Τεοπροεδρικὸς Γραικυλισμὸς ἢ ἱστορικὸς ἀναλφαβητισμὸς

Ἀξιότιμε τέως Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας!

Χαρήκαμε μὲ τὸ ἥμισύ του ἄρθρου σας “Ελληνική Αυτογνωσία και Εθνική Ανόρθωσις”, (ἰστοσελίδα «Ἀντίβαρο»), ἐνῶ λυπηθήκαμε ἐκ βαθέων μὲ τὸ ὑπόλοιπο του. Βάλατε δηλαδὴ στὸ μέλι μία «σταγόνα» ἀρσένιο καὶ τό κάνατε ἔτσι ὅλο «δηλητήριο».  Δηλαδὴ κύριε τ. πρόεδρε, ὅταν ὁ ἁπλὸς λαὸς ἔλεγε καὶ ἐν μέρει ἀκόμη ποὺ καὶ ποῦ "τολμᾶ" νὰ λέει ὅτι εἶναι "ρωμιὸς" ἔχει τὴν δουλικὴ «διεφθαρμένη» συνείδηση ἑνὸς "κατακτημένου";

Ἡ μήπως ἐμεῖς οἱ ποντιακῆς καταγωγῆς Ἕλληνες εἴμαστε ἰμπεριαλιστές, προδότες ἡ μειοδότες ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν «Ρωμανία»; Οἱ ἐμπορικὲς πόλεις τῆς Ἰταλίας τοῦ Medio Aevo (11-15ος αἰώνας) ἀποκαλοῦν τὴν περιοχὴ πέραν τῆς Ἀδριατικῆς «Romagna». Μάλιστα δε  ὁ ἅγιος καὶ πραγματικὸς ἐθναπόστολος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλος δὲν μίλησε πότε γιὰ «Ψεύτο-Γραικία» ἀλλὰ γιὰ τὸ «Ψευτὸ-Ρωμαίικον», ὅταν ἀναφέρθηκε προφητικὰ στὴν ἵδρυση τοῦ σημερινοῦ «ἑλλαδικίστικου» κράτους.

Λυπᾶμε κύριε Πρόεδρε, ἀλλὰ δὲν φαίνετε νὰ μελετήσατε ἐπακριβῶς καὶ ἐπισταμένως ἐκεῖνο τὸ κομμάτι τῆς ἱστορίας μας, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἐκχριστιανισμένος πλέον Ἑλληνισμὸς ἀνέλαβε τὰ ἡνία τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ γιὰ χίλια καὶ πλέον ἔτη μεταφέροντας τὴν Δύση (Ρώμη)  στὴν Ἀνατολὴ (Νέα Ρώμη) καὶ ἐνσωματώνοντας ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα γιὰ τὴν ἑδραίωση τοῦ πρώτης γνήσιας  παγκόσμιας Χριστιανικῆς Αὐτοκρατορίας[1].

Στὸ σημεῖο 5 τῆς ἐπιστολῆς ἀναφέρεσθε στὸ 1821 καὶ τοὺς «Γραικοὺς»[2] καὶ σωστὰ το πράττετε, ἀλλὰ δὲν ἀναφέρετε ὅμως, ὅτι μέχρι καὶ τὸ 1829 ἡ Ἐπανάσταση γίνονταν μὲ τὸ ὅραμα τῆς «Ρωμιοσύνης», τῶν «Ρωμαίων» βασιλέων του Βυζαντίου καὶ τῆς ἀκόμη μὴ ἁπαλευθερωμένης πρωτεύουσας τῶν ἑλλήνων ρωμιῶν (δηλαδὴ τῶν ὀρθόδοξων χριστιανῶν, ἑλληνικῆς καταγωγῆς) τῆς Κωνσταντινούπολης.

Σὰν τ. πρόεδρος κράτους καὶ δικαστικὸς πρέπει νὰ γνωρίζετε τί σημαίνει νὰ ἀπεμπόλει κάποιος συστατικὰ μέρη τῆς ἐθνικῆς του αὐτοσυνειδησίας, ὅταν μάλιστα αὐτὰ ἐνέχουν καὶ κυριαρχικά, πολιτιστικὰ καὶ ἐθνικὰ δικαιώματα κατὰ τὸ διεθνὲς δίκαιο. Ἡ μήπως τυχαίως ὁ Καρλομάγνος καὶ τὰ τέκνα του, τὰ τότε καὶ τὰ τῆς σήμερον καὶ οἱ σὺν αὐτῶ, προσπάθησαν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἐξασφαλίσουν γιὰ τὸν ἑαυτὸ τοὺς τὴν «ρωμαΐκη πατρότητα» («Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Γερμανικού Έθνους») καί ὅτι αὐτὸ συνεπαγεεται, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, ὅπως π.χ. τὸ κάνουν τώρα καὶ οἱ τῶν Σκοπίων ἀλλόφρονες.

Διότι ἡ ἐξαναγκαστικὴ «λήθη» καὶ ἡ συνακόλουθη μικροελλαδικὴ ἰδρυτικὴ κρατικὴ ἰδεολογία ἔγινε μετὰ τὸ 1829/30, με την παραγραφή δηλαδή όλων τῶν ἐθνικῶν μας ἰδανικῶν καὶ ὀραμάτων, ἔναντι τῶν (ΔΝΤ-) δανεικῶν, τῶν «πακέτων» καὶ τῶν ἄσφαιρων «προγραμμάτων», τῶν ὁποίων οἱ προεκτάσεις φαίνονται και στὸ σημερινὸ χάλι μας[3] (Φέρτε μας πακέτα καὶ προγράμματα καὶ ἂς πάνε στὸν βρόντο ἡ γνώση (παιδεία) καὶ τὰ ὀράματα)!

Ἡ μήπως ξεχνᾶτε κύριε Σαρτζετάκη γιὰ ποιὸ ὅραμα ἐργαζόταν ὁ ἀείμνηστος προκάτοχος σας ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο τὸ «σοί» του δὲν «βόλεψε» σὲ ὀφφίκια και θέσεις (διότι θέσεις δίνονται καὶ ὄχι ἐργασία, αὐτὴ εἶναι γιὰ τους ἑκάστοτε «Ἀλβανούς»), ἀλλὰ καὶ ὅλο τὸ βιός τοῦ ἔδωσε γιὰ τὴν ἀνασύσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους.

Μάλιστα γιὰ νὰ μὴν προλάβει νὰ χτίσει τὴν νέα «ρωμαΐκη» Ἑλλάδα, κάποιοι (όχι όλοι βέβαια) «φιλλέληνες» (οἱ τότε ἀντίστοιχες μὲ τὶς «εἰρηνευτικὲς» δυνάμεις του Ο.Η.Ε. καὶ τὸν γνωστὸ ρόλο τους), τοῦ πῆραν καὶ αὐτὴν τὴν ζωὴ του, ὅπως καὶ τοῦ Γ. Καρα σκάκη (καὶ τόσων ἄλλων). Ἀκόμα δε καὶ σήμερα και μετὰ ἀπὸ 180 περίπου χρόνια δὲν ἀνοίγουν τὸν φάκελλο «Καποδίστρια», ἀπὸ ὁπου περίτρανα θὰ φανεῖ ποιὸς πραγματικὰ τὸν δολοφόνησε!

Ἡ μήπως ἀκούσατε ποτέ ἀπὸ τὸν Θ. Κολοκοτρώνη ἡ ἄλλον ἀγωνιστή τοῦ Εἰκοσιένα νὰ ἔχει ἐκστομίσει τέτοιες ὕβρεις σὰν τὶς δίκες σας, ὅπως  «τὸ ξενόφερτον καὶ ἀποβλητέον «ρωμαῖος» ἢ «ρωμηός» (ἢ «ρωμιός»). Ἀναμφισβητήτως ἦσαν σοφώτεροι ἀπὸ τοὺς αὐτοαποκα­λουμένους σήμερα «ρωμηούς», καίτοι συμπατριῶτες μας!».

Ἀντιθέτως μάλιστα ἐγκωμιάζετε τὸν «νεκροθάφτη»[4] τῆς Ἐκλησιαστικὴς (καὶ ὄχι μόνο) Ἑνότητάς μας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸν πληρωμένο καὶ κακομούτσουνο «Γάλλο-Γραικύλλο» Κοραή (Κόραξ μᾶλλον) κάνοντας τὸν τί, «ἐθναπόστολο» (o tempora, o mores …)  «ἀπὸ τοὺς ἐθναποστόλους τῆς Ἑλληνικῆς Ἐλευθερίας Ἀδαμάντιος Κοραῆς, π.χ. εἰς τὰ πονήματά του «Ἀδελφικὴ Διδασκαλία πρὸς τοὺς εὑρισκομένους κατὰ πᾶσαν τὴν Ὀθωμανικὴν Ἐπικράτειαν Γραικούς» (Ρώμη, 1798)”.

Ὁμολογῶ κύριε τ. Πρόεδρε, ὅτι μία – δυό σελίδες εἶναι πολὺ λίγες γιὰ νὰ ἐκθέσει κανεὶς τὶς ἀπόψεις του καὶ ὑπὸ αὐτὴν τὴν διάσταση σᾶς παρακαλῶ πρῶτα ἐσεῖς νὰ ξανασκεφθεῖτε τὶς θέσεις σας μελετώντας περισσότερο και ἐπιπλέον να συγχωρέσετε ἐμένα, ἂν δὲν σᾶς βοήθησα στὴν προσπάθεια σας αὐτὴ ἡ ἂν ἀδίκως σας στεναχώρησα ἐν τὴ ρύμη τοῦ λόγου μου, καθὼς αὐτὸς πηγάζει ἀπὸ αὐθόρμητα φιλοπατριωτικὰ αἰσθήματα καὶ σὲ καμία περίπτωση ἀπὸ προσωπικὲς ἐπιλογές.

Μὲ εἰλικρινῆ ἐκτίμηση

Δρ. Δημήτριος Γ. Μαυρίδης. Καθηγητής Τ.Ε.Ι.

Φώτης Κόντογλου, Τα σχολειά μας!

«Τα σχολειά, αν βγάλει κανείς λίγα στη μπάντα, τάλλα όλο δουλεύουνε για να βγάλουνε λεβαντίνους, κι’όχι Έλληνες , μ’όλα τα ψευτοελληνικά εξωτερικά πασαλείμματα. Οι περισσότεροι απ’αυτούς που διδάσκουνε τα παιδιά μας, κινήσανε από το χωριό, και πέσανε με τα μούτρα στα "μοντέρνα". Γινήκανε θεριακλήδες του μοντερνισμού. Ο νους κι’ ο λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στις μοντέρνες ανοησίες.

Την Ελλάδα δεν θέλουνε μήδε να την ακούσουνε, την Ψωροκώσταινα! Δεν υπάρχει πιο αντιπαθητικό και πιο μικρόμυαλο πλάσμα από τον ξιπασμένο άνθρωπο, που αρνήθηκε το γάλα της μάνας του και ρεμπεύεται κι’ όλας γι’αυτό το κατόρθωμα.

Λοιπόν από τέτοιους δασκάλους τι θα μάθουνε τα παιδιά μας, τα κακόμοιρα τα παιδιά μας; Θα μάθουνε πώς για να γίνει κανένας σπουδαίος και για να φαίνεται πως είναι έξυπνος, πρέπει να μην έχει τίποτα το Ελληνικό απάνω του. Ακόμη και το μόρτικο ύφος, που είναι σήμερα της μοντέρνας μόδας, πρέπει να είναι ξενικό, τεντιμποϊκό.

Είτε βιβλίο, είτε τραγούδι, είτε παιδικό θέατρο, είτε χορός, είτε προσευχή, ‘ολαν πρέπει να μην είναι Ελληνικά, για να είναι καλά για τους μαθητές των σχολειών μας…

Λοιπόν θαρρώ πως άνθρωπος που έχει έστω και μια στάλα ελληνικό αίμα μέσα στις φλέβες του, ή και μονάχα λίγη φυσική ευαισθησία, θαρρώ, λοιπόν, πως δεν μπορεί ν’ αντέξει τέτοια παράσταση, τόση αηδία, τόση βλακεία, τόση ασυναρτησία, ακαλαισθησία, προχειρότητα, χοντράδα, κακομοιριά κάθε λογής θα δει και θ’ακούσει, που θα πάρει τα βουνά.



-------Τέτοια λοιπόν μασκαραλίκια βλέπουνε κι’ακούνε τα παιδιά μας, κι’ η ψυχή τους πλάθεται ελληνοπρεπώς. Φτάνει που τραγουδάνε με ευρωπαϊκή μουσική ( όχι με ελληνική), για τα’ όνομα του Θεού!), πως η Ελλάδα δεν θα πεθάνει!

Τι κάνει άραγε το Υπουργείο Παιδείας;

Κακόμοιρη Ελλάδα! Άλλες φορές παίδευες τον κόσμο κι’ έκανες παιδιά σου τους ξένους. Μα τώρα απόμεινες άκληρη, γιατί και τα δικά παιδιά δεν θέλουνε να σε ξέρουνε»

(«Η πνευματική Ξενοδουλεία μας»)

Νέο Σχολείο: το πειραματόζωο

Πέρασε ήδη ένας μήνας από την πειραματική εφαρμογή του «Νέου Σχολείου», του ψηφιακού, του σχολείου του μέλλοντος σύμφωνα με τα τετριμμένα λεκτικά ποδοβολήματα. Διδάσκω σε ένα από τα 800 πανελλαδικώς σχολεία, που λειτουργούν σύμφωνα με το νέο πρόγραμμα. Εξηγώ για όσους τυχόν αγνοούν …το πείραμα.

Στα σχολεία αυτά όλοι οι μαθητές του Δημοτικού, από την Α΄ έως την ΣΤ΄ τάξεις, κάνουν καθημερινά 7ωρα, σχολούν στις 2.00 μ.μ. Εισήχθησαν κάποια νέα διδακτικά αντικείμενα.

Πιο αναλυτικά. (θα περιοριστώ στις δύο πρώτες τάξεις). Στις Α΄ και Β΄ τάξεις διδάσκονται από τον Σεπτέμβριο, εκτός των «παραδοσιακών» μαθημάτων.

2 ώρες αγγλική γλώσσα,
2 ώρες πληροφορική (ΤΠΕ- Τεχνολογίες της Πληροφορίας και των Επικοινωνιών),
5 ώρες Αισθητική Αγωγή (η οποία περιλαμβάνει «αντικείμενα» όπως Εικαστικά, Μουσική, Θεατρική Αγωγή).
Η Γυμναστική (Φυσική Αγωγή) αυξήθηκε στις 4 ώρες.

Άλλες 3 ώρες είναι αφιερωμένες στην λεγόμενη Ευέλικτη Ζώνη. Τι είναι αυτή; Σύμφωνα με το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών (Δ.Ε.Π.Π.Σ.) και το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών (Α.Π.Σ.) – Φ.Ε.Κ. τεύχος Β΄ αρ. φύλλου 303/ 3-3-2003, στα πλαίσια της Ευέλικτης Ζώνης «θα πραγματοποιούνται διαθεματικές δραστηριότητες και σχέδια εργασίας….Η Ε.Ζ. μπορεί να λειτουργήσει ως φίλτρο από το οποίο θα περνούν τα διάφορα καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα». Να δοκιμάζονται, δηλαδή, οι πειραματισμοί και να καθιερώνονται, αν πετύχει το φιλτράρισμα.

Διαθεματικότητα τώρα, άλλο νεφελώδες πράγμα κι αυτό, σημαίνει ότι μπορούν τα μαθήματα να συσχετίζονται, να επικαλύπτονται (οριζόντιος άξονας παροχής γνώσεων). Πιο απλά, διδάσκεις Ιστορία ΣΤ΄ Δημοτικού την Έξοδο του Μεσολογγίου. Μπορείς, πλην του ιστορικού γεγονότος, να επεκταθείς σε γεωγραφικά στοιχεία, να προσφύγεις σε εικαστικές απεικονίσεις, σε θεατρική αγωγή και σε ό,τι άλλο σου κατέβει στο κεφάλι. Να περιφέρεις την διδασκαλία γύρω από το ιστορικό γεγονός, αλλά να μην εμβαθύνεις. Λίγο απ’ όλα, τσιμπολογήματα. Λίγη ιστορία, λίγη γεωγραφία, λίγη λαογραφία, λίγο θέατρο και στο τέλος τίποτε. Έχασες τα πάντα και κυρίως το πρότυπο του ηρωισμού και της αυτοθυσίας, που πρέπει να ενσταλάξεις στους μαθητές μέσω του συγκεκριμένου μαθήματος. Με ξεροκόμματα γνώσεων δεν χορταίνεις. Επιφέρεις σύγχυση και αμάθεια.

Γι’ αυτό μιλάμε πλέον για δραστηριότητες και όχι για διδασκαλία. (Να στήνεις, ακόμη τα μαθητούδια στο Διαδίκτυο να χαζεύουν τις εικόνες και να καταστρέφεις την μαγεία της προσωπικής επαφής, την συγκίνηση της διήγησης, να μετατοπίζεται το κύρος της διδασκαλίας από το πρόσωπο του δασκάλου στο άψυχο εργαλείο. Να μεταβάλλεις την τάξη σε ΙΝΤΕΡΝΕΤ – ΚΑΦΕ).

Αν προσθέσουμε τις παραπάνω ώρες των «νέων» ή επαυξημένων αντικειμένων, προκύπτουν 16 ώρες εβδομαδιαίως αφιερωμένες σε «διασκεδαστικές» - ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Δηλαδή από τα 6 χρόνια του Δημοτικού σχολείου, τα μισά και πλέον δαπανώνται (ή σπαταλώνται) σε «ανάπτυξη δεξιοτήτων», σε καταιγισμό αντικειμένων, εις βάρος της κύριας αποστολής του σχολείου που είναι να φωτίζει τη συνείδηση και να προσφέρει τα υλικά της ελευθερίας. Αυτό είναι το Νέο ή Ψηφιακό Σχολείο. Και επειδή ακριβώς παύει να είναι σχολείο μάθησης και διάπλασης χαρακτήρα, υποστυλώνεται με πομφολυγώδη και ηχηρά επίθετα: νέο, ψηφιακό, διαδραστικό και λοιπά αερογεμή λεξίδια. Σχολείο που μιλάει για ανταγωνισμό και επιτυχία στη ζωή και όχι για προορισμό και ήθος.

Ποιες είναι όμως οι πρώτες εντυπώσεις από το πείραμα;
Πρώτον: το ωράριο, τα πενθήμερα επτάωρα, εξαντλούν σωματικά και εξοντώνουν ψυχολογικά τους μικρούς μαθητές, όλων των τάξεων του δημοτικού σχολείου. Το να καθηλώνεις όμως στα θρανία, από τις 8 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι, 6χρονα και 7χρονα παιδιά είναι τουλάχιστον αντιπαιδαγωγικό. Η σωματική κούραση αφαιρεί τη ζωντάνια και τη δροσιά της ηλικίας και ακυρώνει την εκπαιδευτική διαδικασία. Μετά το 5ωρο τα παιδιά ατονούν, καταβάλλονται, κουράζονται, αδιαφορούν. Με τέτοιους απαράδεκτους, φρενήρεις ρυθμούς στο τέλος θα απηυδήσουν και θα σιχαθούν το σχολείο. (Θυμήθηκα ένα παλιό φοιτητικό σύνθημα: «Παν τα νιάτα, παν τα κάλλη, μας τα φάγαν οι δασκάλοι»).

Δεύτερον: Υποβαθμίζεται, λόγω πληθώρας διδακτικών αντικειμένων, το μάθημα της γλώσσας, το σημαντικό και σπουδαιότερο γι’ αυτήν την ηλικία. «Εν αρχή ην ο λόγος, λέει μια παλιά ιστορία όσο και ο κόσμος, στην οποία ο άνθρωπος είχε την εξουσία να ονομάσει τα ζώα και τα άλλα πλάσματα. Τη δυνατότητα, δηλαδή να αποκαλεί, να δίνει ζωή». Η γλώσσα είναι ζωή. Το να μαθαίνεις, εξ απαλών ονύχων, να γράφεις, να διαβάζεις και να μιλάς σωστά, σημαίνει ότι μαθαίνεις να σκέφτεσαι σωστά. («λόγος και διάνοια ταυτόν» λέει ο Πλάτων, στον «Σοφιστή» 263ε). Στην εξοπλιστική αυτή ηλικία κυρίως οφείλει το σχολείο να καλλιεργεί την γλώσσα, πράγμα που δεν γίνεται αν συνυπολογιστεί και η αβάσταχτη ελαφρότητα των σχολικών εγχειριδίων (Μια από τις σημαντικότερες συνέπειες αυτής της γλωσσικής ανεπάρκειας είναι ότι προτρέπει, οδηγεί σε πράξεις βίας, που θα μπορούσαν να αποφευχθούν με τον λόγο. Πολλά παιδιά φτάνουν στην εξαλλοσύνη και την απελπισία γιατί δεν μπορούν να εκφραστούν. Δεν έχουν τις λέξεις. «Πάρε τις λέξεις μου δωσ’ μου το χέρι σου» γράφει χαριτωμένα ο ποιητικός λόγος).

Τρίτον: καταργείται η ευλογημένη σχέση δασκάλου και μαθητή. Αυτός ο όμορφος δεσμός χτίζεται καθημερινά μες στην τάξη και προϋποθέτει ήθος, ελευθερία και σοφία από τη μια, άσκηση, υπακοή, σεβασμό και αγάπη από την άλλη. Δάσκαλος και μαθητής είναι κατάκτηση που θα έπρεπε να προσέχουμε ως κόρην οφθαλμού και να μην την θυσιάζουμε σε ανόητους πειραματισμούς. Πότε να προλάβει «να δεθεί» το πρωτάκι με τη δασκάλα του, όταν μπαινοβγαίνουν λαχανιασμένοι και ασθμαίνοντες 7-8 εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων; (Η κατάρτιση ωρολόγιου προγράμματος στα σχολεία αυτά είναι περίπου… τετραγωνισμός του κύκλου).

Τέταρτον: Πληροφορική και αγγλικά από την Α΄ Δημοτικού. Αιτιολόγησε η διαβιουπουργός (ο σκληρότερος πυρήνας της Νέας Τάξης) την πρόωρη εισαγωγή τους, για να γίνει το σχολείο ανταγωνιστικό. Και αυτή και ο αιθεροβάμων (πόδι δεν πατάει στην Ελλάδα) εντολοδόχος της είναι επικίνδυνοι και ύποπτοι. Τι θα πει ότι μέσω της χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών «θα πάρουν τα παιδιά της σημερινής γενιάς αυτό που χρειάζονται ώστε να αντιμετωπίσουν το αύριο», όπως δήλωσε ο Γ.Α.Π. Ποιο είναι αυτό, το «αυτό»; Από πότε η διαδικτυακή αποχαύνωση είναι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά; Ως πότε θα ανεχόμαστε τους μαθητευόμενους μάγους να πειραματίζονται με τα παιδιά μας, με σκοπό ανομολόγητο την κατασκευή του, χωρίς μνήμη, πίστη και πατρίδα, καταναλωτή τηλεοπτικών και διαδικτυακών σκουπιδιών;

Πέμπτον και ανακεφαλαιώνοντας: Εδώ συμβαίνει μια καταστρεπτική παρεξήγηση. Το σχολείο δεν είναι χώρος πειραμάτων και επιβολής ιδεολογημάτων, καρυκευμένων με εύηχα επίθετα. Το σχολείο δεν πρέπει να καινοτομεί , αλλά να συντηρεί - με την απλή και πρωταρχική σημασία του όρου - πρωτίστως. Να διαφυλάττει τα τιμαλφή και να τα παραδίδει στους νεότερους και όχι ό,τι γυαλίζει στον κάθε συμπλεγματικό και άσχετο να βαφτίζεται καινοτομία και να διοχετεύεται στο σχολείο.





Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς