ΟΔΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Θεμελιώδης αρχή και πρωταρχικός νόμος μέσα στο απέραντο σύμπαν είναι η κίνηση. Μία έννοια κεφαλαιώδους σημασίας που ενυπάρχει σε κάθε στοιχείο ζωής, αλλά και στοιχειοθετεί, ορίζει και αποδεικνύει την ίδια τη ζωή. Τίποτα δεν υπάρχει σ’ όλη την δημιουργία που να μην υφίσταται την δύναμη αυτή. Ο άνθρωπος, τα ζώα τα φυτά, ακόμα και η άψυχη ύλη που φαντάζει ακίνητη (οι πέτρες, οι βράχοι τα βουνά), υπόκεινται στην δύναμη της κίνησης και της αλλαγής.

Ο Σωκράτης (Θεαίτητος) βλέπει στην κίνηση δύο δυνάμεις, και την ορίζει ως μετατόπιση και ως μεταβολή. Και ως μετατόπιση νοούμε την κίνηση εκείνη που δέχεται ένα σώμα -είτε από εσωτερική είτε από εξωτερική δύναμη- και του προκαλεί αλλαγή στη θέση, οπότε κύριο χαρακτηριστικό της είναι ο χώρος-τόπος. Ως μεταβολή δε, την κίνηση εκείνη που διέπει ένα σώμα και του προκαλεί μεταβολή-αλλοίωση στη μορφή ή την ουσία του, οπότε κύριο χαρακτηριστικό της είναι ο χρόνος. Η κίνηση λοιπόν που λαμβάνει χώρα εν τόπω και χρόνω κυλάει σ’ όλα τα σώματα ως ωστική και ζωογόνος δύναμις. «Τα πάντα ρει» (όλα ρέουν, κινούνται) θα πει κι ο Ηράκλειτος και θα δώσει το στίγμα της δύναμης αυτής που συνέχει τα σύμπαντα.

Η κίνηση λοιπόν ορίζει την ζωή, και η κίνηση είναι η ίδια η ζωή, και η ζωή είναι κίνηση. Ό,τι μένει ακίνητο σκουριάζει, αλλοιώνεται, φθείρεται, νεκρώνεται και αποσυντίθεται. Την ακινησία ορίζει η φθορά και ο θάνατος. Τα αναπόδραστα δεσμά του Άδου, που καθηλώνουν στο σταυρό των παθών και των θλίψεων την ψυχή του ανθρώπου, «μη δυναμένην ανακύψαι εις το παντελές». Ο άνθρωπος αδρανοποιείται, παραλύει, στενάζει υπό το βάρος του ζυγού και τα σπλάγχνα του σπαράσσονται στην ορμή και τη βία των αρπακτικών θλίψεων. Μόνη του ελπίδα ο ημίθεος αθλητής του δύσβατου δρόμου της Αρετής.

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» θα πει ο Χριστός και καλεί τον άνθρωπο να τεθεί σε κίνηση απαρνούμενος τον ακίνητο, νωθρό και υπέρβαρο εαυτό του που τον καθηλώνει στη νοσηρή, λιμνάζουσα και αραχνιασμένη καθημερινότητα. Καλείται ο άνθρωπος ν’ αφήσει την αγαλμάτινη στατική (statua) αίγλη του και να πορευθεί στα βήματα του Θεανθρώπου, «όπου αν υπάγη». Κι είναι αυτός δρόμος μακρύς, δύσβατος, δρόμος αρετής, πολύπαθος, δρόμος ανηφορικός, σταυρώσιμος, οδός στενή και τεθλιμμένη, μα με πατημασιές αδρές χαραγμένη, ίχνη που δεν σβήνουν από καμιά νεροποντή ή κακοκαιρία, μα που μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο, φανερά και στον πιο άπειρο ανιχνευτή.

Είναι ο δρόμος που χάραξε με τη σταυρική του θυσία πρώτος ο Θεάνθρωπος Χριστός και που τώρα προσκαλεί αβίαστα και ελεύθερα, όποιον θέλει, να μπει στην ίδια πορεία. Μια πορεία δύσκολη, με εμπόδια και κακουχίες. Μια πορεία που ζητάει απ’ τον οδοιπόρο αγάπη, δικαιοσύνη, αλήθεια, πίστη, ελπίδα και υπομονή, ώσπου να βγει σε διέξοδο, να εξέλθει νικητής στο φως της ημέρας. Ένα ταξίδι αλλιώτικο, που χαρίζει στον άνθρωπο γνώσεις και εμπειρίες, μα που δεν τον αφήνει διψασμένο σαν πατήσει της πατρίδος του το χώμα. Γιατί και το ταξίδι τον γεμίζει, και πλούτος ανεξάντλητος αρχίζει ν’ αναβλύζει, «ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον», δρόσος λαμπροφόρου Αναστάσεως, σαν φτάσει μ’ ανακούφιση στον προορισμό του.

Δεν βαδίζει ο άνθρωπος πίσω από άνθρωπο άπειρο, που δεν γνωρίζει που πηγαίνει.«Εν ω γαρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι» (εφόσον έπαθε αυτός δοκιμαζόμενος, μπορεί και όλους τους δοκιμαζόμενους να βοηθήσει). Ξέρει τα κατατόπια, τους κρημνούς και τις παγίδες, τα δύσβατα και όλους τους κινδύνους και ανά πάσα στιγμή δίνει τη λύση στ’ αδιέξοδα.

Σε όλη αυτή την πορεία, σ’ αυτό το θεοβάδιστο δρόμο ο άνθρωπος ακολουθεί τα χνάρια του Χριστού. Ζει με το Χριστό και ζει το Χριστό. «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός» θα πει ο Απ. Παύλος και θα δείξει την έμπρακτη βίωση της ζωής του Χριστού. Τα πάθη, το Σταυρό και την Ανάσταση. Γεγονότα που βιώνει ο κάθε άνθρωπος συσταυρούμενος και συνανιστάμενος. «Χθες συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον αναστάντι σοι», ακούμε όλη την πασχάλιο περίοδο. Βιώνουμε τα πάθη και το Σταυρό Του και εξερχόμαστε μαζί του νικητές πατώντας τις πύλες του Άδου, για μια καινούργια αρχή, για μια καινούργια ζωή. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν». Έχει στο ταξίδι του οδηγό που ξέρει την πορεία.

Δοξάζουμε το Χριστό που σταυρώθηκε, ανεστήθη και ανίσταται εις το διηνεκές μέσα σε κάθε καρδιά που βλέπει και βιώνει προσωπικά το γεγονός της Αναστάσεως. Δεν αρκείται ο Χριστός να τον μάθουμε από τρίτους. Θέλει και επιθυμεί την προσωπική επαφή, σαν κι αυτή που είχε με τους Αποστόλους, τους φίλους Του. «Υμείς φίλοι μου εστέ». Είναι φίλοι Του όλοι οι πονεμένοι, οι καταπιεσμένοι, οι υποδουλωμένοι, οι αδικημένοι, οι δεδιωγμένοι και περιφρονημένοι. Είναι φίλοι Του οι χήρες και τα ορφανά, οι άρρωστοι, οι φτωχοί, οι απολυμένοι εργάτες, οι καταπιεσμένοι εργαζόμενοι, οι ανασφάλιστοι, οι λιμοκτονούντες συνταξιούχοι, οι μαθητές οι εμπεσόντες στους υλιστές, οι κατασπαρασσόμενοι από τις ύαινες δανειζόμενοι, οι πεινώντες, οι διψώντες, οι εν φυλακή, οι άστεγοι, οι παρά τας οδούς και φραγμούς. Είναι φίλοι Του. Χωρίς να τον γνωρίζουν. Είναι ομοιοπαθείς κι αυτό αρκεί για να τους θεωρεί και αδελφούς του. Και έχει και για αυτούς κρυμμένη στο μανίκι Του την Ανάστασή τους, χωρίς να το γνωρίζουν, χωρίς να το προσμένουν, χωρίς καν να το φαντάζονται.

Στους πάντες δίνει την Ανάσταση νυν και αεί. Τώρα και για πάντα. Ο Θεάνθρωπος Χριστός δεν ήλθε μόνο για την άλλη ζωή. Η Ανάσταση δεν είναι παρηγοριά μελλοντική. Είναι δώρο που χαρίζεται απ’ αυτή τη ζωή σ’ όλους όσους είναι φίλοι κι αδελφοί Του. Γιατί πονάει με κάθε πονεμένο, πάσχει με κάθε αναξιοπαθούντα, αγωνιά με κάθε συντετριμμένο, τους οποίους οι άνθρωποι οι υψηλόφρονες δεν καταδέχονται ούτε να τους κοιτάξουν. Και προσμένει, και περιμένει πότε θα κινηθούμε, πότε θα ενεργοποιηθούμε, πότε μαζί Του θα συνεργασθούμε, κινώντας κι εμείς τα χέρια και τα πόδια μας, για ν’ αναστηθούν όλοι οι απονεκρωμένοι.

Ανάσταση για τους πονεμένους είναι η ανακούφιση. Ανάσταση για τους καταπιεσμένους είναι η ανάταση. Ανάσταση για τους υποδουλωμένους είναι η ελευθερία. Ανάσταση για τους αδικημένους είναι η δικαιοσύνη. Ανάσταση για τους διωγμένους και τους περιφρονημένους είναι η αγάπη. Ανάσταση για τις χήρες και τα ορφανά είναι η φροντίδα. Ανάσταση για τους αρρώστους είναι η θεραπεία. Ανάσταση για τους φτωχούς είναι τα υλικά αγαθά. Ανάσταση για τους απολυμένους εργάτες, είναι η εργασία. Ανάσταση για τους ανασφάλιστους είναι η ασφάλεια. Ανάσταση για τους συνταξιούχους είναι ο άξιος μισθός. Ανάσταση για τους σακατεμένους μαθητές είναι η υγιής παιδεία. Ανάσταση για τους δανειζόμενους είναι η πάταξη της τοκογλυφίας. Ανάσταση για τους πεινώντες είναι ο χορτασμός. Ανάσταση για τους διψώντες είναι το ξεδίψασμα. Ανάσταση για τους φυλακισμένους είναι η απελευθέρωση. Ανάσταση για τους άστεγους είναι η στέγη. Ανάσταση είναι η κάλυψη των αναγκών. Ανάσταση είναι το γέμισμα των κενών. Ανάσταση είναι ο Χριστός, που ως Θεάνθρωπος νοιάζεται και για τον υλικό και για τον πνευματικό άνθρωπο. Συμπάσχει, είναι κοντά του. Είναι φίλος κι αδελφός Του. Η απόσταση του θεού ταιριάζει σε άλλους θεούς φτιαχτούς, ανθρώπινους, όχι ζώντες και αληθινούς. «Ον εθεασάμεθα, ον ακηκόαμεν και αι χείρες ημών εψηλάφισαν», αυτόν που είδαμε, που ακούσαμε και τον ψηλάφισαν τα χέρια μας, θα πει ο Άγ. Ιωάννης ο Θεολόγος κι ο λόγος του γίνεται προσευχή κι άπλετα σαν χαρμόσυνη καμπάνα αντηχεί: «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Άγιον, Κύριον Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον. Τον Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν, και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν».

Είναι η προσευχή της Ανάστασης. Είναι η προσευχή της Εξόδου από τον Άδη και η πορεία προς το φως. Το πέρασμα προς τη Ζωή. Ο δρόμος προς την Ανάσταση. Η Οδός της Αναστάσεως με αρχή και τέλος. Οδός Αναστάσεως με αρχή την Αίγυπτο και τέλος την Ιερουσαλήμ. Οδός Αναστάσεως με αρχή την Αίγυπτο των παθών και της σκλαβιάς και τέλος την Άνω Ιερουσαλήμ. Οδός Αναστάσεως με αρχή τον τύραννο Άδη και χωρίς τέλος τον Ελευθερωτή Παράδεισο. Οδός Αναστάσεως με αρχή το θάνατο και χωρίς τέλος τη Ζωή. Οδός Αναστάσεως με αρχή τον άνθρωπο και χωρίς τέλος τον Θεάνθρωπο. Οδός Αναστάσεως με αρχή τον πιστό και χωρίς τέλος το Χριστό. Οδός Αναστάσεως. Εκεί που μένουν οι ζωντανοί. Εκεί που μένουν οι υπομείναντες εις τέλος. Εκεί που μένουν οι πτωχοί τω πνεύματι, οι ελεήμονες και οι πραείς. Εκεί που μένουν οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης. Εκεί που μένουν οι νυν κλαίοντες. Εκεί που μένουν οι αεί χαίροντες. Ένθα εστί ευφραινομένων η κατοικία. Οδός Αναστάσεως. Εκεί που είναι το πατρικό μας σπίτι. Οδός Κοινή. Οδός Καινή. Παγκόσμιος Οδός. Απλώνει σταυρωτά την αγκαλιά της ως του ουρανού τα μήκη και της γης τα πλάτη. Η Οδός η Αλήθεια και η Ζωή.

Βαδίζοντας την Οδό αυτή της Αληθείας ακολουθούμε τη Ζωή βιώνοντας τη μέρα τη Λαμπρή, τη φωτεινή, την Ηλιόχαρη Πασχαλιά, το ξημέρωμα μιας καινούργιας ζωής. Τα σκοτάδια της μελαγχολίας, της απαισιοδοξίας και της απόγνωσης διαλύονται. Το ανέσπερο φως απαστράπτει ωραίο εκ του τάφου. Τα πάντα γύρω αποκτούν νόημα, φεύγει η ομίχλη της αμφιβολίας κι ο ουρανός καθαρίζει. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια».

Το άπλετο φως του Ήλιου, το πόμα το καινόν, εισχωρεί σαν ανοιξιάτικο αεράκι στις καρδιές μας, τις ξεσηκώνει, τις βγάζει έξω στη μέρα, σ’ ένα σκίρτημα αγαλλίασης, ανοίγματος και κοινωνίας με τον πλησίον σε ένα σώμα, το Αναστημένο σώμα του Χριστού. Είναι η Ανάσταση, η ημέρα η Λαμπρή, η φωτεινή, η Ηλιόλουστη Πασχαλιά, η Πασχαλιά που περιμέναμε αγναντεύοντάς την στου Γολγοθά το λόφο. Η Πασχαλιά που άνθισε κι ευωδίασε με χίλια μύρα και αρώματα. Η Πασχαλιά που μας κάνει να σκιρτάμε. Η Πασχαλιά που μας κάνει και χορεύουμε. Η Πασχαλιά που μας κάνει και τραγουδάμε.

Καλώς ήλθες, Πασχαλιά,
μύρο δροσάτο στα μαλλιά,
χαίρε, η Ανάσταση
της ζωής ανάπλαση.

Χαίρε, λύτρο χρυσαφί
λαμπερόηχο μάλαμα,
χαίρε, μάννα τ’ ουρανού
πόμα από ανάμα.

Καλώς ήρθες, Άνοιξη
πορφυροφορεμένη,
ομορφοπλουμοστόλιστη,
χαίρε, πεποικιλμένη


Καλώς ήλθες, Άγιο Φως,
χαίρε, του σκότους ο εχθρός,
του Άδη, χαίρε, ο θάνατος,
θανάτου ο Αθάνατος.

Χαίρε, Ελπίδα κοφτερή,
αστράπτουσα μαρμαρυγή,
ουρανοχρυσοφώτιστη
Δόξα του Ήλιου, χαίρε.

Χαίρε, η οδός, χαίρε, η ζωή
χαίρε, η Αλήθεια, χαίρε1
χαίρε, ο άσειστος, ο απάνεμοςχαίρε, λεπτή αύρα, χαίρε.

Δήμαρχος Αθηναίων: Ίδού ό άνθρωπος

Ο Γιώργος Καμίνης, ο δήμαρχος του 12% (επί του συνόλου των Αθηναίων) ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ πραξικοπηματικά κάθε μετάδοση Λειτουργίας της Μεγάλης Εβδομάδας και της αναστάσιμης Λειτουργίας από το ραδιοφωνικό σταθμό του Δήμου (9.84).
Το πραξικόπημα αυτό είναι σκανδαλώδες και πρωτοφανές. Προσβάλλει και περιφρονεί με δικτατορική βαναυσότητα και προκλητικότητα το φρόνημα των Ελλήνων και των Αθηναίων δημοτών.
Τα ανδρείκελα-πραξικοπηματίες γίνονται πιο προκλητικά και από τα αφεντικά τους: Λειτουργούν με δωσιλογισμό ακραίας δικτατορικής μοχθηρίας. Ένας δήμαρχος ο οποίος εξελέγη με το 12% των ψήφων, ένας δήμαρχος ασήμαντης, απελπιστικά ασήμαντης, μειοψηφίας, συμπεριφέρεται σαν να είναι ο ραδιοφωνικός σταθμός τσιφλίκι του και ιδιωτικό του κτήμα.

Ο Καμίνης ξεπερνά, προς τα πίσω, και τους κλασσικούς δικτάτορες του καπιταλισμού. Είναι ο ατόφιος και καθαρόαιμος δικτατορίσκος της Νέας Τάξης: Ο δικτατορίσκος μιας νέας δουλοκτητικής εποχής, όπου οι αφέντες αντιμετωπίζουν τα μέλη της κοινωνίας σαν κτήματα, σαν δούλους χωρίς κανένα δικαίωμα να ικανοποιήσουν ούτε τις ανάγκες του θρησκευτικού τους φρονήματος.

Τα δωσίλογα ανθρωπάρια της Νέας Εποχής, σαν τον Καμίνη, τον Μπουτάρη και ΣΙΑ, αποτυπώνουν πιο κραυγαλέα και απαίσια, αλλά και πιο ξετσίπωτα τις «εντολές» της Νέας Τάξης: Την κατάργηση και εξάλειψη της Ορθοδοξίας, την ισοπέδωση των παραδόσεων και των εθίμων, την κονιορτοποίηση κάθε εθνικής συνείδησης και κάθε ιστορικής μνήμης.



Η απαγόρευση της Θείας Λειτουργίας εντάσσεται μέσα σε αυτούς του μακάβριους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης που υλοποιούν με υπερβάλλοντα δικτατορικό ζήλο τα ανδρείκελά της: Από την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση μέχρι τους δημαρχο-μπράβους της και τα μίσθαρνα όργανα των ΜΜΕ.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πάντες σιώπησαν πάνω σε αυτό το αποτρόπαιο και προκλητικό πραξικόπημα του Καμίνη.

Ούτε καν αναφέρθηκε από τα ΜΜΕ, αλλά και από πολλά «ανεξάρτητα», δημοσιογραφικά ιστολόγια…

Τα κόμματα που δήθεν μιλούν υπέρ του λαού, όπως το ΚΚΕ, το προκλητικό πραξικόπημα του Καμίνη (του 12%), το οποίο προσβάλλει και περιφρονεί βάναυσα τον ελληνικό λαό και το Ορθόδοξη φρόνημά του, το κατάπιαν κυριολεκτικά…

ΟΛΟΙ σε διατεταγμένη υπηρεσία!!!

Παρασιωπούν ακόμα και τούτο το σκανδαλώδες: Απαγορεύεται η μετάδοση της Θείας Λειτουργίας και ο Καμίνης, από κοινού με τον Γερουλάνο, ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ τη διοργάνωση του «Athens Rainbow Week», μιας εβδομάδας αφιερωμένης στους ομοφυλόφιλους της πατρίδας μας, που έχει ως στόχο την ανάπτυξη του gay τουρισμού και την εισροή «pink dollars» στη χώρα μας!!!!!!

Όλες οι «ιδιαιτερότητες» της διαστροφικής Νέας Εποχής τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης και προβολής, αλλά και προκλητικής επιδότησης...

Η μόνη «ιδιαιτερότητα» που διώκεται αγρίως, πραξικοπηματικά και βάρβαρα είναι οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι Ορθόδοξοι: Δηλαδή ο λαός αυτής της χώρας, η κοινωνική και εθνική του συνείδηση και οι ρίζες του…

Αυτή η δικτατορία των σημερινών δωσίλογων είναι απείρως χειρότερη και ύπουλη από τη δικτατορία των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου…

Τι να γράψεις για τη σημερινή ημέρα (δικτατορία της 21ης Απριλίου), όταν βιώνεις τη φρίκη και τη μοχθηρία της σημερινής δικτατορίας των δωσίλογων της Νέας Τάξης;

To (κρυφό) Πνευματικό Μνημόνιο

Καθώς έχουμε φτάσει στη Μεγαλοβδομάδα και θα γιορτάσουμε σε λίγο και το Πάσχα, μια περίοδο από τις πιο σημαντικές για τους Έλληνες, γεμάτη παραδόσεις και έθιμα, μια περίοδο περισυλλογής αλλά και ελπίδας, κάποιες σκέψεις με βασανίζουν και θάθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.

Ανοίγεις την τηλεόραση, διαβάζεις εφημερίδα, παρακολουθείς μια συζήτηση στο δρόμο ή στο καφενείο και δεν ακούς τίποτε άλλο παρά οικονομική κρίση, μειώσεις μισθών, δύσκολοι καιροί, μνημόνιο, μνημόνιο, μνημόνιο. Μια λέξη που κανείς μας δεν ήξερε ένα χρόνο πριν και που τώρα έχει γίνει η λέξη που ακούς και διαβάζεις παντού... 

Δυστυχώς όμως το οικονομικό αυτό μνημόνιο δεν είναι το χειρότερο που μας έχει συμβεί.  

Αυτό πειράζει μόνο την τσέπη μας. 

Υπάρχει όμως και ένα άλλο μνημόνιο, ένα μνημόνιο που έχει αρχίσει πριν από πολλές δεκαετίες, που κανείς μας δεν έχει υπογράψει, που μας καταστρέφει όχι οικονομικά αλλά πνευματικά. 

Που πειράζει την ψυχή μας και όχι την τσέπη μας. 

Που το δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα γιατί δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι αλλά και επειδή μας σερβίρεται σε δόσεις, σιγά-σιγά για να μην αντιδράσουμε. 

Γι αυτό το μνημόνιο θέλω να σας μιλήσω....

Ζούμε την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Την εποχή που κυριαρχούν οι Τράπεζες, η Αγορά, το Κέρδος, η Νέα Τάξη. Και η νέα τάξη πραγμάτων δεν ανέχεται την διαφορετικότητα. Δεν θέλει κάποιος να ξεχωρίζει. Θέλει όλοι να είναι ίδιοι, να κάνουν όλοι τα ίδια πράγματα, να αγοράζουν τα ίδια προϊόντα, να έχουν τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες ανάγκες. Θέλουν όλους να γίνουν σαν τις βιομηχανικές ντομάτες: ίδιο σχήμα, ίδιο μέγεθος, ίδιο βάρος για να χωράνε άνετα στα τελάρα τους. Θέλουν όλος ο κόσμος να είναι σαν μία σούπα! 

Πως όμως αυτό μπορεί να συμβιβαστεί με μας; 

Μια χώρα, ένα έθνος, ένας λαός με τόσο πλούσιο πολιτισμό, τόσες παραδόσεις, τόσο βαθιές ρίζες, ήθη και έθιμα. Πως θα μπούμε εμείς στο καλούπι της ... παγκοσμιοποίησης; Τι σχέση έχουν οι συνήθειες μας και ο τρόπος ζωής μας με αυτούς του Αμερικάνου, του Αφγανού, ή του Νορβηγού; Πως θα μας αναγκάσουν να αλλάξουμε; 

Είναι απλό. Προσπαθώντας να καταστρέψουν όλα αυτά που μας κάνουν διαφορετικούς. Θα δώσω δύο παραδείγματα μόνο: Την πίστη μας και την γλώσσα μας.

Φτιάχνω στο μυαλό μου μια εικόνα των αξιών και των αρχών με τις οποίες μεγαλώσαμε. Τα φαντάζομαι σαν οικοδομήματα. Μεγαλοπρεπή κτήρια με θεμέλια βαθιά στο χρόνο. Και οι οπαδοί της νέας τάξης μας τα γκρεμίζουν ένα τούβλο την φορά. 

Ας πάρουμε το οικοδόμημα της πίστης, της θρησκείας μας. 

Ξεκίνησαν με τον πολιτικό γάμο. Και εμείς τι είπαμε; Έλα μωρέ τι πειράζει…. Να μπορούν να παντρεύονται και οι αλλόθρησκοι. Πάει ένα τουβλάκι…  

Μετά ήρθαν οι ταυτότητες… ‘Ε και τι έγινε… Πουθενά στην Ευρώπη δεν γράφουν το θρήσκευμα! Πάει άλλο ένα τουβλάκι. 

Έρχεται μετά η καύση των νεκρών. Γιατί να δίνουμε τα λεφτά μας στους παπάδες για να μας θάβουν. Να τα δώσουμε καλύτερα σε γερμανικές εταιρίες, με δύσκολα στη προφορά ονόματα, που φτιάχνουν φούρνους! Άλλωστε οι Γερμανοί ξέρουν από παλιά να κάνουν καλούς και γερούς φούρνους.  

Τι ακολουθεί μετά; Άντε να κάνουμε προαιρετικό το μάθημα των θρησκευτικών, να βγάλουμε τις εικόνες από τις αίθουσες διδασκαλίας και τα δικαστήρια, αργότερα ίσως να καταργήσουμε τα θρησκευτικά, την πρωινή προσευχή, τον εκκλησιασμό. 

Και έτσι τουβλάκι-τουβλάκι θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και χωρίς να το καταλάβουμε το οικοδόμημα της πίστης μας θα έχει μείνει ερείπια. 

Μπορούμε όμως να βγάλουμε από τη καθημερινότητα μας την πίστη μας; Έχουμε αντιληφθεί πόσο άρρηκτα δεμένη είναι η ζωή μας με αυτήν; Μπορούμε να αφαιρέσουμε από το λεξιλόγιο μας λέξεις όπως «Παράδεισος», «Κόλαση», «Άγγελος», ή εκφράσεις όπως «Μνήστητι μου Κύριε», «Κρανίου Τόπος», « Νίπτω τας χείρας μου», « Μάνα εξ ουρανού» και τόσες άλλες. Να καταργήσουμε τις ονομαστικές μας γιορτές και τα πανηγύρια, να μην γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, Το Δεκαπενταύγουστο! Μπορούμε έτσι εύκολα να τα διαγράψουμε όλα αυτά;

Το ίδιο γίνεται και για το οικοδόμημα της γλώσσας μας. 

Τι τη θέλουμε την καθαρεύουσα αφού δεν την μιλάει ο κόσμος; Να την καταργήσουμε! Και τι έγινε που δεν θα μπορούν να διαβάζουν οι νέοι μας Παπαδιαμάντη ή το Ευαγγέλιο! Πάει ένα τούβλο. 

Μετά ας ξεχάσουμε τα Αρχαία, να τα κάνουμε μόνο από μετάφραση. Ποιος θέλει να μάθει μια νεκρή γλώσσα; Και τι μας νοιάζει για τον Όμηρο, τον Αισχύλο, τον Πλάτωνα! ... Πάει άλλο ένα τουβλάκι! 

Κατόπιν ας καταργήσουμε τα πνεύματα και τους τόνους. Δασείες, περισπωμένες, ψιλές!! Τι τα θέλουμε όλα αυτά να μας μπερδεύουν; Ένα σημαδάκι είναι αρκετό.. ίσως και κάποτε να το καταργήσουμε και αυτό. Κάτω άλλο ένα τούβλο! 

Άς βάλουμε και μια-δυό ξένες γλώσσες στο σχολείο, Αγγλικά, Γαλλικά …. Μα δεν αρκεί! Να βάλουμε και Ιταλικά και Ισπανικά για ποικιλία βρε παιδί μου… Αλλά πρέπει και να τις ξεκινήσουμε και από το Δημοτικό…. Τώρα θα πρέπει να τις διδαχτούμε και από την πρώτη τάξη του Δημοτικού. Να μαθαίνουν πρώτα Αγγλικά και μετά Ελληνικά τα παιδιά μας! Πάνε ακόμα μερικά τούβλα. 

Και για δείτε τώρα τα αποτελέσματα. 

Ρίξτε μια ματιά στα μηνύματα των παιδιών μας στα κινητά τους, στο Facebook και στο MSN! Όλα με λατινικούς χαρακτήρες (Greeklish) όλα σε συντομεύσεις και οι περισσότερες λέξεις χωρίς φωνήεντα! Και μια μέρα θα κοιτάξουμε γύρω μας και το κτήριο της γλώσσας θα έχει κατεδαφιστεί.

Προς Θεού δεν υπονοώ σενάρια συνομωσίας εναντίον της Ελλάδας. Μακριά από μένα συμπεράσματα όπως ότι είμαστε ο περιούσιος λαός του Κυρίου και τέτοια. Απλά είμαστε διαφορετικοί και αυτό ενοχλεί. Έχουμε δικό μας ξεχωριστό πολιτισμό, δικές μας παραδόσεις, δικά μας ήθη και έθιμα! Και αυτό δεν το ανέχονται και το καταπολεμούν! Δεν το θέλουν και το μάχονται! Όπως ίσως κάνουν και σε άλλους λαούς, δεν ξέρω.

Έτσι όμως σιγά-σιγά χωρίς να το καταλαβαίνουμε οδηγούμαστε στον αφανισμό, στην αποδόμηση της κοινωνίας μας, των αρχών μας, των παραδόσεων μας, των πιστεύω μας. Μέχρι να γίνουμε σαν όλους τους άλλους. Έτσι θα είναι πιο εύκολο γι αυτούς να μας ελέγχουν. Χωρίς πίστη, χωρίς ιδανικά χωρίς ταυτότητα θα είναι πιο εύκολο να μας επιβληθούν. Μπορεί κάποτε να μας επιβάλουν στυγνή λιτότητα. Μπορεί να μας κόψουν μισθούς, να μας μειώσουν τις συντάξεις, να αυξήσουν τους φόρους. Και εμείς δεν θα έχουμε που να στηριχθούμε. Δεν θα έχουμε που να ελπίζουμε. Και έτσι δεν θα αντιδράσουμε!... Η μήπως μας το έχουν κάνει ήδη!!!!

Εκείνο όμως που πραγματικά με λυπεί είναι η στάση μερικών από εμάς. Κάποιων (το 3%-4% του πληθυσμού πιστεύω), που με μια ακραία φασιστική νοοτροπία φορώντας το προσωπείο του τάχα αριστερού, τον μανδύα του προοδευτικού και γλύφοντας την καραμέλα της δήθεν υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσπαθούν βάναυσα, χωρίς ενδοιασμούς και κανένα σεβασμό στους νόμους και τη δημοκρατία, να αναγκάσουν τους πάντες να κάνουν αυτό που θέλουν αυτοί. Υπηρετώντας έτσι, άθελα τους, την παγκοσμιοποίηση. Και όλοι οι υπόλοιποι υποκύπτουν στις απαιτήσεις τους για να μην πάνε κόντρα… Έλα μωρέ τι έγινε… Ωχ αδερφέ τι τις θέλουμε τις φασαρίες. Και τρώνε τις σφαλιάρες στο σβέρκο προσποιούμενοι ότι είναι φιλικά κτυπήματα στον ώμο.

Και εγώ τώρα τι κάνω…. Εγώ που ακόμα πιστεύω στο Θεό, που πιστεύω στις παραδόσεις μας στα ήθη και τα έθιμα μας, που θέλω να μιλάω την γλώσσα μου, τι να κάνω. 

Εγώ που θέλω να τσουγκρίζω τα κόκκινα αυγά και να λέω «Χριστός Ανέστη» το Πάσχα… που θέλω να σηκώνω τον Επιτάφιο τη Μεγάλη Παρασκευή, που θέλω να ανάβω τα καντήλια στο ξωκκλήσι του χωριού μου όταν με βγάζει ο δρόμος μου εκεί ψηλά. Που θέλω να μου λένε χρόνια πολλά το Δεκαπενταύγουστο, να λέω και εγώ χρόνια πολλά στον αδερφό μου του Άη Γιώργη και του συντέκνου μου του Αη Γιαννιού, πείτε μου τι μπορώ να κάνω; 

Εγώ που δεν θέλω να χωράω στο τελάρο τους, δεν θέλω να είμαι άλλο ένα συστατικό στη σούπα τους, που δεν θέλω να μοιάσω στους Δανούς, που δεν θέλω να με δυναστεύει το 3%, που δεν θέλω να κάνουν τα Εγγλέζικα επίσημη γλώσσα της Πατρίδας μου, τι πρέπει να κάνω; 

Εγώ που θέλω να τρώω ραδίκια που μάζεψε η γυναίκα μου από το βουνό και όχι λαχανάκια Βρυξελλών, που θέλω να ακούω Τσιτσάνη και όχι όπερες, που θέλω να χορεύω Πεντοζάλη και όχι Βαλς τι να κάνω;

Θα πω: ωχ αδερφέ δεν βαριέσαι και τι έγινε! Θα κάτσω να φάω άλλη μια σφαλιάρα; Θα αφήσω να γκρεμίσουν άλλο ένα τούβλο; Θα ξυπνήσω ένα πρωί και όλα στα οποία πίστευα θα τα δω γύρω μου ερείπια;

Ε λοιπόν όχι….. Με αυτό το μνημόνιο δεν θα συμβιβαστώ, δεν θα το δεχτώ αδιαμαρτύρητα. Αυτή τη φορά θα αντιδράσω… θα συγκρουστώ αν είναι ανάγκη. Ακόμα και αν οι πιθανότητες να αλλάξει κάτι είναι πολύ μικρές. Δεν το κάνω για να αλλάξει κάτι. Το κάνω για μένα, για αυτά που πιστεύω, για τις αρχές και τα ιδανικά μου.

Εσύ τι θα κάνεις;

 

Νάστε καλά, Ο Θεός να φωτίζει όλους μας και Καλή Ανάσταση.

Το μεγαλοβδόμαδο της Παιδείας

«Μη με διαβάζετε, όταν δεν πήγατε τουλάχιστον μια φορά στην Αποκαθήλωση».
Ν. Καρούζος

Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα. Και ονομάζεται Μεγάλη όχι γιατί είναι μεγαλύτερη ή έχει περισσότερες μέρες, αλλά «επειδή μεγάλα ημίν γέγονεν εν αυτή παρά του Δεσπότου κατορθώματα», λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Όλη η ποίηση του Χριστιανισμού και όλη η δόξα της Ορθοδοξίας, από αυτή την εβδομάδα πηγάζουν.
Μεγάλη Εβδομάδα της χαρμολύπης, του χαροποιού πένθους, τέτοιους εκπληκτικούς γλωσσικούς ακροβατισμούς, μόνο η ελληνική λαλιά μπορεί να συνταιριάσει. Πώς να το εξηγήσεις το «χαροποιόν πένθος»; Αυτό μόνο βιώνεται διά της πίστεως. «Τα μέγιστα διά της πίστεως ου δια λογισμών κατορθούνται», θα πει ο Μέγας Βασίλειος.

Οι επιστημονικές αναλύσεις και οι νοητικοί ρεμβασμοί ανήκουν στις δυτικές αιρέσεις, στους λεγόμενους «Χριστιανούς της Δύσης». «Πολλή θρησκεία αλλά καθόλου Χριστός» έλεγε επιγραμματικά ο Γεώργιος Τυπάλδος Ιακωβάτος για την Γερμανία.

Κάτι παρόμοιο, μπόλικη θρησκεία, θρησκειολογία και λοιπές αερολογίες, εν απουσία του Χριστού της Εκκλησίας, μηχανεύεται και το υπουργείο διά βίου αμάθειας για την πολύπαθη εκπαίδευση.

Μαυρίζει η ψυχή σου μ’ αυτά που συμβαίνουν. Θυμίζω ότι η κ. Διαμαντοπούλου, όπως και οι Ραγκούσης, Παπακωνσταντίνου, Σηφουνάκης, Μπιρμπίλη και Κουβέλης, άπαντες υπουργοί της κατοχικής Κυβέρνησης, δεν... δέχτηκε να ορκιστεί στο Ευαγγέλιο όταν ανέλαβε καθήκοντα.

Έγραφε ο Παπαδιαμάντης για την περίπτωσή τους… «αλλά Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάσει εις ύψος και φανή και αυτός γίγας». (Λαμπριάτικος Ψάλτης).

Θέλω να γράψω για την Μεγάλη Εβδομάδα, για το άρρητον πνευματικό κάλλος της Εκκλησίας μας, αλλά ο νους ξεστρατίζει στο μεγαλοβδόμαδο της Παιδείας.

Έβαλαν στόχο και σκοπό τους οι νάνοι, τα σπιθαμιαία αναστήματα που επικάθησαν στο σβέρκο μας, να μαγαρίσουν τα παιδιά του λαού μας. Δεν τους αρκεί η οικονομική εξαθλίωση. Δεν χορταίνουν οι δόλιοι και επίβουλοι, οι ανθρωποκάμπιες με σάρκα, ψυχή και Χριστό θέλουν να καταστρέψουν, αυτά τα δυο πολυτίμητα στυλώματα του Γένους μας, ροκανίζουν.

Ρωτώ: είναι δυνατόν ο δαιμονισμός να διδάσκεται στο δημοτικό σχολείο; Και όμως….

Μάθημα «Θεατρική Αγωγή» Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, είναι απ’ αυτά τα χαζοχαρούμενα, τα νεοταξικά, τα άψυχα και ανούσια με τα οποία υποσιτίζουν τα παιδιά, το σάπιο και ακάθαρτο Νέο Σχολείο τους.

Όπως γράφει το σχετικό εγχειρίδιο στην εισαγωγή «το βιβλίο στηρίζεται στην ιδέα και στις απαιτήσεις ενός παιχνιδιού. Είμαστε εδώ για να παίξουμε ένα μαγικό παιχνίδι… Παίζουμε για να χαρούμε, παίζουμε και γι’ αυτούς που μας βλέπουν, γιατί υπάρχει πάντα κάποιος που μας βλέπει. Είναι ο Μάγος της Σκηνής…..».

Το βιβλίο βρομοκοπάει ανατολικά θρησκεύματα, γιόγκες και λοιπά αθλιουργήματα.

«Είναι σημαντικό το σώμα μας να παίρνει τη σωστή στάση. Για να γίνει αυτό πρέπει να προηγηθεί έλεγχος της αναπνοής, της έντασης – χαλάρωσης και της αυτοσυγκέντρωσης» διαβάζουμε, φράσεις που παραπέμπουν ευθέως στην τεχνική της γιόγκας.

Πιο κάτω, μιλάει για την μίμηση. «Με τη μίμηση το σώμα περνάει σε μια διαφορετική κατάσταση και ενεργούμε ανάλογα. Μεταμορφωνόμαστε σε κάποιον άλλο με τη δύναμη της φαντασίας».

Τέτοιες μπούρδες μαθαίνουν τα παιδιά, πώς να γίνουν υποκριτές. Η μεταμοντέρνα εποχή μας ανυπομονεί να μας βγάλει από τον ανυπόφορο εαυτό μας και να υποδυθούμε ρόλους, πράγμα που προσφυώς ονομάστηκε «ψηφιδωτή προσωπικότητα».

«Η ψηφιδωτή προσωπικότητα είναι ένας κοινωνικός χαμαιλέοντας που δανείζεται ακατάπαυστα, από κάθε διαθέσιμη πηγή, ψιχία και κομματάκια ταυτότητας και τα δομεί ανάλογα ως επιθυμητά ή χρήσιμα σε κάθε περίπτωση» (Κ. Κέργκεν, «ο κορεσμένος εαυτός», «ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ», σ. 278).

«Ετοίμασε ένα πρόσωπο για να συναντήσει τα πρόσωπα που θα συναντήσεις» γράφει ο οξυδερκής Τ. Έλιοτ.

Στην σελίδα 81 του προειρημένου βιβλίου «Θεατρική Αγωγή» διαβάζουμε: «Ας δοκιμάσει ένας μαθητής με τις μαγικές ικανότητές του να επηρεάσει τη συμπεριφορά ενός άλλου και να του υπαγορεύσει μια συγκεκριμένη δράση».

Στη συνέχεια καλούνται να αυτοσχεδιάσουν ….παίζοντας ένα ρόλο. Ποιόν; «Το δαιμόνιο», έτσι ακριβώς. Το δεκάχρονο παιδάκι οφείλει, κατά τους δαιμονισμένους συγγραφείς και αξιολογητές του υπουργείου, να υποδυθεί, να γίνει δαιμόνιο. («Θεέ μου τι λέπομεν στις μέρες μας», όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης).

Και στην ίδια σελίδα «στην σκηνή η επικοινωνία μπορεί να φέρει μαγικά αποτελέσματα, δηλαδή ένα πρόσωπο να μεταβάλλει τη συμπεριφορά και τις ενέργειες κάποιου άλλου».

Δαιμόνιο, μαγείες, μάγοι, μεταμορφώσεις σελίδες απανωτές γεμάτες παραλυσίες, ερεβώδη πράγματα, ο καταχθόνιος κόσμος του Χάρυ Πότερ, σχολικά αναγνώσματα, σάβανα πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μας. Διώξαμε τoν Χριστό από το σχολείο και «χορεύουν» τα «ταγκαλάκια».

Μιας και βρισκόμαστε ακόμη στον απόηχο της εθνικής εορτής του ’21 και βιώνουμε την νέα Τουρκοκρατία, την ύπουλη και κρυφοδαγκανιάρα, παραπέμπω σ’ ένα ρωμαλέο κείμενο του μεγάλου Δασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου εξ Οικονόμων. Στο κείμενο αυτό ο σοφότατος Δάσκαλος υποδεικνύει ποια πρέπει να είναι η στάση των γονέων, όταν το σχολείο πολιορκείται από το «κακό», από δαιμόνια.

«Γνωρίζοντες ακριβώς ότι από την παιδείαν των υιών σας κρέμαται των οικιών σας η ευτυχία, χρέος έχετε πρώτον να προβάλλητε εαυτούς εις τα τέκνα σας ζώσαν παντοίας αρετής εικόνα, πάντοτε και πανταχού προτεθειμένην εις μίμησιν, και να επαγρυπνήτε εις τα συναναστροφάς και την άλλην διαγωγήν των .Έπειτα χρεωστείτε και κατ’ ιδίαν εις τα οικίας σας να γίνησθε σεις αυτοί επιστάται εις τα μελέτας των μαθημάτων των, εξετάζοντές τα πάσαν εσπέραν να σας λέγωσι τι καλόν έμαθον την ημέραν εις το σχολείον και βραβεύοντες μεν με επαίνους και δώρα, αν τύχη, την περί την επίδοσιν εις τους λόγους φιλοτιμίαν των, παιδεύοντες δε με πατρικούς ελέγχους και σωτηριώδεις κολάσεις ενίοτε την αμέλειαν και ακηδίαν περί την εκπλήρωσιν των ιδίων αυτών καθηκόντων. Εις την παρούσαν, ω φίλοι, του γένους ημών κατάστασιν οι γονείς αυτοί πρέπει να γίνωνται παιδονόμοι και έφοροι της παιδείας των τέκνων των».

To σχολείο είναι πλέον επικίνδυνο για τα παιδιά. Οι γονείς πρέπει να γίνουν έφοροι και παιδονόμοι των τέκνων τους, το νυν σχολείο, μέσω των αντίχριστων βιβλίων, τα δηλητηριάζει και μαγαρίζει τα όσια και τα ιερά του Γένους.

Μπαίνεις μες στην τάξη και αντικρίζεις με ντροπή την εικόνα του Νυμφίου της Εκκλησίας – για πόσο καιρό άραγε θα παραμένει αναρτημένη; - μας κοιτάζει περίλυπος για το κατάντημά μας ο Κύριος και είναι σαν να ακούμε την φωνή του:

«άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με, και μη κωλύετε αυτά∙ των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού» (Μαρκ, ι΄, 14).

Περνάει ο λαός μας το μεγαλοβδόμαδό του, σταυρώνεται καθημερινά το ελληνικό σχολείο, ανεβαίνει τον Γολγοθά του. Όμως «φθάσαντες πιστοί, το σωτήριον πάθος, Χριστού του Θεού, την άφατον αυτού, μακροθυμίαν δοξάσωμεν∙ όπως τη αυτού ευσπλαχνία, συνεγείρει και ημάς, νεκρωθέντας τη αμαρτία, ως αγαθός και φιλάνθρωπος».

Όποιον του μέλλει Ανάσταση τον Γολγοθά περνάει…

Αυτό το Σάββατο τιμάμε την υπό του Χριστού Ανάσταση του φίλου Του Λαζάρου.

 «Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία που τον φιλοξένησαν πολλές φορές (Λουκ. ι΄, 38-40, Ιωαν. ιβ΄, 1-3) στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα περίπου δύο μίλια.

Λίγες μέρες προ του πάθους του Κυρίου ασθένησε ο Λάζαρος και οι αδελφές του ενημέρωσαν σχετικά τον Ιησού που τότε ήταν στη Γαλιλαία να τον επισκεφθεί.

Ο Κύριος όμως επίτηδες καθυστέρησε μέχρι που πέθανε ο Λάζαρος, οπότε είπε στους μαθητές του πάμε τώρα να τον ξυπνήσω.

Όταν έφθασε στη Βηθανία παρηγόρησε τις αδελφές του Λάζαρου που ήταν πεθαμένος τέσσερις μέρες και ζήτησε να δει το τάφο του.
Όταν έφθασε στο μνημείο, δάκρυσε και διέταξε να βγάλουν την ταφόπλακα.

Τότε ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, ευχαρίστησε τον Θεό και Πατέρα και με μεγάλη φωνή είπε: Λάζαρε, βγες έξω.

Αμέσως βγήκε έξω τυλιγμένος με τα σάβανα ο τετραήμερος νεκρός μπροστά στο πλήθος που παρακολουθούσε και ο Ιησούς ζήτησε να του λύσουν τα σάβανα και να πάει σπίτι του. (Ιωαν. ια΄,44)
Αρχαία παράδοση λέγει ότι τότε ο Λάζαρος ήταν 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια. Τελείωσε το επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 και ό τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».
Το έτος 890 μετακομίσθηκε το ιερό λείψανό του στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Λέοντα το σοφό, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου: Κύριε, Λαζάρου θέλων τάφον ιδείν, κλπ».
Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση:

Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.
«Η Ανάσταση του Λαζάρου επέτεινε το μίσος των Εβραίων που μόλις την έμαθαν ζήτησαν να σκοτώσουν τον Λάζαρο και το Χριστό.
Το απολυτίκιο της ημέρας είναι: <<Θέλοντας Χριστέ και Θεέ μας να δείξεις, προ της σταυρικής Σου Θυσίας, ότι είναι βέβαιο πράγμα η ανάσταση όλων των νεκρών, ανέστησες εκ νεκρών τον Λάζαρον. Για τούτο και εμείς, μιμούμενοι τα παιδιά που σε υποδέχθηκαν κατά την είσοδό Σου στην Ιερουσαλήμ, κρατούμε στα χέρια μας τα σύμβολα της νίκης, τα βάγια και βοώμε προς Εσένα, τον νικητή του θανάτου: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του ουρανού, ας είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!»
Αυτή τη μέρα δεν γίνονται μνημόσυνα με κόλλυβα, σε ανάγκη μόνο απλό Τρισάγιο.

12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1204:Η αλωση της Πόλης απο τους Λατίνους

Άρθρο του έγκριτου Βυζαντινολόγου,Σερ Στήβεν Ράνσιμαν,που πρέπει να διαβαστεί από όλους:

Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή... ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 Η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες. Αλλα αυτή η ευκαιρία δεν δόθηκε στην ρωμηοσύνη.

Η ευκαιρία να χτυπηθεί η Ρωμηοσύνη, δεν άργησε να δοθεί στους Φραγκολατίνους. Ήδη από τον 12 αι. πολλές δεκάδες χιλιάδες από αυτούς υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη. Απολάμβαναν προνόμια και ήταν προκλητικοί προς τους Ρωμηούς της Κωνσταντινούπολης. Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α’ Κομνηνός παραχώρησε το 1082 υπέρμετρα δικαιώματα που τους έκαναν μισητούς στους Ρωμαίους. Ο Ιωάννης ο Β’ έκανε κάποιες προσπάθειες ώστε θα θέσει τέλος στα προνόμια αυτά. Αλλά η ενέργεια του αυτή, είχε ως αποτέλεσμα εχθροπραξίες από μέρους τους τόσο στο Αιγαίο, όσο και στο Ιόνιο και την Αδριατική. Αναγκάστηκε, ο αυτοκράτορας να ξαναδώσει πίσω τα προνόμια, όταν ο στόλος των Βενετών κινήθηκε εχθρικά προς τα εδάφη της Ρωμανίας. Οι Λατίνοι είχαν αλλοιώσει πολλές πλευρές της δημόσιας ζωής και οικονομικά διείσδυαν στον εμπορικό/επαγγελματικό ιστό συμβάλλοντας στην παρακμή της αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή οικονομία, πλέον ήταν υποχείριο της δύσης.

Ο λαός της Ρωμηοσύνης, αντιστάθηκε στις προκλήσεις τους, με μεγάλες εξεγέρσεις, οι οποίες βάφτηκαν με αίμα. Τον Μάιο του 1182, έγινε η πρώτη εξέγερση κατά των Λατίνων. Μια επανάσταση που χαρακτηρίστηκε από σφαγές και εξανδραποδισμούς. Κάτω από την πίεση της κατάστασης ο Ανδρόνικος ο Α’ αναγκάστηκε να υιοθετήσει την αντιλατινική πολιτική. Όπως είναι φυσικό, οι Λατίνοι αντέδρασαν κατά της Ρωμανίας. Η επεκτατική πολιτική τους εκφράστηκε με την επίθεση των Ούγγρων στη βαλκανική το 1183 καθώς και με την επίθεση των Νορμανδών κατά των Ρωμαϊκών εδαφών το 1185, με αποτέλεσμα την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε νέα επανάσταση του δυσαρεστημένου από τα γεγονότα λαού στην οποία σφαγιάστηκε ο Ανδρόνικος.

Αυτοκράτορας έγινε ο Iσαάκιος ο B΄ ο Άγγελος. Δυστυχώς, εκείνη την περίοδο, η Ρωμανία έπασχε από ελλιπή ηγεσία Οι Άγγελοι ήταν ίσως η χειρότερη δυναστεία! Ο Παπαρρηγόπουλος λέει (Δ΄ Β 237): “η ολεθρία των Αγγέλων γενεά”. ο Iσαάκιος προσπάθησε να έρθει σε συνεννόηση με τους Λατίνους και να τους παραχωρήσει ξανά, ευνοϊκή μεταχείριση. Το 1187 επαναφέρει τα προνόμια των Βενετών, οι οποίοι έχουν πλέον την υποχρέωση να μην συνάπτουν συμμαχίες ενάντια στην Αυτοκρατορία. Το 1195 ανατρέπεται ο Ισαακιος από τον Αδελφό του Αλέξιο Γ’ , πράγμα το οποίο κάνει τους Βενετούς σκεπτικούς, αν και τα προνόμια τους ανανεώνονται.

Ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Γ’ ήταν ο πνευματικός πατέρας της 4ης Σταυροφορίας. Υπήρχε σε αυτήν ένα ανάμεικτο πνεύμα αρρωστημένης θρησκευτικότητας και «ιπποτικής» ιδεολογίας. Έστειλε τους Λατίνους ιεροκήρυκες να προωθήσουν την υπόθεση του ιερού πολέμου στην Δυτική Ευρώπη. την κήρυξη του ιερού πολέμου. Ο Θεοβάλδος ο Γ΄., κόμης της Καμπανίας, κήρυξε τελικά τον (ανίερο) πόλεμο. Οι Σταυροφόροι “Ήταν ένα περίεργο ανακάτωμα από ευσεβείς και θρήσκους άνδρες, αλλά και από αποβράσματα της κοινωνίας, από ανθρώπους, δηλαδή, που ήταν ικανοί για κάθε έγκλημα” [Παντίτ Νεχρού “Παγκόσμιος Ιστορία”, επιστολή 62α]. Μυριάδες λαού έσπευσαν στο κάλεσμα των κηρύκων της Σταυροφορίας. Η θρησκευτικότητα ήταν πρόσχημα και επικάλυψη της κατάκτησης. Οι ελευθερωτές των Αγίων Τόπων έγιναν κατακτητές της Ανατολής, κοσμικοί και πνευματικοί αφέντες και δυνάστες. Το φεουδαρχικό κλίμα της Φράγκικης Δύσης μεταφυτεύτηκε στην Ανατολή.

To συμβούλιο που αποτελείτο από τους Φεουδάρχες οι οποίοι λάμβαναν μέρος στην σταυροφορία αποφάσισε πως η συγκέντρωση θα γινόταν στην Βενετία και κατόπιν θα κατευθύνονταν είτε στην Συρία, είτε στην Αίγυπτο. Οι σταυροφόροι έπασχαν τόσο από πλευράς οργάνωσης και εξοπλισμού, όσο και στα οικονομικά. Γι’ αυτό συνάψανε συμφωνία με τους Βενετούς, με την οποία θα παρείχετο τροφή και υποστήριξη, έναντι 85.000 μάρκων. Επίσης προσέφεραν και τα μισά εδάφη που θα κατακτούσαν οι σταυροφόροι. Οι περισσότεροι έφτασαν το 1202, αργοπορημένα στην Βενετία. Η οργάνωση, ο εξοπλισμός και τα οικονομικά τους ήταν σε άθλια κατάσταση. Μια και δεν μπορούσαν να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους, οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να βοηθήσουν τους Βενετούς χτυπώντας εχθρικές πόλεις, ως «πληρωμή». Κατέστρεψαν και λεηλάτησαν την πόλη Ζάρα.

Ο Βολταίρος έλεγε ότι η “Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους” δεν ήταν ούτε αγία, ούτε ρωμαϊκή ούτε καν αυτοκρατορία! Η Βενετική “Serenissima Repubblica” (Γαληνότατη Δημοκρατία) κατ’ αναλογία , ούτε γαλήνια, ούτε και Δημοκρατία ήταν. Ήταν ένα κράτος βαθιά ιμπεριαλιστικό, πλουτοκρατικό, αποικιοκρατικό και ρατσιστικό / αριστοκρατικό. Το Βενετικό κράτος ήταν «εμπορικό». Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε αν το να είσαι κλέπτης και κλεπταποδόχος είναι «εμπόριο». Ο Φράγκος σταυροφόρος εντυπωσίασε, κλέβοντας και διαλύοντας την Ρωμηοσύνη. Δεν είναι μόνο τα «ελγίνεια» μάρμαρα που ξέρουμε όλοι. Όποιος έχει επισκεφθεί την Ιταλία, θαυμάζει, τα τέσσερα χάλκινα άλογα που κοσμούν τον εξώστη του ναού, τα οποία κάποτε στόλιζαν τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης! Ακόμα και η βαριά μεγαλοπρεπής χαλύβδινη πόρτα του ναού, κάποτε κοσμούσε την Αγία Σοφία! Η Βενετία, ξεκίνησε ως μία καθαρά Ρωμαίικη πόλη, αλλά τελικά κατάληξε να αλωθεί πολιτισμικά από τους Φράγκους και να γίνει και αυτή Φραγκική. Αυτό συνέβη, κυρίως, μετά την κατάληψη του Πατριαρχείου Ρώμης από τους Φράγκους. Για παράδειγμα, ως τον 10ο αιώνα τα δημόσια έγγραφα της Βενετίας άνοιγαν με το όνομα του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Στα τέλη του 12ου αιώνα όλοι οι Δόγηδες έφεραν τίτλους Ρωμηών αυλικών αξιωματούχων. Το σύστημα χρονολόγησης των εγγράφων παρέμεινε Ρωμαϊκό και συνέχισε να χρησιμοποιεί το μεσαιωνικό Index, ενώ ως την ενθρόνιση του τελευταίου βενετού Δόγη το 1789 το τελετουργικό ακολουθούσε αυστηρά τη Ρωμαίικη παράδοση. [GHERARDO ORTALLI, «H Βενετία και τα ίχνη του Βυζαντίου», ΤΟ ΒΗΜΑ, 24-10-2004] Μόνο μετά το 1797, οπότε και εγκαθιδρύθηκε η «Γαληνότατη Δημοκρατία», η Βενετία απέταξε εντελώς τα σύμβολα της Ρωμαίικης αυτοκρατορίας.

Στην πόλη Ζάρα στην Αδριατική Ακτή, αρχές του 1203, οι σταυροφόροι δέχτηκαν τους αντιπροσώπους του Αλέξιου Δ΄ Αγγελου , υιού του εκθρονισμένου και τυφλωμένου Ισάκιου Β΄ Αγγελου,. Η αδελφή του Αλέξιου είχε παντρευτεί τον βασιλιά της Σουηβίας Φίλιππο. Ο Αλέξιος Δ΄ έχει χαρακτηριστεί ο «Εφιάλτης» της Ρωμανίας! Αυτός έφερε τους Λατίνους Σταυροφόρους στην Κωνσταντινούπολη. Ήθελε να αποκαταστήσει, στον θρόνο, τον πατέρα του Ισαάκιο. Συνεργάστηκε όμως, με τους εχθρούς της αυτοκρατορίας, για να πετύχει τον σκοπό του. Οι Σταυροφόροι δεν μπόρεσαν να αποφασίσουν, και απέπλευσαν προς Κέρκυρα, όπου ο Αλέξιος επανέλαβε τις προτάσεις του.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε ο δόγης της Bενετίας Eρρίκος Δάνδολος, ο οποίος έτρεφε μίσος κατά των Ρωμηών. Ο Δάνδολος έγινε Δόγης όταν ήταν 85 ετών. Είχε τυφλωθεί στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ήταν επικεφαλής μίας πρεσβείας των Βενετών στον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό. Το 1171, ο αυτοκράτορας, έχοντας απηυδήσει από την “ανυπόφορη” συμπεριφορά των Βενετών εμπόρων, είχε συλλάβει μερικούς από αυτούς. Ο Δάνδολος θα έλθει, τότε, σε σύγκρουση με τον Μανουήλ Α΄ και σε μια συμπλοκή στην Πόλη, τραυματίστηκε και τυφλώθηκε. Έτσι, ο Δάνδολος μισούσε θανάσιμα τους Ρωμηούς και ανέμενε κάποια ευκαιρία, για ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Επόμενο ήταν να «αρπάξει την ευκαιρία» και να ασκήσει και αυτός επιρροή, ώστε η εκστρατεία να κατευθυνθεί προς την Νέα Ρώμη / Κωνσταντινούπολη.

Τον Μάιο του 1203 ο στόλος των σταυροφόρων έφυγε από την Κέρκυρα και έφθασε στην Βασιλεύουσα τον Ιούνιο. O ιππότης Γοδεφρείδος Bιλλεαρδουΐνος, που μετείχε ο ίδιος στη Σταυροφορία, έκπληκτος και αυτός, έγραψε χρονογραφία («Χρονικό της Κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης») που δίνει σαφή εικόνα των εντυπώσεων, σχετικά με το μέγεθος του ρωμαϊκού πολιτισμού, που αντίκρισαν οι στρατιώτες:

Παράγραφος 128.: «Τώρα μπορείτε να μάθετε πως κοίταζαν επίμονα την Κωνσταντινούπολη εκείνοι που δεν την είχαν δει ποτέ [σ.σ.: αναφέρεται στην στιγμή όπου τα δυτικά στρατεύματα πρωτοαντίκρισαν την Πόλη, 24 Ιουνίου 1203]. Γιατί δεν μπορούσαν καθόλου να σκεφτούν πως μπορεί να υπάρχει σε όλο τον κόσμο μια τόσο ΠΛΟΥΣΙΑ πόλη, όταν είδαν αυτά τα ψηλά της τείχη και τους ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ πύργους κι αυτά τα ΠΛΟΥΣΙΑ παλάτια με τις ψηλές εκκλησίες, που ήταν τόσες πολλές που κανείς δεν θα το πίστευε αν δε το έβλεπε με τα μάτια του, και ακόμα το μήκος της πόλης που κυβερνούσε τις υπόλοιπες. Και μάθετε πως δεν υπήρξε άνθρωπος, άνθρωπος τόσο ασυγκίνητος, που να μην ανατριχιάσει. Κι αυτό δεν ήταν καθόλου περίεργο, γιατί ποτέ δεν ανέλαβαν άνθρωποι μια τόσο μεγάλη επιχείρηση από τότε που χτίστηκε ο κόσμος.»

Τρομοκρατημένος ο σφετεριστής αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ διέφυγε στην Θράκη παίρνοντας μαζί του το κρατικό θησαυροφυλάκιο. Με την βοήθεια των Φράγκων που παρέμειναν έξω από την πόλη, ο τυφλωμένος πρώην αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος αποκαταστάθηκε στον θρόνο του. Συναυτοκράτορας έγινε ο υιός του Αλέξιος Δ΄ Άγγελος. Ο Iσαάκιος επικύρωσε με χρυσόβουλλο όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι στους Σταυροφόρους ο Aλέξιος ο Δ΄. Η βασιλεία τους, όμως, δεν κράτησε πολύ.

Ο λαός αντέδρασε στην υποδούλωση στους δυτικούς, που ήταν εμφανής και ξέσπασε επανάσταση. Την αγανάκτηση του πληθυσμού προκάλεσαν η επιβολή βαριάς φορολογίας και η ληστρική συμπεριφορά των σταυροφόρων. Η επανάσταση είχε ως αποτέλεσμα ο Αλέξιος Δ’ να χάσει τόσο το στέμμα, όσο και την ίδια τη ζωή του. Στο θρόνο ανέβηκε ο γαμπρός του Αλέξιου Γ’, Αλέξιος Ε’ Δούκας Μούρτζουφλος τον Ιανουάριο του 1204. Οι σταυροφόροι εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία και αποφάσισαν να επέμβουν, αυτή τη φορά όμως για να τοποθετήσουν όχι μια Ρωμαίικη κυβέρνηση, αλλά μια δική τους. Με εισήγηση του δόγη της Βενετίας Δάνδολου υπέγραψαν μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης συμφωνία διανομής των εδαφών της Ρωμανίας (Partitio Romaniae) και άρχισαν την πολιορκία της πόλης που έπεσε στα χέρια τους στις 13 Απριλίου 1204. Η ειρωνεία της τύχης είναι πως ο Δάνδολος πέθανε στην Κων/πολη και θάφτηκε στην Αγία Σοφία.

Η “βασιλίδα των πόλεων”, απόρθητη από την εποχή της ίδρυσής της υπέκυψε για πρώτη φορά στον εχθρό. Φοβερές λεηλασίες και σφαγές ακολούθησαν την άλωση της Πόλης. Kύριοι της Kωνσταντινούπολης οι σταυροφόροι και οι συνεργάτες τους Bενετοί επέβαλαν το δίκαιο του κατακτητή. Οι σφαγές και η λεηλασία των δημόσιων κτηρίων και των ιδιωτικών κατοικιών ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Άπληστοι και ακόρεστοι οι ιππότες της Δύσης επέπεσαν πάνω στα θαυμαστά πλούτη και τους θησαυρούς που είχαν συγκεντρώσει αιώνες πολιτισμού στη Bασιλεύουσα. [«H Δ’ Σταυροφορία και η πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης», Nίκος Γ.Mοσχονάς Iνστιτ. Bυζαντ. Eρευνών, ενθετο "Επτά Ημέρες" εφημ "Καθημερινή", 1-11-98].

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216), θα απειλήσει, δήθεν, τους Σταυροφόρους με αφορισμό, αλλά θα φροντίσει να λησμονήσει, εγκαίρως, την απειλή του. Μετά την καταστροφή της Βασιλεύουσας, θα γράψει προς τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Λάσκαρη ότι «οι Λατίνοι υπήρξαν όργανο της Θείας Προνοίας, που τιμώρησε τους ‘Ελληνες για την άρνησί τους να δεχθούν την ηγεσία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας» [Αρχιεπισκόπου πρ. Θυατείρων και Μ. Βρεταννίας Μεθοδίου Γ. Φούγια, Μητροπολίτου Πισιδίας, “'Ελληνες και Λατίνοι”, Α.Δ.Ε.Ε., Αθήνα , σ. 278,] Σε ολόκληρη την Δύση θα ψάλλουν ύμνους για να πανηγυρίσουν την πτώση της «μεγάλης ανίερης (profana) πόλεως».

Στη θέση του αυτοκράτορα τοποθετήθηκε νέα λατινική κυβέρνηση. Οι κληρονόμοι του Ρωμαϊκού θρόνου, από τις επαρχίες της αυτοκρατορίας, επρόκειτο να συνεχίσουν τους αγώνες, μέχρι την ανάκτησή της το 1261 από το Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:

«Οι επιπτώσεις της Τέταρτης Σταυροφορίας επί του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξαν εξ ολοκλήρου καταστρεπτικές. Η λάμψη του ελληνικού πολιτισμού, την οποία το Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία) συντηρούσε επί εν­νέα αιώνες μετά από την επιλογή της Κωνσταντινούπολης ως πρωτεύου­σας, έσβησε ξαφνικά… Το έγκλημα της Τέταρτης Σταυροφορίας παρέδω­σε την Κωνσταντινούπολη και τη Βαλκανική Χερσόνησο σε έξι αιώνες βαρβαρότητας… Προκειμένου να αντιληφθούμε την πλήρη σημασία της λατινικής κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης, πρέπει να προσπαθήσουμε να συνειδητοποιήσουμε ποιος θα ήταν σήμερα ο πολιτισμός της Δυτικής Ευρώπης, αν η προ έξι αιώνων Ρωμανία δεν είχε καταστραφεί. Μπορεί κανείς να φανταστεί όχι μόνο τη Μαύρη Θάλασσα, τον Βόσπορο και τον Μαρμαρά να περιβάλλονται από προοδευτικά και πολιτισμένα έθνη, αλλά ακόμα και τα ανατολικά και νότια παράλια της Μεσογείου να έχουν επι­στρέψει υπό μια καλή διακυβέρνηση και υπό μια θρησκεία η οποία δεν αποτελεί φραγμό στον πολιτισμό…» [σερ Έντουιν Πήαρς, «Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204»]

Η λεηλασία και απογύμνωση της Κωνσταντινουπόλεως από όλα της τα πλούτη, δεν είχε όμοιο της. Όσοι τολμούσαν να αντισταθούν σφάζονταν επί τόπου. Δεν έμεινε παλάτι, αρχοντικό εκκλησία μεγάλη ή μικρή, μοναστήρι, χαμοκέλα, που να μην υποστεί φρικώδη λεηλασία. Ιδίως τους προσέλκυσε ο μυθικός πλούτος της Αγίας Σοφίας. Μπήκαν μέσα στον Ιερό Ναό με άλογα και μουλάρια που λέρωναν με τις κοπριές τους το μαρμάρινο δάπεδο. Και άρχισαν με φρενιτιώδη ταχύτητα να ξηλώνουν και να παίρνουν τα πάντα: από άγια δισκοπότηρα, ευαγγέλια, ιερά άμφια, άγιες εικόνες, την Αγία Τράπεζα, και το ασημένιο εικονοστάσιο του Τέμπλου, αφού προηγουμένος το έκαναν κομμάτια, μανουάλια, πολυκάνδηλα, μέχρι και κουρτίνες. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της λεηλασίας μια Γαλλίδα πόρνη ανεβασμένη στον πατριαρχικό θρόνο χόρευε ασεμνα μισόγυμνη και τραγουδούσε. Ούτε οι τάφοι των Αυτοκρατόρων γλύτωσαν: συλήθηκαν όλοι, ενώ τα λείψανα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί. π.χ. το πτώμα του Βασίλειου Β’ Μακεδόνα πετάχτηκε έξω και στα χέρια του τοποθέτησαν οι Φράγκοι μια φλογέρα –ειρωνικά -. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Παλαμάς έγραψε το ποίημα «η φλογέρα του βασιλιά».

Κυρίως όμως καταστράφηκαν αναρίθμητα έργα τέχνης. Τόσο της κλασσικής αρχαιότητας (π.χ. αγάλματα του Δια, του Απόλλωνα, των Διοσκούρων, το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλή από τον Λύσσιπο τον Σικυώνιο, της Άρτεμης, της Ηρας, της Ελένης του Μενελάου κ.ά. που κοσμούσαν δρόμους, πλατείες και παλάτια της Βασιλεύουσας) όσο και της Ρωμαϊκής περιόδου, τα οποία κομμάτιαζαν για να αφαιρέσουν το χρυσό, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, ενώ τα κατασκευασμένα από χαλκό τα έλυωναν στα καμίνια για να κόψουν νομίσματα. Τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα καίγονταν από τους σταυροφόρους, για να ψήσουν τα κρεατικά τους! Οι πιο φρικτοί από όλους ήταν οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί, ενώ αντιθέτως οι Βενετοί που ήταν εξοικειωμένοι με το Ρωμάϊκο πολιτισμό ήταν οι πλέον φιλεύσπλαχνοι έναντι των ηττημένων: Ήταν τέτοια η έκταση της καταστροφής που στο τέλος το άλλοτε περικαλλές άστυ, η Βασιλίδα των πόλεων της οικουμένης, που επί 9 αιώνες είχε συσσωρεύσει αμύθητα πλούτη, κατάντησε σκέτο κουφάρι!

Μεθυσμένοι από τη νίκη τους οι Φραγκοδυτικοί περιγελούσαν τους νικημένους, φορούσαν με γελοίο τρόπο τα ρούχα που τούς είχαν αρπάξει, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τους τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των Ρωμηών. Άλλοι κρατούσαν αντί για σπαθί χαρτιά, μελανοδοχεία, και βιβλία, και περιφέρονταν στους δρόμους της Πόλης, παριστάνοντας τους λογίους. Το πιο τραγικό από όλα ήταν όμως ότι ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως, αδιακρίτως ηλικίας ή ιδιότητας (μοναχές) υποβλήθηκε στην τρομερή διαδικασία του βιασμού. Τότε ακριβώς εσφάγησαν οι περισσότεροι από τους άρρενες κατοίκους: διότι στην προσπάθειά τους οι πατεράδες και οι σύζυγοι να διαφυλάξουν την τιμή των θυγατέρων και των συζύγων έπεσαν θύματα των αποχαλινωμένων Δυτικών. Βόγκηξε η Κωνσταντινούπολη από τον ατελείωτο βιασμό. Δεν περιγράφονται τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κάτοικοι επί τρεις συνεχείς ημέρες, διότι τους βασάνιζαν απάνθρωπα για να τους αποκαλύψουν τα μέρη όπου είχαν κρύψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και κυρίως τιμαλφή. Μόνο όταν κορέστηκε η δίψα τους για αρπαγή, αίμα και γενετήσιες απολαύσεις, ησύχασαν, αφού πρώτα τους τρόμαξε μια έκλειψη σελήνης. Κατόπιν συγκέντρωσαν όλη τη λεία και την έθεσαν υπό την φύλαξη των ευγενών.

Γράφει κι ο Νικήτας Χωνιάτης για την Άλωση της Πόλης:

«Κι έτσι, καθένας είχε πόνο, στα στενά θρήνος και κλάματα, στα τρίστρατα οδυρμοί, στους ναούς ολοφυρμοί, φωνές των ανδρών, κραυγές των γυναικών, απαγωγές, υποδουλώσεις, τραυματισμοί και βιασμοί σωμάτων. (..)Το ίδιο και στις πλατείες, και δεν υπήρχε μέρος ανεξερεύνητο που να δώσει άσυλο σε αυτούς. Χριστέ μου, τι θλίψη και φόβος υπήρχαν τότε στους ανθρώπους (…) Τέτοιες παρανομίες έκαναν οι στρατοί από τη Δύση εναντίον της κληρονομιάς του Χριστού, χωρίς να δείξουν σε κανένα φιλανθρωπία, αλλά γυμνώνοντάς τους όλους από χρήματα και κτήματα, από σπίτια και ρούχα. (…) και το πιο σημαντικό, αυτοί που πήραν το σταυρό στους ώμους και πολλές φορές ορκίστηκαν σε αυτόν και στα θεία λόγια ότι θα περάσουν δίχως να πειράξουν τις χώρες των Χριστιανών, χωρίς να κοιτάξουν αριστερά ή να εκκλίνουν προς τα δεξιά, αλλά θα οπλιστούν κατά των Σαρακηνών και να βάψουν τα ξίφη τους με το αίμα τους.(…) Οι δε Σαρακηνοί δεν έκαναν έτσι, και φέρθηκαν πολύ φιλάνθρωπα και ευγενικά όταν κυρίευσαν την Ιερουσαλήμ. Γιατί ούτε πείραξαν τις γυναίκες των Λατίνων, ούτε τον κενό τάφο του Χριστού έκαναν ομαδικό τάφο,(…) και αφήνοντας όλους να φύγουν με ένα ορισμένο αριθμό χρυσών νομισμάτων και από τον καθένα έπαιρναν μερικά πράγματα αφήνοντας τα υπόλοιπα στους κατόχους τους, ακόμα κι αν αυτά ήταν σαν την άμμο. Κι έτσι φέρθηκε το γένος που μάχονταν το Χριστό [σ.σ: οι Άραβες] προς τους αλλόπιστους Λατίνους, ούτε με ξίφος ούτε με φωτιά ούτε με λιμό ούτε με διωγμούς ούτε με άλλα δεινά. Σε εμάς όμως τα προκάλεσαν αυτά τα παραπάνω οι φιλόχριστοι και ομόδοξοι [σ.σ: οι Δυτικοί της Δ΄ Σταυροφορίας], όπως είπαμε με συντομία, αν και δεν είχαμε κάνει κάποιο αδίκημα»

Και βεβαίως , είναι φυσικό που οι Ρωμηοί ένοιωθαν απορία με το μέγεθος της καταστροφής, αφού, με τον πόλεμο με τους άραβες , ουδέποτε είχαν γνωρίσει τέτοια κτηνωδία, τους φαινόταν ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ πως άνθρωποι με πίστη στον Χριστό, ήταν δυνατόν να φέρονται έτσι. Σε αντίθεση με την γενικότερη έλλειψη ανεκτικότητας της Δύσης, στη Ρωμανία οι «μισαλλόδοξοι Ρωμηοί» (όπως αρέσκονται κάποιοι να αποκαλούν) είχαν κτίσει ήδη από τις αρχές του 8ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη τζαμί, για να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι που περνούσαν από εκεί (π.χ. εμποροι), κι αργότερα έχτισαν και άλλα δύο. Ας μάς πει κανείς, πότε πρωτοχτίστηκε ισλαμικό τέμενος σε κράτος της Δυτικής Ευρώπης; Από τον 8ο αιώνα, οι Ρωμηοί δεν είχαν πρόβλημα να υπάρχει τζαμί στην πρωτεύουσα ενός χριστιανικού κράτους, το οποίο αντιμαχόταν τους Μουσουλμάνους και ήταν σε πόλεμο με αυτούς. Αν αυτό δε σημαίνει ανεκτικότητα, τότε τι σημαίνει, σε μια εποχή όπου οι Δυτικοί έκαναν Σταυροφορίες;

Όμως η λεηλασία και η άλωση, δεν σταμάτησε στο «1204». Η Φραγκικη αγνωμοσύνη και τάση προς την καταστροφή, συνεχίστηκαν και στους επόμενους αιώνες. Χαρακτηριστικό , είναι το εξής: Το 450 μ.Χ. ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Κατόπιν, το 1453, κάτω από την κυριαρχία των Τούρκων πλέον, εξελίχθηκε σε τζαμί. Το 1674, ο Γάλλος πρεσβευτής Μαρκήσιος του Nointel επισκεύτηκε την Αθήνα συνοδευόμενος από τον Jacques Carrey, ο οποίος έκανε κάποια σχέδια του Παρθενώνα. Στα σχέδια του Carrey φαίνεται ότι εκείνη την εποχή ο Παρθενώνας παρέμενε ακόμα άθικτος. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1687, ο Βενετός στρατηγός Francesco Morosini πολιόρκησε την Ακρόπολη. Τη βομβάρδισε παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως οι Τούρκοι τη χρησιμοποιούσαν ως πυριτιδαποθήκη. Από την έκρηξη που δημιουργήθηκε καταστράφηκε μεγάλο μέρος του Παρθενώνα.

ΣΧΟΛΙΟ:Τα φρικαλέα εγκλήματα των Παπικών Σταυροφόρων δεν πρέπει να ξεχαστούν ποτέ!Ξεπέρασαν σε αθλιότητα τόσο τους αραβόφωνους πληθυσμούς,όσο και τους Τουρκομογγόλους!
Αφιερώνουμε αυτό το κείμενο στους χριστιανομάχους και ιδιαίτερα σε κάποιους "ελληνολάτρες",που ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΜΠΕΚΙ ΨΙΛΟΚΟΜΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΑΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ,αλλά μας λένε για τις "καταστροφές από Ορθοδόξους"!

Ευτυχώς,οι μεγάλοι ιστορικοί όπως ο αείμνηστος Ράνσιμαν,ξέρουν να βάζουν στη θέση τους όσους ελεεινολογούν,ακόμα και σήμερα,εναντίον της χιλιόχρονης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας:Τα συμπλέγματα κατωτερότητας των Δυτικών εναντίον της,οδήγησαν όχι μόνο ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΕΡΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ 1204,αλλά και στην κατασυκοφάντησή της,ακόμα και σήμερα.
Και δυστυχώς,υπάρχουν και πολλοί "Έλληνες" που προπαγανδίζουν με αυτό τον τρόπο:Είναι δε τόσο γελοίοι,που καταδικάζουν τις καταστροφές που έκαναν οι Σταυροφόροι στους Μουσουλμάνους,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΦΑΓΗ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΞΑΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ!

Η Ιστορία όμως,μπορεί να τους διαψεύδει:Κι όσοι είμαστε Έλληνες,ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ,ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

Μὲ τὶς λέξεις ποτὲ

Νύχτωσε

Κι ἀπ’ τὸ πρωὶ πασχίζω,

Νὰ γράψω ἕναν πραγματικὸ στίχο

Ὅμως οἱ λέξεις εἶναι ψεύτικες

Κι ὁ κόσμος ὄνειρο.

Ἀπηυδημένος μουντζουρώνω μὲ λύσσα, μὲ μανία

Ὥσπου σχίζεται τὸ χαρτὶ

Καὶ στροβιλιζόμενος μὲ τὶς λέξεις καὶ τὰ πράγματα,

Χανόμαστε μέσα ἀπὸ τὸ ἄνοιγμα.

-«Ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότητα!» κραυγάζω στὸ κενὸ

-«Ἐγώ», ἀποκρίνεται μιὰ φωνὴ

Ἐμπρός μου στέκει ἕνα γυμνὸ πανέμορφο κορίτσι

Μὲ ἀγκαλιάζει καὶ σιωπηλὰ κάνουμε ἔρωτα

Ἀπὸ τοὺς πόρους τοῦ δέρματός της,

Γλυκὲς φωνοῦλες ψιθυρίζουν:

-«Μὲ τὶς λέξεις ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν θὰ μάθεις ποιὰ εἶμαι

Οἱ καινούριες λέξεις

Ἀνοίγω τὸ στόμα κι ἀντὶ φωνῆς,

Βγαίνει τζιτζίκισμα…

Ἐμβρόντητος ἀντιλαμβάνομαι,

Ὅτι τὰ πάντα ἔχουν εἰπωθῆ,

Ὅτι ἡ πρώτη ὕλη τοῦ κόσμου –ἡ γλῶσσα,

Εἶναι νεκρή.

Εἴμαστε ὅλοι οἱ ποιητές φοβισμένοι,

Κλεισμένοι σ’ ἕνα δωμάτιο,

Κι ἀφουγκραζόμαστε τοὺς τριγμοὺς τοῦ κόσμου.

Αἴφνης ἡ πόρτα ἀνοίγει μὲ πάταγο

Κι ἕνα ὁλόγυμνο κορίτσι εἰσβάλλει

Ἔχει γιὰ στήθη δυὸ περιστέρια ζωντανὰ

-«Εἶμαι ἡ Ποίηση», δηλώνει

«Σᾶς φέρνω τὶς καινούριες λέξεις»

Κι ἀπ’ τὸ ξανθὸ αἰδοῖο της,

Φρρρ, πουλιὰ ἐλευθερώνει!