Facebook – Το μεγαλύτερο «φακέλωμα»

Στο facebook έχω μόλις 30 φίλους. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, αρκεί να πιστεύεις πως διαθέτεις περισσότερους στην πραγματική ζωή. Η καλή υπηρεσία μού προώθησε μία διαφήμιση με την οποία με προτρέπει να αγοράσω ένα βιβλίο προκειμένου, εύκολα και γρήγορα, να διπλασιάσω τον αριθμό των ηλεκτρονικών μου φίλων. Δεν θέλω, αν και για τα ήθη του δικτύου θα έπρεπε. Είναι, τουλάχιστον, υποτιμητικό να διαθέτεις μόλις 30 φίλους σε ένα περιβάλλον 60 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το facebook θα ήθελε να γίνουμε όλοι φίλοι μεταξύ μας. Ει δυνατόν, όλοι οι άνθρωποι που περπατούν και αναπνέουν στον πλανήτη.

Να αναρτήσουμε φωτογραφία, στοιχεία ταυτότητας και να συμμετέχουμε με χαρά στις ηλεκτρονικές εφαρμογές.  Αλλά, μισό λεπτό, εδώ χρειάζονται κάποιες εξηγήσεις, αν και όσοι δεν γνωρίζετε τι ακριβώς είναι το facebook θα ήταν καλύτερο να προσπεράσετε το κείμενο.

Όμως, σας θέλουμε εδώ. Το facebook, λοιπόν, περιγράφεται εύσχημα ως μια υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι άνθρωποι μπορούν να επικοινωνούν με τους φίλους τους, να δημιουργήσουν καινούργιες σχέσεις, να συγκροτήσουν ομάδες κοινού ενδιαφέροντος. Ο μέσος χρήστης ξοδεύει 20 λεπτά τη μέρα στο facebook.

Τις τρεις πρώτες εβδομάδες, όμως, διαθέτει ώρες ολόκληρες αναζητώντας φίλους και ανταλλάσσοντας μηνύματα. Αυτή είναι η καλή επεξήγηση της υπηρεσίας. Η κακή λέει πως το facebook είναι ένα παγκόσμιο φακέλωμα προς χάρη των μεγάλων πολυεθνικών και των διαφημιστών, που αποθεώνουν τα εξειδικευμένα δημογραφικά στοιχεία. Φιλικό στο χρήστη. Μπορείτε να δημιουργήσετε μία προσωπική σελίδα, η οποία ουσιαστικά υποδηλώνει το δικτυακό σας στίγμα. Αν θέλετε, όμως, να σας βρουν οι παλαιοί συμμαθητές και οι φίλοι, είστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσετε το όνομα που αναγράφεται στην ταυτότητά σας. Για πρώτη φορά στην Ιστορία τόσα εκατομμύρια άνθρωποι έδωσαν με προθυμία το αληθινό τους όνομα σε ένα μέσο που είναι προσβάσιμο από όλους. Η εγγραφή, όμως, δεν μπορεί να γίνει χωρίς μία έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση. Έχουμε, λοιπόν, περίπου 60 εκατομμύρια ονόματα που αντιστοιχούν σε ίδιο αριθμό ηλεκτρονικών διευθύνσεων. Το σύστημα σε προτρέπει να αναρτήσεις τη φωτογραφία σου και φωτογραφίες φίλων.

Χαριτωμένο; Όχι και τόσο. Το facebook είναι η μεγαλύτερη φωτογραφική βάση δεδομένων που δημιουργήθηκε ποτέ. Στους υπολογιστές του είναι αποθηκευμένες 2 δισεκατομμύρια φωτογραφίες, ούτε το σύστημα συνοριακών ελέγχων των ΗΠΑ δεν έχει τόσες. Μέχρι να διαβάσετε αυτήν την πρόταση στη βάση θα έχουν προστεθεί εκατοντάδες χιλιάδες φωτογραφίες. Κάθε μέρα 14 εκατομμύρια φωτογραφίες εμπλουτίζουν το φωτογραφικό άλμπουμ της υπηρεσίας. Η συντριπτική πλειονότητα των χρηστών έχει τοποθετήσει προσωπική φωτογραφία. Μπορεί να είναι και η δική σας κάπου εκεί, εν αγνοία σας και μάλιστα ταυτοποιημένη στο πρόσωπό σας. Πώς; Κάποιος φίλος σας «ανέβασε» φωτογραφία σας στο προσωπικό του άλμπουμ, χρησιμοποίησε τη δυνατότητα λεζάντας και έτσι όταν ο δείκτης του mouse περάσει πάνω από το πρόσωπό σας, αποκαλύπτεται και το όνομά σας. Οι χρήστες έχουν κάποιους περιορισμούς στην περιήγηση των προφίλ. Ούτως ή άλλως, δεν μπορείς να βουτήξεις σε εκατομμύρια εγγραφές, θα πνιγείς. Αλλά το facebook μπορεί να τους δει όλους. Και να τους περάσει από λεπτό κόσκινο. Ως υπηρεσία είναι εξαιρετικά εύχρηστη ως και χαριτωμένη.
Διατίθεται ένα πλήθος εφαρμογών με τεστ προσωπικότητας, τα οποία σου αποκαλύπτουν πόσο καλός εραστής είσαι ή σε ποιο είδος καταστροφής αντιστοιχείς. Για να δεις, όμως, τα αποτελέσματα, θα πρέπει να καλέσεις και άλλους είκοσι φίλους να ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν την ίδια εφαρμογή. Έτσι, όσο εσύ απαντάς σε ερωτηματολόγια για να μάθεις με ποιον τρόπο φιλάς, προσφέρεις στην καλή υπηρεσία την ευκαιρία να μάθει όχι μόνο τα δημογραφικά σου στοιχεία, αλλά και από ποιο πλευρό κοιμάσαι το βράδυ. Και φαίνεται ότι κοιμάσαι βαθιά.

Δωρεάν τυρί

Το facebook δεν κρύβει πως δωρεάν τυράκι σερβίρεται μόνο σε ποντικοπαγίδες.
Οι μεγαλύτερες εταιρίες μετρήσεων συνεργάζονται μαζί του, όπως, βέβαια, και οι ισχυρότερες πολυεθνικές, αφού διαπιστώνουν ότι μπορούν να κατευθύνουν τη διαφημιστική τους καμπάνια στο πλέον εξειδικευμένο κοινό που δημιουργήθηκε ποτέ. Ήδη οι μεγαλύτερες εμπορικές επωνυμίες του πλανήτη έχουν υπερήφανα ανακοινώσει τη συνεργασία τους με την υπηρεσία. Μπορείτε, όμως, να δοκιμάσετε και εσείς να διαφημιστείτε σε κοινό της επιλογής σας με προσιτό κόστος. Η διαφημιστική πλατφόρμα του facebook είναι τόσο έξυπνη που το μήνυμά σας θα φτάσει μόνο στους σωστούς αποδέκτες. Μεταξύ μας, πρόκειται για ένα τεράστιο πείραμα του σύγχρονου καπιταλισμού. Μπορείς να κάνεις λεφτά από τη φιλία; Ναι, μπορείς, αρκεί να αντικαταστήσεις τα λόγια από τον ήχο του πληκτρολογίου. Αρκεί να δείξεις πως το εύρος της δικτυακής κοινωνικότητας είναι σημαντικότερο από την ουσία της πραγματικής επαφής.

Έτσι, διαβάζουμε στις τελευταίες μελέτες για το φαινόμενο πως η επιτυχία του βασίζεται στην τάση των ανθρώπων να ομαδοποιούνται και να μιμούνται ο ένας τον άλλο. Ο ένας φίλος προσελκύει τον άλλο. Για τις νεαρές ηλικιακά ομάδες η εγγραφή στο facebook είναι τόσο απαραίτητη όσο η κατοχή κινητού τηλεφώνου. Αφού είναι όλοι εκεί! Οι άνθρωποι λένε τα πάντα στο facebook και τα υπογράφουν με το πραγματικό τους όνομα, την ηλεκτρονική διεύθυνση και τη φωτογραφία τους. Και το facebook διαθέτει τεράστια μνήμη και όλη την καλή διάθεση για να συνεργαστεί με τις αρμόδιες υπηρεσίες, αν του ζητηθεί. Δεν χρειάζεται να σας το πει κάποιος τρίτος, το λέει και η άδεια χρήσης της υπηρεσίας, εκείνο το μακρύ κείμενο κάτω από το οποίο πάντα δηλώνουμε πως συμφωνούμε με όσα γράφει. Μεταφράζουμε:

«Όταν χρησιμοποιείτε το facebook ίσως δημιουργήσετε το προσωπικό σας προφίλ, σχέσεις, ανταλλάξετε μηνύματα και κάνετε χρήση των εφαρμογών του διοχετεύοντας προσωπικές πληροφορίες σε διάφορα κανάλια. Εμείς συλλέγουμε αυτές τις πληροφορίες για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένες εφαρμογές». Τι μας λέει; Πως επεξεργάζονται προσωπικά στοιχεία. Το κάνουν όλοι, αλλά στο facebook οι χρήστες κάνουν μια καθημερινή online ψυχανάλυση καταθέτοντας τις προτιμήσεις τους ακόμα και για τα πλέον προσωπικά θέματα.

Το facebook δεν χρειάζεται να δημιουργεί περιεχόμενο για να προσελκύσει χρήστες. Οι χρήστες δημιουργούν περιεχόμενο και αυξάνουν τον αριθμό των συνδέσεων. Το facebook μόνο ρωτάει με έξυπνο τρόπο. Ρωτάει αλλά δεν ξεχνάει:
«Όταν τροποποιείτε τις προσωπικές πληροφορίες που έχετε διαθέσει, το facebook κρατάει αντίγραφο των προηγούμενων πληροφοριών για ένα εύλογο χρονικό διάστημα». Ευτυχώς, όμως, μας λέει πως πρέπει να έχουμε κατά νου ότι τα προσωπικά μας δεδομένα μπορεί να εκτεθούν σε κακόβουλα μάτια: «Δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα δεν θα εκτεθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε ότι ακόμα και αν διαγράψετε τις προσωπικές σας πληροφορίες, αυτές μπορεί να έχουν μείνει αποθηκευμένες σε σελίδες τρίτων».

Θέλετε ένα παράδειγμα; Πολύ πρόσφατα γόνοι γνωστών πολιτικών και επιχειρηματικών οικογενειών της χώρας είδαν να ξετυλίγεται στις σελίδες κυριακάτικης εφημερίδας όλο το κουβάρι των κοινωνικών γνωριμιών τους. Οι περισσότεροι χρήστες δεν αξιοποιούν τη δυνατότητα να απομονώσουν το προφίλ τους, επιτρέποντας την προβολή του μόνο στους φίλους τους. Αν, όμως, έχουμε να κάνουμε με εξουσιοδοτημένες κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, τότε το facebook θα χαρεί να εξυπηρετήσει:

«Χρησιμοποιώντας το facebook συμφωνείτε στη μεταφορά προσωπικών σας δεδομένων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μπορεί να υποχρεωθούμε να διαθέσουμε τα προσωπικά σας στοιχεία έπειτα από νομικές αιτήσεις ή δικαστικές αποφάσεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει τη διανομή πληροφοριών σε τρίτες εταιρίες, δικηγόρους ή πράκτορες κυβερνητικών υπηρεσιών».
Στο facebook θα παραμείνεις έστω και νεκρός. Μπορεί να ακούγεται γλυκό καθώς οι φίλοι σου σπεύδουν στη σελίδα σου και γράφουν διάφορα όμορφα, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεσαι ένας ηλεκτρονικός βρικόλακας. Η υπηρεσία θέλει στοιχεία και ένα φορτίο χαρτιά για να διαγράψει το προφίλ ενός ανθρώπου που πέθανε. Ίσως να είναι, τελικά, η σύγχρονη εκδοχή της έννοιας για τη μετά θάνατο ζωή, που μπορεί να είναι και καλύτερη από μια ζωή στο facebook.

Οι άνθρωποι πίσω από το facebook

Το facebook δεν πωλείται, τουλάχιστον προς το παρόν. Η κεφαλαιοποίησή του αποτιμάται στα 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Έχει προσελκύσει τις μεγαλύτερες εταιρίες της δικτυακής οικονομίας, αλλά περιόρισε τη συμμετοχή τους σε μικρό ποσοστό των μετοχών. Ακούστηκαν αρκετές ενδιαφέρουσες φήμες περί εξαγοράς, αλλά καμία δεν ανταποκρίνεται, όπως φαίνεται, στην αλήθεια. Εξίσου ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η πραγματικότητα για τη μετοχική σύνθεση της εταιρίας. Ο σταρ, αυτός που αναλαμβάνει να δανείζει πρόσωπο και φωνή στο facebook, είναι ο Μαρκ Ζούγκεμπεργκ, ο πρώην φοιτητής που δημιούργησε την υπηρεσία. Ο ίδιος έχει κατηγορηθεί πως «έκλεψε» την ιδέα από μια άλλη υπηρεσία. Στο διοικητικό συμβούλιο υπάρχουν άλλοι δύο άνδρες. Ο Τζιμ Μπρέιερ, που εκπροσωπεί ένα venture capital, και ο Πίτερ Θίελ. Ο Θίελ ξέρει από επενδύσεις. Είχε συμμετάσχει στη δημιουργία της πετυχημένης υπηρεσίας ηλεκτρονικών πληρωμών, του paypal. Έτσι, δέχθηκε να τοποθετήσει και 500.000 δολάρια στο facebook. Σήμερα το μερίδιό του αξίζει πάνω από 1 δισ. δολάρια.

«Μπορείς να έχεις μια τράπεζα που δεν κινδυνεύει από επανάσταση, αρκεί να την εγκαταστήσεις στο Βανουάτου», λέει ο Θίελ, που λατρεύει τους φορολογικούς παραδείσους και μισεί τους φόρους. Δεν είναι ο μόνος που το πιστεύει. Πιστεύει και άλλα. Πως ο ιδανικός κόσμος είναι έξω από τα όρια του πραγματικού, είναι εικονικός και ελέγχεται από μηχανές με νοημοσύνη υψηλότερη της ανθρώπινης. Αν πείτε πως λέει βλακείες, θα σας απαντήσει ότι με κάτι τέτοια έγινε πλούσιος και δεν θα έχει άδικο. Ας δούμε και το τρίτο μέλος του διοικητικού συμβουλίου, τον Τζιμ Μπρέιερ. Ο Τζιμ, μέσω των συμμετοχών του σε άλλες εταιρίες, είναι στενά, πολύ στενά, συνδεδεμένος με την Q-Tel. Τι είναι πάλι αυτό; Είναι ένα venture capital, ένα επενδυτικό κεφάλαιο, που ελέγχεται, επισήμως, από τη CIA. Σκοπός του είναι να συνδέει την καλή υπηρεσία με την τεχνολογία αιχμής, επενδύοντας σε εταιρίες με αντικείμενο χρήσιμο για τα ζωτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αν μη τι άλλο, φακέλωμα τέτοιου μεγέθους έχει και ενδιαφέρον, αλλά και ζωτική χρησιμότητα για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.»

Έρευνα…

…που πραγματοποιήθηκε σε αμερικανικά πανεπιστήμια έδειξε πως το facebook είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, μαζί με το σεξ και την μπίρα. Πρώτο είναι το ipod. Κάθε μέρα 200.000 άνθρωποι δημιουργούν σελίδα στην υπηρεσία. Κάθε χρήστης «ανεβάζει» κατά μέσο όρο 44 φωτογραφίες συνδεδεμένες με το προφίλ του. Το facebook είναι ο έκτος δημοφιλέστερος δικτυακός τόπος στο Internet. Χώρες με τους περισσότερους χρήστες: ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Αυστραλία, Τουρκία.

Ανοίξτε τα μάτια και σπάστε τις τηλεοράσεις

Συνεχίζουμε να μιλάμε με τους παλιούς κανόνες, με τα παλιά κλισέ: η κυβέρνηση, το «κατεστημένο», οι επιχειρηματίες, το «κεφάλαιο».

Και φανταζόμαστε το «κατεστημένο» ως χοντρούς βιομήχανους που «πίνουν το αίμα» των εργατών, ως πανίσχυρους πολιτικούς οι οποίοι έχουν τους δημοσιογράφους, τους διανοούμενους, τους τηλεπαρουσιαστές, σκυλάκια και υποτακτικούς τους.

Ωστόσο, στην κοινωνία του θεάματος που ζούμε, ναι μεν το κεφάλαιο –και κατ’ εξοχήν οι τράπεζες και οι εφοπλιστές στην Ελλάδα– ελέγχει συχνά τα «πακέτα» του χρήματος και οι πολιτικοί τούς διορισμούς ή τις προσλήψεις, αλλά οι τηλεπερσόνες ελέγχουν κάποτε ακόμα και εκείνους που ελέγχουν το χρήμα.

Έτσι, ο Λαζόπουλος πληρώνεται από τον Κοντομηνά, που ελέγχει τον Άλφα, αλλά είναι δυνατότερος από τον Κοντομηνά. Ο Άλφα χωρίς τον Λαζόπουλο θα καταρρεύσει, ενώ ο Λαζόπουλος χωρίς τον Άλφα… θα μετακομίσει απλώς σε κάποιο άλλο κανάλι. Δηλαδή το κεφάλαιο «αναγνωρισιμότητα και τηλεοπτικό βεντετιλίκι» είναι συχνά ισχυρότερο από το …σκέτο κεφάλαιο.

Εξάλλου, τα έσοδα από αυτό το βεντετιλίκι είναι τεράστια και ισοδυναμούν συχνά με τα καθαρά κέρδη μιας σημαντικής επιχείρησης. Και όμως, οι άνθρωποι της τηλεόρασης, των ΜΜΕ, της τηλεοπτικής διανόησης, παριστάνουν τον εργαζόμενο, τον μισθωτό και σκίζονται, υποτίθεται, για τους χαμηλόμισθους, του συνταξιούχους του ΟΓΑ, τους μετανάστες, τους νέους των «700 ευρώ», μαζί με εκατομμυριούχους δικηγόρους που αναλαμβάνουν χιλιάδες εργατικές υποθέσεις, και ταυτόχρονα «αναξιοπαθούντες» ναρκο-εμπόρους.

Όλος αυτός ο τηλεοπτικός συρφετός παριστάνει τον λαό ή τον φίλο του λαού και αντιπαρατίθεται στο κατεστημένο. Και όμως, στην πραγματικότητα, το επιχειρηματικό ή το πολιτικό κατεστημένο εκλιπαρεί τις τηλεβεντέτες. Η πολιτική φρασεολογία και το φαντασιακό των κομμάτων έχει μείνει πίσω από την πραγματικότητα.

Στην εποχή της κοινωνίας του θεάματος, την περισσότερη εξουσία τη συγκεντρώνουν πλέον οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του θεάματος, ακόμα μεγαλύτερη και από εκείνη των υποτιθέμενων αφεντικών τους.

Έτσι, στη Βενεζουέλα, για παράδειγμα, ο κυριότερος αντίπαλος του Τσάβες και των μεταρρυθμίσεών του είναι τα τηλεοπτικά κανάλια και οι τηλεβεντέτες. Όπως κάποτε τα αφεντικά μάς ρουφούσαν –και συνεχίζουν να ρουφάνε– τον χρόνο και την εργασία μας, σήμερα, την εποχή της κοινωνίας του θεάματος, οι κυρίαρχοι του ελεύθερου χρόνου μας, τα αφεντικά του θεάματος, απομυζούν και εκμεταλλεύονται κάτι πολύ πολυτιμότερο για τον καθένα προσωπικά, τον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τα όνειρά μας. Τον γεμίζουν με σκουπίδια, παραπληροφόρηση, διαστροφή της πραγματικότητας, ψεύτικους παράδεισους.

Τα αφεντικά ελέγχουν την εργασία μας μόνο, και μάλιστα διά της βίας, τα αφεντικά όμως του ελεύθερου χρόνου ελέγχουν την ελευθερία μας, τα ίδια μας τα όνειρα, και μάλιστα με τη βούλησή μας.
του Γιώργου Καραμπελιά

ΘΑΡΡΟΣ!!!

     Το μόνο που πρέπει να φοβούμαστε σε καταστάσεις ανελευθερίας είναι τον ίδιο το φόβο μας.Ούτε ο Διάβολος μπορεί να κάνει τίποτε σε κάποιον που δεν τον φοβάται. Οι δικτάτορες στηρίζονται στο φόβο. Όταν κανείς δεν τους φοβάται τα μαζεύουν και φεύγουν νύχτα,για να μην τους πάρουν είδηση. Ο φόβος έλκει αυτό που φοβούμαστε. 

Αν π.χ. αρχίσουμε να φοβούμαστε έναν... Αμίν Νταντά, θα φέρουμε έναν Αμίν Νταντά να μας κυβερνήσει. Ο Αμίν Νταντά δεν σκότωνε απλώς τους υπηκόους του,τους έτρωγε κιόλας! 

         

    Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γιατρός για να ξέρει ότι ο τρόμος και η ανησυχία που πλήττει το αίσθημα ασφαλείας του ανθρώπου επιβαρύνει όλες τις αρρώστιες , αν δεν τις προκαλεί κιόλας. Ο τρόμος και η ανησυχία που νιώθει κανείς είναι εκδηλώσεις απώλειας του ηθικού. Ο κλονισμός του ηθικού πλήττει το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού και τον αφήνει ευάλωτο σε όλες τις αρρώστιες.

       

   Έχει ειπωθεί ότι τον τελευταίο καιρό οι καρδιοπάθειες, τα εγκεφαλικά και οι καρκινοπάθειες π.χ. παρουσίασαν τρομερή αύξηση. Τα ποσοστά είναι τόσο μεγάλα που δυσκολεύεται κανείς να το πιστέψει. Ανάλογη αύξηση σημείωσαν και οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα. Οι πληροφορίες αυτές επαναλαμβάνουμε ότι  δεν είναι εξακριβωμένες, αλλά δεν είναι και απίθανες υπό τις γνωστές συνθήκες της οικονομικής τρομοκρατίας τις οποίες ζούμε η μέγιστη πλειονότητα των Ελλήνων.

       

   Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη αν λάβουμε υπόψη ότι ο Ελληνικός Λαός βρίσκεται ύστερα από μακρά και επίμονη πλύση εγκεφάλου σε κατάσταση  παθητικότητας. Τί μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, αναρωτιέται καθένας από εμάς, γιατί μας έπεισαν ότι μόνο σαν μάζα υπό την προστασία των πολιτικών κομμάτων μπορούμε ίσως κάτι να κάνουμε για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας.    

        

   Αν καθένας από μας βγει από την παθητικότητα,  το ίδιο θα κάνουν κι οι άλλοι  και θα αποκτήσουμε την ποθητή ενότητα. Τις αληθινές ενώσεις τις δημιουργεί ο αγώνας  με τον εαυτό μας και με τα πάθη μας, δηλαδή η αγάπη του καλού. Όλοι οι άνθρωποι αγαπούν το καλό.    

        

    Η νομοθεσία μας αναλώνεται κυρίως γύρω από τα περιουσιακά δίκαια. Τα δίκαια του ανθρώπου μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Ένα παράδειγμα. Αν έρχεται καπνός στο παράθυρό σου από το διπλανό διαμέρισμα μπορείς να ζητήσεις δικαστική προστασία και να υποχρεωθεί αυτός που διαταράσσει την νομή του διαμερίσματός σου να πάψει τη διατάραξη. 

       

    Αν κάποιος διαταράσσει τη λειτουργία της ζωής σου, δεν ξέρω αν μπορείς να ζητήσεις από αυτόν που προκαλεί την διατάραξη, να υποχρεωθεί να πάψει τη διατάραξη. Αυτό στην πολιτική διαδικασία. Στην ποινική όμως υπάρχει η προστασία η οποία προβλέπεται π.χ. από το άρθρο 331 του Ποινικού Κώδικος το οποίο σε προστατεύει από την πρόκληση τρόμου και ανησυχίας, συναισθήματα τα οποία αν συνεχιστούν μπορούν να αποβούν μοιραία για την υγεία και για τη ζωή του θύματος.

      

      Κάποια στιγμή νομίζω ότι πρέπει να ζητήσουμε δικαστικώς να μπει κάποιο φρένο στην κάθε είδους  τρομοκρατία, πότε με τις αγελάδες, πότε με τους χοίρους, και πότε με τα πτηνά, τα τρία βασικά είδη διατροφής των πολιτών.

Μπορούμε να ζητήσουμε να πάψει η απειλή εναντίον του πολίτη.Η απειλή είναι έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου. 

Το άρθρο της απειλής ορίζει τα εξής: Όποιος προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη τιμωρείται κλπ. Τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος είναι η πρόκληση σε άλλον τρόμου και ανησυχίας και η απειλή βίας ή άλλης παράνομης πράξης. Ανησυχία είναι η ταραχή ή αγωνία σε σχέση με το αίσθημα ασφαλείας.

     

     Η απειλή διώκεται κατ΄έγκλησιν δηλαδή  ύστερα από μήνυση του παθόντος. Δεν διώκεται αυτεπαγγέλτως.

Θα μπορούσε κάθε Έλληνας πολίτης,  αν δεν απέφευγε τις "πόρτες αυτές" ,όπως αποκαλεί ο απλός πολίτης τα δικαστήρια, να καταθέσει μήνυσηκατά των υπευθύνων της κυβέρνησης για απειλή. 

Διότι κάθε πολίτης υφίστασται την απειλή  κατά του δικαιώματος της προσωπικής ελευθερίας (ηλεκτρονικό φακέλλωμα) και κατά του δικαιώματος επί της συντάξεως ή του μισθού και γενικά του ελευθέρως συναλάσσεσθαι, πράξεις οι οποίες είναι  παράνομες και προκαλούν τρόμο και ανυσυχία για την υγεία του και για την ίδια τη ζωή του.

     

    Οι πιστοί στον Κύριον ημών Ιησού Χριστό δεν έχουμε ανάγκη από δικαστική προστασία. 

Στο Κεφάλαιο της Αγίας Γραφής για τον προφήτη Ελισαίε, τον μαθητή του μεγάλου προφήτη Ηλία, υπάρχουν αυτά τα λόγια: "Μη φοβάσαι, γιατί εκείνοι που είναι μαζί μας, είναι περισσότεροι από εκείνους που είναι με αυτούς", εννοεί αυτούς που τους απειλούσαν.Η ζωή του πιστού είναι η ζωή του ανθρώπου που περιμένει ένα θαύμα.

     

    Στο Ευαγγέλιο, στην τελευταία επιστολή, την πιο μικρή από όλες την επιστολή του Ιούδα o Απόστολος μας εκμυστηρεύεται ότι νιώθει ανυπομονησία να μας γράψει για την κοινή σωτηρία, νιώθει την ανάγκη να μας γράψει και να μας παρακαλέσει να αγωνιστούμε για την πίστη που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας. 

      

     "Θα εμφανιστούν άνθρωποι που θα σας εμπαίζουν και θα ζουν σύμφωνα με τις αμαρτωλές επιθυμίες τους. Αυτοί είναι που προκαλούν τις διαιρέσεις. Κυριαρχούνται από τις φυσικές επιθυμίες κι όχι από το Πνεύμα του Θεού.  Εσείς όμως, αγαπητοί μου, συνεχίστε να προοδεύετε στεριωμένοι πάνω στο θεμέλιο της παναγίας πίστης σας και προσεύχεστε με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Διατηρήστε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού, προσμένοντας το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που θα μας χαρίσει την αιώνια ζωή."

Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Ό «Καιρός των Ελλήνων» είναι πάντα εδώ!

 

Καλή Χρονιά συνέλληνες… Καλή Χρονιά σε αυτό τον τόπο όπου οι ψευδαισθήσεις παίρνουν τέλος, επειδή έτσι πρέπει να γίνει, επειδή το πεπρωμένο του έτσι ορίζει σε πείσμα όσων θέλησαν να μας επιβάλλουν δεκαετίες τώρα οι διαφημιστές του life style, όργανα ενός οικονομικού μεσιανισμού που ήθελε να «σκηνοθετήσει» σε νέα, επικερδή version(!) τα προαιώνια οράματα μας…

Η Ελλάδα δεν είναι τόπος, είναι τρόπος. Θέλησαν να μας επιβάλλουν ότι δήθεν είμαστε «αντικειμενικά» οι «ωραιότεροι», ότι η Αθήνα είναι πιο όμορφη από την Νέα Υόρκη, ότι κάνουμε το καλύτερο σεξ ελλείψει έρωτα, ότι η Ελλάδα είναι «η ομορφότερη χώρα του Κόσμου»!

Η Ελλάδα είναι ευλογημένη, είναι συναρπαστική, δεν είναι όμως η «ωραιότερη» με τα μέτρα της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Βαυαρίας.

Είναι συγκλονιστική γιατί ενώ έχουμε μία Μονεμβασία, ένα Μέτσοβο, ένα Ναύπλιο ή μια Κέρκυρα έναντι των συγκλονιστικών παραδοσιακών πόλεων και χωριών των δυτικών γειτόνων μας, εμείς έχουμε σε κάθε πέτρα, πουρνάρι και ακρογιαλιά αφημένη μπόλικη, όσο κανείς άλλος Ιστορία.

Και μύθους. Απλούς, όχι σκοτεινούς, προσιτούς, κατανοητούς. Για αυτό και δεν μπορούμε να αφήσουμε την Ελλάδα. Επειδή σε παππουδικά κονάκια και κοιμητήρια, σε φυτεμένα δέντρα και πεζούλες, βρίσκονται οι τάφοι των πατεράδων και παππούδων, των προγόνων μας, επειδή μέσα μας επιβιώνουν άλλοτε σαν όνειρο και άλλοτε σαν εφιάλτης οι τρόποι, τα παθήματα, οι ματαιώσεις αλλά και τα επιτεύγματα τους, οι αγώνες τους, οι υπερβάσεις τους.

Ο Ελληνισμός δεν είναι ιδιότητα είναι ιδεολογικό πρωτίστως επίτευγμα. Σκέφτεσαι σαν Έλληνας, θυμάσαι σαν Έλληνας, ονειρεύεσαι σαν Έλληνας, εκρήγνυσαι σαν μαινόμενος Οδυσσέας και πεθαίνεις σαν Λεωνίδας ή καλόγερος Σαμουήλ, άρα ως Έλληνας…

Όποιος νομίζει ότι αρκεί ένα πιστοποιητικό γεννήσεως ή μια «εξέταση αίματος» για να καταγραφεί ως «Έλληνας» τότε είναι κακέκτυπο του Πετραίου προτύπου, του γεννημένου από τα λιθάρια Δευκαλίων και της Πύρρας.

Μάθαμε να σκεφτόμαστε «λογικά». Δηλαδή Δυτικά. Δηλαδή με τον τρόπο του Weber σε ένα τρόπο που γνώριζε κάθε ρίζα δέντρου του ότι οι εποχές αλλάζουν, άλλοτε είναι κακές, άλλοτε κακές, κάνουν κύκλους και ξαναγυρνάνε αλλά ο τόπος, ο τρόπος, ο «Καιρός των Ελλήνων» είναι πάντα εδώ!

Είναι. Δεν φεύγει δεν αλλάζει, δεν μεταβάλλεται, δεν προδιαγράφεται, δεν αγοράζεται, δεν σταματά, ΕΙΝΑΙ. Ο χρόνος της Ελλάδας ΕΙΝΑΙ.

Για άλλους γίνεται αντιληπτός, μεταβιβάσιμος στους άλλους ως βιωθείσα εμπειρία μέσα από τους αρχαίους θεούς.

Για άλλους σαν τον γράφοντα σαν Ορθόδοξη επιβίωση μέσα από την κοτσίδα και τα ράσα του παπά, διαιώνιση της μορφής του ιεροφάντη των Ελευσινίων Μυστηρίων, μέσα από τους πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές ιερείς, τους δύο χορούς μοναχών και το «θρησκευτικό θέατρο» του Αγίου Όρους που διαφύλαξε ως εμάς την μορφή και το άκουσμα της Αρχαίας Τραγωδίας, μέσα από τον Διόνυσο και τον Χριστό που διατείνονται και διαλαλούν στον Αιώνα «Εγώ ειμί η Άμπελος».

Ο καθένας Έλληνας είναι Ελεύθερος να πιστεύει σε ό,τι θέλει. Ελεύθερος ως Έλλην. Αρκεί να γεύεται το κρασί ως Έλλην, να μυρίζει θυμάρι και αναμμένο από γριά της γειτονιάς λιβάνι, να γεύεται κάτω από τον πλάτανο καρπούζι ή Έρωτα, να μνημονεύει γονιούς πολεμιστές της Αντίστασης, του Αλβανικού,της Αλμυράς Ερήμου, του Φραγκοκάστελλου, φουστανελλάς ή Μυρμιδόνας, καθισμένος στην πλαγιά του Υμηττού ή του Ταύγετου, πάντα όμως κάτω από την σκιά των «δροσουλιτών» προπατόρων…

Έγραψε κάποιος «λογικός» σε σχόλιο προς την Olympiada  πως είναι λίγο ή πολύ… φαντασιόπληκτη. Δεν είμαι δικηγόρος κανενός αλλά οι «μύθοι» όπως έλεγε ο Α.Λεντάκης δεν είναι μυθοπλασίες, είναι διήγηση Θεού. Όποιος δεν έχει διαβάσει «Βάκχες» όπου λέει ο ποιητής πως «την νύχτα συμβαίνουν τα μεγάλα», όποιος δεν έχει ακούσει «φαντασίες» γιαγιάς, ιστορίες σε καλύβα τσοπάνη ή αφηγήσεις για το Αφιόν Καραχισάρ και το Ουσάκ, από παππού ενώ ο βοριάς λυσομανά στα γεμάτα ξεραίλα και πέτρες υψίπεδα της Καρύστου, δεν ξέρει…

«Στην φύση αρέσει να μην φανερώνεται» λέει ο Τραγικός. Για αυτό όπως λέει ο Καβάφης λίγοι ακούν τον ήχο των γεγονότων που έρχονται ενώ έξω οι πολλοί δεν ακούν τίποτε…

Καλή Χρονιά συνέλληνες. Ο Καιρός κάνει πάλι τους κύκλους του. Δεν μας καλεί η επίπλαστη κοσμικότητα των περαστικών γκλάμ ζευγαριών να ταυτιστούμε με το «γυαλιστερό» λούστρο τους.

Δεν μας καλεί το εικοσαήμερο των διακοπών στην Μύκονο, την Σαντορίνη, την Ίο.

Μας καλούν οι άγριες νύχτες τους που λίγοι έχουν ζήσει χωρίς να είναι τουρίστες.

Δεν μας καλεί το Κολωνάκι. Μας καλούν οι Τρείς Γέφυρες και το Περιστέρι και τα Μανιάτικα της νιότης μας, εκεί που μαθαίναμε όσο Φρόυντ, Λακάν και Αλτουσέρ δεν θα μάθουν ποτέ αυτοί αλλά μάθαμε και τι σημαίνει Τιμή, πάθος, συμμετοχή, σύμπνοια…

Οι καιροί δεν ζητούν «Δίκαιο». Αυτά είναι ξενομερίτικα σπουδάγματα που και εμείς μάθαμε. Αλλά μένει στο μυαλό περισσότερο η αρχαία Δικαιοσύνη παντρεμένη με πολύ οργή και αίμα με το «γδικιωμό», το άδικο αλλά και -μην φοβάστε διανοούμενοι της πλατείας Μαβίλη- με την Εκδίκηση (την Δικαίωση) που γύρευαν και έπαιρναν οι πρόγονοι της γιαγιάς μου της Κουμίνας, εκεί κοντά στον Νερατζιώνα ή την Κοίτα και το Έλος…

Ο «Καιρός των Ελλήνων» Ήταν, Είναι. Και Έρχεται…

 

ΜΑΚΗΣ   ΔΕΛΗΠΕΤΡΟΣ

Τα Φώτα και οι Καλικάντζαροι

Των Θεοφανίων, κλείνει το εορταστικό Δωδεκαήμερο που ξεκινά με τα Χριστούγεννα και τελειώνει με τη βάφτιση του Χριστού. Σύμφωνα με την παράδοση, επειδή από τη γέννησή του μέχρι και τα Φώτα, ο Χριστός είναι αβάφτιστος βρίσκουν την ευκαιρία οι καλικάντζαροι να ανέβουν στη γη και να αλωνίσουν τον κόσμο. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι ήταν ψυχές που έβρισκαν τις πόρτες του Άδη ανοιχτές και ανέβαιναν στον επάνω κόσμο, όπου γύριζαν για μέρες παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς. Η πίστη στους καλικάντζαρους λέγεται πως προήλθε από ελληνικές και ρωμαϊκές γιορτές του Δεκεμβρίου, που συνδυάζονται με τη γενέθλια ημέρα του Θεού Ηλίου, την 25η Δεκεμβρίου. Αργότερα στο Βυζάντιο για να γιορτάσουν το Δωδεκαήμερο, άνθρωποι μασκαρεμένοι με κρυμμένα τα πρόσωπά τους, πείραζαν με μουσικές και τραγούδια τους ανθρώπους στους δρόμους, έμπαιναν απρόσκλητοι στα σπίτια τους ως πραγματικοί εισβολείς, απαιτώντας φαγητά και γλυκά, μέχρι τον Αγιασμό. Με το πέρασμα των αιώνων, οι καλικάντζαροι σαν ξωτικά, πλάσματα περίεργα, μικροσκοπικά, με ουρά και μακριά χέρια, πονηροί και κατεργάρηδες, πειράζουν για 12 μέρες και "μαγαρίζουν" τους ανθρώπους. Σήμερα φεύγουν για να επιστρέψουν πάλι κάτω από τη γη τρώγοντας τον κορμό της. Θα έρθουν του χρόνου τα Χριστούγεννα για να τρυπώσουν τα βράδια στα σπίτια μας από τις καμινάδες, τις κλειδαρότρυπες, τις χαραμάδες στις πόρτες και τα παράθυρα, να τα αναστατώσουν, "να συμβολίσουν μια πρόσκαιρη ριζική ανατροπή της δεδομένης τάξης του κόσμου, που θα φέρει το επάνω-κάτω, θα τον καθαρίσει από τις αμαρτίες και θα ξαναδώσει στους ανθρώπους την αναγκαία γαλήνη και ψυχική αρμονία που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουν τους άλλους καλικάντζαρους, αυτούς που φορούν μάσκα ανθρώπου και που μας περιμένουν πίσω από γραφεία, ταμεία ή στην επόμενη γωνιά του δρόμου".   
 

"Φεύγετε να φεύγουμε"

 
"Τώρα που το σκέφτομαι, έχω πολύ καιρό να δω καλικάντζαρους. Από την εποχή που μας έκαναν ακόμη προσωπικές επισκέψεις, την περίοδο του Δωδεκάμερου, που τελειώνει με τον αγιασμό των υδάτων, έχω κρατήσει μια πολύ φευγαλέα μνήμη από την εμφάνισή τους. Δεν μπορώ να πω ότι έμοιαζαν με τις εικόνες που τους έδειχναν σαν τα μάλλον αστεία κι άταχτα διαβολάκια που έβλεπα στις γελοιογραφίες των εφημερίδων, οι οποίες κυκλοφορούσαν στο σπίτι.
Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να έμοιαζαν μάλλον με σκιές, που έτρεχαν να κρυφτούν μόλις καταλάβαιναν ότι τις πλησίαζα όλο λαχτάρα για να δω επιτέλους ποια και πώς ήταν αυτά τα πλάσματα, με τα οποία κάναμε τις ίδιες αταξίες. Και αυτό διότι, πρέπει εδώ να υπογραμμίσω το γεγονός ότι την εποχή του Δωδεκάμερου οι ενήλικες γυναίκες του σπιτιού μάζευαν οτιδήποτε φαγώσιμο κυκλοφορούσε ελεύθερο και έκλειναν με μεγάλη προσοχή τα ντουλάπια, για να μη βρουν οι καλικάντζαροι τα τρόφιμα και τα γλυκά και τα καταβροχθίσουν ή τα μαγαρίσουν, μια και τα στοιχειά αυτά είχαν την κακή συνήθεια να μην αρκούνται σε όσα έκλεβαν, αλλά να καταστρέφουν και τα υπόλοιπα.
Αυτή η ιστορία του κλειδώματος με έκανε να έχω για λογαριασμό τους μια ανομολόγητη συμπάθεια ή τουλάχιστον συνενοχή. Διότι θα πρέπει εδώ να πω ότι η γιαγιά μου έκλεινε κάποια ντουλάπια, όχι μόνον τις μέρες των γιορτών αλλά και τις υπόλοιπες και ιδίως αυτά που είχαν γλυκά. Και αυτό διότι είχε αντιληφθεί ότι τα μόνιμα καλικαντζαράκια του σπιτιού, δηλαδή εμείς τα παιδιά, σκαρφιζόμασταν χίλια κόλπα για να ανοίξουμε το ντουλάπι και να κλέψουμε το γλυκό κυδώνι που λατρεύαμε και που εκείνη φύλαγε ως κόρην οφθαλμού για τους ξένους που πολύ αραιά μας επισκέπτονταν. Εδώ, όμως, τελείωναν και οι αναλογίες μας με τους καλικάντζαρους, καθώς εμείς, ύστερα από κάθε νέα κλοπή, προσπαθούσαμε να σβήσουμε με θαυμαστή επιμέλεια τα ίχνη και το πετυχαίναμε σε τέτοιο βαθμό που μια φορά πήγε η καημένη να φιλέψει τον κύριο και την κυρία τάδε με ένα αδειανό κουτί, που το είχαμε έτσι μακιγιάρει που να μοιάζει γεμάτο γλυκό κουταλιού.
Η συγκατοίκησή μας και το κρυφτό που παίζαμε με τους καλικάντζαρους τέλειωνε πάντως πολύ γρήγορα. Την ημέρα των Φώτων μαζί με τα κάλαντα, που ακούγαμε αξημέρωτα, γνωρίζαμε ότι θα συνέβαινε το δραματικό γεγονός. Τα καημένα τα καλικαντζαράκια το έβαζαν στα πόδια, τραγουδώντας τα δικά τους λυπητερά κάλαντα που ήταν κάπως σαν «Φεύγετε να φεύγουμε κι έρχεται ο πάπαρδος με την αγιαστούρα του και με τη μαγκούρα του». Δεν θυμάμαι αν το τραγουδούσαν ακριβώς έτσι, γεγονός όμως είναι ότι στο τέλος πήδαγαν στη θάλασσα, όχι για να πιάσουν τον σταυρό αλλά για να κατέβουν στον πάτο της.
Εκτοτε πληροφορούμαι ότι μάλλον δεν υπάρχουν καλικάντζαροι. Και διάφοροι σοβαροί μυθολόγοι, εθνολόγοι και λοιποί λόγιοι μας πληροφορούν ότι οι μέρες του Δωδεκάμερου, που συγγενεύουν βαθιά με το καρναβάλι, συμβολίζουν μια πρόσκαιρη ριζική ανατροπή της δεδομένης τάξης του κόσμου, που θα τον φέρει το επάνω-κάτω, θα τον καθαρίσει από τις αμαρτίες και θα ξαναδώσει στους ανθρώπους την αναγκαία γαλήνη και ψυχική αρμονία που χρειάζεται για να αντιμετωπίσουν τους άλλους καλικάντζαρους, αυτούς που φορούν μάσκα ανθρώπου και που μας περιμένουν πίσω από γραφεία, ταμεία ή στην επόμενη γωνιά του δρόμου.
Ολα αυτά καλά, μονάχα αναρωτιέμαι: τι ριζική ανατροπή και τι κάθαρση μπορεί πια να έρθει σε έναν κόσμο που είναι μονίμως αναποδογυρισμένος και όπου, αν δεν πεις ότι το άσπρο είναι μαύρο, θα σε πάρουν για τρελό; Και τι λουκέτο να βρεις για να κρύψεις τα γλυκά σου ή τον μισθό σου, όταν οι καλικάντζαροι τα έχουν σηκώσει και φορτώσει στο σακούλι τους, γιατί την αγιαστούρα δεν τη φοβούνται και τη μαγκούρα την κρατούν στο χέρι οι ίδιοι; Ισως στον κόσμο αυτό των νεο-καλικάντζαρων το να προσπαθείς να υπάρχεις κανονικά είναι επανάσταση." 

 
"Αληθινοί καλικάντζαροι"


"Oι καλικάντζαροι των Χριστουγέννων εμφανίζονται για ένα δωδεκαήμερο- σε αντίθεση με τους καλικάντζαρους του δημοσίου βίου που τροφοδοτούν την επικαιρότητα επί δωδεκαμήνου βάσεως. Τα κακομούτσουνα πλάσματα ανεβαίνουν στην επιφάνεια της Γης μεταξύ γέννησης Ιησού και αγιασμού των υδάτων, όταν δηλαδή τα νερά είναι αβάπτιστα. Ορισμένες συνήθειές τους έχουν υιοθετηθεί από πολιτικά πρόσωπα.
Να, ας πούμε η ενασχόληση των υπουργών με τα οικονομικά θυμίζει κατά πολύ την αριθμητική των δαιμονίων. Σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες οι καλικάντζαροι δεν ξέρουν να μετρούν και πολύ καλά. Είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, εν τούτοις δοκιμάζουν τις γνώσεις τους όποτε νιώσουν να τους προκαλούν. Ετσι παγιδεύονται σε περίπλοκες, χρονοβόρες καταστάσεις. Στα χωριά συνήθιζαν να κρεμούν στην πόρτα των σπιτιών ένα κόσκινο. Ο καλικάντζαρος που επιχειρεί να εισέλθει χάνει τον χρόνο του σε ένα απίστευτο πρότζεκτ: μετράει τις τρύπες του- όπως ορισμένοι καταμετρούν τις δημοσιονομικές τρύπες. Είπαμε όμως, ο καλικάντζαρος δεν ξέρει και πολλά από αριθμητική. Μπορεί να μετρήσει ως το δύο. Οπότε καταγράφει τις τρύπες ξανά και ξανά από την αρχή: μία- δύο, μία- δύο, μίαδύο. Ετσι περνά η ώρα, ώσπου να ξημερώσει. Το επόμενο βράδυ η νοικοκυρά κρεμάει στο πόμολο μια τούφα από το λανάρι. Ο καλικάντζαρος όλη τη νύχτα μετράει τις τρίχες: μία- δύο, μία- δύο, μίαδύο. Κάπως έτσι καταμετρείται και το έλλειμμα στα κρατικά ταμεία.
Oι καλικάντζαροι έχουν μεγαλεπήβολα σχέδια, παλεύουν για να τα υλοποιήσουν, αλλά με έναν μαγικό τρόπο το αποτέλεσμα μένει κάθε χρόνο ατελές. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο εργάζονται οι υπουργοί: συντάσσουν νομοσχέδια, τάζουν λαγούς με πετραχήλια, υπόσχονται να βάλουν τάξη, δεν καταφέρνουν όμως να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους. Οι καλικάντζαροι έχουν στόχο να ροκανίσουν το δέντρο πάνω στο οποίο στηρίζεται η Γη. Το τρώνε λίγο λίγο, όλον τον χρόνο. Ο κορμός αδυνατίζει, παρά το γεγονός ότι δρουν χωρίς οργάνωση. Δεν υπάρχει ένα πλάνο εργασίας, να πουν δηλαδή σε ποιο σημείο θα εστιάσουν ώστε τελικά να κοπεί σε εκείνο το σημείο το δέντρο και να πέσει. Καθένας κάνει τη δική του δουλειά και όταν κάποτε φθάσουν κοντά στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αποφασίζουν να το γιορτάσουν. Προσοχή όμως: δεν περιμένουν να δουν ολοκληρωμένη τη δουλειά, βιάζονται να πανηγυρίσουν όταν πλησιάζουν τον ανεπίτευκτο στόχο. Ετσι γίνεται και με τους νόμους που ψηφίζονται. Κατακλυζόμαστε από ωραίες ιδέες, υπέροχες προτάσεις, εμπνευσμένες λεπτομέρειες που δεν εφαρμόζονται, δεν γίνονται έργα. Παραμένουν σχέδια επί χάρτου. Κάθε υπουργός έχει το δικό του όραμα για την Παιδεία, για την περίθαλψη, για τις μεταφορές, για την προστασία της φύσης. Στα βασικά ζητήματα μιας οργανωμένης κοινωνίας απαξάπαντες οι υπουργοί άφησαν τη δουλειά τους ανολοκλήρωτη. Τόσοι και τόσοι πέρασαν, δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τα ελάχιστα.
Λένε για τους καλικάντζαρους ότι καθένας έχει το δικό του κουσούρι. Αλλος είναι μονόφθαλμος και βλέπει όσα θέλει να βλέπει. Αλλος είναι μονοπόδαρος και μπατάρει, πάει κατά ΄κεί που τον οδηγεί το κουσούρι, όχι εκεί που πρέπει να κατευθυνθεί. Στόχος τους να μπουν στα σπίτια των ανθρώπων και να τα ανακατέψουν. Πιο πολύ απ΄ όλα τους αρέσει να μαγαρίζουν τα φαγητά, όμως μπορεί κανείς να παλέψει μαζί τους εύκολα σε τούτο το ζήτημα. Αν τους πετάξει μια τηγανίτα και πάρουν το μερτικό τους από τα ξένα καλούδια, ησυχάζουν. Αυτό είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, τους αρέσει να τους καλοπιάνουν. Λατρεύουν επίσης να τραβούν την προσοχή κάνοντας σαματά. Βγαίνουν στα κεραμίδια, όπως οι πολιτικοί καλικάντζαροι συνηθίζουν να βγαίνουν στις τηλεοράσεις.
Το καλό με τους καλικάντζαρους είναι ότι εκδιώκονται εύκολα. Αρκεί να πει κανείς το «Πάτερ ημών» ή να κάψει ένα παλιοπάπουτσο και ο δαίμονας θα κρυφτεί ξανά στην τρύπα του. Το κακό είναι ότι όσες φορές και να τους διώξει κανείς, αυτοί ξανάρχονται. Δεν θέλουν να αφήσουν τον τόπο να ησυχάσει."

Οι καλικάντζαροι

Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονται ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούν οι τρομεροί Καλικάντζαροι!

Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά.
Η πιο δημοφιλής κατηγορία όντων της λαϊκής μας παράδοσης είναι αναμφίβολα οι καλικάντζαροι. Η φαντασία του λαού μας σχετικά με το πώς είναι αυτά τα όντα οργιάζει.
Η αρχή των μύθων που είναι σχετικοί με τους καλικάντζαρους βρίσκεται στα πολύ παλιά χρόνια. Οι Αρχαίοι πίστευαν πως όταν οι ψυχές έβρισκαν την πόρτα του Άδη ανοιχτή, ανέβαιναν στον απάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς.
Πολύ αργότερα, οι Βυζαντινοί γιόρταζαν το Δωδεκαήμερο με μουσικές, τραγούδια και μασκαρέματα. Οι άνθρωποι, έχοντας κρυμμένα τα πρόσωπά τους, έκαναν με πολύ θάρρος και χωρίς ντροπή ό,τι ήθελαν. Πείραζαν τους ανθρώπους στους δρόμους, έμπαιναν απρόσκλητοι σε ξένα σπίτια κι αναστάτωναν τους νοικοκύρηδες. Ζητούσαν λουκάνικα και γλυκά και για να γλιτώσουν απ' αυτούς έκλειναν πόρτες και παράθυρα. Οι μασκαρεμένοι, όμως, έβρισκαν πάντα κάποιους τρόπους να εισβάλλουν στα ξένα σπίτια, ακόμα κι από τις καμινάδες. Κι όλα αυτά για δώδεκα μέρες, ως την παραμονή των Φώτων, οπότε με τον Μεγάλο Αγιασμό όλα σταματούσαν κι οι άνθρωποι ησύχαζαν.
Με το πέρασμα του χρόνου όλα αυτά τα παράξενα φερσίματα, τα μασκαρέματα και οι φόβοι των ανθρώπων έμειναν ζωντανά στη μνήμη του λαού μας κι η πλούσια φαντασία του γέννησε σιγά-σιγά τα μικρά, αλαφροΐσκιωτα πλάσματα που τα ονόμασε καλικάντζαρους.
Τι είναι, όμως τελικά οι καλικάντζαροι; Οι γιαγιάδες μας παλιά έλεγαν πως είναι αερικά, ξωτικά. Σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία, πρόκειται για «δαιμόνια» που εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου 6 Ιανουαρίου). Επειδή από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα ο Χριστός είναι ακόμη αβάφτιστος, είναι και «τα νερά αβάφτιστα». Έτσι βρίσκουν ευκαιρία οι καλικάντζαροι ν' αλωνίσουν τον κόσμο.
Κάποιοι πιστεύουν πως οι καλικάντζαροι είναι μαυριδεροί, ασχημομούριδες, ψηλοί και ξερακιανοί. Άλλοι λένε ότι φοράνε σιδεροπάπουτσα. Για άλλους, έχουν κόκκινα μάτια, πόδια τράγου και τριχωτό σώμα. Καθένας τους έχει κι από ένα κουσούρι. Άλλος κουτσός, άλλος στραβός ή μονόφθαλμος, άλλος μονοπόδαρος ή στραβοπόδαρος, άλλοι στραβοχέρηδες, στραβοπρόσωποι, με καμπούρα ή ουρά. Είναι διχόγνωμα όντα και φιλόνικοι και έτσι δεν μπορούν να κάνουν μέχρι το τέλος μία δουλειά και όλα τα αφήνουν στη μέση. Γι' αυτό και δεν μπορούν να κάνουν κακό και στους ανθρώπους, παρόλο που αυτή είναι η μεγάλη τους επιθυμία. Όσο, όμως, και αν διαφωνεί ο λαός για το πώς μοιάζουν οι καλικάντζαροι, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: στην ατελείωτη βλακεία και κουταμάρα τους.
Καθώς η παράδοση ρίζωνε, οι καλικάντζαροι απέκτησαν και άλλα ονόματα όπως: καλιοντζήδες, καλκάνια, καλιτσάντεροι, καρκάντζαροι, σκαλικαντζέρια, σκαντζάρια, τζόγιες, βερβελούδες, καλλισπούρδοι, καρκαλάτζαροι, καρκατσέλια, καρκαντζόλοι, καψιούρηδες, κολοβελόνηδες, λυκοκάντζαροι, μνημοράτοι, παγανοί, παρωρίτες, πλανητάροι, σιφιώτες, τσιλικρωτά, σταχτοπάτηδες κ.α.
Ολόκληρο το χρόνο οι καλικάντζαροι ζουν κάτω από τη γη, προσπαθώντας άλλος με τσεκούρι, άλλος με πριόνι ή μπαλτά και άλλοι με τα νύχια και τα σουβλερά τους δόντια να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γη. Κόβουν-κόβουν, μέχρι που έχει απομείνει πολύ λίγο ακόμα, αλλά τότε έρχονται τα Χριστούγεννα και, επειδή φοβούνται μην πέσει η γη και τους πλακώσει, λένε "αφήστε το να πάμε πάνω στη γη και θα πέσει μοναχό του". Ανεβαίνουν λοιπόν πάνω στη γη για να τυραννήσουν τους ανθρώπους και τα Θεοφάνεια που γυρίζουν, βλέπουν το δέντρο ολάκερο, ακέραιο, άκοπο. Και πάλι κόβουν και πάλι έρχονται τα Χριστούγεννα, και όλο απ' την αρχή.
Και τι δεν κάνουν οι καλικάντζαροι ξεπροβάλλοντας ένας-ένας από τις τρύπες τους πάνω στη γη. Την παραμονή των Χριστουγέννων ανεβαίνουν στη γη και περιμένουν να σμίξει η μέρα με τη νύχτα για να μπουν μέσα στα σπίτια. Αν και είναι κακά και πονηρά όντα, δεν μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους, γι' αυτό και οι γυναίκες ακόμα τα περιπαίζουν και τα βρίζουν και τα λεν σταχτοπόδηδες, σταχτιάδες, κατουρλήδες κ.λ.π.
Αλλοίμονο σε κείνον που θα πρέπει να βγει τη νύχτα και να πάει σε μακρινή δουλειά. Παρουσιάζονται μπροστά του οι καλικάντζαροι με διάφορες μορφές για να τον εκφοβίσουν ή να τον βλάψουν. Τον τραβολογούν, τον πειράζουν, τον καβαλικεύουν και χορεύουν γύρω του, εμποδίζοντάς τον να γυρίσει σπίτι. Η μανία τους, όμως, είναι να πειράζουν προπάντων τις κακόμοιρες τις γριές.
Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια και κάνοντας μεγάλη φασαρία. Τις νύχτες του Δωδεκαήμερου μπαίνουν στα σπίτια από τις καπνοδόχους, γι' αυτό και τα τζάκια είναι αναμμένα όλο το δωδεκαήμερο και έχουν πολύ φωτιά, γιατί τη φοβούνται πολύ. Αν καταφέρουν και μπουν σε κάποιο σπίτι, αρχίζουν να ανακατεύουν ό,τι βρουν μπροστά τους και να κάνουν ζημιές, μα πιο πολύ θέλουν να μαγαρίσουν τα φαγητά. Ό,τι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Τους αρέσει να πλατσουρίζουν μέσα στα δοχεία που έχουν οι νοικοκυρές το λάδι, στα τηγάνια, στα τσουκάλια, στα πιάτα, στους λύχνους που παλαιότερα χρησιμοποιούσαν για το φωτισμό στα χωριά. Λερώνουν τα φαγητά με τα ακάθαρτα νύχια τους και αφήνουν τις ακαθαρσίες τους όπου βρουν. Τίποτε βέβαια δεν κλέβουν, αλλά αναστατώνουν τόσο πολύ το σπίτι που το κάνουν αγνώριστο. Όταν οι νοικοκυρές ψήνουν τηγανίτες ή άλλα σκευάσματα στο τηγάνι από αλεύρι (πλαστά), οι καλικάντζαροι ανεβαίνουν στην καπνοδόχο και απλώνουν το χέρι τους ως κάτω στην εστία (γιατί μπορούν να απλώνουν και να μακραίνουν τα χέρια τους και τα πόδια τους όσο θέλουν) και ζητούν ή βουτούν ότι υπάρχει στο τηγάνι ή στη θράκα. Η πιο αγαπημένη τροφή, όμως, των καλικαντζάρων είναι το χοιρινό κρέας και κυρίως το παστό του (το πάχος), το οποίο όταν ψήνεται και πέφτει στη θράκα, σκορπάει μια πολύ ευώδη και πολύ ευάρεστη μυρωδιά.
Γι' αυτό οι νοικοκυραίοι για να γλιτώσουν από δαύτους σκεπάζουν το χοιρινό με σπαράγγια. Το σπαράγγι όταν είναι χλωρό είναι πολύ νόστιμο και τρώγεται, όταν όμως παλιώσει γίνεται πολύ σκληρός αγκαθωτός θάμνος και γι' αυτό σκεπάζουν μ' αυτές το χοιρινό για να μην πλησιάζουν οι καλικάντζαροι. Με σπαράγγια επίσης σκεπάζουν και τα λουκάνικα και οτιδήποτε έχουν ετοιμάσει που έχει σαν πρώτη ύλη το χοιρινό.
Επίσης, οι νοικοκυρές μαζεύουν μέσα στο σπίτι ό,τι αγγεία βρίσκονται έξω και βάζουν στο άνοιγμα της καπνοδόχου ή πίσω από την πόρτα ένα κόσκινο. Οι καλικάντζαροι, ως περίεργοι που είναι και πάρα πολύ βλάκες αρχίζουν να μετρούν τις τρύπες: «ένα-δύο, ένα-δύο, ένα-δύο&» Παρακάτω δεν ξέρουν να μετρήσουν γιατί μπερδεύονται. Έτσι, χάνουν την ώρα τους, έχει πια ξημερώσει και οι καλικάντζαροι πρέπει να εξαφανιστούν.
Άλλοι κρεμούν το κατωσάγωνο ενός χοίρου στην καπνοδόχο, ή ένα δερμάτινο παλιοπάπουτσο ή ρίχνουν αλάτι στη φωτιά. Η απαίσια μυρωδιά του καμένου δέρματος και ο κρότος από το αλάτι κρατάει τους καλικάντζαρους μακριά.
Άλλοι πάλι, κρεμούν στο χερούλι της πόρτας μία τούφα λινάρι. Μέχρι να μετρήσουν οι καλικάντζαροι τις τρίχες του λιναριού φτάνει το ξημέρωμα και όπου φύγει φύγει.
Ένα ακόμα όπλο εναντίων των καλικαντζάρων είναι το λιβάνι. Το σιχαίνονται και γι' αυτό οι νοικοκυρές θυμιατίζουν το σπίτι κάθε απόγευμα και αφήνουν το θυμιατήρι να λιβανίζει δίπλα στο τζάκι καθ΄ όλη τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου.
Του "Σταυρού" που περνάει ο Παπάς και αγιάζει τα σπίτια οι καλικάντζαροι, όπου φύγει-φύγει.
«Φεύγετε να φεύγουμε
τι έρχεται ο τουρλόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας εκατέκαψε!» ή «και θα μας μαγαρίσει»
Υπάρχουν, όμως, και φυτά που διώχνουν τους καλικάντζαρους και ταυτόχρονα φέρνουν καλή τύχη για τον καινούργιο χρόνο. Ένα τέτοιο φυτό, που βάζουμε ακόμα και σήμερα στα σπίτια μας τέτοιες μέρες είναι η κρεμμύδα. Η Χρυσοβασιλίτσα, όπως αλλιώς τη λένε, ακόμα και ξεχασμένη σε κάποια γωνιά του σπιτιού, βγάζει φύλλα τέτοια εποχή, και ξαναρχίζει τον κύκλο της ζωής της. Σαν το φως που ξαναγεννιέται στο χειμερινό ηλιοστάσιο, μας εύχεται καλές γιορτές και υγεία για την καινούργια χρονιά.
Άλλοι τρόποι για να αποφύγουν οι νοικοκυραίοι τους καλικάντζαρους είναι το σημείο του Σταυρού στη πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού, ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα τη παραμονή των Φώτων καθώς και η απαγγελία του «Πάτερ ημών»
Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που θέλουν να τους καλοπιάσουν και τους πετούν γλυκά και τηγανίτες στην καπνοδόχο ή στις στέγες των σπιτιών.
Ο πιο γνωστός καλικάντζαρος είναι ο «Μανδρακούκος ο αρχηγός». Ο «Μανδρακούκος ο Ζυμαρομύτης» κρατάει για σκύπτρο την ποιμαντορική του γκλίτσα και συχνάζει στα μαντριά και τα βοσκοτόπια. Η σκούφια του, που την έχει υφάνει μόνος του από γουρουνότριχες, δεν φτάνει να σκεπάσει τα αυτιά του, που είναι μεγάλα σαν του γαϊδάρου. Έχει και μία τεράστια μύτη που του κρέμεται σαν μαλακό ζυμάρι. Ο Μανδρακούκος ρίχνει γάντζο από την καμινάδα και κλέβει λουκάνικα από την φωτιά και πειράζει τα πρόβατα στα βοσκοτόπια.
Με την αναχώρηση των καλικάντζαρων την ημέρα των Φώτων, η στάχτη από το τζάκι μαζεύεται και το τζάκι καθαρίζεται. Η στάχτη πετιέται σε μέρος που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κανένα λόγο (αλυσίβα, λίπασμα κ.λ.π.).
Επίσης, καθαρίζονται και οι κοπριές των ζώων από τα κατώγια και οι άνθρωποι πλένονται, το εικονοστάσι καθαρίζεται, αλλάζει το νερό στο καντήλι κ.λ.π. γιατί οι σταχτοπάτηδες πέρα από τα προβλήματα που έχουν προξενήσει στους νοικοκυραίους έχουν μαγαρίσει και όλους τους χώρους, γι' αυτό τους λέμε και κατουρλήδες.
Δεν ξέρω αν οι Καλικάντζαροι τρόμαζαν ποτέ στ' αλήθεια τους ανθρώπους, μιας και η μορφή που τους έδιναν και τα πράγματα που έκαναν ήταν πιο πολύ διασκεδαστικά, παρά τρομακτικά.

Κοινωνική ασφάλιση. Παραμυθάκι της Χαλιμάς.

Στον ΟΠΑΔ στην οδό Μακεδονίας, στο κέντρο της Αθήνας, αδιαχώρητο. Δυστυχισμένοι συνταξιούχοι (κυρίως) και εν ενεργεία φουκαράδες, που πληρώνουν επί δεκαετίες φόρους και εισφορές στο ξεσκισμένο ελληνικό κράτος και στα γαμημένα «ταμεία» του, συνωστίζονται (το πιάσατε το υπονοούμενο ε;) καθημερινά για να «θεωρήσουν» φάρμακα και εξετάσεις. Δεν είναι απλώς ταλαιπωρία, είναι προσπάθεια φυσικής εξόντωσής τους από πρόθεση. Πάρα πολλοί υπερήλικες και καρκινοπαθείς (και καρδιοπαθείς και νεφροπαθείς και… και…), επί ώρες στο όριο της κατάρρευσης, σε τριτοκοσμική αίθουσα που βρωμάει και όχι μόνο (εντάσεις, διαπληκτισμοί, αλαλούμ). Αν δεν πάνε οι ίδιοι πρέπει να «αγγαρέψουν» κάποιον με μεγαλύτερες αντοχές, ο οποίος όμως θα πρέπει να χάσει ένα μεροκάματο.

Αυτά γιατί; Για να περικόψει το χρεωκοπημένο δημόσιο «δαπάνες». «Έκοψε» τους ελεγκτές στην περιφέρεια! Τρομερή οικονομία! Υπολογίζω ότι έτσι εξοικονομεί σε ένα χρόνο, όσα κλέβει ένα και μόνο λαμόγιο σε μία και μόνη μέτρια κατάχρηση. Οι οποίοι ελεγκτές τι χρειάζονται; Για να εγκρίνουν αυτά που γράφουν οι συμβεβλημένοι γιατροί! Το μπουρδέλο δηλαδή (λέγε με ελληνικό δημόσιο) δεν εμπιστεύεται τους συνεργάτες του, τους βάζει χωροφύλακες και όοοολοι μαζί γαμάνε τον ασφαλισμένο!

Κι αν στρίψεις στη γωνία, ευτυχή αλλοδαπά καθάρματα περνάνε φίνα γαμώντας όλο τον ποινικό κώδικα, και τα γνωστά πρακτόρια με αφίσες πολυτελείας καλούν τους εποίκους σε εξέγερση, υπό την αιγίδα των τσατσάδων και των νταβατζήδων του μπουρδέλου (των τεσσάρων εξουσιών).

Στην Αγίου Κωνσταντίνου, στο κεντρικό φαρμακείο του ΙΚΑ (αυτό κι αν είναι ταμείο-γαμιάς, κλείνεις ραντεβού αγνή κόρη και εξετάζεσαι χήρα με τέσσερα παιδιά). Εκατοντάδες άνθρωποι στήνονται όρθιοι, έξω, χύμα στο πεζοδρόμιο, για να εξυπηρετηθούν. Για να τους δώσουν ό,τι δικαιούνται, αφού βέβαια τους πήραν πρώτα και τα σώβρακα, πρέπει να τους βγάλουν την πίστη ανάποδα.

Είκοσι (μετρημένα) μέτρα πιο κάτω, δυο μέτρα παλικάρια, αρσενικά και θηλυκά, Έλληνες νεολαίοι, εξαθλιωμένοι και εξαχρειωμένοι, παρακαλάνε έγχρωμα κτήνη για μια δόση. Και οι δύο αυτές όψεις βάσει σχεδίου. Του οποίου σύλληψη και εκτέλεση ανήκουν στην εξουσία (τσατσάδες και νταβατζήδες που έλεγα παραπάνω).

Στην Αχαρνών, στο 96, ανάπηροι στα καροτσάκια, χωρίς καμιά ελπίδα να ξαναπερπατήσουν, περνάνε και ξαναπερνάνε «επιτροπές» σε ένα κτίριο τρισάθλιο, προσβολή της δημόσιας αιδούς. (Κάποιος πρέπει να πει στους καρεκλοκένταυρους ξεφτίλες ότι μόνο ο Χριστός θεραπεύει τους παραλυτικούς και η Δευτέρα Παρουσία δεν ήρθε ακόμη. Όταν έρθει θα το μάθουν και τότε μπορούν να ξανακρίνουν τους παραπληγικούς, μήπως θεραπεύθηκαν). Γιατί; Για να πάρουν μηνιαίο επίδομα (δηλαδή ελεημοσύνη), όσα βγάζει η Αφρικανή πόρνη απέξω σε μια μέρα (αν «βάλει τα δυνατά της») ή ο Αφρικανός κλέφτης αυτοκινήτων στο δίπλα στενό, σε ένα λεπτό (αν πετύχει «καλή μπάζα»).

Το κοινωνικό κράτος του Γιωργάκη, του Αντρέα, της Μαριλίζας και του Μιχάλη. Διαχρονικό. Απαράλλαχτο μ’ εκείνο του Κωστάκη, της Φανής, του Δημήτρη και του Πάκη. Εξολόθρευση του νομοταγή-αδύνατου, επιβράβευση του συμμορίτη. Ηλικιωμένοι, άρρωστοι και ανάπηροι υπό διωγμό. Πρεζέμποροι, ληστές και φονιάδες στα πάνω τους.

Κοινωνική ασφάλιση. Παραμυθάκι της Χαλιμάς. Για να κοιμούνται τα προβατάκια. Και να αλωνίζουν οι λύκοι. Υγεία και Πρόνοια. Φανφάρες για κατανάλωση.

Χαράτσια σε μισθούς και συντάξεις πείνας για υπηρεσίες της συμφοράς και δίπλα τρωκτικά και γκάνγκστερς κάνουν τζίρο εκατομμυρίων. Σχιζοφρενική γραφειοκρατία καταδικάζει παιδάκια με λευχαιμία σε θάνατο και ταυτόχρονα το λαθρεμπόριο κάνει θραύση. Τραυματίες ξεματώνουν αβοήθητοι σε ράντζα, ενώ τα αιδοία των νονών γεννοβολάνε σε λουξ σουίτες. Αλλόφρονες φαρμακοποιοί κυνηγάνε πελάτες-ασθενείς κι όλοι μαζί συνοικιακά γιατρουδάκια, ώστε οι συνταγές εκτός από ονοματεπώνυμα, διευθύνσεις, ταχυδρομικούς κώδικες, τηλέφωνα, αριθμούς μητρώων, ΑΦΜ, έτη γεννήσεως και φύλα, να περιέχουν και δύο εντεκαψήφιους ΑΜΚΑ και παραπέρα βροντάνε Καλάσνικοφ. Για μια απλή επέμβαση πουλάς το σπίτι σου και ο μπράβος της γειτονιάς σου χτίζει βίλες στα προάστια. Δούλευε σκλαβάκι μέχρι τα βαθιά σου γεράματα, ώστε ο μαφιόζος στα τριάντα του να κάνει στράκες με κάμπριο και ξανθό σερνεικαράβι.

Λοιπόν εκτρώματα των τεσσάρων εξουσιών που ηδονίζεσθε να ξεζουμίζετε τον κοσμάκη και κυρίως εσείς οι εθνοπατέρες που ψηφίσατε το αντιασφαλιστικό αίσχος (και οι λοιποί που θα ψηφίζατε κάτι ανάλογο δικό σας αν κυβερνούσατε):
Μην παριστάνετε τους ηλίθιους. Είστε μοχθηροί και δόλιοι.

Θα σας έλεγα, σαδιστικά τέρατα, να πάτε να γαμηθείτε. Σκέφτηκα όμως ότι αυτό μόνο ξέρετε να κάνετε και αυτό κάνετε. Ολημερίς κι ολονυχτίς. Γαμιέστε. Και γουστάρετε. Οπότε η βρισιά μου δεν θα σας πειράξει. Γι αυτό θα σας καταραστώ:

Μη σώσετε και γαμηθείτε.

Αριστείδης (ο Δίκαιος;)

Στη νέα χρονιά θα ενταθεί ο πόλεμος κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι επαναστατικές ζυμώσεις στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχουν θορυβήσει, για την ακρίβεια πανικοβάλει, τους μηχανισμούς της πλανητικής εξουσίας και των εγχώριων υπηρετών, κάθε χρώματος…

Στο νέο έτος θα ενταθούν οι καθεστωτικές προσπάθειες εναντίον της Εκκλησίας, προκειμένου να αναχαιτιστούν τα δυνατά ρεύματα των ριζοσπαστικών διεργασιών στο εσωτερικό του Ορθόδοξου σώματος.

Τα καθεστωτικά «όπλα» θα είναι ποικίλα, πολύμορφα και πολύχρωμα.

Η συκοφαντία, ο στιγματισμός της Ορθοδοξίας, ο αποκλεισμός της Εκκλησίας από κάθε πολιτική εκδήλωση, η κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων και ο δικτατορικός, γραφειοκρατικός χωρισμός της Εκκλησιαστικής (ΔΗΜΟΣΙΑΣ περιουσίας) από το κράτος (προτεκτοράτο προς ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ), θα είναι τα κυριότερα «όπλα» του πολιτικού και κομματικού δωσιλογισμού.

Ήδη τα κυβερνητικά ανδρείκελα και τα αντίστοιχα αυτό- διοικητικά ανδρείκελα επισπεύδουν το άθλιο έργο της αποδόμησης της Ορθοδοξίας.

Οι αιχμές και τα άλλοθι αυτού του πολέμου κατά της Εκκλησίας θα παραμείνουν τα ίδιοι: Όλα τα κομματικά χρώματα της «αριστερής» ίριδας, οι «φωταδιστές» σε όλες τις ποικιλίες τους που βγήκαν από τα πλουσιοπάροχα εκτροφεία του πασοκικού «εκσυγχρονισμού» με το λούστρο του ροζ μακιαβελισμού.

Φαίνεται, ωστόσο, ότι θα έχουμε μια αλλαγή στη διάταξη του καθεστωτικού στρατού εναντίον της Εκκλησίας.

Ο ΣΥΝ δεν τραβάει πλέον και στην πρώτη γραμμή θα περάσει το ΚΚΕ!!!

Η ηγεσία του ΚΚΕ, από τα μετόπισθεν περνάει ανοικτά και ξετσίπωτα στην πρώτη γραμμή του καθεστωτικού μετώπου κατά της Εκκλησίας.



Από «εφεδρεία» που ήταν και κτύπαγε με ύπουλο, αλλά διακριτικό τρόπο την Ορθοδοξία, παίρνει τώρα τη σκυτάλη της «πρώτης γραμμής» στον ενορχηστρωμένο και συστηματικό πόλεμο κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας…

Το σάλπισμα αυτό της ηγεσίας του ΚΚΕ κατά της Εκκλησίας το σηματοδοτούν δύο διατεταγμένα γεγονότα στις ορκωμοσίες των αυτό-διοικητικών παρασίτων. Ίσως και να υπάρχουν και άλλα που δεν έχουν πέσει στην αντίληψή μας…

Πρώτο σημαδιακό γεγονός: Στην τελετή ορκωμοσίας στη Δημητσάνα, ωμά και κυνικά ο εκπρόσωπος της «Λαϊκής Συσπείρωσης» (ΚΚΕ), Γιάννη Φράγκος, δήλωσε, με βάση κάποιο νόμο του 2010 (της κατοχικής κυβέρνησης) ότι είναι παράνομη η ΠΑΡΟΥΣΙΑ της Εκκλησίας στην ορκωμοσία!!!

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, δηλαδή, απαίτησε, στο «όνομα του λαού» να μην παρίσταται η Εκκλησία σε τέτοιες εκδηλώσεις…

Απαραίτητη διευκρίνιση: «ποιο όνομα του λαού»; Αυτού του 13-15% που εξέλεξε τα παράσιτα της αυτό-διοίκησης ή τα ποσοστά του ΚΚΕ;

Τα γραφειοκρατικά παράσιτα του ΚΚΕ έχουν χάσει ολοκληρωτικά την αίσθηση της πραγματικότητας: Το συντριπτικά πλειοψηφικό τμήμα του λαού, και μέσα από αυτές τις νόθες εκλογικές διαδικασίες, τούς ΑΠΕΡΡΙΨΕ στις εκλογές ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ, τους ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ.

Εάν λοιπόν, είχαν και την ελάχιστη πολιτική τσίπα θα έπρεπε να πούνε ότι αυτές οι ορκωμοσίες είναι άκυρες, σύμφωνα με την ετυμηγορία του λαού και θα έπρεπε να είναι οι ίδιοι απόντες και όχι η Εκκλησία…

Το ίδιο έργο παίχτηκε και στην Πετρούπολη από κάποιο σταλινικό απολίθωμα, το Θωμά Κοτσαμπά.

Αφαίρεσε και αυτός το δικαίωμα συμμετοχής της Εκκλησίας στην ορκωμοσία…

Όλα τα «σημάδια» δείχνουν ότι τα γραφειοκρατικά παράσιτα του ΚΚΕ θα σέρνουν αυτά πλέον το χορό εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θα αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος (άλλοθι και τεκμήριο) του ενορχηστρωμένου πολέμου κατά της Εκκλησίας.

Η ηγεσία του ΚΚΕ εκτελεί πλέον ανοικτά και διατεταγμένα τις νεοταξικές της υπηρεσίες.

Διατεταγμένα διότι δεν μπορεί να εξηγηθούν αυτές οι βίαιες επιθέσεις της με τη βλακεία της και τις αγκυλώσεις της.

Όταν πρόκειται για τα μικροκομματικά της συμφέροντα και τη συλλογή ψήφων η ηγεσία του ΚΚΕ είναι πολύ «οξυδερκής». Δεν προβαίνει σε ενέργειες τέτοιες που της αφαιρούν ψήφους (πολλοί ψηφοφόροι του ΚΚΕ είναι Ορθόδοξοι ευσεβείς…).

Συνεπώς το να έρχεται κόντρα η ηγεσία του ΚΚΕ με τμήματα της βάσης του, αυτό κάνει σαφές τούτο: Εκτελεί διατεταγμένες υπηρεσίες…

Αυτό γίνεται ακόμα πιο καθαρό αν σκεφτεί κανείς ότι τον πόλεμο, τον ανελέητο πόλεμο, κατά της Εκκλησίας τον έχει κηρύξει η Νέα Τάξη με ένα και μόνο στόχο: Να αλώσει το τελευταίο οχυρό της εθνικής μας υπόστασης και συνοχής.

Μέχρι να κηρυχτεί αυτός ο πόλεμος από τον εκσυγχρονιστικό δωσιλογισμό (περίοδος Σημίτη), το ΚΚΕ και οι άλλοι «αριστεροί» ιπποκόμοι του καθεστώτος δεν είχαν ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα με την Εκκλησία, ούτε τους «ενοχλούσε» το ράσο…

Άρχισαν όλοι αυτοί οι μακιγιαρισμένοι «αριστεροί» Ιάγοι να «ενοχλούνται» από τον «εκκλησιαστικό σκοταδισμό» ΜΟΝΟ τότε που πρόσταξε η Νέα Τάξη…

Σήμερα που εντείνονται οι στρατηγικές και τακτικές επιθέσεις κατά της Εκκλησίας από τους μηχανισμούς της Νέας Τάξης και τα φερέφωνά τους, άγριες επιθέσεις και υπονομεύσεις, ΕΝΤΟΣ και ΕΚΤΟΣ της Εκκλησίας, «αγρίεψαν» και τα «αριστερά» φερέφωνα κατά της Εκκλησίας…

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

Σήμερα που αγωνιστές της Ορθοδοξίας θέτουν άμεσα τα μεγάλα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης και κινητοποιούνται ΕΝΑΝΤΙΟΝ του νεοταξικού εφιάλτη που μας απειλή με ολοκληρωτική καταστροφή, ανέλαβε δράση και η τελευταία εφεδρεία του καθεστώτος: Η ηγεσία του ΚΚΕ!!!

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

Σήμερα που τα κόμματα βάζουν πλάτη σε όλα τα συμβόλαια θανάτου της ελληνικής κοινωνίας και οι αγωνιστές της Εκκλησίας σηκώνουν το βάρος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (Κάρτα του Πολίτη κ.λπ) βγήκε μπροστά το ΚΚΕ το οποίο σιωπά σκανδαλωδώς σε ΟΛΑ και προωθεί στην ΠΡΑΞΗ, ακόμα πιο σκανδαλωδώς, την εκτόνωση της λαϊκής ΟΡΓΗΣ…

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;

ΟΛΕΣ οι εφεδρείες θα μπούνε στον αγώνα κατά της Εκκλησίας: Από το ΚΚΕ μέχρι τα νέα κατασκευάσματα που ετοιμάζουν…

Αλήθεια η Κανέλλη και κάποιες άλλες «ορθόδοξες» φιγούρες που κατασκευάζουν «σπίθες» γιατί έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους στον ανελέητο πόλεμο που γίνεται εναντίον της Ελληνικής Ορθοδοξίας;

Παράδειγμα φέραμε. Τη γλώσσα τους την έχουν καταπιεί σε πολλά, σε όλα τα νεοταξικά σχέδια… 


Τα κενά δοχεία θορυβούν…



Αυτό ισχύει ιδιαίτερα, σήμερα, για τους γραφειοκρατικούς τενεκέδες: συνδικαλιστικούς και πολιτικούς, ιδιαίτερα κουκουέδικους…

Θορυβούν οι τενεκέδες αυτοί για «πολέμους», «ανυπακοή», «ξεσηκωμούς» κ.λπ, για να καλύψουν με αυτούς τους λεκτικούς θορύβους, τη σκανδαλώδη υπακοή τους στην κατοχική «νομιμότητα»…

Και για να κρύψουν την ουρά τους που έχουν βάλει στα σκέλια, εντός και εκτός βουλής.

Εντός: Συμμετέχουν με υπέρμετρο ζήλο στο κατοχικό κοινοβούλιο και στις φιέστες του. Εδώ δεν πρόκειται περί απλής υπακοής, αλλά ολοκληρωτικής ΥΠΟΤΑΓΗΣ στην καθεστωτική ΑΠΑΤΗ και μάλιστα ωμά κατοχικής…

Εκτός: Με ειρηνικές παρελάσεις στις Στήλες του Ολυμπίου Διός και στις ραχούλες του Φιλοπάππου…

Και αν η λαϊκή οργή «ξεφύγει» από τα συρματοπλέγματα της κατοχικής «νομιμότητας» και σπάσει και κανένα καθεστωτικό κεφάλι, τότε η «ανυπακοή» του ΚΚΕ και των άλλων του σιναφιού, γίνεται ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ υπακοής, δηλαδή καταδίκης της ανυπακοής…

Επειδή, όμως, ο κόσμος αρχίζει να αντιλαμβάνεται πλέον αυτό το θόρυβο απάτης των «κενών δοχείων», επιλέγουν οι γραφειοκράτες του Περισσού, άλλη «επαναστατική» αρένα, για να θορυβήσουν και να προσφέρουν απλόχερα τις υπηρεσίες τους στο καθεστώς: Την Εκκλησία!!!

Πιστεύουν οι αφελείς ότι εδώ μπορεί να κρύψουν τη γύμνια τους και τη μιζέρια τους και να εμφανιστούν σαν «μεγάλοι επαναστάτες» που τα βάζουν με το «σκοταδισμό» της Εκκλησίας!!!

Μόνο που αυτά τα «κενά δοχεία» του γραφειοκρατικού, παρασιτικού, σταλινικού εκφυλισμού (δεν έχουν καμία, απολύτως καμία, σχέση με τον κομμουνισμό) δεν είναι σε θέση να καταλάβουν κάποια απλά πραγματάκια, που ο λαός καταλαβαίνει πολύ καλά:

α) Ότι αφήνουν το γάμο και πάνε για πουρνάρια. Αφήνουν τον εφιάλτη της Νέας Τάξης, νομιμοποιούν αυτόν τον εφιάλτη και τα κατοχικά όργανα του νεοταξικού ολοκληρωτισμού και, για να καλύψουν αυτή την πελώρια ιστορική προδοσία τους, επιδίδονται στην επινόηση άθλιων τεχνασμάτων: κατασκευάζουν ζητήματα που μόνο το καθεστώς τα κατασκευάζει και βρίσκονται ΕΞΩ, πολύ έξω, από τους προβληματισμούς, τις αγωνίες και τα αιτήματα του ελληνικού λαού.

Ο λαός και τα λαϊκά κινήματα, ούτε στο ελάχιστο δεν θέτουν, σήμερα αιτήματα κατά της Εκκλησίας.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ: ο ελληνικός λαός συσπειρώνεται γύρω από την Ορθοδοξία και τους αγωνιστές της…

Αυτοί που θέτουν αιτήματα κατά της Εκκλησίας είναι οι πολυεδρικοί μηχανισμοί του νεοταξικού κράτους, το κατοχικό καθεστώς και οι πολύχρωμοι μπράβοι του…

β). Ότι με το να πολεμάς το «σκοταδισμό» δήθεν της Εκκλησίας αναγορεύεις σε «πρόοδο» το κατοχικό καθεστώς και τη βαρβαρότητα της Νέας Τάξης!!!

Η Νέα Τάξη και τα καθεστωτικά της ανδρείκελα, δηλαδή ο σύγχρονος φρενοβλαβής ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ, η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ του απόλυτου, είναι αυτά που επιδιώκουν, με νύχια και με δόντια, να αποτεφρώσουν το «σκοταδισμό» της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ της Ορθοδοξίας στον οδοστρωτήρα του νεοταξικού σκοταδισμού και του φασιστικού ολοκληρωτισμού δεν είναι «σκοταδισμός», αλλά ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ συντελεστής προόδου…

Τα γραφειοκρατικά, σταλινικά παράσιτα βλέπουν και εδώ τα πράγματα ανάποδα, ακριβώς γιατί αποτελούν «γρανάζι» του νεοταξικού σκοταδισμού…

Τα βλέπουν τόσο ανάποδα που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι η εκκλησιαστική περιουσία είναι ΔΗΜΟΣΙΑ περιουσία.

Ταυτίζουν το «δημόσιο» με το κράτος, δηλαδή το κράτος προτεκτοράτο της Νέας Τάξης το οποίο έχει περάσει στα χέρια των μαφιών του χρήματος και ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ με ταχύτατους ρυθμούς.

Δεν βλέπουν ότι ο πιο ισχυρός εγγυητής της εθνικής περιουσίας είναι η Εκκλησία και όχι το κράτος…

Έτσι ΑΠΑΙΤΟΥΝ τα «αριστερά» δεκανίκια της Νέας Τάξης, όλων των αποχρώσεων, να περάσει η περιουσία στο «δημόσιο»(!!!), δηλαδή στο ΙΔΙΩΤΙΚΟ κράτος…

Ο πιο ασφαλής και δόλιος τρόπος να ιδιωτικοποιηθεί η εκκλησιαστική περιουσία και να περάσει στα χέρια των πολυεθνικών!!!

Μετά κραυγάζουν εναντίον δήθεν των πολυεθνικών και των ιδιωτικοποιήσεων!!!

Για να καλύψει, λοιπόν, όλες αυτές τις προδοσίες η ηγεσία του ΚΚΕ και την ΥΠΑΚΟΗ της στα κελεύσματα της Νέας Τάξης, μπήκε στην πρωτοπορία του αγώνα κατά της Εκκλησίας και θορυβεί «επαναστατικά» αφόρητα και διατεταγμένα!!!

  ......και τρίτο κρούσμα αυτής της θορυβώδους «επαναστατικότητας» των κενών δοχείων: καθιστά πιο ορατή τη διατεταγμένη υπηρεσία που εκτελούν τα όργανα του ΚΚΕ:

Επιστολή του καθηγητή Ιωάννη Κογκούλη στο «Βήμα» για το άρθρο της Ρεπούση

Γράφει ο Καθηγητής: Ιωάννης Β. Κογκούλης

Προς το Διευθυντή της Εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ»

Κύριε Διευθυντά

Την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010, στη σελίδα Α24 της έγκριτης εφημερίδας σας, μεταξύ των απόψεων για το σχετικό με την οικονομική κρίση κείμενο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας την Ελλάδος «Προς το λαό», φιλοξενήσατε την άποψη της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κας Μαρίας Ρεπούση, με τον τίτλο «αποσιωπήσεις της διακήρυξης».

Σχετικά με το θέμα αυτό θα μου επιτρέψετε να κάμω τις παρακάτω παρατηρήσεις (Θέλω να πιστεύω πως, στο όνομα του δημοκρατικού διαλόγου και της σφαιρικής ενημέρωσης των αναγνωστών σας και μάλιστα όσων είναι μέλη της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας, θα τις ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΤΕ)....

a) Η κα Μ. Ρεπούση στο εν λόγω κείμενο θεωρεί την παρέμβαση της Εκκλησίας πολιτική και τη χαρακτηρίζει ως εκτροπή από την αποστολή της, στην οποία αρμόζει μόνο η σιωπή! Ένας θεσμός δηλαδή δύο χιλιάδων ετών θα πρέπει να είναι αμίλητος και αμέτοχος μπροστά στο πνευματικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας, τη στιγμή που οι πολίτες αυτής της χώρας στην πλειοψηφία τους είναι και μέλη της Εκκλησίας και περιμένουν απ’ αυτήν λόγο ευθύνης και παραμυθίας. Και μάλιστα δεδομένου ότι, ως γνωστόν, η Εκκλησία έσωσε τόσο το Γένος μας όσο και τους βαλκανικούς γενικότερα λαούς από τον εκμουσουλμανισμό, όπως παλαιότερα από τον εκλατινισμό, και που σήμερα οι πάντες συμφωνούν πως η κρίση, η οποία μαστίζει την κοινωνία μας, είναι πρώτιστα ηθική και μετά οικονομική.
Η Εκκλησία ασφαλώς και δεν πρέπει να πολιτικολογεί. Οφείλει όμως να πολιτεύεται και να ερμηνεύει τα γεγονότα εκείνα που αφορούν στη ζωή του πολίτη και πιστού της εποχής μας. Και τούτο διότι αγκαλιάζει τον άνθρωπο ως σύνολο, ως πρόσωπο και εικόνα του Θεού. Επομένως Εκκλησία με το έργο της υπερασπίζεται την ανθρώπινη ζωή απέναντι σε κάθε σύστημα οργανωμένης ανευθυνότητας και συλλογικής απληστίας των, χωρίς ηθικούς φραγμούς, πιστευόντων για τον εαυτό τους στην εγκόσμια αθανασία διεθνών και ντόπιων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ.
Στη βάση αυτή με τον εμπνευσμένο και αγαπητικό της λόγο προς τον ελληνικό λαό η Εκκλησία εκθέτει την πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι, κάνει προς έπαινόν της την αυτοκριτική της και προτείνει λύσεις για την υπέρβαση του κοινωνικού φόβου και της ψυχολογικής καταπίεσης που μας επιβάλλει και συντηρεί το οικονομικό άγος.

β) Άδικα επίσης, κατά τη γνώμη μας, η κα Μ. Ρεπούση θεωρεί ότι η Εκκλησία «είναι μία αντιδραστική δύναμη που συντάσσεται σε πολλές περιπτώσεις με την οπισθοδρόμηση». Και τούτο διότι, αντιτιθέμενη η Εκκλησία σ’ ένα σχολείο με τη μορφή Σύγχρονου Ψηφιακού Φροντιστηρίου παροχής χρησιμοθηρικών γνώσεων, ενδιαφέρεται για την, κατά τον απόστολο Παύλο, «υγιαίνουσαν» διδασκαλία, την ανόθευτη Παιδεία των νεοελλήνων, τη μόρφωσή τους-και όχι απλώς την εκπαίδευσή τους- την προσφερόμενη, μέσα στο πλαίσιο του παιδαγωγούντος σχολείου, με άριστα κείμενα και καλούς δασκάλους υψηλού επιπέδου. Η Εκκλησία πονάει και παλεύει για τον ενάρετο βίο και το ακηλίδωτο ήθος, την πνευματική θωράκιση και τη φωτισμένη πορεία στο γεμάτο πειρασμούς, δυσκολίες και αντιξοότητες κόσμο μας.
Αν αυτό είναι οπισθοδρόμηση τότε έχουμε χάσει δυστυχώς το νόημα των λέξεων, λησμονούντες ότι οπισθοδρομικός είναι όποιος στο όνομα του προοδευτισμού παίζει με το μέλλον των παιδιών μας, τα παγιδεύει στις κομματικές περιχαρακώσεις και τα φανατίζει με στείρες ιδεοληψίες. Οπισθοδρομικός είναι εκείνος που αυθαίρετα αγωνίζεται για την «Αποκαθήλωση» της Ελληνορθόδοξα προσανατολισμένης Παιδείας, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον εσωτερικό κόσμο του κάθε νέου και ενθαρρύνει μία «Παιδεία» ανερμάτιστη και ξεκομμένη εν πολλοίς από τις πολιτισμικές μας αξίες και τη δοκιμασμένη παράδοσή μας.

Σε κάθε όμως περίπτωση είναι τραγικό και αντιδημοκρατικό, τη στιγμή που και ο τελευταίος πολίτης έχει λόγο για την ποιότητα της Παιδείας στον τόπο μας, η κα Μ. Ρεπούση να μιλά για «ορθόδοξη προπαγάνδα στα σχολεία» και να διερωτάται γιατί η Πολιτεία επιτρέπει στην Εκκλησία «να παρεμβαίνει στην Εκπαίδευση». Ποιος όμως στις μέρες μας απαγορεύει την έκθεση απόψεων για οποιοδήποτε θέμα και πολύ περισσότερο για την Εκπαίδευση των παιδιών μας; Πότε επίσης η Εκκλησία, κατ’ εξοχήν θεσμός Πολιτισμού και Παιδείας, ανέβαλε, εμπόδισε ή επέβαλε μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τη στιγμή που την ευθύνη αυτή την έχει η Πολιτεία; Γιατί, αλήθεια, θέλουμε την Εκκλησία να μην έχει φωνή στην επιχειρούμενη απίσχανση του Γένους, τον ευτελισμό του ανθρώπου, τη γενικευμένη εμπορευματοποίηση προσώπων και πραγμάτων, την υποδούλωση των λαών; Και αυτό τη στιγμή που, όπως προαναφέρθηκε, οι καλά, αντικειμενικά και απροκατάληπτα ενημερωμένοι ιστορικοί ομολογούν ότι η Εκκλησία σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας με θυσίες, μαρτύριο και αίμα, κράτησε το Γένος μας όρθιο, τη γλώσσα μας ζωντανή και την αξιοπρέπειά μας ακέραιη;

γ) Αποκορύφωμα της απαξιωτικής προς την Εκκλησία στάσης της κας Μ. Ρεπούση είναι η κατακλείδα του κειμένου της, όπου διερωτάται: (η Εκκλησία) «δεν μας απάντησε επίσης γιατί δεν συμμετέχει κι εκείνη, όπως όλοι, στην βελτίωση των δημοσίων οικονομικών της χώρας. Πού είναι, αλήθεια το κρασί και το λάδι της;». Δεν μπορεί όμως να μη γνωρίζει η κα Μ. Ρεπούση ως ιστορικός ότι τα πιο πολλά Νοσοκομεία και άλλα ιδρύματα στην Αθήνα είναι κτισμένα σε κτήματα της Εκκλησίας. Ότι επίσης υπάρχουν συμβάσεις μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας, σύμφωνα με τις οποίες η πρώτη οφείλει να πληρώνει τους μισθούς των ιερέων λόγω ακριβώς των ως άνω παραχωρήσεων της δεύτερης.

Τα περί «μεγάλου ιδιοκτήτη» και «φοροασυλίας» της Εκκλησίας είναι καρπός ανεύθυνης προπαγάνδας. Είναι ένας μύθος που κάθε τόσο αναπαράγεται για λόγους εντυπωσιασμού και σκοπιμότητας. Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία και τους φόρους της πληρώνει, και η όποια περιουσία της που δικαιούται να έχει χάριν του λαού, εν πολλοίς λεηλατήθηκε, καταπατήθηκε ή παραμένει δεσμευμένη ή και αναξιοποίητη συχνά, λόγω μικρής αξίας. Οφείλει επίσης η κα Μ. Ρεπούση να γνωρίζει ότι στις μέρες μας, και το ξέρει καλά αυτό η Πολιτεία, η Εκκλησία τόσο στην Αθήνα, όσο και στην περιφέρεια συντηρεί καθημερινά χιλιάδες ανθρώπων, ανεξάρτητα από θρησκεία και πολιτικά πιστεύω, με φαγητό και άλλες εισφορές.

Αυτά ασφαλώς και πολλά άλλα, κυρίως δε η συμβολή στην κοινωνική συνοχή και την ψυχική ηρεμία του λαού μας, είναι «το κρασί και το λάδι» της Εκκλησίας. Αυτό το λάδι και το κρασί τα αντλεί από τη ζωή του σαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού, από τον προφητικό λόγο του Ευαγγελίου και την αγιοπνευματική εμπειρία των Πατέρων της.

Όποιος μελετά το Ευαγγέλιο γνωρίζει ότι ο Χριστός όταν έλεγε τις παραβολές είχε υπόψιν του την κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της εποχής του. Στην Κυριακή δε προσευχή, το «Πάτερ ημών», μεταξύ των άλλων κάνει λόγο και για τον «άρτον τον επιούσιον». Αυτό δείχνει τη σοβαρότητα με την οποία η Εκκλησία αντιμετωπίζει ό, τι αφορά την πνευματική και την υλική διάσταση της ζωής των ανθρώπων, χωρίς μανιχαϊκές αντιλήψεις και κοντόθωρες προσεγγίσεις. Γι’ αυτό άλλωστε έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να μιλά, υπερασπιζόμενη με τον αξιακό της λόγο την αξιοπρέπεια και την ελευθερία των ανθρώπων.

Ο καθένας βεβαίως μπορεί να ασκήσει κριτική στην Εκκλησία.

Εκείνο που δεν είναι δυνατόν να γίνει, εφόσον έχουμε Δημοκρατία, είναι η φίμωση της Εκκλησίας. Γιατί ακριβώς είναι θεσμός ζωντανός, λαϊκός και ιστορικός. Είναι θεσμός που υπηρετεί τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Με τιμή
Ιωάννης Β. Κογκούλης

Η σχέση νικάει τον χρόνο, η χρήση όχι

Tου Χρηστου Γιανναρα

Φταίει το μέτρο, όχι το μετρούμενο: Το θερμόμετρο, η ζυγαριά, όχι η αιτία που προκάλεσε τον πυρετό, η λαιμαργία που πρόσθεσε το βάρος.
Ηταν κακή η χρονιά που πέρασε, λέει δραματικά ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας. Ατυχήσαμε στη ρουλέτα, όμως είχε στραβώσει προκαταβολικά η παρτίδα. Δεν διανοείται την αυτοκριτική, την υποχρέωση να λογοδοτήσει απέναντι στην κοινωνία, δεν έμαθε ποτέ ότι η εξουσία είναι διακονία των κοινών αναγκών, όχι τζόγος στο οικογενειακό του καζίνο. Οι οικογένειες, που κληρονομικά διαχειρίζονται το ελλαδικό φέουδο, μεγαλώνουν στους κόλπους τους τους επόμενους παίκτες του ηδονικού παιχνιδιού, και οι όροι του παιχνιδιού μόνο «επικοινωνιακοί», καθόλου ευθύνη έμπρακτων αποτελεσμάτων της πολιτικής στον κοινό βίο.
Τρεις ή τέσσερις μέρες μετά την επίρριψη των ευθυνών στην «κακή χρονιά», ο πρωθυπουργός προχώρησε στον ανασχηματισμό του προσωπικού του γραφείου. Το συγκροτούν εκατόν πενήντα (ναι, 150) υπάλληλοι: 45 στη «μονάδα» διοίκησης και οργάνωσης. 16 στην «παραγωγή πολιτικής». 13 για τον «επικοινωνιακό σχεδιασμό». 12 στην «παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου». 11 υπάλληλοι θα παράγουν «καινοτομίες». 4 θα συντονίζουν «την υλοποίηση συγκεκριμένων προτεραιοτήτων του κυβερνητικού έργου». 10 θα οργανώνουν τον «απευθείας διάλογο του πρωθυπουργού με τους πολίτες». («Τα Νέα», 27/12/2010). Οι υπόλοιποι, ώς τους 150 που αναφέρει στον τίτλο της είδησης η εφημερίδα, μάλλον, με φαραωνικά ριπίδια, θα αναψύχουν τους 111 επιτελείς.
Απίστευτα πράγματα. Οχι απλώς εξωφρενικά (και χυδαία στον αμοραλισμό τους) για μια κοινωνία που βυθίζεται στον πανικό οικονομικής καταστροφής, αλλά και προκλητικά στυγνής ανελπιστίας. Το λαϊκό σώμα δεν αντιδρά, δεν καταλαβαίνει, τα αντανακλαστικά του έχουν οριστικά νεκρωθεί. Παράδειγμα καθόλου μοναδικό, αλλά χαρακτηριστικά ακραίο: Η «λεβεντομάνα» Κρήτη, η «πάντοτε απροσκύνητη», «προπύργιο της δημοκρατίας», «έτοιμη να θυσιαστεί για τη λευτεριά», ψηφίζει τριάντα χρόνια τώρα και θα ψηφίζει εσαεί τη σκλαβιά στην παπανδρεϊκή ασυδοσία, στο πιο εξευτελιστικό του πολίτη και της δημοκρατίας φεουδαρχικό σουλτανάτο. Αν κατόρθωσε κάτι εντυπωσιακό ο παπανδρεϊσμός στην Ελλάδα, είναι η απίστευτη σε έκταση εξηλιθίωση μεγάλων πληθυσμικών ομάδων: Οσο και αν επιχειρηματολογήσει κανείς μοιάζει μάταιο – η λογική σκέψη και κρίση δεν λειτουργούν. Η τραγική για τη χώρα φιγούρα του μειονεκτικού ηγέτη είναι ακόμα ανεκτή, ο λαός καταπίνει όποιον εξευτελισμό και αν του σερβίρουν έντεχνα.
Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές, ο χρόνος είναι μόνο μέτρο: «νόημα ή μέτρον... (λέγομεν) τον χρόνον, ουχ υπόστασιν» – το είχαν καταλάβει ο Αντιφών και ο Κριτόλαος, πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια, εμείς μάλλον το αγνοήσαμε. Χάσαμε τη σχέση: τι επομένως να μετρήσει ο χρόνος; Ξέρουμε μόνο τη χρήση και η χρήση γεννάει την ψευδαίσθηση της διάρκειας, της μόνιμης κατοχής. Οσο ευφραντικότερος ο πρωτογονισμός της ηδονής, με κορυφαία τα παραισθησιογόνα της εξουσίας, τόσο βαθύτερος ο βυθισμός στον αυτεξευτελισμό της ιταμότητας. Ο καταληκτήριος λόγος του ολίγιστου κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού στη Βουλή (κοντεύει μήνας τώρα) θα ’πρεπε να διασωθεί για να θυμίζει στους ανθρωπολόγους των επόμενων αιώνων σε ποια έσχατη αλλοτρίωση και εξευτελισμό έφθασε το κάποτε Γένος των Ελλήνων.
Να προσθέσουμε κάτι, ίσως δύσληπτο για τη νοητική εμβέλεια των συνεπαρμένων από τα ακκίσματα (και τις πομπές) του παπανδρεϊκού στον δύσμοιρο τόπο μας τσίρκου: Ο χρόνος μετράει τη σχέση, μετράει και την αποτυχία της σχέσης. Οταν κατορθώνεται η σχέση, γευόμαστε την ελευθερία από τη μέτρηση, την εμπειρία του «νυν» ως απεριόριστης διάρκειας: Διαβάζουμε τον Αριστοτέλη και είναι σύγχρονος, ακούμε τον Μότσαρτ και τον ψηλαφούμε υπαρκτόν πάντα ανάμεσά μας. Ο,τι ονομάζουμε «ποιότητα» της ζωής, ευαισθησία που τη γεννάει η καλλιέργεια, είναι κάποιες διαστατές απουσίες, για μας υπαρκτές μέσα από τη μετοχή μας στις σχέσεις κοινωνικής συνοχής που υπηρετεί το έργο τους.
Το έργο του Μάνου Χατζιδάκι, του Τσαρούχη, του Πικιώνη, του Καβάφη ιδρύει για τον καθένα μας σχέσεις πάντοτε επίκαιρες, ακατάλυτες από τον χρόνο. Γιατί το έργο τους υπηρετούσε κάτι που ήξεραν ότι τους ξεπερνάει: το «εμείς», όχι το «εγώ», την πατρίδα, όχι το συμφέρον της συντεχνίας. Η σχέση είναι στους αντίποδες της χρήσης, της ιδιοποίησης, της ιδιοτέλειας. Προϋποθέτει η σχέση την παραίτηση από το εγώ, την αυθυπέρβαση, την ανιδιοτέλεια. Γι’ αυτό και νικάει τον χρόνο. Τα άτομα πεθαίνουν, οι σχέσεις διαρκούν.
Στα σχολειά κάποτε αναστρεφόμασταν τους ήρωες και τους ευεργέτες – τους κορυφαίους της αυταπάρνησης. Τα ονόματά τους και το έργο τους σάρκωναν την οικειότητα της «πατρίδας». Καθόλου τυχαία η πασοκική λοιμική (που οργανικό της κομμάτι, αδιαφοροποίητο, είναι και η Ν.Δ.) εξάλειψε από την παιδεία κάθε σχέση με τους υπαρκτούς: τους ήρωες και τους ευεργέτες. Επέβαλαν τη λατρεία της χρήσης, όχι της σχέσης. Τη χρησιμότητα, όχι τη χαρά της κοινωνίας. (Συμπλέουν σήμερα ακόμα και οι αξιωματούχοι της «επικρατούσας θρησκείας»: συνεπαρμένοι από τη χρησιμοθηρία «προνοιακού έργου», ανυποψίαστοι για την ίδια την «εκκλησιαστική» τους ταυτότητα).
Οταν η πολιτική είναι άθλημα ανιδιοτέλειας, αυταπάρνησης, αυτοπροσφοράς, τότε ιδρύει σχέσεις ακατάλυτες από τον χρόνο: το γεγονός της κοινωνίας που δωρίζει ποιότητα ζωής, τη χαρά της συνύπαρξης, τη δυναμική της καλλιέργειας – πράγματα «πολυτίμητα». Οταν παγιδεύεται στη χρήση η πολιτική, σκιαμαχώντας για εντυπωσιασμό «διάρκειας», συμπαρασύρει και τους χρήστες της στον αφανισμό από το πεδίο των σχέσεων. Παράγει πολιτικούς μιας χρήσεως, εφήμερης φήμης: Παπαρήγα μιας χρήσεως, Αλαβάνο μιας χρήσεως συνοπτικά παροδικής, Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες, διάττοντες ανυποψίαστους για την καθαρτήρια δυναμική του χρόνου. Του χρόνου που λιχνίζει το σιτάρι, σκορπίζει στη λήθη το άχυρο.
Αμποτε στην καινούργια χρονιά να γρηγορέψει το ανεμοσκόρπισμά τους. Να μην προλάβει η αρρωστημένη τους ιδιοτέλεια, μικρονοϊκή και τυφλή, να βλάψει περισσότερο τη συνύπαρξή μας. Αν δεν είναι κιόλας πολύ αργά.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη

Από τη μια οι Ιταλοί κι οι Γερμανοί
για να σε βρουν αναστατώνουν την Αθήνα
κι από την άλλη του πατέρα μου η φωνή:
"Νομίζω πως τον κρύβεις στην κουζίνα".

Εσύ να παίζεις με τον θάνατο κρυφτό
κι αυτοί να σκίζουνε τα τεύχη τα κρυμμένα,
μη σε τρομάζει το διπλό κυνηγητό,
εσύ τους Γερμανούς κι αυτοί εμένα.

Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει,
καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.
Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει,
μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ
είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει
κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές,
θα τους συντρίβω και το αίμα τους θα στάζει".

Πίσω απ' τον τοίχο ο ασύρματος καλεί,
είναι απ' τη Μέση Ανατολή, απ' το αρχηγείο.
Θα σoυ αναθέσουν μια καινούργια αποστολή
μ' ευχές για καλή τύχη απ' το αρχηγείο.

Η Κατερίνα σ' αγαπούσε σιωπηλά,
αλλά κι εσύ το ίδιο αγνά την αγαπούσες.
Χωρίς το Σπίθα ίσως να 'ταν πιο καλά,
παρ' όλ' αυτά εσύ τον συγχωρούσες.

Όταν ακούω να μιλάνε γι' Αφρική,
για Βερολίνο, Βενετία και Παρίσι,
σκέφτομαι, λέω, πού να ξέραν μερικοί
πως σε όλα αυτά τα μέρη εγώ έχω ζήσει.

Πως όταν ήταν στην Ελλάδα κατοχή,
μέσα στις σφαίρες μες στο κρύο, μες την πείνα,
με τους Εγγλέζους να εξοπλίζουνε τη γη
μου έδειχνες μια ξένοιαστη Αθήνα.

Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει,
καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.
Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει
μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ
είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει
κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές,
θα τους θερίζω και το αίμα τους θα στάζει".

Εσύ μπορούσες να οδηγήσεις φορτηγό,
μοτοσικλέτα, οτομοτρίς κι αεροπλάνο
κι όπου κι αν ήσουν πάντα δίπλα ήμουν κι εγώ,
μαζί σου ή να ζήσω ή να πεθάνω.

Ήσουνα πάντα εκδικητής και τιμωρός
γι αυτόν που γέμισε τον τόπο με στρατό του
και μ' ένα χτύπημά σου έπεφτε ο φρουρός
με μια στροφή γύρω απ' τον εαυτό του.

Μπορούσες πάλι να ημερεύεις τα σκυλιά
με κάποιο σφύριγμα που σου 'μαθε τσομπάνος
κι έτσι που πέταγες με κόλπο τη θηλιά
θα έπρεπε να είσαι Αμερικάνος.

Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω
που να μην το 'χει πει κανένας για κανέναν,
εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω.
Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα.

Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει,
καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση.
Όπου κι αν είσαι, θα 'χεις γεράσει
μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.

De kleine held

Aan de ene kant haalden Duitsers en Italianen
Athene overhoop om je te vinden;
aan de andere kant weerklonk mijn vaders stem:
“Je verbergt het, denk ik, in de keuken!”

Zelfs al speel je verstoppertje met de dood
en verscheuren ze alle nummers die je verborgen had,
wees niet bang van deze dubbele achtervolging,
tussen jou en de Duitsers, en tussen hen en mij.

Waar ben je nu? Ik ben je kwijt,
Giorgos Thalassis, mijn lieve vriend.
Waar ben je nu? Ik ben je kwijt,
Giorgos Thalassis, mijn kleine held.

“Ik rust nooit uit,
ik ben overal waar de plicht me roept,
en bezetters overal ter wereld
zullen hun bloed zien stollen en door mij verpletterd worden.”

Achter de muur weerklinkt de radio,
het is het Midden-Oosten, het hoofdkwartier.
Je krijgt een nieuwe opdracht,
met succeswensen van X2.

In stilte hield Katerina van jou,
maar ook jij hield oprecht van haar.
Zonder Spithas was het misschien gemakkelijker geweest,
maar uiteindelijk vergaf je hem wel.

Als ik over Afrika hoor praten,
over Berlijn, Venetië en Parijs,
denk ik, zeg ik, hoe konden enkelen nu weten
dat ik daar overal bij ben geweest.

Toen Griekenland bezet was, liet jij,
ten midden van kogels, koude en honger,
en Engelsen die de wereld bewapenden,
een zorgeloos Athene zien.

Waar ben je nu? Ik ben je kwijt,
Giorgos Thalassis, mijn lieve vriend.
Waar ben je nu? Ik ben je kwijt,
Giorgos Thalassis, mijn kleine held.

“Ik rust nooit uit,
ik ben overal waar de plicht me roept,
en bezetters overal ter wereld
zullen hun bloed zien stollen en door mij weggemaaid worden.”

Jij kon een vrachtwagen besturen,
een motorfiets, een auto en een vliegtuig,
en overal waar je was, was ook ik in de buurt,
om met jou te leven of te sterven.

Je zon altijd op wraak en straf
voor hen die het land bezetten
en met één slag van jou viel de wacht
na éénmaal rond zijn as te hebben gedraaid.

Je kon honden tot rust brengen
met gefluit dan je van een herder geleerd had
en zo sluw als je was in het omzeilen van een hinderlaag
kon je alleen maar Amerikaan zijn.

Wat kan ik zeggen? Wat kan ik zeggen,
wat niemand ooit over iemand anders gezegd heeft?
Eén zaak maar:
het is net alsof ik met jou groot geworden ben.

Waar ben je nu? Ik ben je kwijt,
Giorgos Thalassis, mijn lieve vriend.
Waar je ook bent, je zal oud geworden zijn,
Giorgos Thalassis, mijn kleine held.