Μέγας Βασίλειος: περί τόκων και δανείων

 «Πλούσιος ει; Μη δανείζου. Πένης ει; Μη δανείζου» Mέγας Βασίλειος

 
Μπορεί στα άχρηστα «περιοδικά ποικίλης ύλης», τα κατ’ ευφημισμόν βιβλία γλώσσας του Δημοτικού, ο Μέγας Βασίλειος «να απλώνει τη μπουγάδα του και να κρεμά το μακρύ του σώβρακο» (Γλώσσα Δ΄ δημοτικού, β΄ τεύχος, σελ. 52) ή, σύμφωνα, με το κρανιοκενούς εμπνεύσεως εύρημα του «περιοδικού» της Ε΄ Δημοτικού, να επιδίδεται σε μαγικά πράγματα, όπως, για παράδειγμα, να συγκεντρώνει, εν είδει χαλκομανίας, έλατα στο κόκκινο παλτό του (Γλώσσα Ε΄ Δημοτικού, β΄ τεύχος, σελ. 30-31).

όμως στα βιβλία των ιερών γραμμάτων της Εκκλησίας μας, διαβάζουμε γιατί είναι, ο Βασίλειος ο Μέγας, φωστήρ της Οικουμένης.

Είναι δυνατόν σε σχολικά βιβλία τάχα και Γλώσσας να συντηρείται και να προβάλλεται ακόμη αυτό το διαφημιστικό παχύσαρκο ξωτικό, αυτή η χαζοχαρούμενη φιγούρα που μοιράζει παιχνίδια στα μοσχοαναθρεμμένα βλαστάρια των δυτικών κοινωνιών, παιχνίδια που έφτιαξαν λιπόσαρκα και κοκαλιασμένα χεράκια παιδιών του Τρίτου ή Τέταρτου Κόσμου;

Ποιον, αυτόν που και τους λεπρούς της Βασιλειάδας ασπαζόταν και αγκάλιαζε, αυτόν που έγινε εύγλωττος και σιωπώσα παραίνεση αρετής και φιλανθρωπίας, που «έπεισεν ανθρώπους όντας, ανθρώπων μη καταφρονείν».

Μας τηγανίζει η κρίση σήμερα και μας κουνούν το δάκτυλο απειλητικά οι δυτικές «αλώπεκες του σκότους», γιατί ανεχτήκαμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έθρεψε και πάχυνε τους πειθήνιους ζητωκραυγαστές που ανέχονται τις ανθυπομετριότητες που δήθεν κυβερνούν.



Να κρατάς στην αγκαλιά σου Σωκράτη και Πλάτωνα, Μέγα Βασίλειο και Χρυσόστομο, Μακρυγιάννη και Παπαδιαμάντη και να διδάσκεις «οδηγίες χρήσης καφετιέρας» στο Δημοτικό ή παιδεραστικά ξεράσματα, σαν το τρισάθλιο «Οσάκις», στο Γυμνάσιο.

Πώς όμως να ανεχτούν, οι διαβίου αμαθείς, κείμενα που και μόνο με την ανάγνωσή τους ελέγχεται, όση απέμεινε, η συνείδησή τους; μια υδαρή και μπαζωμένη συνείδηση δεν αντέχει, καθρεφτίζεται, όταν διαβάζει: «Εσύ δεν είσαι πλεονέχτης; Εσύ δεν είσαι κλέφτης, αφού σφετερίζεσαι εκείνα που δέχτηκες από τον Θεό για να τα διαχειριστείς ως οικονόμος;

Μήπως νομίζεις ότι θα ονομαστεί λωποδύτης μόνον εκείνος που γδύνει κάποιον και του αρπάζει τα ρούχα, ενώ εκείνος που δεν ντύνει τον γυμνό, αν και μπορεί να το κάμει, αξίζει να πάρει άλλο όνομα;

Πρόσεξε! Το ψωμί που εσύ παρακρατείς, είναι του πεινασμένου∙ το ένδυμα που φυλάγεις στις αποθήκες σου, είναι του γυμνού∙ το παπούτσι που σαπίζει στο σπίτι σου, είναι του ξυπόλυτου∙ τα χρήματα που τα κατακρατείς χωμένα στη γη (σ.σ. ή σε τραπεζικούς λογαριασμούς, στην ημεδαπή ή στην αλλοδαπή Ελβετία), είναι εκείνου που έχει ανάγκη.

Ώστε λοιπόν τόσους αδικείς, όσους θα μπορούσες να βοηθήσεις». («Ώστε τοσούτους αδικείς όσοις παρέχειν εδύνασο». Μεγ. Βασιλείου «περί πλεονεξίας» Ε.Π. 31, 276-277).

Η κρίση - και οι γεννήτορές της πολεμούνται - με την ορθόδοξη βιοτή, με ανδρεία και όχι με μυξοκλάματα. Ο Χριστιανός Ορθόδοξος κλαίει για τα πάθια και τους καημούς του κόσμου, δεν κλαίγεται όμως σαν καημένο κνώδαλο.

Αρχοντόπουλο, με πτυχία και «διδακτορικά» ήταν ο Μέγας Βασίλειος. Στάχτη και σποδός όλα. Τα πούλησε και τα μοίρασε στους φίλους του Χριστού, τους φτωχούς, γιατί «όσο πλεονάζεις τω πλούτω τοσούτω ελλείπεις τη αγάπη», θα πει ο ασκητικότατος Γέροντας της Καππαδοκίας.

Στα πανεπιστήμια, τα φημισμένα και ξακουστά, της Εσπερίας, στα οποία σπουδάζουν οι πορφυρογέννητοι των τριών οικογενειών, που κυβερνούν τον τόπο τα τελευταία 30-40 χρόνια, μαθαίνουν γράμματα πολλά και σπουδάματα…σπουδαία, όχι όμως και του Θεού τα πράματα.

Γι’ αυτό βύθισαν την χώρα στην οικονομική φρίκη και στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Επαναπατρίζονται με μοναδικό προσόν την επωνυματοφορία και μετακενώνουν τα άθεα γράμματα και τις παραλυμένες θεωρίες στη δόλια πατρίδα μας και…. «μαζί τα φάγαμε». («Η ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων» θα έλεγε ο Καρούζος).

Αν δεν μας κυβερνούσε το μεταμοντέρνο συνονθύλευμα και οι απελέκητοι γόνοι θα μπορούσε η πατρίδα μας να φτιάξει σχολειά - όλων των βαθμίδων- τα οποία με πνευματικά «προσανάμματα και φυλλώματα» τους κλασσικούς και τους Πατέρες θα μάθαινε στα ανυπεράσπιστα σήμερα παιδιά «τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη». (Μακρυγιάννης).

Για να εκτιμήσεις όμως την μεγαλοπρέπεια και την ανθρωποποιό αξία των ελληνικών γραμμάτων και πριν και μετά την γέννηση του Χριστού, πρέπει να έχεις γευτεί τον γλυκασμό τους στα άγουρα και κρίσιμα χρόνια της ζωής σου. Όταν όμως αυτά τα χρόνια βοσκάς και χορταίνεις με τα ξυλοκέρατα της Δύσης, τα όλο εγωισμό και απανθρωπιά, τότε γίνεται αυτό που έλεγε ο Κολοκοτρώνης: «καημένη Ελλάδα, στέλνουμε στη Δύση αητούς και μας γυρίζουν κουρούνες».

Και στα σχολειά, αντί να μορφώνουμε αητούς που θα πετούν ψηλά και θα αγναντεύουν το πέλαγος, μπουκώνουμε «το μέλλον του τόπου» με σκύβαλα, γιατί τέτοια μας κουβάλησαν οι ατάλαντοι γόνοι από τα καλά τους πανεπιστήμια. (Μέχρι το ’60 τα πανεπιστήμια μας ήταν από τα καλύτερα του κόσμου. Μετά, όταν επέστρεψαν «δαφνοστεφείς» οι αντιστασιακοί των γαλλικών μπιστρώ, κατάντησαν «άσυλα» αμάθειας και καταλήψεων).

Γιορτάζουμε αύριο, την Πρωτοχρονιά, τον Μέγα Βασίλειο, που τόσο αγαπούσε και σεβόταν ο λαός μας, όταν ακόμη βαστούσε το ρωμαίικο ήθος.

Λένε κάποιοι δοκησίσοφοι της σήμερον ότι η Εκκλησία, οι ιεράρχες της δεν πρέπει να ανακατεύονται με θέματα της πολιτείας, αλλά να κοιτούν τα του οίκου τους. Δηλαδή, να βυσσοδομούν οι διεφθαρμένοι πολιτικάντηδες και να εγκληματούν ανεξέλεγκτα.

Για την Εκκλησία όμως «τύπος και υπογραμμός» είναι οι άγιοι, οι οποίοι δεν δίσταζαν να συγκρουστούν και με τον Καίσαρα. «Την βασιλέως φιλίαν μέγα μεν ηγούμαι μετ’ ευσεβείας, άνευ δε ταύτης, ολέθριαν αποκαλώ» θα πει ο άγιος Βασίλειος στον αιρετικό αυτοκράτορα Ουάλη.

Σήμερα υποταχτήκαμε στις άπληστες συμμορίες του ΔΝΤ, της τρόικας και γονατίζουμε από τα καταστρεπτικά δάνεια. «Να μη δεχτείς ποτέ δανειστή, που σε πολιορκεί. Να μην ανεχθείς ποτέ να σε αναζητούν, για να βρουν τα ίχνη σου και να σε συλλάβουν σαν άλλο θήραμα (οι τοκογλύφοι).

Το δάνειο είναι η αρχή του ψεύδους∙ είναι αφορμή αχαριστίας, αγνωμοσύνης και επιορκίας. Άλλα λέει εκείνος που δανείζεται και άλλα εκείνος που δανείζει… Είσαι φτωχός τώρα, αλλά ελεύθερος. Όταν δανειστείς, όχι μόνο δεν θα πλουτίσεις, αλλά θα χάσεις και την ελευθερία σου…

Η φτώχεια δεν φέρνει καμμιά ντροπή.

Γιατί λοιπόν να προσθέτουμε στον εαυτό μας τη ντροπή του δανείου; Κανείς δεν θεραπεύει τα τραύματά του με άλλο τραύμα, ούτε θεραπεύει το ένα κακό με άλλο κακό, ούτε επανορθώνει τη φτώχεια με τόκους. Είσαι πλούσιος; Μη δανείζεσαι. Είσαι φτωχός; Μη δανείζεσαι». (Μεγ. Βασιλείου, «ΙΔ΄ Ψαλμ. και περί τοκιζόντων, 2 ΕΠΕ 5, 78-80). Αν μορφώνονταν οι γενιές των Ελλήνων με τέτοια κείμενα….

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς

Να φτιάξουμε «Κρυφά Σχολειά»

 

«Κάποτε, μια μέρα που συζητούσαν δύο απλοί άνθρωποι - δυο ψαράδες ήταν - για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και οι αριστερές Δυνάμεις (σ.σ. και νυν οι λεγόμενες πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις) πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας…». (Στρατής Μυριβήλης, περ. «Γνώσεις», τ. 14, 1959).

Το θέμα είναι τι εννοούσε ο απλός άνθρωπος, λέγοντας «να μας πιάσει το ελληνικό μας»; Κάτι παρόμοιο ειπώθηκε και από τον Ιω. Ζαμπέλιο στον Καποδίστρια. «Το φρονείν και πράττειν Ελληνικά» είναι η βασιλική οδός για αληθινή πρόοδο του έθνους. Ίσως εδώ εντοπίζεται η κακοδαιμονία μας. Καταντήσαμε περίγελως της οικουμένης και μπαίγνιο του κάθε τυχάρπαστου χαρτογιακά των Βρυξελλών, γιατί δεν «σκλαβωθήκαμε εις τα γράμματα» (Κολοκοτρώνης). Αλλά σε ποια γράμματα; Στα γράμματα τα ελληνικά, όπως τα οραματίστηκε ο Καποδίστριας: «αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία, μάλιστα δε προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησις της αδύνατη». (Ιω. Τσάγκα, «Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιω. Καποδίστρια», εκδ. «Κυριακίδη», σελ. 174). Ας προσέξουμε τρία πράγματα από τα χρυσά λόγια του Κυβερνήτη. (Μόνο αυτός δικαιούται τον έξοχο αυτόν τίτλο. Ψηφίστηκε από Εθνική Συνέλευση, οι διάδοχοί του πρωθυπουργοί αναρριχήθηκαν είτε μέσω κομμάτων είτε μέσω…πτωμάτων). Για να ευσθενεί το κράτος, για να είναι ευοίωνο το μέλλον της πατρίδας, χρειάζονται: άνθρωποι μορφωμένοι εν καλή διδασκαλία, σύμφωνοι και σύμφωνη με τα ήθη και την παράδοσή μας, «μάλιστα δε» προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως. (Το «μάλιστα» είναι υπερθετικός βαθμός του επιρρήματος «μάλα» που σημαίνει πολύ). Άρα, αν δεν κανοναρχεί την Παιδεία, σε υπερθετικό βαθμό, η αγία μας Ορθοδοξία, «ουδέν ποιούμεν». (Ο λόγος του Σωτήρος Χριστού είναι «τα μάλα» σαφής: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», στο κατά Ιωάννην ΙΕ΄, 5).

«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένα ασμάτιο την εποχή της άλωσης της Πόλης από τους Τούρκους. Τρία πράγματα εχάλασαν και την Ελλάδα όλην, η αμορφωσιά, η περιφρόνηση της παράδοσης και το «άγκιστρον της αθεΐας» θα πρέπει να λέει το κύκνειο άσμα της τωρινής άλωσης. Και το ότι σήμερα εξοβελίστηκε το επίθετο «εθνική» από το υπουργείο Παιδείας, είναι η συνεπέστερη και η ειλικρινέστερη πράξη των κυβερνώντων. Μια Παιδεία που δεν φρονεί και πράττει ελληνικά, όπως είναι αυτή που βιώνουμε τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες, δεν μπορεί να ονομάζεται εθνική. «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές», γράφει το σολωμικό επίγραμμα.
Όταν εμένα τον δάσκαλο το κράτος με αναγκάζει να διδάξω «νανούρισμα για χταπόδια» (γλώσσα Δ’ Δημοτικού) ή «οδηγίες χρήσης καφετιέρας» (γλώσσα Στ΄ Δημοτικού), «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης) απατώ τους μαθητές και απατώμαι. Αυτό είναι αμορφωσιά και κακή, κάκιστη διδασκαλία. Όταν στην Στ΄ δημοτικού πάλι, θέλω να διδάξω τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και εμφανίζω ενώπιον των μαθητών μου κείμενο σαν αυτό που τιτλοφορείται «Με λένε Σόνια» ψεύδομαι και ακυρώνομαι ως δάσκαλος. Εξηγώ, εν περιλήψει, το «ελληνοπρεπές» κείμενο. «Ένα σπίτι πήρε φωτιά. Η Σόνια τρέχει, αρπάζει το λάστιχο για να τη σβήσει, φωνάζει. Τελικά κάποιος κοιμώμενος ξυπνά, ειδοποιεί την Πυροσβεστική. Η φωτιά έσβησε γρήγορα. Όλοι μακαρίζουν και επαινούν την Σόνια». (Το κείμενο καταλαμβάνει τρεις σελίδες!!). Στο τέλος οι μαθητές μαθαίνουν ότι η Σόνια, η ηρωίδα αυτής της σπουδαίας πραγματικά πράξης, είναι μια…γάτα.

Στα παλαιότερα βιβλία μπορούσες να μιλήσεις για τον ηρωισμό μέσω ενός εξαίσιου ποιήματος για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Και ακόμη πιο παλιά ένα κείμενο με τίτλο το «φίλημα», το οποίο αναφερόταν στην αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι. Από τον Παπαφλέσσα και τον Παλληκαρίδη «αρθήκαμε» στον ηρωισμό μιας γάτας. Αυτό είναι η κατάργηση της παράδοσης και των ηθών μας, η οποία, αν συνδυαστεί με τον «δεμβαριεστισμό» (δεν βαριέσαι) και τον παφλάζοντα αριστερισμό – εθνομηδενισμό πολλών εκπαιδευτών (δεν είναι λάθος η λέξη) εξηγούμε την πρωτοφανή διάλυση του κράτους και ανθρώπων. Η Παιδεία μας έχασε την ψυχή της, την παράδοσή της, έχασε το ιμάτιον της σωφροσύνης. Και όπως το δαιμονισμένο πλήθος των Γαδαρηνών, εκδίωξε και τον Χριστό. Παιδεία χωρίς «ψυχή και Χριστό» (άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός) αφήνει τα παιδιά αμόρφωτα, αγράμματα, «παιδιά ωσάν τα γουρουνόπουλα» (ο ίδιος άγιος). («Και ώρμησεν η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη», στο κατά Λουκάν Η΄, 33). Το κακό είναι ότι τώρα που η κρίση θα μας «τηγανίσει» και θα μας «καύσει» μείναμε άοπλοι, χωρίς «τον θυρεόν της πίστεως» και την πανοπλίαν της παράδοσής μας. (Παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων σύμφωνα με έναν έξοχο ορισμό. Η παράδοση δεν είναι αναχρονισμός όπως διατείνονται οι αμαθείς. Η παράδοση, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, είναι ό,τι θα παραδώσουμε - από το ρήμα παραδίδωμι- και όχι ό,τι παραλαμβάνουμε. Αλλιώς θα λεγόταν παραλαβή ή παράληψη).

Τι μπορούμε να κάνουμε, υπάρχει ελπίδα Υπάρχει, αλλά, πρώτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια» (Ελύτης) και, δεύτερον, «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά/ πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι», Κρυφό Σχολειό. Ένα σε κάθε ενορία, δάσκαλοι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, υπάρχουν, «για να θεριώσουν την αποσταμένη ελπίδα, με λόγια μαγικά». Οι εκκλησιές να μην ανοίγουν μόνο κάθε Κυριακή και γιορτή. Να τις κάνουμε Κρυφά Σχολειά, να διδάσκουμε τα ιερά γράμματα και όχι τα άθεα της σήμερον, που μας έφτασαν στο χείλος (ή στον) του γκρεμού. Να μείνει μαγιά για το αυριανό φύραμα. Παπάδες και δάσκαλοι (οι ηρωικές «δασκαλίτσες» του Μακεδονικού Αγώνα) έσωσαν  κάποτε την Μακεδονία. «Ώρα ήδη ημάς εξ ύπνου εγερθήναι». Την πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και κανένα Δ.Ν.Τ.. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του Πατροκοσμά, των Δασκάλων του Γένους , των Νεομαρτύρων.
 «Την Ελλάδα από το αυτί θα την αρπάξουμε και θα τη σώσουμε, θέλει δε θέλει».

Ο άνδρας και η γυναίκα

Ο ανδρας ειναι το πιο ΕΞΥΨΩΜΕΝΟ των πλασματων.
Η γυναικα ειναι το ΥΨΙΣΤΟ των ιδανικων.

Ο Θεος εκανε για τον ανδρα ενα ΘΡΟΝΟ.Για τη γυναικα ενα ΒΩΜΟ.
Ο θρονος ΕΚΘΕΙΑΖΕΙ,ο βωμος ΑΓΙΑΖΕΙ.

Ο ανδρας ειναι ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ,η γυναικα η ΚΑΡΔΙΑ.
Ο εγκεφαλος κατασκευαζει το ΦΩΣ,η καρδια παραγει την ΑΓΑΠΗ.
Το φως ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΕΙ.Η αγαπη ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ.

Ο ανδρας ειναι ΔΥΝΑΤΟΣ με τη λογικη. Η γυναικα ειναι ΑΝΙΚΗΤΗ με τα δακρυα.
Η λογικη ΠΕΙΘΕΙ. Τα δακρυα ΣΥΓΚΙΝΟΥΝ.

Ο ανδρας ειναι ικανος για ολους τουςΗΡΩΙΣΜΟΥΣ. Η γυναικα για ολα τα ΜΑΡΤΥΡΙΑ.
Ο ηρωισμος ΕΞΕΥΓΕΝΙΖΕΙ,το μαρτυριο ΑΝΥΨΩΝΕΙ.

Ο ανδρας εχει την ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ. Η γυναικα την ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.
Η ανωτεροτητα σημαινει τη ΔΥΝΑΜΗ,η προτεραιοτητα αντιπροσωπευει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ.

Ο ανδρας ειναι ενας ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ,η γυναικα ενας ΑΓΓΕΛΟΣ.
Ο μεγαλοφυης ειναι ΑΠΕΙΡΟΣ. Ο αγγελος ειναι ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΟΣ.

Ο ποθος του αντρα ειναι η ανωτατη δοξα.Ο ποθος της γυναικας ειναι η ακρα αρετη.
Η δοξα κανει ολο το ΜΕΓΑΛΟ.Η αρετη κανει ολο το ΘΕ"Ι"ΚΟ.

Ο ανδρας ειναι ενας ΚΩΔΙΚΑΣ,η γυναικα ενα ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ.
Ο κωδικαςΔΙΟΡΘΩΝΕΙ. Το ευαγγελιο ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΕΙ.

Ο ανδρας ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ. Η γυναικα ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ.
Το να σκεπτεται κανεις σημαινει να εχει μια νυμφη στο κρανιο.Το να ονειρευεσαι σημαινει να εχεις ενα φωτοστεφανο στο μετωπο.

Ο ανδρας ειναι ενας ΩΚΕΑΝΟΣ. Η γυναικα ειναι μια ΛΙΜΝΗ.
Ο ωκεανος εχει το μαργαριταρι που στολιζει,η λιμνη το ποιημα που θαμπωνει.

Ο ανδρας ειναι ο ΑΕΤΟΣ που πεταει. Η γυναικα ειναι το ΑΗΔΟΝΙ που τραγουδαει.
Το να πετας σημαινει να κυριαρχεις στο ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Το να γραγουδας σημαινει να κατακτησεις την ΨΥΧΗ.

Ο ανδρας ειναι ενας ΝΑΟΣ,η γυναικα ειναι το ΙΕΡΟ.
Μπροστα στο ναο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΑΣΤΕ.Μπροστα στο ιερο ΓΟΝΑΤΙΖΟΥΜΕ.

Τελικα: ο ανδρας ειναι τοποθετημενος εκει που τελειωνει η γη. Η γυναικα εκει που αρχιζει ο ουρανος.

MAN and WOMAN    by Victor Hugo

Man is the most elevated of creatures,
Woman the most sublime of ideals.
God made for man a throne; for woman an altar.
The throne exalts, the altar sanctifies.
Man is the brain, Woman, the heart.
The brain creates light, the heart,
Love. Light engenders, Love resurrects.
Because of reason Man is strong,
because of tears Woman is invincible.
Reason is convincing, tears moving.
Man is capable of all heroism,
Woman of all martyrdom.
Heroism ennobles, martyrdom sublimates.
Man has supremacy, Woman, preference.
Supremacy is strength, preference is the right.
Man is a genius, Woman, an angel.
Genius is immeasurable, the angel undefinable.
The aspiration of man is supreme glory,
The aspiration of woman is extreme virtue.
Glory creates all that is great;
virtue, all that is divine.
Man is a code, Woman a gospel.
A code corrects, the gospel perfects.
Man thinks, Woman dreams.
To think is to have a worm in the brain,
to dream is to have a halo on the brow.
Man is an ocean, Woman a lake.
The ocean has the adorning pearl,
the lake, dazzling poetry.
Man is the flying eagle,
Woman, the singing nightingale.
To fly is to conquer space.
To sing is to conquer the Soul.
Man is a temple, Woman a shrine.
Before the temple we discover ourselves,
before the shrine we kneel.
In short, man is found where earth finishes,
woman where heaven begins.

Ευλογημενη ας ειναι η αγαπη. Ευλογημενα τα οντα που ΛΑΤΡΕΥΟΝΤΑΙ

ΕΝΑ ΕΞΑΜΗΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Περίπου εκατόν ενενήντα χρόνια μετά τα πρώτα δάνεια στήριξης του αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, με βάση τα οποία η χώρα χρεώθηκε 2.800.000 λίρες ενώ παρέλαβε λιγότερα από 540.000, ο κύκλος αυτής της κουτσής εθνικής ανεξαρτησίας μάλλον κλείνει οριστικά με τον ίδιο τραγικό τρόπο, αφήνοντας ανολοκλήρωτο το εθνικό αίτημα.

Στη διαδρομή αυτή, δεκάδες Ορλάνδοι και Λουριώτες (οι εξουσιοδοτημένοι να συνάψουν τα πρώτα δάνεια) θα επαναλάβουν σχεδόν απαράλλαχτα τις ίδιες αστοχίες στον χειρισμό των δανείων και θα απολαύσουν την ανάλογη σε κάθε εποχή τρυφηλή ευζωία, καταδικάζοντας τον τόπο στην εξάρτηση και στην παρακμή.

 Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τέλος του 2009, τρεις χιλιάδες σύγχρονοι «απόγονοι» του Ορλάνδου και του Λουριώτη, διαθέτουν σε τράπεζες του εξωτερικού καταθέσεις, που υπερβαίνουν τα 15 δις ευρώ, δίχως να υπολογίζονται οι επενδύσεις σε real estate, επιχειρήσεις κλπ.

Έτσι, το έλλειμμα που διαπιστώνει ο πρώτος 6μηνιαίος προϋπολογισμός του 1823, (έξοδα 38.000.000 γρόσια – έσοδα 12.000.000 γρόσια) θα περάσει μέσα από τη αργόσυρτη γραμμή της Ιστορίας, για να σκάσει στα μούτρα των νεο-Ελλήνων, σε ευρώ βέβαια αυτή τη φορά. Λες και στην πλάστιγγα που ζυγιάζεται η ελληνική Ιστορία, ότι κερδίζεται με αίμα, είναι καταδικασμένο να χάνεται για μερικές χιλιάδες γρόσια.

Από το 1974 έως το 2009 το ελληνικό κράτος κατέβαλλε για την εξυπηρέτηση του χρέους πάνω από 640 δις ευρώ, ενώ την τελευταία δεκαετία (2000-2009) πάνω από 400 δις ευρώ. Κι’ όμως, παρ’ όλα αυτά, σήμερα οφείλονται ακόμη 350 δις. Ο Ορλάνδος ζει. Ο Λουριώτης ζει. Και οι δυό βασιλεύουν. Ναι γιατί, από αυτά τα ποσά, μόνο το 3% κατευθύνθηκε στην κάλυψη των αναγκών του τόπου. Το υπόλοιπο 97% αφορούσε στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους. Ο Ορλάνδος και ο Λουριώτης ζουν και δεν δανείζονται για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις, αλλά για να υπηρετήσουν την υπόθεση της εξάρτησης της χώρας. Πραγματικό κίνητρο τους, η εγγενής μειονεξία για οτιδήποτε ελληνικό. Άλλοθι τους, η βαθιά περιφρόνηση της ελληνικής ιδιοπροσωπείας. Ανταμοιβή τους η πολυτελής ατομική ευζωία και η επιβράβευση των ξένων τοποτηρητών.

Το συνολικό κόστος των μισθών και συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων ανήλθε το 2009 στο ποσό των 25,5 δις ευρώ, δηλαδή ποσοστό 10% του ΑΕΠ, όταν τα ποσά για την εξυπηρέτηση των δανείων είναι τριπλάσια και εντός του 2011 θα γίνουν τετραπλάσια. Όμως ο Ορλάνδος ζει ακόμη, ακριβώς γιατί είναι δεξιοτέχνης στην παραμόρφωση της πραγματικότητας. Η μικροαστική δημοσιοϋπαλληλία, δεν θα ρισκάρει ποτέ να μην πάρει το χιονίσει-βρέξει μηνιάτικο της. Ο Λουριώτης ξέρει πολύ καλά,  πως αρκεί να χτυπήσεις αυτό το καμπανάκι κινδύνου και η «πλέμπα» θα σπεύσει να θεωρήσει εξαιρετικά συνετή ακόμη και την πιο ξεδιάντροπη τοκογλυφία.  Ακόμη και περικοπές μισθού θα αποδεχτεί, ακολουθώντας το παλιό αξίωμα «εκείνοι κάνουν ότι μας πληρώνουν και εμείς κάνουμε ότι δουλεύουμε».

Κάπως έτσι, μέσα από τα σπάργανα του πρώτου εθνικού δανείου, και της αντιπαραγωγικής κουλτούρας που το συνοδεύει, ανιχνεύεται η συνεχής αποδιάρθρωση της ελληνικής δημιουργικότητας. Τέσσερα εκατομμύρια εννιακόσιες σαράντα χιλιάδες «μωρά» (τόσο είναι το εργατικό δυναμικό της χώρας) βυζαίνουν στα τρυφερά μαστάρια της πατρίδας, κλαψουρίζοντας αραιά και πού για το έλλειμμα γάλακτος ή για την άδικη μοιρασιά του και αφήνοντας εν πολλοίς ήσυχους τους Ορλάνδους και τους Λουριώτες να κάνουν τη δουλειά τους.  Δεν έχει παρά να συγκρίνει κανείς σε διάφορες χώρες, το αποτέλεσμα που προκύπτει αν διαιρέσουμε το ΑΕΠ με τον αριθμό του εργατικού δυναμικού. Για την Ελλάδα 37.000 ευρώ, για την Ολλανδία 66.000, για την Αυστρία 70.000, για την Δανία 71.000 και για την Νορβηγία 87.000 ευρώ. Η Δανία του Ορλάνδου (και όχι του Νότου) έχει τη μισή παραγωγικότητα από την Δανία.

Μπορούμε να δούμε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα, διαιρώντας τις εξαγωγές της χώρας με τον αριθμό του εργατικού δυναμικού, ξεκινώντας από την δραματική διαπίστωση ότι η χώρα έχει εξαγωγές ανάλογες του Λουξεμβούργου –λιγώτερο από 18 δις ευρώ- με τη «μικρή» διαφορά ότι το Λουξεμβούργο έχει πληθυσμό μόλις ενός εκατομμυρίου!   Για την Ελλάδα λοιπόν, ο δείκτης εξαγωγών ανά εργαζόμενο είναι 4.000 ευρώ, για την Αυστρία 34.000, για τη Δανία 27.000  και για την Νορβηγία 42.000 ευρώ. Πάλι, η Δανία του Ορλάνδου, έχει το 1/9 της «εξαγωγικής παραγωγικότητας» της πραγματικής Δανίας.

Σε χοντρά νούμερα, η Ελλάδα έχει εξαγωγές 17,2 δις, ενώ η σχεδόν ίσου μεγέθους Ολλανδία, 430 δις. ευρώ. Πίσω από τον Γερμανό-ολλανδικό αφορισμό της «ελληνικής τεμπελιάς», αποκρύπτεται η αλήθεια της ελληνικής εξάρτησης σε σχέση με την ολλανδική ανεξαρτησία. Αν υπήρχε μια μεζούρα για να μετρήσουμε  το μέγεθος αυτό, θα λέγαμε πως η Ολλανδία είναι 25 φορές πιο ανεξάρτητη απ’ ότι η Ελλάδα.

Γίνεται φανερό από τα παραπάνω, ότι η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας στήριξε την ξέφρενη ανάπτυξη του δανεισμού και αντίστροφα, σ’ ένα καθοδικό σπιράλ που διασφάλιζε πάντα την ξένη εξάρτηση και τους εγχώριους διεκπεραιωτές της. Και ο λαός, σαν αγωγιάτης χωρίς αγώι για να τον αφυπνίσει, βυθιζόταν όλο και πιο πολύ στη αντιδημιουργική νάρκη της κατανάλωσης, ζητώντας -στην καλύτερη των περιπτώσεων- μια πιο δίκαιη μοιρασιά της.

Κοντολογίς, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο δανεισμός όχι μόνο υπονόμευσε βαρύτατα την εθνική ανεξαρτησία αλλά και «γκρέμισε» τη δημιουργική αυτοπεποίθηση του τόπου, αλλοιώνοντας τα κρίσιμα χαρακτηριστικά του ελληνικού υποδείγματος, οδηγώντας έτσι, σε περαιτέρω συρρίκνωση της ανεξαρτησίας και στην ανάγκη όλο και μεγαλύτερου δανεισμού.

Κάπως έτσι, φτάσαμε στις αρχές του 2011, στην εκτίμηση ότι το χρέος -παρά τις αρχικές  προβλέψεις- θα κορυφωθεί στα 362,2 δις ευρώ και σε ποσοστό 158,6% του ΑΕΠ. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το τέλος του ελληνικού δράματος, ύστερα από σχεδόν 190 χρόνια ανελεύθερου –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- εθνικού βίου.

Το ελληνικό κράτος εντός του 2011 θα χρειαστεί να καταβάλλει σε τοκοχρεολύσια 69,5 δις. ευρώ, για να ανταπεξέλεθει στις αυξημένες υποχρεώσεις ιδιαίτερα του πρώτου εξαμήνου. Τα ποσά είναι εξωφρενικά, αν σκεφτεί κανείς ότι τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού δεν θα ξεπεράσουν τα 50 δις ευρώ. Στην καλύτερη περίπτωση ο μηχανισμός στήριξης θα διαθέσει 46,5 δις ευρώ, αφήνοντας ένα άνοιγμα 23 δις ευρώ. Πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά; Μήπως, στον βραχυπρόθεσμο δανεισμό με ομόλογα 3μηνης διάρκειας και τόκους εκατομμυρίων ευρώ για ανάσα μόλις μερικών μηνών; Και ποιός τρελός θα δανείσει μια χώρα με χρέος 158,6% του ΑΕΠ; Τρίχες κατσαρές. Τα χρήματα αυτά δεν θα βρεθούν. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς τα χρήματα αυτά, θα βρεθούν, αλλά με μία προϋπόθεση. Την ολοσχερή εκποίηση του εθνικού αλλά και του ιδιωτικού πλούτου της χώρας.

Γιατί η χώρα, αν και υπερχρεωμένη διαθέτει ακόμη δύο –τουλάχιστον- σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Μια τεράστια δημόσια περιουσία σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών και ένα εξαιρετικά μικρό ιδιωτικό χρέος. 

Τα 300 δις της Δημόσιας περιουσίας και το μικρότερο ιδιωτικό χρέος στην ευρωζώνη (μόλις 123% του ΑΕΠ) καθιστούν τη χώρα και τις πολυάριθμες μικρές ιδιωτικές περιουσίες που δεν είναι και τόσο επιβαρυμένες με δανειακά βάρη, καλοψημένο φιλέτο στο πιάτο των νεο-αποικιοκρατών της δύσης. Όπως ακριβώς ένας δύστυχος οφειλέτης μπορεί να απολέσει την κυριότητα της κατοικίας του, για ένα ποσό πολύ μικρότερο της πραγματικής αξίας της, έτσι και η χώρα θα βρεθεί στο πρώτο 6μηνο του 2011 στην ανάλογη θέση. Θα ακολουθήσουν οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. 

Και όπως ακριβώς συνέβη στο πρώτο δάνειο του 1824, όπου ως εγγύηση αποπληρωμής τέθηκαν τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα, έτσι και τώρα 186 χρόνια μετά, οι εγγυήσεις -όσες δεν έχουν δοθεί- και θα δοθούν και θα καταπέσουν.

Όσοι παροικούν στην Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν ότι ήδη διεξάγονται οι σχετικές συζητήσεις ενώ διακριτικά διαμορφώνεται το κατάλληλο κλίμα αποδοχής των τετελεσμένων στην κοινή γνώμη, με δηλώσεις Γερμανών κυρίως αξιωματούχων. Ακόμη, στα καθεστωτικά ΜΜΕ όλο και πληθαίνουν οι συζητήσεις περί επιμήκυνσης, επαναδιαπραγμάτευσης κλπ. χωρίς βεβαίως να ομολογείται καθαρά ότι το «πράγμα δεν βγαίνει».

Στο μικρό παράθυρο ευκαιρίας -μόλις 6 μηνών- που βρίσκεται μπροστά μας, εκείνο που πραγματικά διακυβεύεται είναι το ανολοκλήρωτο οριστικό κλείσιμο του κύκλου που άνοιξε η επανάσταση του ’21 και που προσπάθησαν –ανεπιτυχώς- να ολοκληρώσουν οι γενιές των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασίας, καθώς και του ’40 και της Εθνικής Αντίστασης.  Θα τολμούσε να συμπεριλάβει κανείς και τη γενιά του Πολυτεχνείου, αν δεν ήταν εκείνη που με τον αβάσταχτο ουτιδανισμό της, πρόσφερε το πιο βαρύ ναρκωτικό στη συνείδηση του λαού και του τόπου. Έχουν ακόμη μερικοί την εικόνα συγκαταβατικής και χαζοχαρούμενης αμηχανίας στο πρόσωπο, όταν τους μιλάς για όλα αυτά, όπως όταν τους μιλούσες για την ανάγκη ΔΕ-θελοντισμού στο «πάρτι» των ολυμπιακών αγώνων.

Μπροστά σ’ αυτό το διακύβευμα, της ταφόπλακας του ’21, δεν χωράει άλλη προσταγή παρά η πάση θυσία εθνική ανεξαρτησία, αλλά ταυτόχρονα και η παραγωγική ανασυγκρότηση με τρόπο που να τη διασφαλίζει. Η οριστική καταδίκη των Ορλάνδων ,των Λουριώτιδων και όσων συναγελάζονται μαζί τους, καθώς και η απομάκρυνση τους από την πολιτική πραγματικότητα, δεν μπορεί παρά να είναι επίσης προαπαιτούμενο. 

Στην αντίθετη περίπτωση στο επόμενο μόλις 6μηνο, το αίμα για την ελευθερία αλλά και ο ιδρώτας για την προκοπή, εκατομμυρίων ψυχών πριν από μας, θα συνθέτουν αδικαίωτοι το τελικό καημό της Ρωμιοσύνης. Και θα είναι αυτό μεγάλο βάρος, όταν σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο, αργά ή γρήγορα, στη συνάντηση των νεκρών και ζωντανών της ελληνικής κοινότητας των ψυχών.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ

Ελλάδα αλλού δεν έχει.

ΜΕΤΑΞΥ ΑΒΥΣΣΟΥ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΛΛΟΜΑΙ

Ελλάδα αλλού δεν έχει.
Πολλοί μπορεί να περάσαμε απο λάθος μονοπάτια,
μπορεί να κουραστήκαμε στα ταξίδια του μυαλού μας
και να στριμώχνουμε στη μνήμη
την άβυσσο του σκοταδιού που ζούμε.
Όμως οι χτύποι της καρδιάς μας, μάς προστάζουν,
τα μάτια μας να θωρούν τον νέο,τη νέα,την ελπίδα.
Να φτερουγίσουν με τα δικά τους φτερά
ακολουθώντας τον ήλιο που φτεροκοπά την αγωνία,
να μεγαλώσουνε τις ώρες στο κορμί της αισιοδοξίας.
Κι ανυπολόγιστα γρήγορα το μέλλον τους
μέσα στο φως να γίνεται φιλί,τραγούδι και αγάπη.
Τα όνειρα τους ποτέ να μην τελειώνουν,
και τίποτα να μην τους περισσεύει για το μίσος.
Στη διάσταση που τους ταιριάζει να διεκδικούν
τις δύσβατες κλίμακες των αισθημάτων.
Μέσα στη πραγματικότητα του χρόνου
που μας αποκαλύπτει την ουσία του υπάρχω.
Μέσα στα χείλη τους να ανθίζει το τραγούδι.
Με το ρυθμό του κύκλου που κάνει την ζωή
να λεφτερώνει τον κάθε κλώνο,θρίαμβο γιορτής και αγώνα.
Παιδιά μου,αφήστε μας εμάς πίσω στις σελίδες.
Άλλους σαν τα ερείπια,και άλλους σαν έργα τέχνης των ελλήνων.
Ανέπαφα να διατηρείτε του κάλλους τα μνημεία,δύναμη πνεύματος και ιστορίας.
Τους σαλτιμπάγκους,τους λαοπλάνους,τους ληστές γκραικύλους,
τους παγκοσμιοποιητές,και αυτούς τους αδιάφορους μεταλλαγμένους που λούφαξαν,
να μη θυμάστε!
Κρατείστε και μνημονεύετε μόνο αυτούς τους ελεύθερους,
μοναχικούς ποιητές,τους στοχαστές,ταξιδευτές σε θάλασσες ανταριασμένες.
Αυτούς τους αυτόνομους,τους άναρχους,αυτούς που πάντα θα κωπηλατούν
στους ανέμους των γενναίων.
Αυτούς που προσεγγίζουν την αλήθεια,το φως το δικό σας να ανατείλει,
ανάσες αστεριών μες στο γαλάζιο,χωρίς ιδιοτέλεια κι υποκρισία.
Γιατί Ελλάδα αλλού δεν έχει στους χώρους και στους χρόνους των αιώνων.

Δημήτρης Παρασκευόπουλος,λογοτέχνης
Μεγαλόπολη.

"Το σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού"

H κρίση δανεισμού και η υπαγωγή της Ελλάδας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο δεν ανέδειξε μόνο το κραυγαλέο έλλειμμα διαχειριστικής ικανότητας των πολιτικών ελίτ. Ανέδειξε και το βαθύρριζο σύνδρομο εξάρτησης των ελληνικών ελίτ. Επιβεβαιώθηκε η ευκολία με την οποία οι κατά βάση υπεύθυνοι για την κατάντια της Ελλάδας κατέφυγαν στην αγκαλιά των κηδεμόνων κι από εκεί κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία. Το «κόμμα του Μνημονίου» έχει ως κοινό παρονομαστή τον ιδεολογικό μεταπρατισμό και το μετέωρο κοσμοπολιτισμό, οι οποίοι προτάσσουν την ταμπέλα του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μία από τις δύο εκδοχές του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού. Η άλλη είναι η δαιμονοποίηση της ΕΕ και ευρύτερα της Δύσης. Η σύνδεση των δύο αυτών φαινομένων φαίνεται εκ πρώτης όψεως αβάσιμη, αλλά στην πραγματικότητα ο πολιτικοψυχολογικός μηχανισμός είναι ο ίδιος. Με τη μία ή την άλλη του εκδοχή, ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός αντανακλά εθνικά πλέγματα και τάσεις στρουθοκαμηλισμού, που εμποδίζουν την ισότιμη συμμετοχή της όποιας εθνικής συνιστώσας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Κάθε χώρα-μέλος της ΕΕ που σέβεται τον εαυτό της συμμετέχει στο ενοποιητικό εγχείρημα, προσκομίζοντας και όχι απαλλοτριώνοντας την εθνική της ιδιαιτερότητα και τις πολιτισμικές της αποσκευές.

Στην Ελλάδα, το σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχει πρόσθετες αρνητικές επιπτώσεις, επειδή είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα εθνικής ασφάλειας. Μια μεγάλη μερίδα των ελίτ έχουν διολισθήσει στο μετέωρο κοσμοπολιτισμό, πίσω από τον οποίο κατά κανόνα υποκρύπτεται η ιδεολογία της εξάρτησης. Αρέσκονται να ξεχνούν ότι η γεωγραφία και η ιστορία έχουν καταδικάσει την Ελλάδα να ζει σε μια ενδιάμεση ζώνη, η οποία δεν είναι ούτε Ανατολή ούτε, όμως, και τυπική Δύση. Αρέσκονται να ξεχνούν ότι τα Βαλκάνια και η Ανατολική Μεσόγειος κλυδωνίζονται ακόμα από το εκρηκτικό μείγμα των παραδοσιακών εθνικών αντιθέσεων και των εξωτερικών επεμβάσεων.

Η συμμετοχή στην ΕΕ είναι αναμφιβόλως ένα στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά προς το παρόν τουλάχιστον δεν εγγυάται την εθνική ασφάλεια. Με άλλα λόγια, με την ένταξή της, η Ελλάδα δεν μετακόμισε ως διά μαγείας κάπου μεταξύ Λουξεμβούργου και Ολλανδίας! Συνεχίζει με το ένα πόδι να χορεύει στους ρυθμούς της υπερεθνικής ευρωπαϊκής ενοποίησης και με το άλλο στο ρυθμό των παραδοσιακών εθνικών προκαταλήψεων και αντιθέσεων της περιοχής. Η αντίφαση αυτή δεν εξορκίζεται όσα κοινοτικά πιστοποιητικά κι αν αποκτήσει. Και οι δύο όψεις του επαρχιωτισμού έχουν την τάση να παρακάμπτουν από διαφορετικούς δρόμους αυτή την αντίφαση, ενώ το ζητούμενο είναι ο πολιτικός χειρισμός της.

Το ίδιο ισχύει με τα προβλήματα στη δομή της Ευρωζώνης, τα οποία ανέδειξε η κρίση. Όσο η οικονομική και πολιτική ενοποίηση παραμένουν υποτυπώδεις, όσο δηλαδή η ΕΕ δεν μπορεί να εγγυηθεί επαρκώς τόσο την εθνική ασφάλεια των χωρών-μελών της όσο και την οικονομική σύγκλιση και κοινωνική συνοχή της, τα εθνικά κράτη είναι υποχρεωμένα να κάνουν τους δικούς τους λογαριασμούς και να στηρίζονται στον εαυτό τους. Η προάσπιση των κάθε είδους εθνικών συμφερόντων των χωρών-μελών είναι θεμιτή, ακόμα κι αν αυτό δημιουργεί προβλήματα στην προώθηση πολιτικών, τις οποίες υποστηρίζει η πλειοψηφία των χωρών-μελών. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο οι συνθήκες προβλέπουν το δικαίωμα άσκησης βέτο.

Οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού που υψώνουν τη σημασία του ευρωπαϊ σμού θεωρούν σχεδόν εξ υπαρχής καταχρηστική και αντιευρωπαϊκή στάση την άσκηση βέτο. Είναι έτοιμοι να υιοθετήσουν τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες, που έχουν ευρωπαϊκό περιτύλιγμα, ακόμα κι αν αυτές θίγουν την εθνική οικονομία ή ακόμα και την εθνική ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες στην υπόθεση της Ενωμένης Ευρώπης. Κι αυτό, επειδή διευκολύνουν τις μεγάλες χώρες-μέλη, που κατά κανόνα διαμορφώνουν το κλίμα και υπαγορεύουν τις πολιτικές επιλογές, να χρησιμοποιούν την ΕΕ σαν όχημα για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους και μάλιστα σε βάρος μικρότερων χωρών-μελών. Τέτοιου είδους πρακτικές, όμως, δεν παραβιάζουν μόνο τη θεμελιώδη αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης. Λειτουργούν και σαν βόμβες στα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το ενοποιητικό εγχείρημα θα είναι ευσταθές και θα έχει μέλλον μόνο εάν σεβαστεί τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα των χωρών-μελών και πατήσει στον καλώς εννοούμενο πατριωτισμό των επιμέρους συνιστωσών. Η περίπτωση της Γερμανίας αυτή την περίοδο είναι ενδεικτική. 

Σταύρος Λυγερός

Το "Ρεπούσειο άγος" ξαναζωντάνεψε - αυτή τη φορά τα έβαλε με την Εκκλησία

 Πριν  αναφερθούμε  στην σρατολογημένη απο το επιτελεία της Νέας Τάξης Πραγμάτων και το  CDRSEE   αναπληρώτρια καθηγήτρια  Ιστορίας στο ΑΠΘ , πρέπει να θυμήσουμε στους αναγνώστες μας ότι η  λέξη "άγος"  " ...στην αρχαιότητα σήμαινε μίασμα, κατάρα, οργή Θεού, έχοντας την σημερινή έννοια της αμαρτίας, σε αντιδιαστολή με το δασύτονο άγος που σήμαινε "άξιο τιμής και σεβασμού". Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως το άγος προερχόταν από έγκλημα που ακολουθούσε στη συνέχεια το δράστη, ο οποίος έτσι καθίστατο "εναγής" δηλαδή όπως λέμε σήμερα καταραμένος." (βλ. εδώ ) .

Η  επιστολή ¨προς τον λαό"  της Ιεραρχίας όπως είπαμε   αποτέλεσε την αφορμή  για μια  γενικευμένη και συντονσιμένη επίθεση κατά της Εκκλησίας  τόσο απο την Κυβέρνηση όσο και απο το ΚΚΕ και την  "Δημοκρατική αριστερά" του  κ. Κουβέλη  και της παρέας του  (Ψαριανός  Ρεπούση κ.α).

Δεν  μας εξέπληξε η  οργισμένη αντίδραση  των διαχειριστών της κατάρρευσης  του ...

πολιτικού συστήματος , ούτε φυσικά και η γνωστή ρητορική  των  μονομανών αντι - Ορθοδόξων , χορηγών  πιστοποιητικών  δημοκρατικού  και προοδευτικού φρονήματος.

Αναμενόμενη και η  υστερική παρέμβαση της κ. Ρεπούση  η οποία προσπάθησε  και προσπαθεί να αναβιώσει  τον  μαρξιστικό διεθνισμό  με την  καπιταλιστική του  εθνομηδενιστική μεταλλαγμένη μορφή.

Στο κυριακάτικο  "Βήμα" η κ. Ρεπούση  κατάφερε και στρίμωξε  δέκα σακιά  χολή και  20 ντενεκέδες απωθημένα σε μία  και μόνο συνέντευξη - ρεσιτάλ  αντι -εκκλησιαστικής  ρητορείας.

Είπε μεταξύ των άλλών  η γνωστή  "συνωστισμοσιολόγος" εθνομηδενίστρια:

" Η απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος να απευθυνθεί στον «λαό» για την κρίση καθώς και ο τρόπος με τον οποίο την πραγματοποίησε έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά πολιτικών παρεμβάσεων της Εκκλησίας που τείνουν να γίνουν συστημικό φαινόμενο της πολιτικής ζωής της χώρας. Με διάφορα προσχήματα που προσαρμόζονται στον πνευματικό ρόλο της Εκκλησίας έτσι όπως οι ίδιοι οι ιεράρχες τον αντιλαμβάνονται, η Ιερά Σύνοδος παραβιάζει συστηματικά τη σιωπή που αρμόζει στη διακηρυγμένη αποστολή της. Θεωρήσαμε κάποια στιγμή ότι για την παραβίαση αυτή ευθυνόταν η προηγούμενη ηγεσία της Εκκλησίας και ελπίσαμε στην αλλαγή πλεύσης με τη νέα ηγεσία. Συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο ότι το πρόβλημα δεν αφορά τα πρόσωπα αλλά τον θεσμό, έναν θεσμό που εκτρέπεται συστηματικά και πάντα στην ίδια κατεύθυνση προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικά του συμφέροντα. Αυτό είναι κατά τη άποψή μου το πρώτο πρόβλημα. Και είναι πρόβλημα λειτουργίας του πολιτεύματος.
.Κοινή βάση των πολιτικών παρεμβάσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι η αντίδραση σε κάθε αλλαγή που ενδέχεται να χρειάζονται η χώρα και οι πολίτες αλλά θεωρείται επιζήμια για τα δικά της συμφέροντα. Η Εκκλησία δεν είναι απλά μια δύναμη που παρεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα, είναι μια αντιδραστική δύναμη που συντάσσεται σε πολλές περιπτώσεις με την οπισθοδρόμηση. Τρανό παράδειγμα η θέση της Εκκλησίας σε κάθε εκπαιδευτική αλλαγή που επιχειρεί να μεταρρυθμίσει το σχολείο και να λειτουργήσει κοινωνικοποιητικά για το σύνολο των μαθητών και μαθητριών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία, και που είτε δεν είναι ορθόδοξοι στο θρήσκευμα είτε δεν επιθυμούν να είναι θύματα της ορθόδοξης προπαγάνδας που γίνεται στα σχολεία....

Γιατί η ελληνική Πολιτεία συνομιλεί με την Εκκλησία ως πόλο πολιτικής εξουσίας; Γιατί της αναγνωρίζει τον ρόλο του θεματοφύλακα του Ελληνισμού; Γιατί της επιτρέπει να παρεμβαίνει στην Εκπαίδευση; Γιατί εξακολουθεί να παραβιάζει την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης; Γιατί δεν εφαρμόζει την ισότητα της μεταχείρισης ανάμεσα στους πολίτες διαφορετικού θρησκεύματος;..
(Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=114&artId=325581&dt=24/12/2010#ixzz19Gq4ruj0)

Η κ.Ρεπούση έχασε την ψυχραιμία της και  φανέρωσε την ταξική της υπεροψία  την οποία  όπως και οι περισσότεροι πρώην  μαρξιστές και νύν μισθωτοί των επιτελείων της "Νέας Τάξης Πραγμάτων" , μεταμφίεσε  σε  "κόκκινη  οργή" εναντίον  των "εμπόρων του οπίου του λαού".

Φυσικά το δικαίωμα  της  ελεύθερης  έκφρασης των πολιτών  , διότι πολίτες αυτής της χώρας είναι και οι Ιεράρχες της εκκλησίας μας,  αποτελεί κατά την  κ. Ρεπούση πρόβλημα λειτουργίας του πολιτεύματος.

Δηλαδή η το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας μας  κατέστη προβληματικό  επειδή  κάποιοι  Έλληνες πολίτες τόλμησαν να ασκήσουν  κριτικη όχι μόνο στις κυβερνήσεις και τις εξουσίες αλλά και στον  λαό , ή ακόμα κα στον εαυτό τους.

Φαίνεται λοιπόν ότι  την κ. Ρεπούση  την ενοχλεί αυτού του είδους η δημοκρατία που δεν κάνει κάτι για να βγάλουν τον σκασμό  όποιοι διαφωνούν:\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\  με τις "δημοκρατικότατες" διαδικασίες  της υπογραφής    διαδοχικών μνημονίων , εμετικών εθνοκτόνων και λαοκτόνων  πολυνομοσχεδίων  εξπρές ή  όποιοι τέλος πάντων  αντιστέκονται  στην  αποεθνικοποίηση   και  μαζική αποχριστιανοποίηση  των συνταγματικά  καθορισμένων   σημείων  της παιδείας , της άμυνας κλπ.

Δεν είδαμε  την κ. Ρεπούση να  δίνει καμία  φλογερή συνέντευξη στο φιλοκυβερνητικό "Βήμα"  όταν  περνούσαν  απο την Βουλή των Ελλήνων  άθλια πολυνομοσχέδια , μνημόνια, παραχωρήσεις  φοροαπαλλαγών  σε εφημεριδάδες , καναλάρχες , πετρελαιάδες κ.α.

δεν είδαμε να καταγγέλει το καθεστώς  για την  μυστική διπλωματία  με την Τουρκία και τα Σκόπια  όπως αυτή αποκαλύφθηκε απο τα   απόρρητα έγγραφα των ΗΠΑ  που "διέρρευσαν" στην ιστοσελίδα του wikileaks.

Αν κάποιος θέλει  να εκφέρει  την γνώμη του  ως ενεργός πολίτης οφείλει να  είναι  σταθερός και ευθυτενής και όχι πότε να κάνει τον καρχαρία και  πότε το χταπόδι.

Φυσικά το ίδιο ισχύει και γα την  Ιεραρχία,  απο την οποία περιμένουμε να τελειώσει  το διανεμηθέν κείμενο  με μία  νέα  έκδοση  στην  οποία θα  τοποθετείται ευθέως   εναντίον της δικτατορίας  της   παγκόσμιας ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και της "κάρτας του πολίτη".

Ας δούμε  μια  ανοιτή επιστολή  προς την κ. Ρεπούση  που  διαβάσαμε   στο http://www.gataros1

=============================================

Κυρία Ρεπούση μου,
Η διακήρυξη 44 της Ιεραρχίας της Ελλάδος εξεδόθη, διότι έτσι γούσταραν οι ιεράρχες. Ακριβώς όπως εσείς γουστάρετε να ομιλείτε για συνωστισμό στη Σμύρνη και να επικροτείτε βιβλία ιστορίας, όπου περίοπτη θέση κατέχει το νόμισμα του ευρώ έναντι μικρογραφιών του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη και λοιπών αγωνιστών του ΄21. Όπως σεις γουστάρετε να αγαλλιάσθε βλέποντας χιλιάδες μουσουλμάνων να προσεύχονται δημοσία και συντονισμένα απαιτώντας προκλητικά να ανεγερθούν τζαμιά.
Όπως σεις στο όνομα της επιστήμης γουστάρετε να πρεσβεύετε πράγματα που είναι αντίθετα με όσα πρεσβεύει το 98% του ελληνικού λαού. Κι ’αν δεν απατώμαι, ως πανεπιστημιακός ...


ορκιστήκατε πίστη στο Σύνταγμα και στους νόμους κ.λπ. Ρίξτε, λοιπόν, μια ματιά στο Σύνταγμα. Λέει πώς το δόγμα της ανατολικής ορθοδόξου εκκλησίας είναι η επικρατούσα θρησκεία στη χώρα μας. Αν δεν σας αρέσει, γιατί δεν παραιτείσθε; Ή τουλάχιστον, γιατί δεν εισηγείσθε στον ΓΑΜΑΠ να αναθεωρήσει και αυτή τη διάταξη, όταν θα τροποποιήσει το άρθρο 86 περί μη ευθύνης υπουργών, αν το τροποποιήσει; Αλήθεια, δεν σας είδα να γράφετε μέχρι τώρα κάτι γι’ αυτό το κατάπτυστο άρθρο. Δεν σας ενοχλεί, αλλά σας ενοχλεί η διακήρυξη 44. Ούτε και το μνημόνιο σας ενόχλησε. Και βεβαίως, δεν σας ενόχλησε που η ίδια η Εκκλησία, την οποία μέμφεσθε ποικιλοτρόπως, διώχνει λόγω πενίας 20 κακοποιημένες γυναίκες από ένα ίδρυμα που ίδρυσε ο Χριστόδουλος. Γιατί δεν πήρατε το μέρος αυτών των γυναικών κατακεραυνώνοντας την Εκκλησία, ώστε να σας επικροτήσει επί τέλους το 98% του ελληνικού λαού;
Εν τέλει τι είναι αυτό που σας ενόχλησε; Το περιεχόμενο της διακήρυξης ή το αναφαίρετο δικαίωμα της Εκκλησίας να διακηρύσσει;

Αλήθεια, γιατί το ΕΛΙΑΜΕΠ μπορεί να έχει λόγο για τα τεκταινόμενα εν Ελλάδι και δεν μπορεί η Εκκλησία;
Δεν σας είδα να μέμφεσθε το ΕΛΙΑΜΕΠ και όλα τα σωματεία σφραγίδες [=μη κυβερνητικές οργανώσεις] που επιχορηγούν χωρίς να ερωτώνται οι έλληνες φορολογούμενοι. Σας πείραξε, όμως, που οι παπάδες πληρώνονται από τον ελληνικό λαό. Κι’ άμα λάχει, εισηγηθείτε να γίνει ένα δημοψήφισμα για το θέμα. Έχουμε να δούμε δημοψήφισμα από το 1974. Καιρός είναι να σπάσουμε το ρόδι.

Σωτήριος Καλαμίτσης
Δικηγόρος
"ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ"
skalamitsis@kalamitsis.gr

"Ρεπούσειο άγος"

Δενείναι η πρώτη φορά που η "Νέα Τάξη Πραγμάτων" και όλοι οι μεταμφιεσμένοι σε "προοδευτικούς" αντίχριστοι υπάλληλοί της στρέφονται εναντίον της Εκκλησίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τους "αντιεξουσιαστές της εξουσίας" ( κατά την πρωθυπουργική ρήση) να μας υποδεικνύουν με προτεταμένο το δάκτυλο να κάτσουμε "ήσυχοι" και στο περιθώριο σιωπώντας και ανεχόμενοι κάθε είδους μαγαρισιά.

Είναι όμως η πρώτη φορά που ο Ελληνικός λαός συνειδητοποιεί  αυτό που έπρεπε να είχε καταλάβει προ καιρού ,ότι δηλαδή  η Αγία μας Εκκλησία είναι ένα συμπαγές και αδιαίρετο Σώμα,του οποίου μέλη είμαστε  ολοι οι βαπτισθέντες στο όνομα της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος και Κεφαλή ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός.

Η κ. Ρεπούση δεν επιτέθηκε εναντίον της Ιεραρχίας αλλά εναντίον του σώματος της Εκκλησίας και τα δηλητηριασμένα βέλη της είχαν στόχο όλους μας.

Εμείς απο τους αδελφούς μας Ιεράρχες μπορεί ζητούμε  να πάρουν θέση και να συνεχίσουν τον αγώνα τους τοποθετούμενοι ευθέως και όπως πρέπει εναντίον της "κάρτας του πολίτη" , η οποία  αποτελεί  τον πολιορκητικό κριό της "Νέας Εποχής" και των αντίχριστων επιτελείων της, ωστόσο δεν θα αφήσουμε καμία Ρεπούση να τους θεωρεί πολίτες Β΄κατηγορίας και περιθωριακά στοιχεία που απλώς ηγούνται μιας θρησκευτική ομάδας.

 Αν κάποιος πρέπει να το "βουλώσει" είναι η Κ. Ρεπούση και η παρέα της που με φανατισμό και με Ιεροεξεταστική διάθεση εδώ και καιρό προσπαθούν να γκρεμίσουν κάθε διαχρονική αξία που στήριξε τον Ελληνικό λαό στα δύσκολα χρόνια είτε των κατοχών είτε των εθνικών αγώνων.

Αναγκαίο λοιπόν να θυμηθούμε τους λόγους για τους οποίους κάποιοι σαν την λαομίσητη κ. Ρεπούση μπορούν αλλά δεν "δικαιούνται δια να ομιλούν" (παλαιά ΠΑΣΟΚΙΚΗ ρήση).

Το παρακάτω κείμενο το αφιερώνουμε εξαιρετικά στις "κυρίες" Ρεπούση, Διαμαντοπούλου, Δραγώνα και σε όλη την "παρέα" των εντολοδόχων εθνομηδενιστών

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Σαν σήμερα στις 13 Σεπτεμβρίου 1922  ξεκίνησε ο εμπρησμός της Σμύρνης  και ο σφαγιασμός των Ελλήνων και Αρμενίων της πόλης απο τους Τούρκους του Κεμάλ  

Αποσπάσματα απο το βιβλίο "Χαμένος  Παράδεισος,Σμύρνη 1922", του σύγχρονου Βρετανού ερευνητή και δημοσιογράφου  Γκάϊλς Μίλτον (Εκδόσεις Μίνωας)

Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 1922

Η Τετάρτη  είχε ξημερώσει καθαρή και όμορφη,άλλη μια λαμπρή μέρα.Όμως  η φθινοπωρινή λιακάδα δεν κατάφερε να κρύψει την πραγματικότητα της κατάστασης  που επικρατούσε μέσα στη Σμύρνη.Τα νικηφόρα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ ήταν εκτός ελέγχου  και ο πληθυσμός της πόλης που τώρα είχε διογκωθεί  και είχε φτάσει τους επτακόσιες χιλιάδες ανθρώπους ή και περισσότερους-διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο...."Υπήρχαν  πάρα πολλοί Τούρκοι στρατιώτες που τριγύριζαν  εδώ κι εκεί.Ένας απο αυτούς μπήκε κάπου όπου κρυβόταν μια αρμενική οικογένεια και την κατέσφαξε.Βγαίνοντας , το γιαταγάνι του έσταζε αίμα.Το σκούπισε πάνω στις αρβύλες και τις γκέτες του"... 

ο Τζορτζ Χόρτον  σημείωνε με προσοχή  κάθε νέο κύμα επιθέσεων..."Λυσσασμένοι τσέτες έσπαζαν τις πόρτες των σπιτιών ,πυροβολούσαν  τους φτωχούς ,τρομοκρατημένους κατοίκους ,λεηλατούσαν κ.λ.π"...

...Στο βάθος του δρόμου, μια ομάδα στρατιωτών  ξεφόρτωνε κάτι  που έμοιαζε να είναι μεγάλα βαρέλια πετρέλαιο."Δεν είδα το περιεχόμενό τους" γράφει, "αλλά, ...
κρίνοντας απο το χρώμα και το σχήμα τους , ήταν ολόϊδια  με τα βαρέλια της  Εταιρείας Πετρελαίων της Σμύρνης.Κάθε βαρέλι φρουρούνταν απο δύο ή τρεί Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι τα κυλούσαν  κατά μήκος της οδού Ρεσιντί προς την  Αρμενική Επισκοπή.Ενιωσα ένα ρίγος στη ραχοκοκαλιά και συνειδητοποίησα  το σκοπό όλων αυτών των προετοιμασιών"..."άκουσα κάτι που μπορώ να περιγράψω  μόνο ως ήχους  απο σταγόνες  βροχής που χτυπούν σε στέγη".Οι Τούρκοι στρατιώτες κατάβρεχαν  τ ακτίρια με πετρέλαιο....Οι φλόγες έγιναν αντιληπτές λίγο αργότερα.Ένας απο τους πρώτους ανθρώπους που πρόσεξαν το ξέσπασμα της φωτιάς ήταν η δεσποινίς  Μίνι Μίλς, διευθύντρια  του Αμερικανικού Διακολεγιακού ινστιτούτου...Δεν ήταν η μόνη που είδε το ξέσπασμα της φωτιάς."Οι δάσκαλοι και τα κορίτσια μας είδαν τους Τούρκους  που φορούσαν κανονικές, στολές στρατιωτών,και, σε πολλές περιπτώσεις, στολές αξιωματικών να κρατούν μακριά ξύλα με κουρέλια  στην άκρη τους, τα οποία είχαν βουτήξει  σε έναν τενεκέ με κάπιο υγρό.Τα έφερναν μέσα σε σπίτια που αμέσως μετά έπιαναν  φωτιά"...

Πλήθος αξιόπιστες  μαρτυρίες επιβεβαίωσαν αργότερα το ρόλο των στρατιωτών του Κεμάλ στο ξεσπασμα της πυρκαγιάς. 

Ο Κλόφλιν Ντέιβις του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού είδε Τούρκους να καταβρέχουν  με εύφλεκτο υγρό  ένα δρόμο που βρισκόταν στην πορεία της πυρκαγιάς.Ο κύριος Ζουμπέρ, διευθυντής  του υποκαταστήματος  της τράπεζας Κρεντί Φονσιέ στη Σμύρνη, βρήκε το θάρρος  να ρωτήσει μια ομάδα Τούρκων στρατιώτών τι έκαναν."Νου απάντησαν  αδιάφορα ότι είχαν διαταγές να ανατινάξουν και να κάψουν  όλα τα σπίτια της περιοχής".....Μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι  Τούρκοι ιστορικοί επιμένουν να υποστηρίζουν ότι η φωτιά - η οποία δεν θα αργούσε να λάβει τρομακτικές διαστάσεις - ήταν πράξη σαμποτάζ των Ελλήνων και των Αρμενίων.

..."είδαμε  Τούρκους στρατιώτες σε ένα αυτοκίνητο, οι οποίοι  ψέκαζαν με αντλία όλα τα σπίτια απο οπου  περνούσαν με εύφλεκτα υγρά".

..Καθώς η πυρκαγιά  εξαπλώθηκε και κατευθύνθηκε προς την προκυμαία..." γράφει ο Χόρτον  "οι άνθρωποι  ξεχύνονταν  σε έναν όλο και μεγαλύτερο χείμαρρο προς την προκυμαία,νέοι , γέροι,γυναίκες,παιδιά και άρρωστοι.Όσους δεν ήταν σε θέση να περπατήσουν τους κουβαλούσαν με φορεία ή στους ώμους των συγγενών"...Ανάμεσα σε ουρλιαχτά και χτυπήματα, οι άνθρωποι  έπεφταν στη θάλασσα και ο κανός ήταν τόσο καυτός που , στο λόγο μου, νόμιζα ότι τα σωθικά μου είχαν πάρει φωτιά"  (μαρτυρία Φερνάντ ντε Κράιμερ)...

Ένας απο τους τελευταίους  Βρετανούς υπηκόους που επιβιβάσθηκε στις λέμβους ήταν ο Πέρσυ Χάντκινσον.Αργότερα , θα έγραφε  μια επιστολή προς τον  Βρετανό ύπατο αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη εξιστορώντας του όλα όσα είδε εκείνη τη νύχτα (Τετάρτη προς Πέμπτη)."Εάν η Εξοχότης σας μπορούσε να ακούσει τις κραυγές για βοήθεια και να δεί  τις ανυπεράσπιστες γυναίκες και παιδιά που πυροβολούνταν χωρίς έλεος ή έπεφταν στη θάλασσα για να πνιγούν σαν τα ποντίκια,θα είχατε συνειδητοποιήσει πλήρως τον τρόμο και τη βαρύτητα της κατάστασης"...

Όταν έπεσε το  Γουόρντ Πράις σκοτάδι  εκείνη την τρομερή Τετάρτη , η προκυμαία ήταν ασφυκτικά γεμάτη  απο σχεδόν μισό εκατομμύριο  πρόσφυγες.Αυτοί αντιμετώπιζαν  τον πραγματικό κίνδυνο να καούν ζωντανοί , γιατί  τώρα  η φωτιά είχε φτάσει στην προκυμαία....Η ζεστη ήταν τέτοια, ώστε τα παλαμάρια όσων πλοίων βρίσκονταν κοντά στις αποβάθρες άρχισαν να καίγονται.Όλα τα σκάφη απομακρύνθηκαν περίπου διακόσια μέτρα απο την προκυμαία, αλλά  η κάψα εξακολουθούσε να είναι ανυποφορη.

"Οι φλόγες ανέβαινα όλο και ψηλότερα" γράφει ο Οράν Ρέιμπερ,ένας τουρίστας που είχε φτάσει στη Σμύρνη  πριν απο λίγες ημέρες."Τα ουρλιαχτά  του αλλόφρονος πλήθους  στην προκυμαία ακούγονταν  σε απόσταση ενάμισυ χιλιομέτρου.Μπορούσες να διαλέξεις  ανάμεσα σε τρείς τρόπους θανάτου: τη φωτιά που μαινόταν πίσω σου, τους Τούρκους που περίμεναν στα σοκάκια και τη θάλασσα  που ανοίγονταν μπροστά σου" , στη σύγχρονη ιστορία , ίσως τίποτε  δεν μπορεί να συγκριθεί με τη νύχτα  της  13ης Σεπτεμβρίου στη Σμύρνη".

Επάνω στο Άιρον Ντιουκ , ο ναύαρχος σερ Όσμοντ ντε Μπωβουάρ Μπροκ επέμενε ότι έπρεπε να ακολουθηθεί  το καθημερινό πρόγραμμα.Ο Τζόρτζ  Γουόρντ Πράις θυμάται  πως εκείνο το βράδυ οι αξιωματικοί  ήταν ντυμένοι για το δείπνο με τις ολόλευκες στολές επιθεώρησης, παρά τις σκηνές κόλασης που εκτυλίσσονταν  στη στεριά.Όταν τα ουρλιαχτά  απο  τη μακρινή προκυμαία έγιναν πολύ δυνατά για να τα αγνοήσει κανείς,ο πλοίαρχος  διέταξε την ορχήστρα  του πλοίου να παίξει.Τα άλλα πλοία ακολούθησαν , και οι διαπεραστικές κραυγές  πολύσύντομα  σκεπάστηκαν απο ένα ποτ πουρί  αλέγρων θαλασσινών σκοπων....

Ο Τσαρλς Χάους ήταν ένας απο αυτούς  που είχαν συμμετάσχει στην εκκένωση της πόλης.Δεν θα ξεχνούσε ποτέ  τις σκηνές στις οποίες έγινε μάρτυρας.

"Γυναίκες  που καλούσαν  ουρλιάζοντας τα αναίσθητα μωρά τους,που δεν μπορούσαν πια  να τις ακούσουν.Παιδιά σε τρυφερή ηλικία που φώναζαν απελπισμένα τους γονείς τους...κάπου κάπου, ένας ιππέας που έκανε κέφι ένα μικρό κορίτσι δεκαπέντε  ή δεκάξι χρονών, το τραβούσε παράμερα και ένα φρικτό ουρλιαχτό  πρόδιδε τη συνέχεια....

...Ο ταγματάρχης Άρθουρ Μάξγουελ, είδε Τούρκους  στρατιώτες  να χύνουν κουβάδες  με κάποιο  υγρό πάνω  στους πρόσφυγες.Φαντάστηκε ότι προσπαθούσαν να σβήσουν τις φλόγες, ως τη στιμή  που είδε ένα πέπλο φωτιάς  να φουντώνει σε εκείνο ακριβώς  το σημείο της προκυμαίας.

"Θεέ μου" φώναξε στους συναδέλφους του ¨καινε ζωντανούς τους  πρόσφυγες!".

20 ΔΕΚ. 1821 - 20 ΔΕΚ 2010 - 189 χρόνια από την πρώτη Εθνοσυνέλευση του Ελληνικού Κράτους.

 

Εκατόν ογδόντα εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 20 Δεκεμβρίου, από την πρώτη Εθνοσυνέλευση του Ελληνικού Κράτους, που συνήλθε στη Νέα Επίδαυρο. Όπως κάθε χρόνο, πραγματοποιήθηκαν στην Επίδαυρο, σειρά εκδηλώσεων, με τη συμμετοχή εκπροσώπων της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πλήθους κόσμου.

Στις 20 Δεκεμβρίου του 1821 λίγο μετά τον ξεσηκωμό των Ελλήνων κατά του Τούρκου κατακτητή, συγκεντρώθηκαν στην "Πιάδα" - έτσι ονομαζόταν Λαϊκά τότε η Νέα Επίδαυρος, προσωπικότητες της τότε εποχής, με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και προέβησαν σε ιδιαίτερα σημαντικές ενέργειες, που σημάδεψαν την πορεία του Ελληνικού Κράτους.

    Συγκεκριμένα, κήρυξαν την ανεξαρτησία του νεοσύστατου τότε Ελληνικού Κράτους και συνέταξαν το πρώτο Σύνταγμα της χώρας, το οποίο αποτελείτο από 110 άρθρα, ενώ παράλληλα καθιέρωσαν τη Γαλανόλευκη ως σημαία του κράτους. Το Σύνταγμα αυτό που αναθεωρήθηκε μετά από περίπου 23 χρόνια και συγκεκριμένα το 1844, αποτελεί και σήμερα τον βασικό κορμό του σημερινού Συντάγματος.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟ “ΒΗΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ”

Η Πρωτοβουλία ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ - “ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ” ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2010 και θέτει ως πρώτο καθήκον την πλατειά πληροφόρηση και την αποκάλυψη της αλήθειας, όσον αφορά την ιδιότυπη κατοχή κάτω από την οποίαν τελεί η χώρα.

Για το σκοπό αυτό οργανώνει ελεύθερο ΒΗΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ, κάθε Δευτέρα στην αίθουσα προβολών της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, Τοσίτσα 11, Εξάρχεια. Όταν χρειάζεται, το ΒΗΜΑ θα λειτουργεί και Τρίτη.

Στο ΒΗΜΑ θα αναπτύσσονται ομιλίες και συζητήσεις για το ΜΝΗΜΟΝΙΟ, την ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ και όλα τα τεκταινόμενα που απειλούν τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τη ΛΑΪΚΗ  ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ  και ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Θα προσκαλούνται και θα λαμβάνουν μέρος διανοητές, επιστήμονες, νομικοί, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, ακτιβιστές, συνδικαλιστές κ.α.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους τους πολίτες.

Πληροφορούμε τις φίλες και τους φίλους του ΒΗΜΑΤΟΣ ότι η συνήθης ώρα προσέλευσης είναι 7 μ.μ. Ορισμένες φορές, λόγω μεγάλης ύλης, η ώρα θα αλλάζει, πράγμα που θα ανακοινώνεται στο πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα για τις επόμενες 

εβδομάδες έχει ως εξής:

ΔΕΥΤΕΡΑ, 10 IANOYAΡΙΟΥ 2011, ώρα 7 μ.μ.

" ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ "

Εισηγητής: ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ, συνταγματολόγος

ΔΕΥΤΕΡΑ, 17 IANOYAΡΙΟΥ 2011, ώρα 7 μ.μ.

“ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΝΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;”

Εισηγητής: ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, δημοσιογράφος

ΔΕΥΤΕΡΑ, 24 IANOYAΡΙΟΥ 2011, ώρα 7 μ.μ.

“ ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΔΟΥΛΟΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ;"

Εισηγητής: ΣΠΥΡΟΣ ΛΑΒΔΙΩΤΗΣ, οικονομολόγος, πρώην στέλεχος της κρατικής Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά

ΤΡΙΤΗ, 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011, ώρα 7 μ.μ.

" ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ "

Εισηγητής: ΣΠΥΡΟΣ ΛΑΒΔΙΩΤΗΣ, οικονομολόγος, πρώην στέλεχος της κρατικής Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά

ΔΕΥΤΕΡΑ, 31 IANOYAΡΙΟΥ 2011, ώρα 6 μ.μ.

"ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ 
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ"

Εισηγητής: π. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗΣ, μοναχός στην ιερά μονή Αγίου Αρσενίου Χαλκιδικής, διδάκτωρ Θεολογίας και συνεκδότης του περιοδικού ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ

"ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ:ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ"

Εισηγητής: ΣΤΑΘΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, οικονομολόγος, εκπρόσωπος της ΠΡ.Α.Ο.Σ (Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης)

ΤΡΙΤΗ, 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011, ώρα 7 μ.μ.

"ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ: ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ "

Εισηγητής: ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΔΑΚΗΣ, καθηγητής πληροφορικής και πρόεδρος Επιστημονικών Ερευνών στην ΑΣΟΕΕ, επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ

ΔΕΥΤΕΡΑ, 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011, ώρα 7 μ.μ.

“ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ: ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ”

Εισηγήτρια:ΘΕΚΛΑ ΚΙΤΤΟΥ, σκηνοθέτις

Εκ μέρους της Πρωτοβουλίας

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ - “ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ”

Τηλέφωνα Eπικοινωνίας:

2106457744, 6982257916, 2105778180, 6977048014