εκκλησιασμός!).

Τι δήλωσε ο... αθεόφοβος:

«Τα Θεοφάνεια σηματοδοτούν την πρόοδο της ελληνικής οικονομίας».

Έτσι ακριβώς. Γι’ αυτό καταντήσαμε ζήτουλες της Οικουμένης...

Ας αφήσουμε όμως τα υποκείμενα και ας πιάσουμε τα κείμενα.

Επεισόδια από εκείνες τις γιορτινές ημέρες του πολέμου. Να ξεθολώσει ο νους μας λίγο, να ξαποστάσουμε ακουμπώντας στις αετοράχες της Πίνδου και στα ψηλώματα της Βορείου Ηπείρου.

Το 1960 ομιλητής, κατά την εορτάσιμο ημέρα, στην Ακαδημία Αθηνών είναι ο Στρατής Μυριβήλης. Αντιγράφω:

«Είχε οργανωθεί, κατά τη διάρκεια του αγώνος, υπηρεσία μεταγγίσεως αίματος απ’ τον Ερυθρό Σταυρό της Ελλάδος. Είχα ένα φίλο γιατρό σ’ αυτή την υπηρεσία και πήγαινα κάπου-κάπου να τον δω και να τα πούμε. Ο κόσμος έκαμε κάθε μέρα ουρά γιά να δώσει το αίμα του για τους τραυματίες μας. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους.
Μία μέρα, λοιπόν, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε μέσα
στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

- Εσύ, παππούλη, του είπε ενοχλημένος, τι θέλεις εδώ;

Ο γέρος απάντησε δειλά:

- Ήρθα κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα.

Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το
δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή.

- Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα μου είναι
καθαρό, και ακόμα ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιους.
Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Όμως μου
είπαν πως οι δύο, πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου,
θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους,
γιατί δεν θα έχουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε γέρο μου, μου είπε κι ας είναι γιά την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».

Αυτά δεν είναι ιστορίες. Είναι Συναξάρια. Εδώ δεν έχουμε ένα συμβάν ηρωισμού. Ανέβηκαν ψηλότερα ο γέρος και η χαροκαμένη γερόντισσα, η γυναίκα του. Τρία παιδιά χαλαλίζουν γιά την πατρίδα. Αγόγγυστα, χωρίς να τα βάζει με τον Θεό, με το κράτος, με τον πόλεμο ο λεβεντόγερος, προσέρχεται να δώσει, να αδειάσει το βασανισμένο, το πικραμένο του κορμί κι από το λιγοστό, δικό του αίμα. Το κοινότοπον «μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος» εδώ το κατανοούμε.

Έφτασε πολύ ψηλά στην κλίμακα ο γεροέλληνας. Στην κορυφή της. Στο «ου λογίζεται το κακόν». Στο «πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει».

Δεν έχουμε εδώ τον κανόνα της αρετής που μας παρέδωσε η αρχαία Ελλάδα. Δεν είναι μόνο η αρετή της ανδρείας. Είναι η αγάπη και «αύτη απόγνωσιν αναιρεί» (Κλίμαξ, Ιωάννου Σιναϊτου). «Ανδρείους μπορεί να βγάζει κάθε πατρίδα. Αγίους όμως μόνο η Ελλάδα».

 

Σχολικά μαθηματικά: ο εφιάλτης και το όνειρο

Η πρόσφατη συζήτηση της κυβέρνησης με την αντιπολίτευση για κοινή πορεία στην αναμόρφωση της παιδείας ζωντανεύει μια μικρή ελπίδα για λύσεις πέρα από κομματικές ή συντεχνιακές σκοπιμότητες. Μακάρι! Φυσικά, η καλή διάθεση δεν αρκεί, μιας και οι συνήθεις ύποπτοι – ανάμεσά τους η Αδράνεια, το Συμφέρον, η Στενομυαλιά, κ.α. – παραμονεύουν στον δρόμο κι ετούτου, όπως κάθε άλλου, σπουδαίου έργου. Καθώς όμως δεν υπάρχει έργο πιο σπουδαίο από την εκπαίδευση των παιδιών μας, υποχρεούμαστε να αισιοδοξούμε αλλά και, στο βαθμό που το μπορεί ο καθένας, να συμβάλλουμε: η εκπαίδευση παραείναι σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους κάθε λογής αρμοδίους.
Θέλω εδώ να μιλήσω για μια πτυχή του προβλήματος που με απασχολεί πολύ τα τελευταία χρόνια: τα μαθηματικά στο σχολείο. Η σημασία των μαθηματικών στον σύγχρονο κόσμο είναι αυταπόδεικτη, όμως το σχολικό μάθημα πάσχει βαθιά, σε ουσία και αποτέλεσμα. Πριν γυρίσουμε στο «πως», όμως, ας δούμε το «γιατί». Αλήθεια: γιατί άραγε πρέπει σώνει και καλά να μαθαίνουν τα παιδιά μας μαθηματικά; Από όποια πλευρά και αν έρχονται, οι δυνατές απαντήσεις στο ερώτημα εντάσσονται σε δυο γενικές κατηγορίες: α) Γιατί τα μαθηματικά είναι χρήσιμα, και β) Γιατί μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε. Ας τα δούμε ένα ένα. Η χρησιμότητα των μαθηματικών είναι κι αυτή δυο λογιών: πρώτα η απλή, καθημερινή, αυτή που χρειάζεται κανείς, για παράδειγμα, για να συντάξει τον οικογενειακό προϋπολογισμό ή να υπολογίσει τα τετραγωνικά της νέας μοκέτας. Οι ανάγκες όμως αυτές, ιδιαίτερα στην εποχή των υπολογιστών, καλύπτονται στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Φυσικά υπάρχει χρησιμότητα και για μαθηματικά πιο προχωρημένα. Αυτή είναι βασικά για τον θετικό επιστήμονα, και θα τη βρει στον δρόμο του και το παιδί που θα προσανατολιστεί σε σχετικές σπουδές. Όσο όμως αυξάνει ο ανταγωνισμός για τις λεγόμενες «καλές» σχολές (Ιατρική, Πολυτεχνείο, κλπ.) και άρα όσο σκληρότερα πρέπει να δοκιμάζονται οι υποψήφιοι, η ειδική γνώση που απαιτείται σε κάποιες (λίγες) επιστήμες μεταφέρεται όλο και νωρίτερα, στη σχολική διδασκαλία. Κατανοητό, από μια άποψη. Αλλά η τροφοδοσία του σκληρού ανταγωνισμού που απαιτείται για να φας τον διπλανό σου στις εισαγωγικές, με καμιά έννοια δεν μπορεί να χριστεί «χρησιμότητα των μαθηματικών». (Φυσικά υπάρχει εδώ μεγάλη χρησιμότητα για τους φροντιστηριάρχες – αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.) Για πραγματική χρησιμότητα της ανώτερης μαθηματικής ύλης στον μέσο μαθητή, είναι αστείο να μιλάμε. Κι έτσι γεννάται το ερώτημα: είναι άραγε σκόπιμο, για να καλυφθούν οι βασικές γνώσεις των αυριανών ηλεκτρολόγων μηχανολόγων ή πυρηνικών φυσικών να υφίσταται η τεράστια πλειοψηφία των μαθητών ένα βαρύτατο και εν τέλει αχώνευτο πρόγραμμα; Γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε τον δεύτερο λόγο: ότι τα μαθηματικά μαθαίνουν στο παιδί να σκέφτεται. Αυτό, αν όντως ισχύει, είναι σπουδαίο.

Το να σου μάθει το σχολειό να σκέφτεσαι είναι ο ιδανικός στόχος του – άλλωστε τις γνώσεις τις βρίσκεις και στις εγκυκλοπαίδειες, που έλεγε ο Ελύτης.

Το να σου μάθει το σχολειό να σκέφτεσαι είναι ο ιδανικός στόχος του – άλλωστε τις γνώσεις τις βρίσκεις και στις εγκυκλοπαίδειες, που έλεγε ο Ελύτης. Όμως τον καταφέρνουν άραγε αυτόν, τον υψηλό σκοπό, τα σχολικά μαθηματικά μας; Κοιτάξτε γύρω σας, στους συμπατριώτες μας που υπέστησαν τη σχολική παιδεία: έχουν στα αλήθεια, οι περισσότεροι από αυτούς, μάθει να σκέφτονται; Διακρίνεται πουθενά στις μέσες διανοητικές μας εκδηλώσεις έστω ένα θετικό υπόλοιπο από τη μαθηματική ταλαιπωρία – όπως είναι για τους περισσότερους – δώδεκα ολόκληρων ετών; Πιστεύω πως όχι. Και δεν είμαι μόνος. Γιατί όμως; Γιατί να παίρνουμε τόσα λίγα από τα μαθηματικά, ενώ τους δίνουμε τόσα πολλά, μαθητές, γονείς και δάσκαλοι, σε κόπο, πόνο αι χρήμα; Αυτό το πολύτιμο να μας «μάθουν να σκεφτόμαστε», γιατί δεν το αξιωνόμαστε; Και ως αλήθεια μπορούμε κάποτε να το πετύχουμε;
Γιατί ο παρατεταμένος βομβαρδισμός των εγκεφάλων των δύστυχων μαθητών με ειδικούς κανόνες επίλυσης προβλημάτων – αυτός είναι σήμερα ο πυρήνας της διδασκαλίας – σίγουρα δεν έχει καταφέρει, προς το παρόν τουλάχιστον, να μας μεταμορφώσει σε έθνος στοχαστών. Η διάγνωσή μου θα ξενίσει πολλούς, ίσως και κάποιους να τους θυμώσει: πιστεύω όμως ότι στη ρίζα του προβλήματος είναι το γεγονός ότι η μαθηματική ύλη που διδάσκουμε είναι υπερβολικά πολλή αι προχωρημένη, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να αφομοιωθεί σωστά και, άρα, επωφελώς. Η ρατούσα άποψη είναι ότι τα σχολεία μαθαίνουν, γενικά, πολύ λίγα πράγματα στα παιδιά μας – λλιώς δεν θα ξοδεύονταν τόσο οι γονείς σε ιδιαίτερα μαθήματα, γλώσσες και φροντιστήρια. Ίσως να ναι έτσι. Όμως, ειδικά για τα μαθηματικά, πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι στην αντίθετη ατεύθυνση, ξεκινάει όχι από το λίγο μα από το πολύ. Το σχολικό πρόγραμμα παραφορτώνει τα παιδιά με γνώσεις, με αποτέλεσμα να υστερεί αναγκαστικά το βάθος της διδασκαλίας. Τους δίνει περισσότερα, και γρηγορότερα, μαθηματικά από όσα μπορούν να χωνέψουν.

Τα μαθηματικά είναι πρωτίστως μέθοδος, όχι ένα μάτσο τεχνικές.

Τη δυσπεψία αυτή, την ξέρουμε – αλίμονο! — όλοι καλά. Το αποτέλεσμα της είναι οι μαθητές είτε να αποτυγχάνουν στα μαθηματικά, σε διάφορα μέτρα, ή όταν κάποιοι καταφέρνουν να παίρνουν καλούς βαθμούς αυτό να γίνεται κυρίως μέσω της «σπασικλίδικης» υφής (δεν μου αρέσει ο όρος, μα δεν βρίσκω ακριβέστερο) απομνημόνευσης κάποιων τεχνικών, που κατά κανόνα ξεχνιούνται αμέσως μόλις εκλείψει η βαθμοθηρική τους χρησιμότητα. Τίποτε όμως που μαθαίνεις επιφανειακά δεν μεταμορφώνει το μυαλό σου – όχι προς το καλύτερο, πάντως. Ο μεγάλος όγκος, και η τεχνική δυσκολία, της σχολικής ύλης έχουν κατά συνέπεια μόνο αποτέλεσμα να μένουν οι περισσότεροι πίσω, τραγικά πίσω, στην εμβάθυνση, που πάει να πει και στην εξοικείωση, που μόνο αυτή μπορεί πραγματικά να διδάξει τη σκέψη. Τα μαθηματικά είναι πρωτίστως μέθοδος, όχι ένα μάτσο τεχνικές. Κι όσο βάζεις την έμφαση στις τεχνικές – πράγμα βέβαια αναγκαίο όσο τα παιδιά καλούνται να αντιμετωπίσουν ολοένα και περισσότερα, και συνθετότερα, προβλήματα προς λύσιν – τόσο χάνεις το υπέδαφος, τη σκέψη που κοσμεί και διακρίνει την Κορωνίδα των Επιστημών. Το έχουμε κάνει καραμέλα το «μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω» που έβαλε ο Πλάτων στην είσοδο της Ακαδημίας του. Όμως τι σόϊ γνώση θεωρούσε απαραίτητη για τη φιλοσοφική σπουδή, δεν μας απασχόλησε. Τι λέτε: να ήταν γνώση τεχνικών; Ή μήπως γνώση μεθόδου σκέψης; Δεν πάει στον χαρακτήρα μου η έννοια της εξίσωσης προς τα κάτω. Μακάρι να υπήρχε στην εκπαίδευσή μας, όπως σε άλλα κράτη, η δυνατότητα διαφορετικών, εναλλακτικών προγραμμάτων από τις πρώτες κιόλας τάξεις, που θα σκύβει φιλάνθρωπα στον κάθε μαθητή αντί να προσαρμόζει αυτόν προκρούστεια σε κάποιο «κοινό μέτρο». Κάτι τέτοιο όμως, με τα τωρινά τουλάχιστον συλλογικά μας μυαλά, είναι όνειρο άπιαστο. Κι αφού δεν μπορούμε να πάμε εκεί, ας καταλάβουμε έστω ότι ο σημερινός προσανατολισμός σύνολης της μαθηματικής διδασκαλίας στο μέτρο του μαθητή με τον υψηλότερο δείκτη λογαριαστικής ικανότητας – γιατί περί αυτού πρόκειται –, μαζί με την υπαγωγή της στην ανταγωνιστική λογική των εισαγωγικών εξετάσεων, οιασδήποτε μορφής, μάς εγγυάται μονάχα ετούτο: ότι η συντριπτική πλειοψηφία δεν θα πάρει από τα σχολικά μαθηματικά απολύτως τίποτε, τίποτε περισσότερο δηλαδή από αισθήματα μειονεξίας που ενίοτε φτάνουν στην απόγνωση. Έτσι κι αλλιώς, το ξαναλέω, το ζήτημα δεν είναι οι μαθητές που θα προχωρήσουν σε ανώτερα μαθηματικά στις σπουδές τους. Αυτοί θα βρουν ίγουρα τις αναγκαίες γνώσεις, είτε στα φροντιστήρια είτε στα διαβάσματα όπου θα τους οδηγήσει η κλίση τους. Με τον προσανατολισμό όμως της σχολικής ύλης αποκλειστικά σε αυτούς, οι υπόλοιποι δεν θα μάθουν ουσιαστικά τίποτε. Κι όσα μάθουν θα τα ξεχάσουν μόλις αποφοιτήσουν με – αν επιτρέπεται εδώ η έκφραση – μαθηματική βεβαιότητα.
Ας το παραδεχτούμε επιτέλους: η πιθανότητα να χρειαστεί για πρόβλημα του καθημερινού βίου το διώνυμο του Νεύτωνα είναι μηδαμινή. Αυτό που πρέπει, κατά συνέπεια, να πρυτανεύσει ως νεύμα της διδασκαλίας των μαθηματικών στο σχολείο είναι ότι μπορούν πράγματι να μας διδάξουν τη σκέψη. Για να σε μάθουν όμως τα μαθηματικά να σκέφτεσαι, πρέπει πρώτα εσύ να μάθεις τα μαθηματικά. Και κυρίως: όσα μάθεις να τα μάθεις καλά. Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι η τέχνη είναι μακρά, ενώ ο βίος βραχύς. Τα σχολικά χρόνια είναι, προφανώς, ακόμη βραχύτερα. Αν θέλουμε τα παιδιά μας πραγματικά να ωφεληθούν από τα μαθηματικά στο σχολειό, και να πάρουν τις βάσεις της λογικής σκέψης που μπορούν αυτά μοναδικά να δώσουν, μα και – γιατί όχι; – να τα αγαπήσουν, πρέπει να τους διδάξουμε λιγότερα. Αλλά καλύτερα. Κι εδώ ισχύει, για άλλη μια φορά, το ουκ εν τω πολλώ το ευ…

Ποια παιδεία θέλουμε;

Και εφέτος στα σχολεία και τα ΑΕΙ θα εορτασθεί -αλλού ουσιαστικά και αλλού τυπικά- η 30ή Ιανουαρίου ως ημέρα μνήμης των Τριών Ιεραρχών, προστατών της ελληνικής παιδείας. Και μέσα σε περίοδο πολύπλευρης κρίσης είναι φυσικό να αναρωτηθούμε: Ποια παιδεία πρότειναν ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος; Και κατ’ επέκτασιν: Ποια παιδεία θέλουμε σήμερα; Μία παιδεία με ανθρωπιστικό, ελληνορθόδοξο και ηθοπλαστικό περιεχόμενο ή μία απλή κατάρτιση υποψηφίων στελεχών πολυεθνικών εταιριών που θα διδάσκονται υποχρεωτικά μόνον τα αγγλικά και τη γυμναστική κατά τα σχέδια του νέου Λυκείου;

Οι Τρεις Ιεράρχες είναι προστάτες της Παιδείας με Π κεφαλαίο. Δηλαδή μιας παιδείας που προσανατολίζει τον μαθητή προς τον Θεό, τον συνάνθρωπο, την κοινωνία, την αίσθηση καθήκοντος και ευθύνης. Έθεσαν τις βάσεις της παιδαγωγικής επιστήμης και ένας γνωστός μου που σπούδαζε παιδαγωγικά στην Αγγλία άκουσε τον καθηγητή του να λέει: Αυτά που σας διδάσκω σήμερα σαν μοντέρνες ιδέες τα βρήκα στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Μελέτησαν τα Αρχαία Ελληνικά κείμενα και δίδαξαν στους νέους πώς να ωφελούνται από αυτά. Διακήρυξαν ότι σκοπός της παιδείας είναι πρωτίστως η διάπλαση ήθους, η δια-μόρφωση ανθρωπίνων χαρακτήρων, εξ ού και ο όρος :μόρφωση.

Σήμερα φοβούμαι ότι δεν ενδιαφερόμαστε για αυτή την παιδεία. Αλλά αφήνουμε τα παιδιά μας χωρίς πρότυπα, χωρίς διάπλαση ήθους, χωρίς πραγματική γνώση των κλασικών συγγραφέων. Αρκούμαστε στην μετάδοση γνώσεων που θα τα οδηγήσουν σε μία εύκολη πρόσβαση στην Ανωτάτη παιδεία για να πάρουν απλώς ένα πτυχίο και μετά να ... αναζητούν εργασία. Οι υπεύθυνοι για τη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής κάποτε θα πρέπει να μάς απαντήσουν: Γιατί από τα σχολικά βιβλία του Γυμνασίου και Λυκείου απουσιάζει τελείως ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού; Γιατί από τα Αρχαία Ελληνικά του Γυμνασίου εξοβελίσθηκαν όλα σχεδόν τα πρωτότυπα κείμενα από την Καινή Διαθήκη και τους Πατέρες της Εκκλησίας; Γιατί από πολλά βιβλία απομακρύνθηκαν τα κείμενα των δοκίμων νεοελλήνων λογοτεχνών και αντικαταστάθηκαν από εκτρωματικά κείμενα που προσβάλλουν την Εκκλησία, υπονομεύουν τον πατριωτισμό, προωθούν τη μαγεία και την παραθρησκεία ή στην καλύτερη περίπτωση διδάσκουν γραμματική μέσω συνταγών μαγειρικής; Στη θέση του Παπαδιαμάντη, του Παλαμά και του Μυριβήλη υπάρχουν σήμερα οι συνταγές για μακαρόνια με κιμά!

Εν όψει δε των ανακοινώσεων για το νέο Λύκειο καλό είναι να μας διευκρινίσουν οι αρμόδιοι: Αληθεύουν ή όχι οι διαρροές πληροφοριών ότι στη Β΄ και Γ΄ Λυκείου θα είναι υποχρεωτικά μαθήματα μόνον τα Αγγλικά, τα Νέα Ελληνικά και η Γυμναστική; Ελπίζω να πρόκειται για παραπληροφόρηση. Το Λύκειο είναι βασική βαθμίδα εγκυκλοπαιδικής και γενικής παιδείας. Η εξειδίκευση μπορεί να γίνεται σε ένα βαθμό αναλόγως της θεωρητικής ή τεχνολογικής-θετικής κατευθύνσεως των μαθητών, δεν είναι όμως σωστό από τα 16 χρόνια τους τα Ελληνόπουλα να έχουν προαιρετικά τα μαθήματα των Θρησκευτικών, της Ιστορίας και των Αρχαίων Ελληνικών. Ειδικά δε για την Ιστορία, μάθημα που αποβλέπει στην ανάπτυξη εθνικής συνειδήσεως κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 16, παρ. 2 του Συντάγματος, υπάρχει διττό πρόβλημα: Όχι μόνον κινδυνεύει να γίνει προαιρετικό μάθημα , αλλά κατά τα δημοσιευθέντα σχέδια θα είναι μάθημα Ευρωπαϊκής Ιστορίας με ελάχιστα κεφάλαια Ελληνικής Ιστορίας. Φυσικά χαιρόμαστε που είμαστε χώρα-μέλος της Ε.Ε., αλλά τούτο δεν αναιρεί την εθνική μας ταυτότητα και δεν πρέπει να λειτουργεί ως πρόσχημα αμβλύνσεως της εθνικής μας υπερηφάνειας. Κανείς λαός μέσα στην Ευρ. Ένωση δεν είναι διατεθειμένος να χάσει την ιστορική, γλωσσική και θρησκευτική του κληρονομιά στο όνομα μιας αποτυχημένης πολυπολιτισμικότητας. Γιατί τα παιδιά μας να τα κάνουμε πειραματόζωα εις βάρος της συνέχειας του Ελληνισμού; Γιατί να αγνοήσουμε τις θυσίες των ηρώων του Έθνους μας για να εξυπηρετήσουμε τον ιδεολογικό φανατισμό κάποιων εθνομηδενιστών;

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί αναγνώστες σκέπτονται το μέλλον των παιδιών τους και ίσως θεωρούν ότι αρκεί μία τεχνοκρατική ή επαγγελματική κατάρτιση χωρίς αναφορές σε ανθρωπιστικά μαθήματα . Τούτο είναι λάθος. Το σχολείο δεν υπάρχει μόνο για να γεμίζει το μυαλό των παιδιών με ξερά νούμερα. Αριθμούς και υπολογισμούς ξέρει και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Αλλά δεν έχει ήθος, δεν έχει αρχές και αξίες. Τί παιδιά θέλουμε να αποφοιτήσουν από τα σχολεία; Παιδιά ρομπότ χωρίς υπόβαθρο αξιών; Γνώσεις είχαν και οι στρατηγοί του Χίτλερ, αλλά δεν είχαν ανθρωπιά. Διάβαζαν Γκαίτε, άκουγαν κλασική μουσική και το άλλο πρωί εκτελούσαν τους αμάχους στο Δίστομο ή στα Καλάβρυτα! Τα Θρησκευτικά και η Ιστορία είναι απαραίτητα μαθήματα για τη διαμόρφωση ήθους, για να μην βγάζουν τα σχολεία μας αντικοινωνικά άτομα που θα πατήσουν επί πτωμάτων.

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, του οποίου τελέσαμε το τριετές μνημόσυνο, συνήθιζε να τονίζει ότι στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των ολοκληρωτικών καθεστώτων «είδα θαλάμους αερίων που κατασκευάστηκαν από καλά εκπαιδευμένους μηχανικούς, παιδιά να φαρμακώνονται από άριστα εκπαιδευμένους γιατρούς, γυναίκες και μωρά να δολοφονούνται από αποφοίτους πανεπιστημίων.... Αξία έχουν η γραφή, η ανάγνωση και η αριθμητική μόνον όταν συμβάλλουν στο να γίνουν τα παιδιά μας άνθρωποι»!

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μία Παιδεία ανθρωπιστική, θεμελιωμένη στην Ορθόδοξη παράδοση, τον υγιή πατριωτισμό και τις δημοκρατικές αξίες, με δυνατότητα απαντήσεων στα ερωτήματα της εποχής μας και με ξεκάθαρο όραμα για ένα καλύτερο μέλλον.

Του Κωνσταντίνου Χολέβα

H "πρόβα τζενεράλε" για το "Νέο Σχολείο"

 

Η ντιρεκτίβα της Νέας Εποχής και των παραμάγαζών της (ίδρυμα Σόρος, Λέσχη Μπίλντεμπεργκ,CDRSEE κ.α), ήταν τόσο σαφής ώστε την αντιλήφθηκε ορθά ακόμα και ο επίλεκτός της κατοχικός πρωθυπουργός: <<;"Ο "Νέος Πατριωτισμός" δεν έχει ανάγκη απο τα σύμβολα και την ιστορία>>.

Αυτός ο "νέος πατριωτισμός", για να έχει πρακτικό αποτέλεσμα είναι  απαραίτητο να διδάσκεται  απο "νέα σχολεία", που δεν θα είναι σχολεία  αλλά  πρέσες  κατασκευής  ομοιόμορφων  άψυχων τούβλων.Θα είναι  σχολεία  στα οποία  η  μετάδοση της γνώσης  θα είναι απολύτως ελεγχόμενη ώστε να μην  υπάρχουν έστω και ψήγματα  που θα  ερεθίσουν την κριτική σκέψη  του μαθητή.

Ο  "νέος πατριωτισμός" και η "νέα γνώση"  θα εκπορεύονται απο  ένα  μικρό και σκληρό πυρήνα   και θα  διανέμονται  αρχικά απο τρομοκρατημένους  και πειθήνιους καθηγητές οι οποίοι σιγά - σιγά θα αντικατασταθούν  απο  "έξυπνους" servers , στους οποίους  θα "μπαίνουν" οι μαθητές όχι απο ένα  ανύπαρκτο σχολείο αλλά απο το σπίτι τους.

Ο Δ. Νατσιός, αυτός δηλαδή  ο αξιέπαινος  για την αγωνιστική του παρουσία  δάσκαλος απο το Κιλκίς, αναφέρεται  σε αυτήν  την  επικίνδυνη παράμετρο του νεοεποχήτικου  σχεδιασμού  και με τον τρόπο του  "κρούει τον κώδωνα του κινδύνου" πείθοντάς μας , χωρίς  να το θέλει, πως  ο μόνος  αποτελεσματικός τρόπος αντίστασης είναι η επανίδρυση των  "κρυφών σχολείων"

υπ.ΠΔΒΜΘ (υπουργείο… ποδοβολητό)

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΑΤΣΙΟΥ
δάσκαλος-Κιλκίς

 

Εγκύκλιος του υπουργείου διά βίου αμάθειας. 

Ημερομηνία έκδοσης
1.9.2011. 

Γιά την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων το Υπ.ΠΔΒΜΘ (αυτό είναι το αρκτικόλεξο του πρώην ΥΠΕΠΘ. Αν τολμήσεις να το προφέρεις ακούγεται κάτι σαν ποδοβολητό ή ασυναρτησίες «οινόφλυγων καραγωγέων»-μεθυσμένων αμαξάδων), προέβη το Υπ.ΠΔΒΜΘ, λοιπόν, μεταξύ άλλων και στις ακόλουθες ενέργειες. 1. «Ανάρτηση όλων των διδακτικών βιβλίων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην πλατφόρμα ψηφιακό σχολείο, ώστε να αξιοποιούνται από τους εκπαιδευτικούς με κάθε πρόσφορο τρόπο γιά τους ίδιους και τους μαθητές τους. 2. Διανομή σε όλους τους μαθητές ενός DVD, στο οποίο θα εμπεριέχονται τα σχολικά εγχειρίδια. Έτσι οι μαθητές θα έχουν την δυνατότητα και στο σπίτι τους ηλεκτρονικά να μελετούν τα μαθήματα». Χαράς Ευαγγέλια. Τελικά το «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», το όραμα της νέας ηγεσίας, του νέου υπουργείου με το νέο σχολικό έτος υλοποιείται. Έχω μπροστά μου το σχέδιο δράσης, με τίτλο «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Πρώτα ο Μαθητής», το οποίο πέρυσι υποβλήθηκε στην κυβέρνηση. (Συνήθως τίθεται η πρόθεση διά, μπροστά από την λέξη κυβέρνηση. Το σωστότερο και ακριβέστερον είναι να τεθεί η πρόθεση «υπό» και, γιατί όχι, και η «αντί». Όπως λέμε υπολοχαγός, ανθυπολοχαγός). Διαβάζω στο 4ο σημείο του σχεδίου. Στόχος είναι το Νέο Σχολείο «να είναι πρώτα απ' όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ... ΤΟΙΧΟΥΣ!» (Τα κεφαλαία περιέχονται στο κείμενο). «Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες, και στην κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός υπολογιστής, διευρύνουν τις γνώσεις, διευκολύνουν την επικοινωνία...» και λοιπά και λοιπά... Αξιοθαύμαστη το Υπ.ΠΔΒΜΘ (υπουργείο από ηλεκτρονικό βιβλίο γιά ηλεκτρονική μελέτη. Εκείνο το κεφαλαιογράμματο «ΧΩΡΙΣ ΤΟΙΧΟΥΣ», αν το ερμηνεύσω ορθώς, σημαίνει την κατάργηση του σχολείου όπως το γνωρίσαμε όλοι μας, ως συγκεκριμένη κτιριακή υποδομή και την αντικατάστασή του με ένα ψηφιακό, ανύπαρκτο, απροσδιόριστο πράγμα. Δηλαδή, ο μαθητής, θα λέγεται μαθητής, όμως δεν θα πηγαίνει σε σχολείο, αλλά θα παραμένει στο σπίτι του και ενώπιον του υπολογιστή «θα μαθαίνει πώς να μαθαίνει», όπως λέει το τρέχον, χιλιομαθημένο ανοητολόγημα. Στο βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα» Α' Γυμνασίου (τετράδιο εργασιών), στην σελίδα 71 και με τίτλο «το σχολείο του μέλλοντος», διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά: «Ουσιαστικά το σχολείο του μέλλοντος θα είναι μία μορφωτική υπηρεσία, όπου το κάθε παιδί θα μαθαίνει μόνο του από τον υπολογιστή, υποβοηθούμενο από έναν υποβαθμισμένο βοηθόμάθησης, επιφορτισμένο κυρίως με τεχνικής φύσεως προβλήματα. Τα παιδιά που έχουν υπολογιστή στο σπίτι θα μπορούν να παρακολουθούν και από εκεί, χωρίς να είναι απαραίτητη η καθημερινή παρουσία στοσχολείο, αφού έτσι κι αλλιώς οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων του θα είναι online σε 24ωρη βάση...». Προσοχή στην φράση «χωρίς να είναι απαραίτητη η καθημερινή παρουσία στο σχολείο». Προηγήθηκαν συγχωνεύσεις σχολείων. Γιά το καλό των παιδιών μας, πάντοτε. Δεν θα χαιρόταν έτι περαιτέρω η Τρόικα και τα εγχώρια πειθήνια ενεργούμενά της, αν έκλειναν και σχολικές μονάδες υπό το κουτοπόνηρο πρόσχημα του λεγομένου «σχολείου του μέλλοντος»; Οι δικαιολογίες που ψελλίζει το Υπ.ΠΔΒΜΘ (υπουργείο ποδοβολητό) είναι η έλλειψη χαρτιού, κωλυσιεργία Ανωτάτου Δικαστηρίου, η κρίση, το μνημόνιο. Έχω την εντύπωση ότι δεν λείπει το χαρτί αλλά ότι έχουμε «άσκηση επί χάρτου», δοκιμάζεται το «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ». Σχολείο χωρίς βιβλία, αλλά στη θέση τους ένα... DVD. Το DVD προϋποθέτει ότι ο μαθητής πρέπει να... έχει στο σπίτι του ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα (και είναι πολλοί οι μαθητές, σε οικογένειες που στερούνται και τα προς το ζην), αποκλείονται, μένουν εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός προ των πυλών. Έτσι εννοούν το «Πρώτα ο Μαθητής» του Νέου Σχολείου τους. Τίθεται όμως και ένα σοβαρότερο ερώτημα. Η επίδοση, αντί βιβλίων, ενός DVD συνιστά απροκάλυπτη παρότρυνση ή καταναγκασμό, να εγκαταλείψουν τα παιδιά το ευλογημένο βιβλίο και να αφεθούν ανυπεράσπιστα στα νύχια του υπολογιστή και του διαδικτύου. Ήδη ο διαδικτυακός εθισμός (η ηλεκτρονική ηρωίνη όπως προσφυώς ονομάζεται) εντάσσεται στις ολέθριες εξαρτήσεις. Το υπ.ΠΔΒΜΘ, η διά βίου ανοησία, αντί να προστατεύει την πιό αθώα και ευπαθή κοινωνική ομάδα καταντά συντελεστής, νοσηρών φαινομένων. Μα και πόσο εξευτελιστικό γιά το κράτος και μειωτικό γιά το κύρος και την σοβαρότητα ημών των δασκάλων (αναφέρομαι σε όσους διδάσκουν στο Δημοτικό) είναι να υποδεχόμαστε τα παιδιά με ένα DVD. Τί χαρά προσφέρουν ιδίως στους μαθητές της πρώτης τάξης τα πρώτα βιβλία (έστω και αυτοί οι κακογραμμένοι ψυχοβγάλτες)! Ψευτορωμαίικο κράτος- καρικατούρα. Ούτε τα βιβλία των παιδιών του δεν μπορεί να εξασφαλίσει και μένουν ατιμώρητα και ροκανίζουν το κλεμμένο βιός του λαού οι καντιποτένιοι πολιτικάντηδες. Κανονικά και προφυλάσσοντας οι γονείς τα παιδιά τους πρέπει να πάρουν το DVD και να το επιστρέψουν στις λαλίστατες κομψοσουσούδες του Υπ.ΠΔΒΜΘ με την ένδειξη: απαράδεκτον, ακατάλληλον γιά ανηλίκους. Παραπέμπω επιλογικώς σε ένα κείμενο του Τάσου Λιγνάδη από το βιβλίο του «Καταρρέω». (1989 εκδ. «Ακρίτας»). Γράφει ο αείμνηστος λογοτέχνης τα εξής προφητικά: «Αφού λοιπόν έγιναν τα σχολεία μας χώροι επικίνδυνοι είναι μοιραίο να απολύσουμε τα παιδιά στην τύχη του δρόμου. Θα λάβουν την παιδεία τους σε χώρους διασκεδαστικότερους: στις δισκοθήκες, στα πάμπς, στα φασφουντάδικα, στις συρράξεις των γηπέδων (μήπως και οι χούλιγκαν, μαθητές δεν είναι στους μοντέρνους σταθμούς υψηλής ακροαματικότητας των FM που επενεργούν ως πλυντήρια εγκεφάλων μέσω της ευθυμίας της ανεγκέφαλης σαχλαμάρας». Αν στην θέση των FM βάλουμε το διαδίκτυο (τον εθισμό σ' αυτό) στο οποίο με τις ευλογίες του «Υπουργείου Ποδοβολητό» καταδικάζονται οι μαθητές μας, έχουμε μία πλήρη εικόνα του σακατεμένου καιρού μας...